Gebroken wit

by Astrid H. Roemer

Oma Bee, Louise, Heli, Imker, Babs, Audi. Familienaam Vanta. In Gebroken Wit zijn ze aan elkaar verwant als de kleuren van gebroken zonlicht. De kleinkinderen van grootmoeder Vanta-Julienne worden geconfronteerd met hun eigen kwetsbaarheid als ze haar noodgedwongen bijstaan in de turbulenties van het dagelijks leven. Moeder Louise heeft ervaren dat het uiterlijk geen feit is, maar een omstandigheid die informeert over een geschiedenis van georganiseerd geweld in Afrika, Europa, Azië. Ze wonen in een Zuid-Amerikaanse kuststad die door vrouwen tot bestaan wordt gebracht, op een grondgebied dat mannen met haar natuurlijke grenzen insluit. Vooral in familiekring en gezin zijn de gevolgen voelbaar: zusjes Ethel en Laura zijn afwezig en vader Anton leeft niet meer. Terwijl getracht wordt oma Bee overeind te houden, zoekt iedere jonge Vanta naar een land om van te houden, een volk om bij te horen, een droom om voor te leven. Amsterdam heeft veel gehad aan Paramaribo. En omgekeerd?

Genres: Fiction, Historical Fiction, Literary Fiction, Unfinished, Novels, Adult Fiction, Family

342 pages, Paperback

First published April 2, 2019

About the author

Astrid Heligonda Roemer (Paramaribo, 27 april 1947) was een Surinaams schrijfster, die in 1966 naar Nederland vertrok, maar terugkeerde naar haar geboorteland om daar te werken als onderwijzeres. In 1975 vestigde zij zich opnieuw in Nederland. Van 2006 tot 2009 woonde zij opnieuw in haar geboorteland.

Zij debuteerde in 1970 onder het pseudoniem Zamani met de poëziebundel Sasa Mijn actuele zijn. De in 1974 verschenen roman Neem mij terug Suriname werd in Suriname uitermate populair. Hij geeft een klassieke emigrantenthematiek: de ontheemding van een Surinamer in Nederland en zijn terugverlangen. Artistiek is het boek niet geslaagd, reden waarom Roemer het herschreef tot Nergens ergens (1983). De novelle Waarom zou je huilen, mijn lieve, lieve... (1976) geeft een sfeervolle schets van een arme man die zich verheugt over zijn winst in de lotto tot hij ontdekt dat de ratten zijn lot hebben opgeknaagd. Met de novelle De wereld heeft gezicht verloren (1975) hield Roemer zich voor het eerst bezig met wat later haar hoofdproblematiek zou worden: het mysterie van het vrouw-zijn. De thematiek van de neger-identiteit zou naar de achtergrond schuiven. Vooral de 'fragmentarische biografie' Over de gekte van een vrouw (1982) werd een succes. De roman Levenslang gedicht (1987) tracht de kringloop van het leven uit te drukken in zijn structuur en zijn metaforische taal. Artistiek heeft hij grotere pretenties dan het eerdere werk en vraagt ook om secure lezing. Een deel van de critici werd er door op het verkeerde been gezet.

Ook de toneelstukken De buiksluiter (1981), Paramaribo! Paramaribo! (1983) en Een Vrouw Van Een Man (1985), de dichtbundel En Wat Dan Nog!? (1985) en het kleine prozadrieluik De achtentwintigste dag (1988) benaderen vanuit allerlei invalshoeken het fenomeen van de vrouw als individu en als relationeel wezen. De genoemde dlchtbundel gaf aanleiding tot onverkwikkelijke speculaties over Roemers seksuele geaardheid. ln de novelle De orde van de dag (1988) draait het verhaal om het thema 'dictatorschap'. Haar rijpste poëzie verscheen in de bundel NoordzeeBlues (1985) die enkele schitterende gedichten bevat. ln 1989 verscheen het prozadrieluik Het spoor van de jakhals waarin zij de sterke onderlinge afhankelijkheid der beide sexen benadrukt. Radiocolumns bundelde zij in Oost West Holland Best (1989). Een driehoeksverhouding beschrijft zij in de novelle Alles wat gelukkig maakt (1989).

