รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก เล่ม 3

绝处逢生 #3

by Jiao Tang Dong Gua, 焦糖冬瓜, เจียวถังตงกวา

เซียวเหยียน นักศึกษาระดับบีของสถาบันวิทยาศาสตร์กลางถูกส่งไปปฏิบัติงาน แต่ยานบินที่โดยสารไปเสียการควบคุม จนตกอยู่ในวงล้อมของซอมบี้ จากนั้นก็ได้รับการช่วยเหลือจากกองกำลังพิเศษที่ถูกขนานนามว่า "มือสังหารเลือดเย็น"

ซึ่งหัวหน้าคือ "ไฮน์ เบอร์ตัน" เจอกันครั้งแรกเซียวเหยียนก็ตะลึงงัน เพราะภาพของไฮน์ เบอร์ตัน ที่ตัวเองเคยร่างไว้ในจินตนาการกับตัวจริงแตกต่างราวกับคนละคน ใครเล่าจะคิดว่าวีรบุรุษของกองกำลังพิเศษ จะหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาปานเทพบุตรแบบนี้

"คุณ...คุณไม่ได้เข้าไปในสมองของผมแค่ครั้งเดียว...ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าคุณจะควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้" ต่อให้เป็นจูบครั้งสุดท้ายตอนที่พวกเขาอยู่ในนครไซร์ ไฮน่ก็ไม่ได้เกินขอบเขต

"เพราะร่างกายของนักวิจัยธรรมดารองรับความต้องการของทหารรบพิเศษไม่ได้ ฉันไม่อยากให้นายต้องสังเวยชีวิตให้กับความต้องการของฉัน" รองรับไม่ได้? สังเวยชีวิต? หมอนี่คิดจะทำถึงขั้นไหน

"...คุณอยากทำแบบนี้กับผมตั้งแต่เมื่อไหร่..." "นานแล้ว"

Genres: Yaoi, China, Novels, Boys Love

378 pages, Paperback

Published May 1, 2019

About the author

Associated Names:
* 焦糖冬瓜 (Chinese)
* Jiao Tang Dong Gua (English)
* Tiêu Đường Đông Qua (Vietnamese)
* เจียวถังตงกวา (Thai)

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

เล่มก็ตามชื่อเรื่องนะคะ ต้องสิ้นโลก กันเสียก่อน ก็ตายเป็นเบือ ระเบิด ๆ ๆ ฟัน ๆๆ ฆ่า ๆ ๆ
อ่านสนุก ลุ้นแทบทุกตอน

ขอจัดเรื่องนี้ เป็นหมวด YA นะคะ (ยกเว้น เลิฟซีนสุดฮ็อตทั้งหลาย) มันค่อนข้างออกแนวนี้มาก ๆ
โลกในอุดุมคติ ฮีโร่ สายสัมพันธ์ รวมถึงว่า วิธีการ ทางออกอะไร ก็จะไม่ได้ ตาโตอู้หู อะไรแบบนี้

แต่ถ้ามองรวม ๆ ก็เรียกได้ว่าสนุกค่ะ ลุ้นแทบทุกตอน ทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่ว่าต้องชนะ (ดูจากชื่อเรื่อง) แต่ก็ยังลุ้นและเอาใจช่วยดี
เล่มนี้มีความ inception จิตซ้อนจิตกันเข้าไป อ่าน ๆ ไปต้องคอยระวังว่า ตรงไหนคือจิต ตรงไหนคือจริง ทำให้ตื่นตัวดีเวลาอ่าน
กะว่าไม่พลาดแน่นอน ฮาาา

รวม ๆ คือสนุกมาก มันส์มาก แต่ติดที่บางอย่างมันดูง่าย ๆ ไปหน่อย โดยเฉพาะความฉลาดของนายเอกที่
หลายสิ่ง มันไม่ได้ยากถึงกับต้องใช้ความเป็นอัจฉริยะ 200 ปีแล้ว ควรคิดได้ตั้งแต่ 150 ปีที่แล้ว ตัวร้ายมีคนเดียว
อัจฉริยะคนเดียว เค้าไปถึงไหนละ นี่ทั้งเมือง ทั้งทีม มัวทำอะไรอยู่ ..
(เนี่ยคิดแบบนี้ทั้งเรื่องอ่ะ เลยลดความสนุกไปเยอะเลย ไม่น่าคิดเยอะเลยเนอะ.. ฮาาา)

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

มาถึงเล่มจบแล้ว ขอบ่นเรื่องปกกับ Box คือ ไม่ได้เข้ากับเรื่องเลย ถ้าคนบรีฟไปบรีฟนักวาดถูก พระเอกกับนายเอกใช้ดาบเป็นหลัก แล้วที่สำคัญซอมบี้ก็ไม่ได้ตัวหลักขนาดนั้นมาทำเป็นหน้า Box แถมตัว Box ออกมาเรียบมากกกกก จริงปกสามน่าจะเป็นลาย Box มากกว่าอีก เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ปกไม่สวยจริงๆ T_T แต่ก็ซื้อมา เพราะเนื้อเรื่องมันดีกว่าปก

เข้าเรื่องดีกว่ามาถึงเล่มสามบทสรุป นายเอกของเรายังคงเทพทรูมาจนถึงเล่มนี้ เพราะไม่ได้เป็นนายเอกประเภทรอพระเอกมาช่วยอย่างเดียวแต่ตัวเองสามารถช่วยเหลือตัวเองหนีออกมาได้ แม้ต้องแลกด้วยการฉีดไวรัส x เข้าตัว ซึ่งเพิ่งรู้ว่าการรับเชื้อเข้าไปจะทรมานขนาดนี้ (พระรองนี่ฉวยโอกาสตลอด แต่ก็ยังดีที่ช่วย) สุดท้ายนายเอกของเราก็พัฒนาขีดจำกัดความสามารถของตัวเองได้ แต่แลกมาด้วยการสูญเสียความทรงจำของพระเอกทั้งหมด จะเรียกว่าเสียก็ไม่เชิง แต่ออกแนวความทรงจำถูกทำให้กระจัดกระจายจนไม่ได้เรียงเป็น timeline ที่แท้จริง จำได้แต่ช่วงตอนรู้จักพระเอกใหม่ๆ แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยความรักและความใจใส่ของพระเอก (ปนความหื่น) ขอรีวิวแค่นี้นะคะ ส่วนที่เหลือต้องไปอ่านในเล่ม

