Il y a vingt-cinq ans, Jack Fitzgerald s'est engagé dans la police néo-zélandaise avec l'espoir de retrouver sa femme et sa fille, toutes deux mystérieusement disparues. Aujourd'hui capitaine de la police d'Auckland, il cherche à travers les affaires du quotidien un lien qui pourrait le délivrer de sa névrose.
La jeune fille que l'on vient de retrouver morte sur une plage n'est que le premier d'une effroyable série de cadavres... Secondé par Ann Waitura, une jeune et brillante criminologiste, Fitzgerald mène l'enquête jusqu'au chaos final.
Caryl Férey’s novel Utu won the Sang d’Encre, Michael Lebrun, and SNCF Crime Fiction Prizes. Zulu, his first novel to be published in English, was the winner of the Nouvel Obs Crime Fiction and Quais du Polar Readers Prizes. In 2008, it was awarded the French Grand Prix for Best Crime Novel. He lives in France.
Το πρώτο βιβλίο που έγραψε ο Carly Ferey και με μάγεψε, όπως και το Ζουλού ! Χάκα σημαίνει πολεμικός χορός. Ξεκινάει με την φράση “ Καμάτε! Καμάτε ” είναι η πολεμική κραυγή τον Μαορί που σημαίνει “Ήρθε ο θάνατος ” Το Χάκα συνοδευόμενο από μια σειρά με τελετουργικές κινήσεις των οποίων η σημασία είναι ακατανόητη για τους (Πακέχας) τους ξένους που ήρθαν από την Ευρώπη . Οι Μαορί μια φυλή που το κακό χρειάζεται ως σημείο αναφοράς γιατί χωρίς την έννοια του καλού και του κακού, ποια όρια μπορεί να βάλει κανείς στον λαό του ; Ένα συγκλονιστικό βιβλίο που μέσα από τις καταιγιστικές εξελίξεις μαθαίνουμε για την κουλτούρα τον Μαορί, τα έθιμα τους, την ανθρωποφαγία ,τα τατουάζ. και τις τελετουργίες που δεν έχουν ξεχαστεί ολοκληρωτικά ! Ένα βιβλίο που το διάβασα απνευστί, που κατάφερε να με σοκάρει σε πολλά σημεία με την ωμή βία! Οι περιγραφές που κάνει ο συγγραφέας για την ώρα του θανάτου και πως το βιώνει αυτός που πεθαίνει με έκαναν να ανατριχιάσω στην κυριολεξία !!! Σοκαριστικές σκηνές, και δυνατή πλοκή που έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου ,να κρατάω την ανάσα μου ! Οι φόνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον και ο συγγραφέας μας μυεί στα πανάρχαια βίαια τελετουργικά έθιμα τον Μαορί. Το φιναλε ανατρεπτικό και συγκλονιστικό ! Η πένα του Ferey είναι μοναδική και δεν θα πάψει ποτέ να με μαγεύει ! Το συστήνω σε όλους είναι ένα βιβλίο που πρέπει να υπάρχει σε όλες τις βιβλιοθήκες μας ! Του βάζω 5/5 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Σύνοψη του βιβλίου "Χάκα"
Ο ΤΖΑΚ ΦΙΤΖΕΡΑΛΝΤ, Μαορί στην καταγωγή, κατατάσσεται στην Αστυνομία του Ώκλαντ μετά τη μυστηριώδη εξαφάνιση της κόρης και της συζύγου του στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας – χάθηκαν χωρίς ν’ αφήσουν ίχνος. Μόνο το αυτοκίνητό τους απέμεινε, άδειο· και ένα τελευταίο λαμπερό χαμόγελο, η ανάμνηση μιας τελευταίας κίνησης του χεριού...
Έκτοτε έχουν περάσει εικοσιπέντε χρόνια. Ο Τζακ είναι πλέον ένας μοναχικός, σκληρός, αποφασιστικός και αδιάφθορος μπάτσος σε κατάσταση μόνιμης απελπισίας. Ώσπου μια μέρα ανακαλύπτεται σε παραλία του νησιού το νεκρό κορμί ενός κοριτσιού – το σκαλπ του αιδοίου της έχει αφαιρεθεί. Η κόλαση που τόσο καιρό σιγόκαιγε εντός του τώρα φουντώνει πάλι από τον πόνο που προκαλούν τα ευρήματα και οι πιθανές εξηγήσεις τους. Οι αλλεπάλληλοι φόνοι θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τα πανάρχαια βίαια τελετουργικά έθιμα των Μαορί, που βρίσκονται σε σύγκρουση με τον πολιτισμό των λευκών την εποχή του νεοφιλελευθερισμού. Καθώς οι φόνοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο, ο Τζακ Φιτζέραλντ, με τη συνδρομή μιας νέας και λαμπρής εγκληματολόγου, θα ερευνήσει την υπόθεση ως το οριστικό χάος...
