Het toeval

by Willy Spillebeen

93 pages, Paperback

First published January 1, 1989

About the author

Willy Spillebeen is een Vlaamse schrijver.

Willy Spillebeen in de Nederlandstalige Wikipedia

Willy Spillebeen in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Willy Spillebeen bij "Schrijversgewijs"


Willy Spillebeen is a Flemish writer.

Reviews

[Nolle · Rating 4 out of 5]

Het toeval van Willy Spillebeen

Eerst wil ik al vermelden dat het boek voor mensen is die van spanning houden.
Het begint allemaal bij een moment waarbij de poetsvrouw, Jeannine een jongen vind onder een tafel terwijl ze aan het kuisen is. De jongen is een leerling van de school. De jongen heette Paolo en is de zoon van Marina en Filip. Filip is een buitenlander afkomstig uit Frankrijk. Marian is de buurvrouw van de ouders en zij ging Paolo afhalen. Ze was hem vergeten afhalen en zo kwam het spel op de wagen. Door dit voorval is er kort gezegd een soap ontstaan waarbij Paolo in een instelling beland doordat de jeugdrechter het besliste. De jeugdrechter was een koel iemand die zich niet veel van het kind aantrok. Uiteindelijk zal het kind sterven door epilepsieaanvallen. Dat is ook vooraf al in de krant gezet door een journalist die kon binnendringen in de instelling. De ouders mochten Paolo nooit zien en daardoor heeft Marina ook de jeugdrechter vermoord.


Ik vond dit boek heel mooi en spannend. Het is ook dramatisch waardoor je verder blijft lezen. Ik zat vooral in met het kind ik kon me perfect in de plaats stellen van de ouders en het kind. Dat is ook slim gedaan door de schrijver Willy Spillebeen. Het is zeker een schrijver waarvan ik nog boeken wil lezen. Hij heeft mooi ieder personage aan het woord gelaten zodat er veel personages betrokken zijn bij de uiteindelijke dood van het kind. Het is ook perfect mogelijk het verhaal wat mij zeker aanspreekt want als het allemaal niet echt is kan ik me er ook niet in inleven. Het is ook een van de weinige boeken die ik graag las.

[Eva · Rating 2 out of 5]

Een vierjarig jongetje - Paolo - wordt op een avond niet opgepikt van school. De ouders hebben een gunstige erfenis te vieren en de buurvrouw ging daarom Paolo oppikken en hij bleef daar ook slapen. De buurvrouw vergeet het echter, omdat ze eigen persoonlijke problemen heeft (dood van haar vader). De werkvrouw die Paolo vindt, linkt hem aan de verkeerde ouders. Wat volgt is een opeenstapeling van misverstanden en kafkaëske situaties. Paolo belandt uiteindelijk in een kindertehuis en krijgt daar een toeval, de eerste van meerdere. Zijn hersentjes kunnen alle drama's en het gemis van zijn ouders niet plaatsen. Die ouders proberen ondertussen Paolo terug thuis te krijgen.

Het boek doet qua stijl enigszins ouderwets aan. De beschreven mensen en situaties zijn kleinburgerlijk. Ik heb het boek met stijgende misselijkheid gelezen, dus een fijne leeservaring kan ik het niet noemen. De personen worden raak getroffen, maar hoe verder het verhaal vorderde, hoe meer het me tegen de borst stootte. Het einde was er voor mij teveel aan. Ik ben blij dat ik het boek uit had en kon wegleggen.