โดยรวมแล้วเนื้อเรื่องสนุกมาก ไซไฟเต็มกำลัง ใครชอบนิยายวายสายบู๊ปนวิทยาศาสตร์ แนะนำเลยค่ะ แต่ฉากรักพระนายอาจจะรุนแรงนิดนึงตามเชื้อ x ที่เขาได้บรรยายเอาไว้ ซึ่งบางทีอ่านไปแล้วมันก็แบบแรงไป๊บางที อันนี้ความรู้สึกส่วนตัว อีกอย่างหนึ่งคือ นายเอกซูมาก เก่งอยู่คนเดียวไม่แบ่งใคร ทั้งที่เล่มก่อนยังรู้สึกว่าเพื่อนนายเอก หรือพระรองยังมีเก่งบ้าง เลยหักไปหนึ่งดาว ถ้าเทียบทั้งสามเล่มที่ชอบ ชอบเล่ม 1 กับ 2 มากกว่า ค่ะ

[Or_O · Rating 4 out of 5]

โอมารู้สึกว่าไม่ควรพลาดเรื่องนี้ตอนเล่มสุดท้ายออก แล้วก็มีคนมาหวีด มีคนมาเล่าเรื่อง ซอมบี้นะ ดิสโทเปียนะ งู้นงี้โน่นนี่ และความรู้สึก "เฮ้ย น่าอ่าน” ของโอ ก็มาพร้อมกับการที่เล่มหนึ่งขาดตลาด ทุกร้านของหมด หาซื้อไม่ได้... ให้มันเป็นงี้สิ (ความรู้สึกเหมือนตอนคนหวีดราชันคืนบัลลังก์เมื่อมันออกมาครบ ซึ่งตอนนี้โอก็ไม่มี เพราะไม่มีหนังสือให้ซื้อ ฮ่า ๆ)
.
แต่ในที่สุดเราก็ได้มาครอง อ่านจบแล้วด้วยจ้า ขอเล่าให้ฟังบ้าง ล้อมวงกันเข้ามา
.
ในเรื่องเป็นโลกอนาคต ห่างจากยุคปัจจุบันประมาณสองร้อยกว่าปี เมื่อไวรัสดาวหางทำให้เกิดซอมบี้ คนจำนวนน้อยที่รอดชีวิตตัดสินใจลงไปสร้างเมืองใหม่อยู่ใต้ดิน แต่หลาย ๆ ครั้งก็ต้องออกไปเพื่อหาทรัพยากรเพื่อการยังชีพ วิจัย และต่อสู้กับองค์กรปริศนาซึ่งถือว่าเป็นศัตรูที่สำคัญที่สุดนอกเหนือจากซอมบี้
.
เซียวเหยียน ตัวเอกของเรา เป็นนักศึกษาระดับบีที่ถูกคัดเลือกออกไปดูงานสำรวจทรัพยากรเพื่อค้นคว้าวิจัย ยานของพวกเขาถูกโจมตี ขณะกำลังสิ้นหวังอยู่ในยานที่ถูกฝูงซอมบี้รุมล้อม หน่วยรบพิเศษที่นำทีมโดย ไฮน์ เบอร์ตัน ก็มาช่วยไว้
.
ทหารในหน่วยรบพิเศษแตกต่างจากคนปกติ พวกเขามีทั้งพละกำลัง ความเร็ว และประสิทธิภาพในการฟื้นฟูร่างกาย ทั้งนี้เนื่องจากไวรัส X ที่พวกเขาได้รับ ซึ่งต้องแลกมาด้วยอายุขัยที่สั้นลง หน่วยรบพิเศษมีอายุขัยเฉลี่ยประมาณสิบปีเท่านั้น
.
พันเอก ไฮน์ เบอร์ตัน เปรียบเสมือนตำนานที่ผู้คนเล่าขาน เขาเก่งกาจ โหดเหี้ยม เย็นชา และไม่เคยมีภารกิจใดที่เขาได้รับแล้วทำไม่สำเร็จ แต่เซียวเหยียนไม่คิดมาก่อนว่าไฮน์ เบอร์ตัน จะหน้าตาดีจนทำให้ยากจะละสายตาได้
.
ภารกิจช่วยเหลือยังไม่ทันสำเร็จก็เกิดเรื่องขึ้นอีกมากมาย วันนั้นเป็นวันที่เหนื่อยยาก เสี่ยงตาย และยาวนานที่สุดของเซียวเหยียน แถมเขายังไป ‘ล่วงเกิน’ ไฮน์ เบอร์ตัน อย่างไม่ได้ตั้งใจสักนิด รู้สึกเย็นสันหลังวาบ ๆ เหมือนโดนหมายหัว มารู้ตัวอีกทีก็ไหล่ละเอียดไปแล้ว
.
ทั้งที่หวาดกลัว แต่ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร พักหลัง ๆ ภาพวาบหวามระหว่างเขากับไฮน์ถึงผุดขึ้นในหัวเซียวเหยียนบ่อยครั้ง ทั้งยามเผชิญหน้า หรือยามเผลอหลับไป แม้จะเป็นแค่เรื่องในหัว แต่แค่คิดว่าอีกฝ่ายรู้เข้า เซียวเหยียนก็คงไม่แคล้วหัวหลุดจากบ่า
.
มัวแต่หวาดระแวง ไม่คิดสักนิดเลยว่าคนที่เป็นตำนานสูงส่งอย่าง พันเอก ไฮน์ เบอร์ตัน จะสนใจตนเข้าจริง ๆ
.
+++
.
ไฮน์ เบอร์ตัน เป็นพระเอกประเภท พูดน้อย ต่อยหนัก เขาไม่เคยโกหก เพราะฉะนั้นทางเลือกเลยมีแค่ไม่พูด หรือพูด แล้วคนฟังสะดุ้ง ซึ่งคำพูดของพี่เขานี่ประทับจิตใจโอมาก คือเราสามารถเขินพร้อมอยากเอาหัวโหม่งกำแพงตายไปได้พร้อมกัน
.
ตอนอ่านเล่มหนึ่งโอนี่บิดเป็นหนอนดักแด้เลย ถามว่าหวานเหรอ เปล่าค่ะ ยังก่อน แต่ด้วยองค์ประกอบต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น การเอาชีวิตรอดในสถานการณ์คับขัน พระนาย คำพูดที่พวกเขาพูดกัน และอารมณ์บางอย่างที่คุกรุ่นในนั้น อ่าน ๆ อยู่ ว้าย! พระเอกเท่! เอามือปิดหน้า กรี๊ด!! นายเอกดูท่าจะเก่ง! เอาหน้าฝังหมอน ตายแล้ว!! พูดอะไรกันเนี่ยไม่เขินคนอ่านเลย! อมยิ้มแก้มปริอยู่คนเดียว เพราะฉะนั้นไม่ควรอ่านในที่สาธารณะถ้าไม่อยากโดนมองแปลก ๆ นะคะ