Haar verhalen verschenen in verschillende Engelstalige bloemlezingen, onder meer in Diversity is power (2007).

Het artistiek meest ambitieuze schrijfproject van Roemer is de romantrilogie Gewaagd leven (1996), Lijken op Liefde (1997) en Was Getekend (1999), die in 2001 in één band verscheen als Roemers drieling. In deze grote en uiterst complexe trilogie geeft Roemer verbeelding aan de werkelijkheid en de dromen van de Surinamers in de laatste drie decennia van de 20e eeuw, en in het bijzonder aan wat de militaire dictatuur van het régime-Bouterse van na 1980 voor het land Suriname en de mensen heeft betekend.

Voor de Duitse vertaling van Lijken op Liefde ontving Roemer in 1999 de LiBeraturpreis, die het oecumenisch centrum Christuskirche in Frankfurt toekent om literatuur uit andere culturen in de schijnwerpers te zetten.


Bij de verkiezingen van 1989 was zij samen met Rudi van Dantzig lijstduwer voor het net opgerichte GroenLinks. In 1990 kreeg Astrid Roemer een zetel voor GroenLinks in de Haagse gemeenteraad, maar ze kwam al spoedig in conflict met haar fractie en woonde de vergaderingen niet meer bij.

Reviews

[Roman Clodia · Rating 4 out of 5]

I found this an interestingly challenging book not because it's difficult to read at the sentence level but because it seems to metamorphose during the act of reading. It starts off as a sprawling family saga, albeit one set in Suriname which gives it an immediate interest (a country I'd associated with Aphra Behn) but gradually I realised that Roemer doesn't give us the usual co-ordinates to map the Vanta family. We know Bee is the grandmother but names proliferate: daughters, granddaughters, husbands and lovers but not necessarily fathers, sons and grandsons.

I increasingly came to realise that perhaps that's deliberate and that it's the nature of the family which is being characterised rather than the individuals of which it is made: how the generations are created, how they weave together carrying forward issues and emotional baggage, how they might separate while still being connected, how their lives connect back to, and are shaped by, the family past.

The book's title seems to invite us to think about race and ethnicity, specifically skin colour, but the narrative itself withholds this information in relation to individual characters and instead offers up a cast with variegated postcolonial inheritances of ethnicity and culture. In that sense, issues of race sort of collapse as no-one can be easily defined in the usual terms as they're so many gradations and intermixes, as is the family from which they're sprung and to which they adhere making the family itself racially uncategorisable.

At the story level there is much going on so readers who want a family saga will get a satisfying version of that here articulated in fine and vividly readable prose. But it seems that Roemer is doing something more sophisticated at the same time, offering up a vision of how complicated the classification of 'race' is in the wake of postcolonial history - and how inadequate it is to make easy sense of personal and, especially, familial identity in our world.

[♑︎♑︎♑︎ ♑︎♑︎♑︎]

What Roman Clodia said ~

https://www.goodreads.com/review/show...

[Elizabeth (Alaska) · Rating 5 out of 5]

The novel opens when Grandma Bee has blood on the front of her nightgown, the blood coming from her mouth. She has also gotten thin. And so we know she is dying. This is the story of a family. It is a large family and at first I had to work at remembering the relationships. Grandma Bee had 5 children, 2 boys and 3 girls. One of the daughters, Louise, had 4 children, 3 girls and one boy. It is worth noting that Louise never married and that all of her children had different fathers.

The setting is Suriname. I was glad to have recently read The Free Negress Elisabeth, also set in Suriname. That novel was set in the 1760s, while this novel is set 200 years later in the mid 1960s. I took a moment to learn that slavery was outlawed in Suriname in 1865, so midway between these two novels. This mid-1960s society is very much multi-cultural and many of the characters are multi-racial. I highlighted several passages that pertained to the title Off-White and meant not just people, but also things.

At least once a year, they would map the territory of their past and dig up the roots of the family tree for a brief inspection. And then the adults would conclude once again that, regardless, they were all off-white.

But her granddaughter said excitedly, “Look, Grandma, all clean! I remember when Heli bought a dozen nightgowns with the words OFF WHITE, and everyone at home got two, including our little brother Audi and the lady next door. She even saved one for you, huh?”

