ปริศนาชายแคระ

by Edogawa Rampo, วิยะดา คะวะงุจิ (Translator)

หลังกลับจากเซี่ยงไฮ้ไม่นาน อาเคจิกำลังทุกข์ทรมานกับการใช้ชีวิตว่างเปล่าไปวันๆ แม้จะบ่นว่าเบื่องานสืบสวนแล้ว แต่เมื่อมีคดีฆ่าหั่นศพอันโหดเหี้ยมเกิดขึ้นกลางกรุง ชายแคระลึกลับผู้ปรากฏตัวพร้อมแขนมนุษย์ในอกเสื้อ และคุณหนูผู้เลอโฉมซึ่งหายตัวจากบ้านอย่างเป็นปริศนา นักสืบมือสมัครเล่นก็กระโจนสู่สังเวียนเดิมอีกครั้ง เพื่อเผชิญกับปริศนาฆาตกรรมที่แค่นั่งโต๊ะไขคดีไม่เพียงพออีกต่อไป

261 pages, Paperback

First published January 1, 1926

About the author

Hirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.

Reviews

[Kamons · Rating 3 out of 5]

ก็ยังคงรู้สึกว่าบรรยากาศในเนื้อเรื่องของนักสืบอาเคจิ โคโกะโร จะมีลักษณะที่เรียกว่าน่าขยะแขยงอยู่นิดๆ ผู้เขียนมักจะดึงสิ่งที่โสมมหรือความบิดเบี้ยวน่าเกลียดของอะไรบางอย่างมาเล่นเสมอ ความบิดเบี้ยวในที่นี้อาจไม่ใช่รูปร่างหน้าตาเสมอไป บางครั้งคนสวยๆ ก็บรรยายได้ให้รู้สึกถึงความบิดเบี้ยวนั้นก็มี สำหรับปริศนาชายคนแคระก็ถือว่าดีนะสำหรับนิยายสืบสวน มีหลอกนิดหลอกหน่อย อ้อมๆ บ้างหลอกให้คนอ่านนิยายประหลาดใจได้

[top. · Rating 3 out of 5]

ยังคงโดดเด่นด้านบรรยากาศ การสร้างสรรค์ความขนลุกเยียบเย็นให้กับสถานการณ์สถานที่ต่างๆ ในเนื้อเรื่อง วัดเป็นวัด สุสานเป็นสุสาน บ้านเป็นบ้าน และนอกจากองค์ประกอบรายล้อมดังกล่าว ส่วนตัวเรายังชอบการหลอกล่อคนอ่านในตอนท้ายที่พลิกยั่วกันไปมา ก่อนจะลงเอยได้อย่างมีชั้นเชิง ให้อาเคจิเดินหล่อหลบฉากออกมาสวยๆ

ในขณะเดียวกันตัดภาพไปที่ตัวละครอื่น กระทั่งคนอ่านแทบจะเผลอพูดออกไปแล้วว่า หยุดอ้อม! บอกคำตอบมาได้แล้ว ไอ่เจ้าบ้าหัวหยองนี่

ปล. ประเด็นการเหยียดคนพิการมีให้เห็นเล็กน้อย

ปล. 2 ช่วงท้ายให้ฟีลพอๆ กับ รักพาตัว ของเคย์โงะ เวอร์ชั่นวินเทจ ไม่เน้นทริค

[J · Rating 4 out of 5]

อยากรู้มากว่าก่อนที่เอโดะงะวะ รัมโปะจะเขียนนิยายสืบสวนแต่ละเล่ม
เขาวางโครงเรื่องและวางแผนการเขียนยังไง
ให้นิยายที่ออกมาแต่ละเล่ม ทั้งโครงเรื่อง วิธีดำเนินเรื่อง
และโดยเฉพาะเนื้อเรื่อง ถึงได้สนุกและไม่ล้าสมัยเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมาเทียบดูจากการเขียนนิยายในยุคปัจจุบัน
ที่สามารถเข้าถึงเนื้อหาหรือการค้นคว้าข้อมูลอะไรต่างๆได้ง่ายขึ้นมาก
ก็ยิ่งชวนทึ่ง ชวนให้อัศจรรย์ใจในความสามารถของรัมโปะยิ่งขึ้นไปอีก

-----------------------------

อ่านงานของรัมโปะแต่ละเล่ม (แม้ว่าจะมีงงๆงวยๆลำดับแต่ละเล่มอยู่บ้าง)
แต่บอกเลยว่าไม่เคยผิดหวัง
อาจมีบางช่วงบางตอนที่ไม่สนุก (ในบางเล่ม)
แต่มองโดยรวมแล้วไม่เคยเสียใจหรือผิดหวังที่หยิบขึ้นมาอ่านเลย

