Η Σκιτσούχτρα, το σατανικό πλάσμα που βασανίζει δημιουργούς, επιστρέφει για μια τελευταία φορά σε έναν τεράστιο έγχρωμο τόμο γεμάτο με όλες τις ως τώρα περιπέτειές της, κάποια remake, και αρκετό καινούριο υλικό για να γεμίσει δύο καινούρια τευχάκια.
Η Σκιτσούχτρα είναι ένα σατανικό πλασματάκι το οποίο βασανίζει τους καλλιτέχνες καταστρέφοντας τις δουλειές τους και ρίχνοντάς τους το ηθικό.
Μέσα από ξεκαρδιστικά στριπάκια με έντονα χρώματα και έξυπνους χρωματικούς συνδυασμούς, ο Steve μας παρουσιάζει στιγμές της καθημερινότητάς του, από το 2013 μέχρι το 2018, όπου μας δείχνει με χιουμοριστική ματιά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας σκιτσογράφος. Μιας και οι γραφίστες τραβάμε πάνω-κάτω τα ίδια, ταυτίστηκα και γέλασα με την ψυχή μου. Ακόμα όμως κι αν δεν έχετε ιδέα από το χώρο, σίγουρα η Σκιτσούχτρα θα σας κάνει να γελάσετε.
Η σκιτσουχτρα με κατενθουσιασε! Με έκανε να γελάσω, να ταυτιστώ και να προσπαθώ να αντιμετωπίζω με χιούμορ και αγάπη από εδώ και πέρα και τη δική μου σκιτσουχτρα 😊🧡
Ο Steve δημιουργώντας την Σκιτσούχτρα, βρήκε έναν πολύ δημιουργικό τρόπο να μιλήσει με χιούμορ και γερές δόσεις αυτοσαρκασμού για την καθημερινότητά του ως δημιουργού comics. Στις σελίδες του comic του πολλοί κομίστες θα εντοπίσουν στιγμές της ζωής τους. Η ίδια η Σκιτσούχτρα είναι ένα όν, το οποίο κατοικεί σε εγκεφάλους σκιτσογράφων και άλλων δημιουργών, η οποία ζει απ’ τη μιζέρια και την απογοήτευση των ξενιστών της.
Ο Steve μέσα απ’ τα στριπάκια του μας δείχνει ότι τη Σκιτσούχτρα τη σχεδίαζε για να εκφράσει τα παράπονά του απ’ τα υπόλοιπα comics και σκίτσα του. Όμως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για ένα διάλειμμα με προχειροφτιαγμένα στριπάκια.
Όλοι έχουμε μια φωνουλα μέσα μας που μας λέει ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί, κοίτα αυτή ποσο καλύτερη είναι στη δουλειά της και της ρίχνεις και 7 χρόνια, άσε μωρέ δες καμιά ταινία τώρα και δουλεύεις μετά. Αν είσαι σκιτσογράφος, η φωνουλα αυτή είναι η Σκιτσουχτρα. Ο Steve έχει παραθέσει ιστορίες από την κοινή του ζωή με τη Σκιτσουχτρα και πως εξελίχθηκε χρονικά. Αστείο και πολύ relatable.
Τη Σκιτσούχτρα την αγαπώ. Από την πρώτη της εμφάνιση σττα "Ιδιοτρόπια" ως η κακοδαιμονία που κυνηγάει τον εικονογράφο (συγγενής της συγγραφικής Γραφούχτρας - "Μπονζούρ"), βρήκα πως ήταν σχεδόν ένοχα, ή να μην πω παράνομα απολαυστική.
Το Omnibus αυτό συλλέγει (σχεδόν) όλα τα παλιά gags, προσθέτει κάμποσα ακόμα και τα κάνει όλα revamp αισθητικά. Ομολογώ πως δεν μου αρέσουν απόλυτα όλες οι νέες εκδοχές, κυρίως διότι μου φαινόταν πιο κωμική η εκφραστικότητα της αυτο-απόδοσης του Steve σε μερικά από τα παλιότερα στριπάκια, αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικής προτίμησης.
Γενικά είναι ένας ύμνος στο κακό δαιμόνιο των δημιουργικών ανθρώπων, στο Τρολ μέσα μας που δουλέυει εναντίον μας, στο Σύμπαν που μας μουτζώνει, δοσμένος με χιούμορ που ελάχιστα κρύβει την απελπισία των αληθινών εμπειριών. Υπάρχει μια ρήση (δεν θυμάμαι πού ακριβώς την άκουσα), η οποία λέει πως "κωμωδία είναι η τραγωδία παιγμένη στο γρήγορο" και αν μη τι άλλο, η Σκιτσούχτρα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Το είχα διαβάσει φυσικά όταν βγήκε, όμως κάθισα και το ξαναδιάβασα (για λόγους φρεσκαρίσματος, βεβαίως βεβαίως), διαπιστώνοντας ότι μια χαρά κρατεί.