An almost opaque mosquito net in an off-white color hung over the enormous mattress.

“Off-white is the color of bittersweet almonds once you’ve peeled away the dark brown skin,”

“Brown as your mother on the outside, and the inside off-white, like you and me.”

This was better than I first thought it and also much better than I had any right to expect. For others, I'll say up front there are possible negatives: there is almost no plot and there are a very few graphic sex scenes. Because I became more and more enamored with the people and the relationships, I'm giving this 5-stars, but I admit this might be an exaggeration.

[Stéfanie · Rating 5 out of 5]

Roemer laat heel mooi zien hoe multicultureel de Surinaamse samenleving is en wat voor impact de hiërarchie van ras, kleur en geloof heeft op de opgroeiende kinderen. Hoe gaan ze om met geloofsverschillen als de katholieke Babs een relatie krijgt met de moslim Umar? Moeder Louise heeft in ieder geval één doel en dat is dat al haar meiden een onderwijsbevoegdheid halen, zodat ze later voor zichzelf kunnen zorgen in een maatschappij waarin vaders vaak afwezig zijn of niet de financiële middelen hebben om voor hun gezin te zorgen.

Oudste dochter Heli wordt naar Nederland gestuurd om in Utrecht haar lesbevoegdheid te halen. Een wereld van verdriet omdat ze wordt gescheiden van haar familie en van haar geliefde. In Nederland ontdekt zij dat ze nergens bij hoort, niet bij haar landgenoten, niet bij de Nederlanders en ook niet echt bij haar gastgezin. De ontheemdheid is prachtig en emotioneel. Hieraan merk je hoe goed het boek geschreven is. Het verhaal sleept je mee. Je moet goed op blijven letten omdat er binnen hoofdstukken tussen personages en tijdsperspectieven wordt geschakeld, maar daardoor is het juist ook interessant. Roemer creëert ook een mooie spanningsboog als het gaat om het vaderschap van de kinderen van Louise. Als ook de laatste vader bekend wordt is de cirkel rond. Een mooie afsluiting van een prachtig boek.

[Alex Nongard · Rating 4 out of 5]

This book was excellent in hindsight but it was hard for me to read. The writing is conventional in many ways and very, very unconventional in others. It took me a little bit too long to figure out the structure and that took me out of the story for a while. Nonetheless, the characters are charming and it's a fascinating look into Suriname, a country I know nothing about. I want to read her other recently translated book that was up for the national book award last year.

For fans of: family stories, new cultures, race and gender studies, post-colonial literature. Trigger warnings for sexual assault and abuse (though not graphic, thankfully) and terrible family dynamics.

[Kelsey McFaul · Rating 5 out of 5]

Sticks the landing. Roemer makes you work for it, but what an ending.

[Ariya · Rating 5 out of 5]

A compelling tale of a complex family history

[Katie Frederick · Rating 5 out of 5]

such good writing//translating. some really beautiful lines & I loved the alternating povs. moving n sad n immediately recommend to anyone.

[Miles Wilson · Rating 4 out of 5]

These characters love not responding to each other

[Sam H · Rating 3 out of 5]

This story has so much potential. The Vanta family and perspectives were interesting and dynamic to explore.

I read the ebook version, and it was not at all formatted (continuous walls of text-including dialogue- rarely broken up by a paragraph break), making it a slog to read. Switching from first person to second person and assigning second person to a slew of different characters without directly signifying who was being spoken about made it incredibly difficult to follow the story. The central character is the matriarch of the family, Bee. Yet the only first-person perspective was assigned to her granddaughter, Heli. Two characters share the same name without a way to easily differentiate the two. There was also surprisingly little gravitas for some heavy events (re: sexual assault) that occurred that threw me.
(SPOILER) Finding out your brother is actually your father seems like it merits a bigger response than absolutely nothing.

Overall, the dynamics of the mixture of cultural identities and family relationships was interesting, but I got too lost and frustrated along the way to be able to really enjoy it.