Το Χάκα είναι το πρώτο μεγάλο βιβλίο του Καρύλ Φερέ. Με αυτό πέτυχε την παγκόσμια αναγνώρισή του. Η ωμότητα και το χάος της τελικής λύσης εκφράζουν τις πανκ καταβολές του σπουδαίου συγγραφέα. Στις Εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν το αριστουργηματικό Μαπούτσε, που διαδραματίζεται στη Χιλή, και η θαυμάσια νουβέλα Οι νύχτες του Σαν Φρανσίσκο.
Μια έντονη και βίαιη βόλτα στην Ν. Ζηλανδία, τον αποκρυφισμό των Μαορί και στον εσωτερισμό των ηρώων. Αρκετά καλογραμμένο (αν και σε σημεία κάποιες χρήσεις του λόγου με ξίνιζαν) και διαβάζεται πολύ εύκολα αν και σου συνουσιάζει ολίγον τι την ψυχολογία ανά φάσεις.
Άλλα περίμενα κι άλλα συνάντησα από την πρώτη μ επαφή με τον Ferey. Ο πρωταγωνιστής είναι ο ορισμός του κατεστραμένου αστυνομικού που δε δίνει δεκάρα για τις πρέπουσες διαδικασίες κ θα κάνει ότι χρειαστεί για να τιμωρήσει τους ενόχους και συνήθως η τιμωρία αυτή δεν περιλαμβάνει τη σύλληψη αλλά απευθείας την καταδίκη. Μέχρι εδώ όλα καλά αλλά.. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη γραφή, γεμάτη πομπώδεις παρομοιώσεις, παραληρικούς μονολόγους και ακραίας ωμότητας στην περιγραφή της βίας που εμένα όλα αυτά τελικά μου φάνηκαν εξαιρετικά δήθεν. Οι χαρακτήρες στο σύνολο τους είναι ενδιαφέροντες, αλλά (δεν ξέρω αν φταίει το κλίμα της Ν. Ζηλανδίας) κάτι παίζει με τα επίπεδα της λίμπιντό τους. Ειδικά η τελευταία ερωτική σκηνή είναι για γέλια κ για κλάματα. Γενικά η πλοκή κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη με κάποιες λίγες πληροφορίες για τους ιθαγενείς της περιοχής να προσδίδουν ένα έξτρα ενδιαφέρον. Δυστυχώς όμως το τελευταίο κομμάτι χάνει κάθε επαφή με την αληθοφάνεια, σε βαθμό που το Fast & Furious μοιάζει με ντοκυμαντέρ συγκριτικά. Νομίζω ότι ο Ferey ήθελε όσο τίποτα άλλο να προκαλέσει σοκ με το βιβλίο του και για μένα δεν τα κατάφερε.
Να πω όμως ότι όσοι φαν του Chris Carter (και είναι πολλοί στην Ελλάδα) ψάχνουν ένα αντίστοιχο βιβλίο, με μια πιο λογοτεχνική γραφή, πολύ πιθανόν να λατρέψουν το συγκεκριμένο.
Τον Νοέμβριο του 2014 διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο του συγγραφέα, και συγκεκριμένα το "Ζουλού", που είναι ένα από τα πιο δυνατά και συγκλονιστικά θρίλερ που έχω διαβάσει ποτέ. Το "Χάκα", που μόλις τελείωσα, μου φάνηκε εξίσου δυνατό, σκληρό και ωμό, αν και ποιοτικά ίσως όχι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο. Δηλαδή δεν παίρνει πέντε αστεράκια, άλλα τα τέσσερα τα έχει καπαρωμένα δίκαια και με απόλυτη άνεση.