เล่มนี้วางโครงเรื่องดีมาก
มีความพลิกแพลง พลิกแล้วพลิกอีก
มีความสยดสยองและความโหดเหี้ยมเพิ่มเข้ามาพอประมาณ
แม้ว่าตอนจบจะไม่ค่อยถูกใจเท่าไร

แต่เอาตรงๆเลยนะ ยุคนั้นสมัยนั้นอะ
ใครจะมาคิดพล็อตเรื่อง คนแคระซ่อนอวัยวะศพไว้ในเสื้อ
แถมยังเดินไปเดินมาเพื่อหาที่ทิ้งอีก แล้วยังจะเอาศพไปหล่อเป็นตุ๊กตาปั้นอีก
ในยุคปัจจุบันอาจไม่ได้หวือหวาแล้วเพราะมันมีให้อ่านได้เยอะแยะแล้ว
แต่ย้อนกลับไปในยุคที่หนังสือเล่มนี้ถูกเขียนขึ้นมา
เราว่ามันเป็นพล็อตเรื่องที่โคตรจีเนียสและแปลกใหม่มาก
(โดยเฉพาะในแถบเอเชีย)

พล็อตเรื่องไม่ตกยุคเลย พูดตรงๆ เป็นหนังสือที่เขียนขึ้นเมื่อปีโชวะ (หรือเปล่า?)
แต่ล้ำสมัยเหมือนเขียนขึ้นในยุคเรวะอย่างไรอย่างนั้น...

เจ๋งจริงๆ จีเนียสแบบน่าทึ่ง

[Ploy' Nutchaya · Rating 2 out of 5]

ไม่เคยอ่านงานของเอโดงาวะ รัมโปมาก่อนเลยไม่แน่ใจว่ามันเป็นที่ภาษาเขียนของเขาหรือเป็นที่คำแปล ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิด จังหวะการตัดฉากไปมาก็ยังดูแปลก รวมทั้งเราไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวละครซักตัว ตั้งแต่ตัวดำเนินเรื่อง นักสืบ ผู้ต้องสงสัย หรือฆาตกร สิ่งนี้ทำให้ไม่รู้สึกสงสารหรือเห็นใจฆาตกรอย่างที่มักจะรู้สึกในหนังสือสืบสวน

มีประเด็นเหยียดและพยายามยัดเยียดความน่ารังเกียจให้คนพิการในหลายๆ ตอน อันนี้เข้าใจว่าน่าจะเพราะเขียนมานานแล้ว

ในส่วนของคดีถือว่าโอเค มีพล็อตทวิสต์บ้างให้อ่านไปได้จนจบเรื่อง

[T. · Rating 5 out of 5]

4.5 star -- one of a more enjoyable stories from Ranpo. I really like the plot and the tricks here!

[pyfha · Rating 4 out of 5]

ดีเยี่ยม หักเพราะแนวคิดเหยียดหยามที่แฝงมาเหมือนเดิม รูปลักษณ์ ความพิการ เพศ แม้จะเข้าใจดีว่าเป็นเรื่องของยุคสมัย แต่ก็ให้ดาวตอนนี ในยุคนี้ ก็มีสิทธิ์ที่จะหักดาวออกไปบ้างเหมือนกัน

[Pete WK. · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มลำดับที่เท่าไหร่แล้วเราจำไม่ได้สำหรับซีรีส์ของนักสืบคนนี้

ซีรีส์ชุดนี้ที่เราอ่านแล้วก็มี

ฆาตกรรมบนเนิน D
แก๊งมือดำ
แมงมุมสังหาร


ก็น่าจะประมาณนี้แหละ ซึ่งในจำนวนสามเล่มข้างบนที่เราอ่านไปแล้วเราชอบแค่แก๊งมือดำ นอกนั้นเฉยมาก โดยเฉพาะแมงมุมสังหาร เราเดาตัวฆาตกรได้ตั้งแต่ยังไม่ถึงกลางเรื่องด้วยซ้้ำเป็นอะไรที่เฟลมากสำหรับเรา



สำหรับเล่มนี้เรารู้สึกว่ามันสนุกขึ้นกว่า 3 เล่มก่อนและเราก็ไม่สามารถเอามาเลยได้เลยถือว่าดำเนินเรื่องได้ค่อนข้างสนุกมาก


เราก็หวังว่าเล่มหน้าที่เราจะหยิบมาในอนาคตมันจะยิ่งดีขึ้นไปเรื่อยๆ