.
โอชอบอารมณ์ ชอบสถานการณ์ในเล่มหนึ่ง มันมีความตื่นเต้น ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา มีภาพเคลื่อนไหวการต่อสู้จริง และมีการต่อสู้ในความคิดจิตใจ ซึ่งโอว่าเขาสร้างตรงนี้ได้น่าสนใจและสมดุลดีมาก โลกในความจริง กับโลกในความคิด ซึ่งภาพในวันที่โลกเต็มไปด้วยซอมบี้มันไม่น่าจะน่ามองอะไร แต่เรากลับพบความสวยงามอยู่ในนั้น มีความเหนือจินตนาการผสม��สานเข้าไป ที่สำคัญคือเราอยากรู้ว่าผู้เขียนเขาซ่อนอะไรไว้ ตัวละคร เรื่องราว ต่อไปจะเป็นอย่างไร
.
เล่มสองจะเป็นเรื่องของการพัฒนาของเซียวเหยียนละ หลายคนเล็งเห็นคุณค่าความสำคัญของเขา เพราะฉะนั้นเขาก็ต้องสามารถปกป้องดูแลตัวเองได้ระดับหนึ่ง ซึ่งโอชอบนะ จากเล่มแรก เราจะเห็นว่าเซียวเหยียนโดนปกป้องตลอดเวลา แต่เล่มนี้ผู้เขียนต้องการให้เซียวเหยียนสู้เพื่อตัวเองได้บ้างแล้ว มันมีการพัฒนาทีละขั้น มีการเติบโตขึ้น ฝีมือการต่อสู้ของเซียวเหยียนเริ่มพัฒนา สวนทางกับความสัมพันธ์กับไฮน์ที่วนในอ่าง
.
โองงว่าเซียวเหยียนงงอะไร หนู งงอะไรลูกกก โอว่าไฮน์แสดงออกชัดมากว่าเขาสนใจนะ จูบก็จูบแล้ว หลายรอบด้วย แต่นาทีที่ผละไปเซียวเหยียนก็เบลออีกครั้ง เขาคือไฮน์ เบอร์ตัน ฉันคือเซียวเหยียน เขาสูงส่ง ฉันเป็นธุลีดิน กลับหลุมหลบภัย จบ เฮ้ย! บางทีมันก็ควรจะไปต่อนะ
.
แต่โอพยายามทำความเข้าใจ ซึ่งมันก็พอเห็นเค้าลางในเรื่องอยู๋
.
หนึ่ง คือ ไฮน์เป็นตำนาน เป็นอันดับหนึ่งที่ไม่มีใครโค่นได้ เขาไม่เคยรัก หรือแสดงออกว่าต้องการใคร ลูกน้องไฮน์ก็บอกชัดว่า หัวหน้าน่ะเหรอจะรักใครได้ คือมันเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้ พอ ๆ กับการที่หัวหน้าจะไม่มีวันแพ้ เป็นความเชื่อมั่นที่สั่งสมมายาวนาน เซียวเหยียนเองก็ถูกความคิดพวกนี้มีอิทธิพลต่อตนไม่น้อย (ช่วงนี้ตลกพวกลูกน้องไฮน์ พวกคนที่ละเอียดอ่อนก็จะเริ่มเข้าใจแล้ว แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกความรู้สึกแข็งกระด้าง เห็นหัวหน้าปฏิบัติต่อเซียวเหยียนผิดจากคนอื่นก็สงสัย แต่อย่างไรก็ไม่เข้าใจ)
.
สอง คือ ไฮน์ไม่เคยบอกว่ารัก หรือชอบ (ในตอนนั้นน่ะนะ) พี่แกเดินหน้าแสดงออกแต่การกระทำอย่างเดียว (ซึ่งค่อนข้างข้ามขั้นตอนไม่น้อย) เพราะฉะนั้น แม้จะจูบกันแล้ว เซียวเหยียนก็ยังไม่เชื่อ (หรือหลอกตนเองก็ไม่ทราบ) ว่าระหว่างพวกเขาสองคนมีอะไรมากกว่านั้น
.
สาม คือ โอคิดว่าเซียวเหยียนแยกระหว่างความใคร่กับความรักออกจากกัน เขารู้ตัวว่าเขาสนใจไฮน์ อาจจะอยากสัมผัสใกล้ชิดด้วยซ้ำ แต่เขายังไม่นึกถึงเรื่องที่ลงลึกไปกว่านั้นอย่างความรัก
.
ในเรื่องเราจะเห็นความอดทนของไฮน์ และความไม่ยอมอดทนอดกลั้นของเขา ซึ่งต่อสู้กันอย่างดุเดือดมาก ในแง่หนึ่ง เขาให้เวลาเซียวเหยียนได้ชั่วนิรันดร์ ในอีกแง่หนึ่ง เขาก็จะไม่อดทนต่ออะไรทั้งนั้น ในตอนที่เซียวเหยียนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไฮน์คิดอะไรด้วย ไฮน์ก็แอบเตะศัตรูหัวใจออกไปทีละคนสองคน กระทั่งในตอนที่เซียวเหยียนยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ารักก็โดนรวบหัวรวบหางแล้ว
.
