Η πόρτα

by Δημήτρης Τσεκούρας

Ο άνθρωπος της ιστορίας μας, ένας διανοούμενος -μάλλον- πενηντάρης, που φέρνει κάπως στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, ζει μόνος. Και φοβάται πολύ ότι εάν τυχόν πεθάνει πριν την ώρα του -γιατί ποτέ δεν ξέρεις-, κανείς δεν θα το(ν) ανακαλύψει. Μια ωραία πρωία λοιπόν βγάζει την πόρτα του σπιτιού και πάει και την πετάει στα σκουπίδια. Γιατί; Μα για τον απλούστατο λόγο, αφενός, ότι εάν πεθάνει πριν την ώρα του, η οσμή θα γίνει πολύ γρηγορότερα αντιληπτή. Αλλά και, αφετέρου, γιατί ο άνθρωπος της ιστορίας μας είναι εξαιρετικά περίεργος για το «πόσους ακριβώς κλέφτες μπορεί να ερεθίσει.» ένα σπίτι ορθάνοιχτο, ένα σπίτι without the Door. Και για να είμαστε ειλικρινείς, καμία απολύτως σημασία δεν έχει αν όλα όσα συμβαίνουν μετά είναι εντός ή εκτός πραγματικότητας. Σημασία έχει ότι έχουν μια τρομακτική σημασία...

176 pages, Paperback

Published February 1, 2019

Reviews

[Mary Kaimatzoglou · Rating 5 out of 5]

Καταιγιστικό.Ήθελα να το ανοίξω και να το ξαναδιαβάσω όταν το τελείωσα.Ο ήρωας-πρωταγωνιστής του βιβλίου αφοπλιστικός με όλη την παραφορά λέξεων που επαναλαμβάνονταν ή ήταν με κεφαλαίο,χαμένος στην ιδιωτικότητά του και στις σκέψεις του.Στο σημείο που δεν μπήκε κανείς στο σπίτι του,κανένας,ούτε καν ένας κλέφτης,μου θύμισε κάτι από Γιώργο Χειμωνά και το έργο του''Αγάπη σαν ακολασία''(και το''Μυθιστόρημα'')όπου η κραυγή για ανθρώπινη επικοινωνία και ουσιαστική επαφή είναι πάντα εκεί..Αυτό επιβεβαιώνεται και παρακάτω όπου ο Κλεό λέει''Ψιλή κουβεντούλα σημαίνει καμία απολύτως κουβεντούλα''.Κάπου σκέφτηκα και την ύπαρξη και την τραγικότητά της όπως τις έδινε ο Samuel Beckett.Οι αποσυνδετικές διαταραχές(αποπραγματοποίηση και αποπροσωποποίηση) του ήρωα,αν και για την ψυχοπαθολογία σε απομακρύνουν από τα πράγματα,τα βλέπεις σαν σε ταινία και σε κάνουν έναν παρατηρητή της ζωής,έχουν και το καλό του επαναπροσδιορισμού των πάντων.Το σχέδιοτου Κ.ήταν μεγαλεπήβολο,αλλά το όπλο στη ζωή μας:να νιώθουμε καλά για το Εγώ που φτιάξαμε,αφού ο εαυτός μας είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε και η σωτηρία είναι να τον πλάσουμε όπως θα θέλαμε να είναι η ανθρωπότητα(εκεί ο συγγραφέας μου έφερε στο νου τον Φρ.Νίτσε που έλεγε''Γίνε αυτό που είσαι''και το ευφυολόγημα''Γίνε ο τύπος του ανθρώπου που θα ήθελες να συναντήσεις'').Η μετάβαση στον κερδισμένο εαυτό,το πέρασμα στην πλήρη αποδοχή προ'υ'ποθέτει μια εσωτερική πάλη,έναν πόλεμο,αλλά όπως ειπώθηκε πολύ παλιά''Η ψυχή διά της απώλειάς της κερδίζεται''.(Μετάβαση είναι και ο Έρωτας αλλά κι ό,τι σου δείχνει στοιχεία για τον εαυτό σου που δεν ήξερες,ό,τι σε πάει ένα βήμα παραπέρα).Ο συγγραφέας γράφει''Πολύτιμο είναι οτιδήποτε συντελεί στην προέκταση του εαυτού εκτός των ορίων του Εαυτού''(σκοπίμως νομίζω το ε και το Ε).Τελικά,ο Κλεό δεν έπεσε,ο Κλεό δεν τσακίστηκε... 5 στα 5 αστέρια για την Πόρτα του κ.Δ.Τσεκούρα! (Ας μου συγχωρεθούν οι τρεις φράσεις από το βιβλίο που έγραψα εδώ).

[είναι η θεία Κούλα · Rating 4 out of 5]

Στην αρχή μου φάνηκε μια πολύ δημιουργική και ευχάριστη φλυαρία. Λίγο πιο μετά είχα στιγμές χα, έλα ρε, έχουμε ίδιο χιούμορ με τον τύπο. Στην πορεία έπαθα κάτι σαν κούραση, κάτι σαν ναι-το-είχα-φανταστεί ή σαν από-το-στόμα-μου-το-πήρες. Αυτό ομολογώ δεν μου άρεσε, διότι ένιωσα μία συγγένεια ένα πράμα, και τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε, και τέτοια. Στο τέλος όμως, και πρός το τέλος, και εκεί πριν το τέλος και μετά τη μέση δηλαδή, άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτός πονάει, ή πόνεσε, όχι έχει πονέσει - πόνεσε, τώρα πρόσφατα, και το πήρα αλλιώς, και με πήρε κι αυτό και τελικά αυτό που έχω να πω είναι ότι πρόκειται για ένα εμπνευσμένα φλύαρο, βαθιά ανθρώπινο, σαν πληγή, ευθυμογράφημα. Μου άρεσε. Εύγε. Το πουλάω.

[Γιώργος Μαντάς · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό. Πολύ ιδιαίτερος τρόπος γραφής, συνδυασμός απεριόριστης τρυφερότητας, σαρκασμού και κυνισμού.