[Maaike · Rating 4 out of 5]

Prachtig en rijk boek, in een unieke stijl, dompelt je helemaal onder in de verschillende levens van de familie Vanta-vrouwen, met de aftakelende Oma Bee, verzorgd door Imker, als middelpunt. Aan de ene kant heel gedetailleerd over de gevoelslevens en historische gebeurtenissen in Suriname en Nederland, aan de andere kant blijft veel onuitgesproken tussen de regels door te lezen. Nu al zin om te herlezen.

[Gabino G. Ocampo · Rating 4 out of 5]

This book is full of emotions. The narration continually changes between several of the female members of the Vanta family, at times this can be confusing, but it works overall. It's the story of a family: complicated, full of secrets, resentment, love, care, and bad choices. The characters are flawed, yet become more lovely for that reason. It is a hard read, both in the way it is written and the subject matter.

[Floris Leest · Rating 3 out of 5]

Woorden van waarschuwing: lelijkste lettertype ooit. De d was nauwelijks te onderscheiden van de a.

Verder: eigenaardig taalgebruik, een paar mooie personages, maar al bij al niet helemaal bevredigend.

[mijntje van der Linden · Rating 5 out of 5]

zoals Astrid Roemer, is er geen een. haar stem is zo verfrissend, helder en poëtisch. nooit eerder ben ik in suriname geweest, en toch kon ik me een voorstelling maken bij de plek waar ze over schreef door hoe ze het omschreef. een prachtige familieroman ! waarin de geschiedenis van suriname langzaam duidelijk wordt door gevolgen die de familie Vanta ervan voelt.

[Linda · Rating 5 out of 5]

This novel reminds me a lot of Garcia Márquez's "One Hundred Years of Solitude." It is an ode to the matriarch of the Vanta family whose slow death throughout the novel brings to light all the history and secrets of not only their own family, but also the brutal legacy of slavery and collective history of Suriname, a Dutch colony.

[Maddie · Rating 4 out of 5]

Though this took me some time to get through, I’m really glad I read this (especially during Women in Translation month!) This literary historical fiction/family drama is translated from the Dutch by a Surinamese author, and is my first book set in this country. There are a lot of characters that are connected through a complicated web of siblings, half siblings, multiple generations, partners and friends. The matriarch Grandma Bee is dying, and we see her extended family, their many problems and dramas (including flashbacks to their pasts) in her final months. This book really needs a family tree, and if I were to read again, I would create one. Not only are there a lot of people, there are a lot of backgrounds within the family: Creole, Maroon, Dutch, French, Chinese, Javanese, Jewish, Muslim, Christian, Indigenous… plus this takes place only 20 years after WW2 when the Netherlands is still recovering from the devastating war, and the atrocities of the Nazis are still being uncovered. The melting pot of backgrounds in Suriname was eye opening to me, and though there isn’t a lot of narrative plot, the characters and their complicated connections were really interesting to follow. Definitely worth the read!

[Becky · Rating 4 out of 5]

I chose Off-White to continue with my Read the World project. As my first book for Suriname, I was pleased with how much cultural and historical detail Roemer wove into the story. I am not opposed to learning about new places through non-fiction reading, but prefer fiction as a starting point. This family drama with well drawn characters and a strong sense of place was a win for me.

[Yvan De · Rating 5 out of 5]