ซึ่งสาเหตุของความอดทนหลัก ๆ ของไฮน์มาจากไวรัส X ในร่างกายของเขา ที่มีผลต่อคนปกติ สามารถล่อลวงหรือมอมเมาคนได้ ไฮน์จึงอยากมั่นใจว่าเซียวเหยียนชอบเขาเพราะเป็นเขา ไม่ใช่เพราะไวรัส X อีกอย่างก็คือเรื่องของสุขภาพร่างกาย แน่นอนว่าทหารหน่วยรบพิเศษมีความอึดถึกทนเหนือกว่าคนปกติไปมาก จะเรื่องต่อสู้หรือเรื่องบนเตียง คนธรรมดาก็ยากจะรับไหว
.
ความโดดเด่นของเซียวเหยียนคือสมอง ระบบประมวลผลของสมองเขารวดเร็วมาก เขาสามารถคิดค้นวิจัยงานใหม่ ๆ ซึ่งส่งผลต่ออนาคตของมนุษยชาติ ที่ตอนแรกเซียวเหยียนเป็นนักศึกษาระดับบีก็เพราะตัวเองเป็นคนเฉื่อยชา ไม่อยากโดดเด่น รักตัวกลัวตาย อยากมีชีวิตเนิบ ๆ สบาย ๆ แต่เหตุการณ์ที่เจอไฮน์ครั้งแรกครั้งนั้นก็เข้ามาเปลี่ยนชีวิตและตัวตนของเขาโดยสิ้นเชิง
.
ความเก่งในเรื่องค่อนข้างจะสร้างมาให้ปูทางเข้าล็อกตัวเอกมากไปหน่อย ไม่ถึงขนาดได้มาง่ายดาย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินไป ข้อดีก็คือมันจะไม่ทุกข์สาหัสมากไป ไม่บีบคั้นหัวใจมากไป
.
เรื่องพยายามตอบคำถามของเรื่องอยู่ แต่คำตอบบางคำตอบก็อาจจะไม่สามารถอธิบายได้คลอบคลุมเท่าที่ควร หรือยังงง ๆ อยู่ มีอะไรหลุด ๆ บ้าง เช่น ทำไมไฮน์ถึงเปลี่ยนใจมาเข้าหน่วยรบพิเศษ หรือไฮน์สนเซียวเหยียนตอนไหน (โอเดาว่าตั้งแต่การ ‘ล่วงเกิน’ นั่นแหละ) เหตุผลของที่มาซอมบี้ คือโอว่าซอมบี้มันเป็นเรื่องใหญ่และสร้างผลกระทบมาก ซึ่งตัวต้นตอที่มาปัญหาก็น่าจะถูกกระทบด้วย หรือในเรื่องไม่ได้พูดถึงการที่ซอมบี้แพร่เชื้อโดยการกัด โอเลยเดาว่าผลของการถูกซอมบี้กัดคือตายเท่านั้น ประเด็นดราม่าหัวข้อการกลายพันธุ์ของบุคคลอันเป็นที่รักจึงไม่พบในเรื่องนี้ การวิจัยบางอย่างที่บอกความลับสุดยอด ผ่านไปสักพัก เอ้า ทำไมรู้กันหลายคนเลย
.
โอชอบตัวประกอบหลายคนในเรื่อง ส่วนใหญ่ก็ลูกน้องพระเอก ลิฟ มายะ เสียดายที่เล่มท้าย ๆ พวกนี้บทจางไปหน่อย ชอบอารมณ์แบบเล่มแรก ๆ ดี
.
โอชอบอารมณ์ เนื้อเรื่อง สถานการณ์ประมาณเล่มแรก ตอนอ่านคิดถึงอนิเมะ Attack on Titan เหมือนกันนะ ตื่นเต้นดี ชอบช่วงซ้อนที่เซียวเหยียนเริ่มงงว่านี่เรื่องจริงหรือฝัน คือเรารู้สึกตามเขาเลย แล้วสักพักก็หงุดหงิดตามจริง ๆ ว่าเอาอีกแล้ว อะไรอย่างนี้ เล่มสองมีช่วงจำเจ ความสัมพันธ์พระนายค่อนข้างวกวนซ้ำ ๆ มีส่วนที่ไม่ชอบบางอย่างบ้าง เล่มสุดท้ายมีช่วงอืด จำเจเหมือนกัน อ่าน ๆ หยุด ๆ ช่วงท้าย
.
โดยรวมชอบค่ะ เรื่องไม่ยากไม่ง่าย ไม่ซับซ้อนเกินไป ชวนติดตาม เห็นภาพตาม มีโลกจริง โลกเสมือน และโลกมายา มีความผสมผสานระหว่างเลือดเนื้อ และเทคโนโลยี พระนายก็ดีค่ะ สองคนนี้เคมีดี มีโมเมนต์ดี ๆ มากเลย อย่างที่บอกว่าคำพูดพระเอกทำให้สะดุ้งได้ตลอดเวลาและหลายความหมาย คือตรง ไม่ปิดบัง จริงใจ เข้าใจ และสร้างความเชื่อมั่นให้เสมอ ซึ่งโอว่ายากนะที่จะทำให้ได้อย่างนี้ทุกคำ ตลอดเวลา ประทับตราของแรร์ให้พ่อคุณเลยจ้ะ
.
(5+4+3.5) = 4.16 ดาว
.
ในส่วนของสำนวนภาษา โอชอบเล่มหนึ่ง มันจะมีช่วงที่สวย ๆ โอชอบการเลือกใช้คำที่หลากหลาย สามารถให้ภาพและตรึงใจได้ดี จดมาด้วย เดี๋ยวยกตัวอย่างข้างล่าง โดยรวมโอชอบที่โอเห็นภาพชัดเจน ซึ่งภาพชัดเจนนั้นเกิดจากหลายส่วน ผู้ส่งสารดี ผู้ถ่ายทอดเข้าใจ พอภาพเคลียร์ คนรับก็สบายละ ส่วนที่ไม่ค่อยดีก็มี เรื่องคำผิดแบบสะกดผิดนี่โอว่าโอไม่เห็น แต่อย่างที่บอกไปมีการเลือกใช้คำไม่ตรงความหมาย การเรียบเรียงประโยคบางส่วนยังสลับ มีคำตก อ่านแล้วดูจะรู้สึกว่ามีอะไรหายไป โครงสร้างประโยคเลยไม่ครบสมบูรณ์ มีเว้นวรรคผิดความหมายเลยเปลี่ยนไปคนละเรื่อง ซึ่งโอว่ามันสามารถแก้ได้ในการอ่านไฟนอลนะ ไม่รู้ทำไมถึงปล่อยหลุดมาได้

