Pareceme moi acertada a súa posición. O seu esquema de normas para abordar unha discusión argumental creo que pode encaixar moi ben na miña dirección de dotar a filosofía dunha ferramenta argumental para plantexar teses e refutalas.
Sen embargo non podo evitar en honra a Toulmin, do cal tiven a oportunidade de leer a súa obra "Uses of Argument" de defender a súa posición. Non cae nun relativismo, proximo a posición da lóxica antropolóxica, como afirman neste libro. A súa posición do campo-dependente é xustamente a dependencia do noso coñecemento a normas pactadas. O único que afirma Toulmin é que, se eu estou analizando unha cuestión sobre Historia, o uso e normas, o que coñecemos como metodoloxía, será distinto ao utilizado en Fisica ou Quimica. E curioso porque na presentación dos procedementos e reglas para levar a cabo a súa teoría sistemática deixa claro que a concordancia entre protagonista e antagonista, como os personifica, implica unha serie de normas aceptadas mutuamente, cunha liberdade plena a hora da expresión de opinión pero baixo ese acordo mutuo. As reglas dadas en Historia, Fisica, Quimica, Enxeñeria...e na propia Filosofía é un acordo entre pares, pode non ser tal e con levar posición de forza. Pero isto non invalida a Toulmin, afirmando que a súa idea do campo-dependente respecto a certos argumentos cae no relativismo. Se a forma de obtención de coñecementos é a través dunha metodoloxías realizadas para os obxectos de estudo seleccionados. A Teoría que plantexa non deixa de ser o esqueleto de acordo mutuo que xa se atopa nas ciencias, que defende Toulmin e onde as normas son definidas polo acordo mutuo e sincero en busca da verdade.