Η ιστορία διαδραματίζεται στην Νέα Ζηλανδία, κυρίως στο Ώκλαντ και τις γύρω περιοχές, και πρωταγωνιστής είναι ο Τζακ Φιτζέραλντ, Μαορί στην καταγωγή, που κατατάχτηκε στην αστυνομία αμέσως μετά την εξαφάνιση της κόρης και της γυναίκας του, εικοσιπέντε χρόνια πριν. Ο Φιτζέραλντ είναι ένας μοναχικός, σκληρός και αδιάφθορος μπάτσος, σε κατάσταση μόνιμης απελπισίας και με τον χαμό της οικογένειάς του ακόμα να του τριβελίζει το μυαλό. Όταν το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας ανακαλύπτεται, με το σκαλπ του αιδοίου της αφαιρεμένο, ο Φιτζέραλντ θα βρεθεί αντιμέτωπος με την σκοτεινή πλευρά της Νέας Ζηλανδίας και των βίαιων εθίμων των Μαορί. Μια σειρά φόνων θα ακολουθήσει. Η Ανν, μια νεαρή εγκληματολόγος, θα τον βοηθήσει. Η συνέχεια... ένας κακός χαμός.
Ο Φερί γράφει βίαια αστυνομικά θρίλερ. Τελεία. Αυτό μπορεί να είναι το πρώτο του, αλλά δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν, ούτε στους χαρακτήρες του, ούτε και στους αναγνώστες του. Η ιστορία αρχίζει αρκετά φυσιολογικά και συνεχίζει έτσι μέχρι κάποιο σημείο. Λίγη βία, αρκετή ένταση, τίποτα το συγκλονιστικό όμως. Ε, μετά, αρχίζει η παράνοια. Η δράση, η ωμή βία, ο κακός χαμός. Μέχρι που έρχεται το τέλος, που είναι ένας πραγματικός δυναμίτης. Εκατό κιλά δυναμίτης. Η ιστορία κρύβει πολλές εκπλήξεις και ανατροπές, ακόμα περισσότερη ένταση, η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή και σε σημεία τρομακτική. Οι χαρακτήρες τραβάνε τα πάνδεινα, έρχονται κατά μέτωπο με την κόλαση επί Γης. Όλα αυτά δοσμένα με ιδιαίτερο τρόπο όμως. Η γραφή είναι εξαιρετική και ιδιαίτερη, με τις περιγραφές των σκηνών βίας, των τοπίων και των χαρακτήρων να είναι πότε ρεαλιστικά ωμές και πότε ποιητικές, με όμορφες παρομοιώσεις. Πραγματικά, ο τρόπος που περιέγραφε ο Φερί τα γεγονότα και τις σκέψεις των χαρακτήρων, έδωσε άλλο τόνο στην όλη ιστορία. Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι η γραφή μπορεί και να μην είναι για όλα τα γούστα, προσωπικά όμως μου έκανε πολύ καλή εντύπωση.
Το βιβλίο είναι πολύ δυνατό και συγκλονιστικό και θα το πρότεινα άνετα στους αναγνώστες που θέλουν το θρίλερ τους να είναι βίαιο, ωμό και ιντριγκαδόρικο, που να μην χαϊδεύει αυτιά και να μην φοβάται τις υπερβολές. Όμως δεν του βάζω πέντε αστεράκια, όπως έκανα με το "Ζουλού", γιατί ένα-δυο πραγματάκια στην πλοκή δεν με έπεισαν απόλυτα. Αλλά χωρίς αμφιβολία το βιβλίο τα σπάει κανονικά, πιστεύω ότι αξίζει τον χρόνο και το χρήμα που θα ξοδέψετε. Στα αδιάβαστα της βιβλιοθήκης μου έχω τα "Μαπούτσε" και "Ούτου" (το δεύτερο κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στα ελληνικά και το άρπαξα αμέσως), ενώ του χρόνου να περιμένουμε το ολοκαίνουργιο "Κόνδωρ".