ส่วนที่ชอบ
.
สมองของเซียวเหยียนเสมือนถูกน้ำเสียงของอีกฝ่ายผ่าแยก อารมณ์ความคิดที่ปิดกั้นไว้ถูกปลดปล่อยสู่อาณาเขตโล่งกว้างในชั่วพริบตา ...หน้า 6 เล่ม 1
.
แววตาของไฮน์ราวกับสายลมที่เร้นเงียบอยู่ในอนธการแห่งรุ่งสางวูบผ่านประสาทของเซียวเหยียน ทิ้งไว้เพียงไอเย็นเยือก ...หน้า 16 เล่ม 1
.
อย่าว่าแต่จะร้องโหวกเหวก แม้กระทั่งลมหายใจก็ถูกอั้นอยู่ในลำคอ ...หน้า 16 เล่ม 1
.
ไฮน์ตวัดข้อมือ คมดาบวาดวิถีโค้งคมกริบและสวยงามกลางอากาศ แยกวิสัยทัศน์ออกเป็นสองทิศทาง ...หน้า 18 เล่ม 1
.
แสงอาทิตย์คล้อยต่ำส่องลอดผ่านกิ่งก้านใบไม้ ทิ้งร่มเงาย้อนแสงไว้ผืนใหญ่ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงหม่นครึ้ม ...หน้า 36 เล่ม 1
.
เซียวเหยียนยื่นมือออกไป ขยับนิ้วมือเล่นตามใจ ลำแสงก็ทิ้งเงาไว้บนพื้น เงาของเขาเหมือนจะหลุดจากพันธนาการของพื้นแล้วสยายปีกโผบิน
ถ้าคุณอยากให้ผมเป็นผีเสื้อ ผมก็จะเป็น
ต่อให้ผมเป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ชื่อเสียง ก็ต้องเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในตอนนี้ได้แน่ ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม ...หน้า 35 เล่ม 2
.
ส่วนที่ยังติดขัดที่โอเห็นและจดมา
.
เล่ม 2
.
หน้า 33 นิ้วของอีกฝ่ายที่ตรึงข้อมือของเขาไว้ข้างใบหูก็ไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่น้อย
เรียงผิดค่ะ ประโยคหลัก คือ ข้อมือของเขาไม่อาจขัดขืน
เรียงใหม่เป็น ข้อมือของเขาที่นิ้วของอีกฝ่ายตรึงไว้ข้างใบหูไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่น้อย
หรือ นิ้วของอีกฝ่ายตรึงข้อมือของเขาไว้ข้างใบหูทำให้ไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่น้อย
.
หน้า 197-198
“ยากที่จะมีใครไม่หลงเสน่ห์เขา”
เซียวเหยียนไม่คิดปิดบังเจนแล้ว เพราะเมื่อไหร่ที่ปิดบัง หมอนี่ก็จะยิ่งเปิดโปงเขาอย่างไม่เกรงใจ
“และเคยมีคนบอกเหมือนกันว่ายากที่จะหลงเสน่ห์ฉัน แต่นายก็เหมือนมีภูมิคุ้มกันมาตั้งแต่เกิด ถึงไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลย”
ต้องเป็น และเคยมีคนบอกเหมือนกันว่ายากที่จะ ’ไม่’ หลงเสน่ห์ฉัน
.
หน้า 208 ถ้าเดินผ่านบริเวณธารน้ำแข็งไปถึงทุ่งน้ำแข็งที่สุดลูกหูลูกตาผืนหนึ่ง บนทุ่งน้ำแข็งนั้นเป็นฐานบัญชาการขั้วโลกใต้ที่นครไชร์สร้างขึ้น
เนื่องจากขึ้นประโยคด้วย ‘ถ้า’ แสดงว่ามันต้องเกิดเงื่อนไขอะไรบางอย่างแล้ว ในที่นี้ ‘ถ้า’ เดินผ่าน... ‘จะพบว่า’ บนทุ่งน้ำแข็งนั้นเป็นฐานบัญชาการ...
.
หน้า 297 อาจเป็นเพราะพ่อที่กระตือรือร้นกับการวิจัยขบคิดมาตลอดชีวิตก็ไม่ได้ผลลัพธ์ใด ๆ และการเป็นนักสมุทรศาสตร์ที่ทั้งชีวิตไม่เคยได้เห็นทะเลเป็นเรื่องที่น่าขำมาก ทำให้ในวันที่พ่อจากไป เซียวเหยียนก็ไม่รู้สึกอีกแล้วว่าการขบคิดมีความหมายอะไร
คือโอไม่เข้าใจท่อนบนทั้งท่อนเลย
เดานะ น่าจะประมาณนี้หรือเปล่า
อาจเป็นเพราะพ่อผู้กระตือรือร้นกับการวิจัยใช้สมองขบคิดมาตลอดชีวิตก็ไม่เกิดผลลัพธ์ใด อักทั้งการเป็นนักสมุทรศาตร์ที่ทั้งชีวิตไม่เคยได้เห็นทะเลนั้นช่างน่าขัน ทำให้ในวันที่พ่อจากไป เซียวเหยียนก็ไม่รู้สึกอีกแล้วว่าการขบคิดสงสัยนั้นมีความหมายอะไร
ช่วยมั้ยเนี่ย ไม่แน่ใจ
.
หน้า 319 ถ้าเขายังคิดเรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับไฮน์ เบอร์ตัน ต่อไป เขาก็ห้ามใจไม่ให้นึกถึงสัมผัสจากริมฝีปากของอีกฝ่ายไม่ได้