Heerlijke, prachtige en confronterende roman over een ingewikkelde familiegeschiedenis, waarvan de zich vele dingen herinnerende en langzaam wegkwijnende of toch snel verouderende grootmoeder Bee de spil vormt. Introspectie van alle personages op bijna elke bladzijde . Een multicultureel boek van hoog nibveau, in een bijzondere stijl gesteld en bovendien een boek dat in menig opzicht aan het werk van Louis Couperus doet denken ('Van oude mensen, de dingen, die voorbijgaan' bijvoorbeeld). In onderstaand fragment is de in Holland verblijvende Heli, dochter van Louise en kleindochter van grootmoeder Bee 'aan het woord': 'Op een toeristenprentriefkaart van de provincie stift ik naar Imker [Heli's zus, die tijdelijk bij de grootmoeder verblijft en haar bijstaat tot aan haar dood, nvdr] en grootmoeder: GEBROKEN WIT = MIJN WINTERJAS met liefs van mij. Ik voel Holland tussen mijn benen naar mijn hart en naar mijn hoofd priemen en het bevalt. Mijn moeder, broertjes en mijn twee zusjes haal ik naar dit land om te proeven wat het Hollandse is dat zij overal in Paramaribo tegenkomen, zonder het echt te kunnen aanraken. Nederland moet je met al je zintuigen binnenlaten, mama. Ik weet niet hoe moeder Louise zich voelt bij zo'n briefkaarttekst van mij. Wat ik uit schoolboeken had geschept, lag in Utrecht voor het oprapen. Mijn lagereschooljuffrouw had wrevelig geantwoord dat Holland maar een piepklein grondgebied, vijf keer kliener dan ons land was en dat het bovendien onder de zeespiegel lag en ooit door de Noordzee zou worden opgelokt! Geen woord uit het dagboek van het joodse meisje, dat verstopt had gezeten om niet vermoord te worden in een oorlog, die vooral burgerslachtoffers wilde maken. Niets over Hollanders die omhoog krabbelden om de chaos te berstellen. Niet en nergens in het onderwijs dergelijke verwijzingen. Zelfs toen een docent de Max Havelaar van Multatuli met ons probeerde te behandelen op de SKS werd hij weggepest en ontslagen en teruggestuurd naar de Lage Landen waar hij vandaan kwam. Mijn spreekbeurt had er niet omheen gedraaid. Moeder Louise en vader Gordon hadden legeruniformen gedragen en in legervoertuigen gereden door een stad, die alleen kleine overvallen van wegggelopen mannen in slavernijarbeid, heeft gekend en wreed had neergeslagen. Niemand heeft naar Suriname willen vluchten, want behalve een schuilplaats vinden, viel er niets te halen aan de kust van het Amazone-oerwoud voor personen, die een stabieler bestaan zochten dan de dolgedraaide beschaving in een moegevochten Europa. (p. 266-267)

[André · Rating 4 out of 5]

Gebroken wit
Auteur(s) boek : Astrid Roemer
ISBN : 9789044640182
Datum : 18/12/2019
Genres : Mood: Tragisch;Levensverhalen
Citaat :
'Zij bleef ervan overtuigd geboren te zijn in de verkeerde familie, in het verkeerde land, in de verkeerde tijd. En toch konden zij naast elkaar staan en op adem komen bij de monding van de Surinamerivier.'
Review :
Astrid ¬Roemer (72) schreef met haar nieuwe roman Gebroken wit een indrukwekkende geschiedenis van de familie ¬Vanta, waarin de Surinaamse zeden en normen hun afdruk in nalaten. Suriname kende een subtiele vorm van apartheid en een conservatieve moraal wat seks betreft. Astrid Roemer, die vooral in de jaren tachtig en negentig succesvol was met romans als Over de gekte van een vrouw, kreeg in 2016 de P.C. Hooft-prijs toegekend, als eerste Surinaamse auteur.
In een sterk uitgesponnen vertelling lezen we over het naderende einde van grootmoedertje Bee Vanta in Paramaribo, die in haar bijna 70-jarige leven iets te veel dikke sigaren heeft gerookt. Terwijl kleindochter Imker toegewijd voor haar zorgt, zweeft Bees leven als moeder en grootmoeder aan haar geestesoog voorbij. Haar sterfbed is ontwrichtend voor het broze evenwicht in de familie Vanta, voor haar kinderen en kleinkinderen, van wie we de innerlijke levens een voor een leren kennen. De personages herinneren zich en kijken vooruit, toekomst en verleden vouwen zich ineen haast onvermijdelijk aan toe, als de toekomst die de personages nog te wachten staat.In de klassenmaatschappij waarin veel Surinamers niet precies wisten van welke etniciteit ze waren, was huidskleur leidend. Hoe witter, hoe geliefder. Schrijnend is het verhaal van Louise en Laura's zusje Ethel, dochter van grootmoeder Bee en de zwarte man met wie ze trouwde. Gebroken Wit is een aangrijpend boek geworden, waarin Astrid Roemer met indrukwekkende beheersing de vertelling opbouwt. Het begint huiselijk en teder, met de rituelen van de zeer religieuze grootmoeder en de geurige gerechten die Imker voor haar kookt. Daarna krijgen we zeer, langzaam, de familiegeheimen te horen, een geschiedenis van misbruik, incest en bedrog. Vooral de vrouwen moeten het ontgelden. Ze lijken nergens veilig, nog wel het minst bij hun meest nabije familieleden.

