Polesie

by Ferdynand Antoni Ossendowski

Antoni Ferdynand Ossendowski, mistrz pióra, i Jan Bułhak, ojciec polskiej fotografii, dokonali rzeczy niezwykłej. Oczarowani Polesiem, obudzili jego zamilkły śpiew.
Poddali się urokowi krainy spowitej mroczną aurą lasów, milczących moczarów i mokradeł, nietkniętych destrukcyjną ręką cywilizacji. Tu, gdzie mieszkańcy czczą duchy przodków i opiekuńcze bóstwa, potęgą jest przyroda. To wielka kraina, w której każdy odnajdzie pierwotne echa, łączące człowieka z siłami natury.
Ci artystyczni indywidualiści zgłębili i uwiecznili skarb posępnego piękna wciąż żywej tradycji: Ossendowski wyborną polszczyzną, wplatając kresowy dialekt, Bułhak wirtuozerskimi ujęciami obiektywu.
To prawdziwa uczta literacka, która ukazuje nieocenioną wartość klejnotu zdobiącego nasz kontynent.

272 pages, Hardcover

First published January 1, 1934

About the author

Ferdynand Antoni Ossendowski was a Polish writer, journalist, traveler, globetrotter, explorer, anti-communist, university professor, a member of the French Academy, political activist.

After World War II all his books were covered by the censors in Poland because of his anti-communist beliefs. Only since 1989, his work can be officially published in Poland again.

He is best known for his books:

Beasts, Men and Gods – 1922
(org. title: Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów. Konno przez Azję Centralną)

The Shadow of the Gloomy East: A Moral History of the Russian People – 1923
(org. title: Cień ponurego Wschodu. Za kulisami życia rosyjskiego)

Lenin: God of the Godless – 1930
(org. title: Lenin)

Reviews

[Jack Luminous · Rating 3 out of 5]

Bardzo sympatyczne, aż by się chciało pojechać i odwiedzić... tylko tamtego Polesia już nie ma i nie będzie.

[Laura · Rating 3 out of 5]

Moja rodzina pochodzi z Polesia Brzeskiego, a książka ta była kapsułą czasu, zapisem utraconego świata, który przestał istnieć przez wojny, przesunięcia granic i melioracje. To historia, o której niestety musiałam dowiedzieć się z książek. Cudowne opisy przyrody. Zrozumiałam mentalność Poleszuków, ich wiarę w zabobony, fatalizm i nieufność, a zachowania rodzinne stały się logiczne.
To piękny, choć odrobinę zbyt wyidealizowany pomnik wystawiony krainie, która już nie istnieje. Czasami raziło mnie upraszczanie oraz protekcjonalne, a wręcz kolonialne spojrzenie na życie i zwyczaje tamtych ludzi. To jest na pewno perspektywa kogoś z zewnątrz.