ถ้าเขา...เขาก็ ‘จะ’ ห้ามใจ
.
หน้า 364 โสตประสาทของเขาได้ยินเสียงเสื้อผ้าฉีกขาด นิ้วของอีกฝ่ายบีบเคล้นหน้าอกของเขาอย่างรุนแรง น้ำลายที่ไม่สามารถกลืนลงไปได้ ยิ่งเซียวเหยียนอยากเลี่ยงจูบของอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ เรี่ยวแรงของเจนก็ยิ่งดุดัน
‘น้ำลายที่ไม่สามารถกลืนลงไปได้’ ไม่ใช่ประโยคน่ะค่ะ เป็นวลี แล้วพอเป็นวลี ท่ามกลางประโยคอื่นแล้วมันโดดมากเลย
โอคิดว่านะ อันนี้ก็ไม่แน่ใจ ถ้าเป็นโครงสร้าง วลี + วลี + ประโยค อย่างนี้จะสวย เข้าใจได้ และสมบูรณ์กว่า
โอว่าน่าจะประมาณนี้
โสตประสาทของเขาได้ยินเสียงเสื้อผ้าฉีกขาด นิ้วที่บีบเคล้นหน้าอกของเขาอย่างรุนแรง น้ำลายที่ไม่สามารถกลืนลงไปได้ ยิ่งเซียวเหยียนอยากเลี่ยงจูบของอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ เรี่ยวแรงของเจนก็ยิ่งดุดัน
มันจะเป็นรูปแบบ เสียง สัมผัส รสชาติ ปฏิกิริยา (เสียงเสื้อฉีกขาด นิ้วที่บีบเคล้น น้ำลายที่ไม่อาจกลืน..)
.
เล่ม 3
.
หน้า 58
ขณะที่เตรียมปิดโถงรันเวย์หลังจากยานลำเลียงเข้ามาแล้ว กลับพบว่าจุดเชื่อมต่อของโถงควบคุมไม่ได้ ยานสามลำของศัตรูตามติดเข้ามาด้วย
โอว่า เปลี่ยนเป็น กลับพบว่าจุดเชื่อมต่อของโถงไม่สามารถควบคุมได้ จะเข้าใจง่ายและตรงกว่า
.
หน้า 114 “เอาเถอะ ขอแค่นายพูดกับหัวหน้าแบบที่ฉันบอกเป๊ะ ๆ รอบหนึ่ง ฉันคิดว่านายยังมีโอกาสรักษามันไว้ได้สามสิบเปอร์เซ็นต์”
น่าจะเป็น ขอแค่นายพูดกับหัวหน้าแบบที่ ‘บอกฉัน’ ... (คือแบบที่เซียวเหยียนแซวลิฟ)
.
หน้า 196 ทุกครั้งที่พลทหารเดินผ่าน เซียวเหยียนก็จะยกมือขึ้นทำความเคารพ เซียวเหยียนมั่นใจว่าคนที่เจ้าพวกนี้ทำความเคารพคือตนแน่นอน ไม่ใช่ไฮน์ที่มียศสูงกว่าสองขั้น
เว้นวรรคผิดทำให้ความหมายผิดไปค่ะ ต้องเป็น ‘ทุกครั้งที่พลทหารเดินผ่านเซียวเหยียนก็จะยกมือขึ้นทำความเคารพ’ (พลทหารยกมือเคารพ ไม่ใช่เซียวเหยียนยกมือเคารพ)
.
หน้า 257 ไทเทเนียมชนิดนี้สามารถรับน้ำหนักได้อย่างยากจะเชื่อ ยากจะเน่าสลาย ทั้งยังมีความเสถียร
เน่า ใช้กับพวกอินทรียวัตถุน่ะค่ะ พวกซากพืชซากสัตตว์ แต่ไทเทนียมเป็นแร่ธาตุ ควรใช้เป็น ผุพัง ผุกร่อน มากกว่า
.
หน้า 293 ไฮน์ฉุดตัวเซียวเหยียน หมุนร่างบังการโจมตีจากศัตรู บุคคลน่าเกรงขาม เหล่ามือสังหารระแวดระวังไฮอน์ เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าเพื่อหาช่องโหว่วโจมตี
‘บุคลิกน่าเกรงขาม’ หรือเปล่าคะ
.
หน้า 259 ยื่นแขนเข้าไปในซากโลหะหักพัง หยั่งเชิงคว้าอะไรบางอย่าง
หน้า 300 ปักมีดหยั่งเชิงตั้งหลัก
หน้า 324 ทุกครั้งที่มือสังหารหยั่งเชิงฟันคอของเขา
หน้า 332 วาเลนไทน์หยั่งเชิงลุกขึ้น
หน้า 366 ใช้ขาอีกข้างหนึ่งเป็นหลัก หยั่งเชิงหนีบไฮน์แล้วพลิกตัว
พวกนี้คือที่โอจดมาจากการใช้ ‘หยั่งเชิง’ อันแปลกประหลาด ซึ่งเล่มก่อน ๆ หน้านี้ก็ใช้เยอะมาก แต่มารู้สึกตัวเอาจริง ๆ เอาเล่มนี้ว่ามันแปลกมากจนไม่สามารถหลับตาข้างหนึ่งได้
.
หน้า 309 ใต้ทุ่งน้ำแข็งไม่มีเส้นทางหนีออกไปได้ ซึ่งก็คือยานยังคงเป็นพาหนะชนิดเดียวที่มือสังหารกลุ่มนี้ออกจากฐานบัญชาการ
ยานยังคงเป็นพาหนะชนิดเดียวที่มือสังหารกลุ่มนี้ ‘สามารถใช้’ ออกจากฐานบัญชาการ
หรือ ยานยังคงเป็นพาหนะชนิดเดียวที่ ‘สามารถพา’ มือสังหารกลุ่มนี้ออกจากฐานบัญชาการ
.
โห เหนื่อยเวอร์ ดิเอนแค่นี้แล