[Alexandra · Rating 5 out of 5]

''Het moet zo moeilijk zijn geweest voor een jonge vrouw om een uitweg te vinden in een samenleving die geboren is uit geweld van anderen.''
(pagina 109, denkt Imker als ze naar een slapende oma Bee kijkt)

''Overal een niet aan te raken rust.''
(pagina 110)

''Ze verwierp de veronderstelling dat een kind ter wereld komt als 'onbeschreven blad': zij was als product van haar ouders al behoorlijk volgeschreven en een uitweg vinden om toch 'nieuw' te zijn gaf haar hoofdpijn.''
(pagina 125, gedachte van Babs tijdens een les)

''Met de handen op schoot waarin de briefkaart, zat ze voor zich uit te kijken alsof ze diep in het verleden de toekomst geboren zag worden.''
(pagina 133, Imker observeert oma Bee)

''We moeten onszelf verlossen uit de beperkingen van wat Suriname heet, want de Europeanen hebben hun overzeese plantages verlaten maar ze zijn vergeten om hun overzeese arbeiders te verlossen uit de hel waarin zij leefden, nee, niet alleen de slavernij was onleefbaar maar ook het stuk broeiend oerwoud aan de oceaan...!''
(pagina 135, Anton Vanta)

''Jij en ik hebben onze kinderen niet veel meer te bieden dan deze achtergebleven kuststad want wij hebben geen geld en geen grond en geen familie die ver genoeg reikt in het verleden om onze kinderen op te vangen waar wij gaten laten vallen, vrouw Bee en dit heeft alles met de slavernij te maken! En hij had zélf zijn halfbroer teruggestuurd naar de winti-clan met de boodschap dat geen enkel soort badwater, geen enkel soort oerwoudkruid, geen voedsel, geen drum, geen dans, geen enkel soort godheid ook, de pijn van de slaventijd kon stillen, want dat kan alleen de tijd doen en 'tijd' is een ander woord voor 'toekomst'....''
(pagina 213, Anton Vanta)

''Er zijn duizend-en-één-manieren om lief te hebben, maar één ding is overgankelijk in iedereen: het verlangen om in de gedachten van dierbaren te blijven wonen, ook als ze niet binnen handbereik zijn en zelfs als ze ontoegankelijk worden.''
(pagina 219, denkt Imker)

[Anne · Rating 2 out of 5]

Bought it because it matches a lot of family history--family in post-colonial former French Caribbean island with too many young folks fleeing the island for France. So much to work with. I kept wishing the book had been in more capable hands--if you've ever read Toni Morrison, you know what can be done with language. This book felt like it was reaching for "literary" but just never quite getting there. Also, there's a lot of rape happening, but with a twist--a young girl is raped by her gynecologist during an exam--and she loves it. A young girl is raped by her brother--and she loves it, eagerly putting his dick in her mouth. It genuinely felt crazy--since when do young girls get wet from being raped by a sibling/some gynecologist? The grandmother, Bee Vanta, never really comes to life--she's the strong, cigar-smoking matriarch according to the book's cover, but the outline doesn't get filled in with much. If she's strong, I don't need to see what weak looks like.

As a book about race--which the title makes clear it is, at least partly--it's fairly tepid. For all the monologues among the various women, none are very interesting, and nobody says anything even partly interesting or insightful about race. A dark-skinned daughter is sent away by a father because her mother doesn't love her enough because she's too dark--the father sounds interesting, but we never get much more about him. Is it even clear how this spoiled woman married a descendant of slaves? At the end, I didn't care. I finished the book because it was there, on my lap on the plane, and I'd finished all the other books. I reallyyyyyyy wanted to like this book, but it fell flat in so many ways. Glad others liked it.