Για πολλούς ο Ferey είναι κάτι σαν τον Ellroy της Ευρώπης, μιας και μοιράζεται πολλά κοινά με το έργο του, ή και τον Manchette της νέας γενιάς του γαλλικού αστυνομι��ού. Παρότι αυτές οι αξιώσεις δεν είναι μακριά από την αλήθεια, το σίγουρο είναι πως ο συγγραφέας έχει φτιάξει έναν μύθο γύρω από το όνομα του που μας προϊδεάζει μόνο για τα καλύτερα. Αν έβαζα σε κατάταξη τα έργα του, θα έλεγα πως το "Ζουλού" είναι το καλύτερο του, ενώ το πασίγνωστο "Μαπούτσε", αν και πραγματικά συγκλονιστικό, είναι περισσότερο μια ιστορία που θέλει να δώσει ένα ευχάριστο τέλος σε μια φαινομενικά χαμένη μάχη. Το "Χάκα", όμως, είναι η απόδειξη του πως μπορείς σε μια ιστορία που η νίκη φαίνεται πιθανή να τα γαμήσεις όλα μέχρι και την τελευταία σελίδα. Δεν θα μιλήσω για το στόρι ούτε θα μπω στον κόπο να σας κάψω την πλοκή. Αυτό το βιβλίο είναι από τα σκληρότερα που έχω διαβάσει (και από τα περισσότερα του Ellroy, ίσως) και ταυτόχρονα ένα από τα δυνατότερα παγκοσμίας κλίμακας αστυνομικά. Παρότι έχει κάποια σημαντικά θεματάκια και κάποιες υποπλοκές που δεν σε πείθουν, ο Ferey κερδίζει στην γραφή του και τον λυρισμό του, μαζί με την τραγικότητα που επιλέγει να δώσει στους ήρωες και την κατάληξη τους. Όμως και το μεν ανοιχτό -σε σημεία- τέλος του, σε συνδυασμό με την δε ύπαρξη του δεύτερου συνδεδεμένου έργου, του "Ούτου", προκαλεί την περιέργεια για το τι ακολουθεί. Σίγουρα δεν φτάνει την τελειότητα που έφτασε σε επίπεδο φόρμας το "Ζουλού", όμως ταυτόχρονα ήταν και λιγότερο μαλθακό από το άκρως προσεγμένο "Μαπούτσε".
Δεν το περίμενα καθόλου αυτό που διάβασα και ιδιαίτερα τις τελευταίες 30-40 σελίδες! Ο Ferey φτιάχνει ένα ωραίο σκηνικό στη Ν. Ζηλανδία, με πρωταγωνιστή έναν διαλυμένο και πονεμένο ντετέκτιβ, που προσπαθεί να λύσει μια μακάβρια υπόθεση. Κάνει και τα πολιτικά του σχόλια, μέσα από την ιστορία του. Αρκετά αρρωστημένες περιγραφές των φόνων και των θανάτων, γενικά υπάρχει μια διαστροφή!
Πρώτη επαφή με τον Caryl Fèrey και πραγματικά έμεινα έκπληκτη όχι μόνο με την ιδιαίτερη γραφή του αλλά και με τον υπέροχο τρόπο που μπλέκει την κουλτούρα των Μαορί σε ένα ξεχωριστό αστυνομικό μυθιστόρημα, σε ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ, με εξαιρετικά ψυχογραφηματα και ξεχωριστούς χαρακτήρες. Γρήγορη πλοκή, δράση, ανατριχιαστικά εγκλήματα είναι μόνο από τα λίγα θέματα που κυριαρχούν σε αυτό το βιβλίο. Διαβάζοντας το συνειδητοποιείς ότι τα αίτια είναι πολύ βαθύτερα από ότι φαντάζεσαι. Από όσα έχεις διαβάσει πραγματικά. Φτάνοντας στο τόσο ανατρεπτικό του φινάλε, έρχονται όλα σου τα ερωτήματα να απαντηθούν με τέτοιο τρόπο που σε σοκάρει.
Ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα χάρη στην δυνατή πλοκή του, την αγωνία που όσο προχωράνε οι σελίδες γίνεται πιο έντονη κι ένα τέλος που δεν περίμενα, που κρατούσα την ανάσα μου και σακάτεψα και ένα νύχι μου. Σοκαριστικές σκηνές ιδίως εκείνες με την ωμή βία Ο Férey ξέρει να με χώνει μέσα στο κάθε βιβλίο του. Οι περιγραφές για την κουλτούρα των Μαορί τα όμορφα τατουάζ, η ανθρωποφαγία, οι τελετουργίες τους απλά συγκλονιστικές. Πόσο έντονο το ταξίδι που μου πρόσφερε το Χάκα!
Ιδιαίτερο νουαρ, με ροπή προς την υπερβολή στις σκηνές κορύφωσης, που ακροβατεί ανάμεσα στον διαλυμένο και βίαιο Τζακ Φιτζέραλντ, τις τελετουργίες των Μαορί και την κριτική στις σύγχρονες συνήθειες. Ενδιαφέρον το προφίλ του ήρωα Φιτζέραλντ (ωραίες και οι αναφορές στους All Blacks).
Je ne sais pas par où commencer... En fait j'ai commencé par Zulu. Se serait desservir Haka (et Zulu) que de trop les comparer, même si en terme d'intrigue, Zulu est un peu mieux fagoté, un peu plus fini.