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ชอบอ่ะ ชอบมาก ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

จุดที่ไม่ชอบคือหน้าปก 5555555 การ์ตูนไปอ่ะ ถ้าไม่โดนป้ายยามานี่คไม่ซื้อเด็ดขาด

ดีใจทีได้อ่านเรื่องนี้

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

เล่ม 3 พิมพ์ครั้งที่ 1 : พฤษภาคม 2562

โปรยปกเล่ม 3 :
เซียวเหยียน นักศึกษาระดับบีของสถาบันวิทยาศาสตร์กลางถูกส่งไปปฏิบัติงาน แต่ยานบินที่โดยสารไปเสียการควบคุม จนตกอยู่ในวงล้อมของซอมบี้ จากนั้นก็ได้รับการช่วยเหลือจากกองกำลังพิเศษที่ถูกขนานนามว่า "มือสังหารเลือดเย็น"

ซึ่งหัวหน้าคือ "ไฮน์ เบอร์ตัน" เจอกันครั้งแรกเซียวเหยียนก็ตะลึงงัน เพราะภาพของไฮน์ เบอร์ตัน ที่ตัวเองเคยร่างไว้ในจินตนาการกับตัวจริงแตกต่างราวกับคนละคน ใครเล่าจะคิดว่าวีรบุรุษของกองกำลังพิเศษ จะหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาปานเทพบุตรแบบนี้

"คุณ...คุณไม่ได้เ��้าไปในสมองของผมแค่ครั้งเดียว...ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าคุณจะควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้" ต่อให้เป็นจูบครั้งสุดท้ายตอนที่พวกเขาอยู่ในนครไชร์ ไฮน่ก็ไม่ได้เกินขอบเขต

"เพราะร่างกายของนักวิจัยธรรมดารองรับความต้องการของทหารรบพิเศษไม่ได้ ฉันไม่อยากให้นายต้องสังเวยชีวิตให้กับความต้องการของฉัน" รองรับไม่ได้? สังเวยชีวิต? หมอนี่คิดจะทำถึงขั้นไหน

"...คุณอยากทำแบบนี้กับผมตั้งแต่เมื่อไหร่..." "นานแล้ว"