[[ashes] · Rating 4 out of 5]

De geschiedenis en ontwikkelingen van een familie in Suriname met thema’s als de rol van familie, de macht van kennis en geschiedenis, de rol van religie, emancipatie (of het gebrek daaraan) en seksualiteit.

Het verhaal draait rondom de laatste dagen van haar oudste lid, grootmoeder Bee, terwijl hij kinderen en kleinkinderen pogen verder te gaan in hun eigen leven. De manier waarop Roemer de gebeurtenissen ontwikkelt in haar boek en deelt met de lezer zit goed in elkaar. Daarnaast is het ook belangrijk om te lezen hoe de impact van kolonisatie na siddert in een land en stad waar een overheerser was.

Verder nog een paar dingen die het noemen waard zijn in het boek:
- Het taalgebruik, soms licht poëtisch, maar vooral bedoelt als authentieke vertelling.
- Het leidmotief van het gebroken wit dat keer op keer opduikt en zich ontwikkelt als een rivier met verschillende vertakkingen.

Toegeven, ik lees (te) weinig Nederlandse literatuur, maar ik zou dit boek zo in een canon plaatsen.

[Marianne Steenvoorde · Rating 3 out of 5]

In 'Gebroken wit' beschrijft Astrid Roemer het wel en wee van drie generaties vrouwen uit een Surinaamse familie van gemengde afkomst, vooral door de verhalen van grootmoeder Bee. Allerlei thema's komen hierbij voorbij, van slavernij, racisme en het horen bij een bepaalde groep tot en met uithuwelijken, huiselijk geweld, scheidingen, seksualiteit en incest. Hoewel een boeiende inkijk in een vreemde, maar toch zo met Nederland verbonden samenleving is de opeenhoping van levensdrama's in mijn ogen wat teveel van het goede, evenals het steeds maar weer terugkomen van de metafoor van 'gebroken wit' en het enorme cliché van de gebroken fles amandeldrank. Het taalgebruik is weinig beeldend of origineel en de personages hebben nauwelijks diepgang. Jammer.

[Amy Kronenberg · Rating 4 out of 5]

i really liked the beginning of this book and ultimately enjoyed reading the entire book but i found the end frustrating. i think the story at times lost track of the plot and there were story lines that were started and then left unfinished. however, i love stories about families, i liked how the idea of “off-white” stayed consistent throughout many aspects of the story and i was entertained the entire read. i would recommend.

[Rosie · Rating 4 out of 5]

It is a beautifully-written book with great characters, once you've figured out who is who - told through the eyes of the female protagonists in a multi-ethnic Surinamese family. I learnt a lot about this part of the world and the Dutch colonial background. TBH I do not love graphic sex scenes and I don't know why they have to be included! Maybe a challenge for the writer? Call me old-fashioned... Otherwise I loved this book.

[claire lanthier · Rating 3 out of 5]

read for book club so i’m sure i’ll have more thoughts after we discuss

lots to love in this - feeling as though i’m there in the day to day of the family’s life, learning a lot about gender / race in suriname, and i love an epic family story. but jt felt cold at times and the first half felt slightly tedious. very glad i read it though!!

[Agnès Denie]

Ik heb geen idee hoe ik dit boek moet beoordelen. De taal is ontzettend geconcentreerd, er is weinig plot, en de verhaallijnen lopen niet chronologisch. Het is een heel rijk boek, dat waarschijnlijk herlezing beloont.

Ik weet alleen niet zeker of dat er ooit van komt.

[Els · Rating 1 out of 5]

Na 100 bladzijdes ben ik gestopt. Het verhaal is boeiend maar ik struikelde te vaak over haar zinnen. Het ontbreekt ook aan leestekens. Dat hoeft op zich geen bezwaar te zijn maar bij dit boek is het dat wel, ook omdat ze soms een afwijkende woordvolgorde hanteert.

[marjorie broersen · Rating 5 out of 5]

mooi beschreven familieverhaal vanuit oma , haar dochters en kleindochters. Inkijkje in de Surinaamse samenleving en beleving van het leven en de aanstaande dood van oma.

[Nina Adriaanse]

Did not finish.

Ik begon dit boek met hoge verwachtingen, maar ik vond het zo stroef... het verhaal, maar ook de personages. Helaas...