Haka, c'est de l'essence de rock' n' roll. À feu et à sang. Un héros encore une fois profondément blessé, carburant à la rage et au désespoir. Et autres produits illicites. J'avoue, un héros comme je les aime, qu'on aime suivre aveuglément dans le mur.
Une bonne intro des cultures de Nouvelle-Zélande, à la fois profondément occidentalisée et cherchant à rendre un sens à sa culture première. Une poursuite complètement folle de plusieurs pistes criminelles. Des personnages tous hallucinés. Carnage. Un dénouement explosif, sans pitié et sans prisonniers. Wooh.
Αρκετά δυνατό και βίαιο, με μπόλικο αίμα, με υπερβολική αδρεναλίνη και άπλετες δολοφονίες. Η Σάγκα Μαορί, τα ήθη και έθιμα τους, άκρως τρομακτικά! Αρκετά απρόβλεπτο όπως πρέπει να είναι ένα καλό νουάρ, επειδή όμως ήταν η πρώτη συγγραφική προσπάθεια του Ferey δεν ξεπερνάει το αγαπημένο μου "Ζουλού".
J’aime bien le style d’écriture de Férey, malheureusement j’ai trouvé que le livre manquait un peu de structure entre les différentes histoires qui s’entremêlent, on s’y perd un peu et cela m’a fait décroché par moment.
Ωραία πλοκή με δυναμισμό σε κάθε σελίδα. Σε μεταφέρει στη Ν.Ζηλανδία και στον απόκρυφο κόσμο των Μαορί. Καλογραμένο με τέλος όπως πρέπει να είναι σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.
Ολοκληρώ��οντας την ανάγνωση με κυρίευσε ένα συναίσθημα αυτολύπησης που έμεινα απαθής σε όλη αυτή τη σπλατεριά, τη βία και τις ανατροπές στην πλοκή.
Η γραφή του Férey, ειδικά στις περιγραφές, είναι λυρικότατη και κάθως ανακατεύεται βίαια με τα αίματα προκύπτει ένα παράξενο μα ευανάγνωστο δράμα καταπιεσμένων συμπλεγμάτων και αστυνομικής πλοκής, που δυσκολα μπορείς να του αντισταθείς αν έχεις νοσταλγικές αναφορές από τα 90's.
Ίσως αν το διάβαζα προτού εκτεθώ σε πλήθος σκληρών εικόνων χρόνια τώρα, να κατόρθωνε να με συνεπάρει ο τρόπος που ο συγγραφέας πλέκει το αστυνομικό του δράμα δίπλα στις αντανακλάσεις των ασημένιων φολίδων του Ειρηνικού Ωκεάνου, μα στο σήμερα δεν τα κατάφερε.
Assez bien écrit mais quelles histoires déglinguées de policiers sur le point de sombrer dans le gouffre de la folie. Lourd, glauque, agressions, sexualité compliquée, mutilations, folie, récit tarabiscoté, personnages tous plus tordus les uns des autres. Misogynie insupportable. La seconde partie Utu, qui est la suite de l’enquête, est presque un copié collé de Haka au niveau des personnages et des nombreuses histoires. Il n’y a presque que les noms qui changent. Les riches peuvent tout se permettre, les pauvres subissent et les maoris essaient de tirer leur épingle du jeu des méchants blancs. Misère !
"Il y a vingt-cinq ans, Jack Fitzgerald s'est engagé dans la police néo-zélandaise avec l'espoir de retrouver sa femme et sa fille, toutes deux mystérieusement disparues. Aujourd'hui capitaine de la police d'Auckland, il cherche à travers les affaires du quotidien un lien qui pourrait le délivrer de sa névrose. La jeune fille que l'on vient de retrouver morte sur une plage n'est que le premier d'une effroyable série de cadavres... Secondé par Ann Waitura, une jeune et brillante criminologiste, Fitzgerald mène l'enquête jusqu'au chaos final."
J'ai assez peu accroché au style d'écriture. Ça partait un peu trop dans tous les sens. L'utilisation des métonymies tous les 4 paragraphes n'a pas aidé.
Ενα νουάρ μυθιστόρημα αρκετα ενδιαφερον.καμποση βία με περιγραφές αναλυτικές κ λυρικες. Ισως σε σημεια καπως πομπωδεις. ένας κεντρικός χαρακτήρα που σε τραβάει.ωστοσο είχε αρκετές ιστορίες που αρκούσαν για τρία μυθιστορηματα, ευρήματα με σκοπό να σε παραπλανήσουν σχετικά με τον ένοχο τα οποία δεν εξερευνούνταν επαρκώς.
This entire review has been hidden because of spoilers.