เล่ม 3 :
คนที่เซียวเหยียนพบคือวาเลนไทน์ ชีน เป็นพ่อและเป็นผู้สร้างเจน และคนอื่นๆ ใช้ไวรัสดาวหางมาวิจัยเรื่องความเป็นอมตะมาตลอด ตอนนี้มีอายุสองร้อยเจ็ดสิบสองปี บอกว่าอวัยวะได้ทุกอย่างฟื้นฟูได้ทั้งหมดยกเว้นสมอง
วาเลนไทน์ ให้เคย์ซีเข้าไปสำรวจงานวิจัยของเซียวเหยียนในสมองตอนที่เซียวเหยียนนอนหลับ เคย์ซีเห็นงานวิจัยไวรัสX-2 แต่หายังไงก็ไม่พบข้อมูลของไฮน์ พอเข้าไปในชั้นจิตใต้สำนึกก็ได้พบกับไฮน์ที่นั้น และโดยหักคอ เคย์ซีกลัวมากบอกว่าไฮน์หาที่นี่เจอแล้ว แต่ความจริงคือนี่คือการปกป้องจิตของเซียวเหยียน
เจนชวนเซียวเหยียนหนี บอกเหตุผลว่าทำไมทุกคนถึงเรียกเขาว่าหัวหน้าเพราะเจนมียีนของวาเลนไทน์ และตอนนี้ร่างกายของเขาถึงจุดสูงสุด วาเลนไทน์อยากได้ร่างกายของเขาโดยเอาสมองตัวเองเปลี่ยนเข้ามา และบอกว่าที่ทุกคนต้องเชื่อฟังเพราะวาเลนไทน์คิดค้นไวรัสพ่วงท้ายต่อจากไวรัสX ทำให้หัวใจมีอันตราย จะต้องได้รับยาแก้ทุกปี เลยอยากให้เซียวเหยียนช่วยเจาะระบบป้องกันที่นี่ ปิดการทำงานทุกอย่าง ด้วยการประมวลผลที่เร็วสามร้อยล้านเมกะบิตต้องทำได้แน่นอน สรุปว่าเซียวเหยียนตกลง แต่ขอเลือดของเจนเพื่อฉีดไวรัสX เข้าไป เจนบอกว่าจะเอาเลือดของคนอื่นมาให้ เพราะกลัวเซียวเหยียนได้รับผลข้างเคียงไปด้วย ยังไงก็คิดไม่ซื่ออยู่ดี
สุดท้ายเจนก็เอาไวรัสX มาให้ เซียวเหยียนฉีดเข้าไปได้รับความเจ็บปวด เจนใช้การกอด จูบเพื่อหลอกทุกคนที่ตรวจสอบกล้องวงจรปิด และก็เกือบจะได้เซียวเหยียนอีกแล้วแต่เซียวเหยียนยังไงก็ไม่ยอม
เมื่อพร้อมก็เริ่มลงมือทันที เซียวเหยียนเข้าสู่ระบบเทอมินัลและวาเลนไทน์ก็ตามมาอย่างรวดเร็ว แต่เวลาเดียวกันเคย์ซีก็เข้าไปขโมยข้อมูลไวรัสพ่วงท้ายของวาเลนไทน์ได้ด้วย เท่ากับเอาเซียวเหยียนมาเป็นตัวล่อ เจนพาเซียวเหยียนมาที่เรือดำน้ำระหว่างทางก็พบกับมือสังหารองค์กรริปเปิล เซียวเหยียนก็ยังสามารถจัดการได้ และร่วมมือกับเจนด้วย
ในที่สุดก็หนีออกมาจากฐานบัญชาการใต้ทะเลได้ เมื่อขึ้นฝั่งเปลี่ยนเป็นยานเดินทางเซียวเหยียนก็หาโอกาสกระโดดหนีออกจากยาน เจนยังจะกระโดดตามลงมา แต่ฝูงซอมบี้มากเกินไป เซียวเหยียนที่ฉีดไวรัสชารอนสามารถหลบหนีไปได้ และถูกมือสังหารองค์กรริปเปิลตามฆ่าดีที่ไฮน์มาถึงทันเวลาพอดี
พอเจอไฮน์ก็ไปฐานบัญชาการหมายเลขสิบสี่เพื่อเตรียมเสบียง ไฮน์โกรธเซียวเหยียนมากที่บอกให้หนีไปแล้วยังจะฆ่าตัวตายอีก ทีนี้เลยจัดหนักสองวันสองคืน เซียวเหยียนสลบไปอีกสองวัน สุดยอดพลังจริงๆ พลตรี เกาเติงติดต่อมา บอกว่าฐานบัญชาการหมายเลขยี่สิบสี่โดนโจมตี ซอมบี้กลายพันธุ์ที่สามารถรวมกลุ่มกันโจมตีกันทำให้ทหารหน่วยรบพิเศษตายเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ขอให้รีบกลับนครไชร์
ระหว่างทางกลับเซียวเหยียนกับไฮน์เป็นนักบิน และเจอองค์กรริปเปิลโจมตี ยังมีซอมบี้กลายพันธุ์ไฮน์ได้ลงไปทดสอบด้วยตนเอง พอถึงนครไชร์เซียวเหยียนก็ถูกพาไปสอบสวนที่กองบัญชาการหน่วยสอบสวน พลตรี เซติเข้าไปในสมองของเซียวเหยียนได้รับคำตอบทุกอย่างอย่างดี จนกระทั่งลงไปถึงชั้นจิตใต้สำนึก อยู่ดีๆสมองของเซียวเหยียนก็หยุดคิดเหมือนปิดตัวเอง ไฮน์ที่ออกมาจากห้องของพลเอก ชารีฟที่เป็นพ่อก็รีบมาหาเซียวเหยียนทันที และบอกให้พลตรี เซติสอบสวนแม่มดแคลร์จนได้ที่อยู่ของเจน พอไปพบเจน และได้ยาต้านไวรัสมาโดยต้องแลกกับเลือดของตัวเอง
ทุกคนมีความเห็นว่าควรเลื่อนยศให้เซียวเหยียนได้แล้ว เพราะใครๆก็รู้หมดแล้วว่าผลงานวิจัยต่างๆเป็นของเซียวเหยียน เมื่อเซียวเหยียนตื่นขึ้นจึงรู้ว่าตัวเองได้เลื่อนยศพันตรีแล้ว แต่เซียวเหยียนความคิดสับสนไปหมด จำเรื่องที่เกิดขึ้นเร็วๆนี้ไม่ชัดเจน เรื่องราวไม่ต่อเนื่อง นึกได้แต่ตอนที่พบไฮน์ครั้งแรก และเผลอจูบไฮน์ที่โรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์และเรื่องที่ไฮน์ใช้ตัวเองเป็นฐานกระโดดจนกระดูกไหล่แตก ทำให้กลัวไฮน์คิดว่าไฮน์รักสะอาด อนามัยจัดจะมาทำอย่างนี้กับตัวเองใด้ยังไง เรื่องงานวิจัยพลตรี เซติช่วยเซียวเหยียนเรียบเรียงระบบความคิดให้ แต่เรื่องส่วนตัว เซียวเหยียนต้องไปคิดเอาเอง
เซียวเหยียนที่ได้รับยศพันตรี ได้ห้องใหม่กว้างขึ้นมีอ่างอาบน้ำก็พูดจาไม่คิด เซียวเหยียนได้รับมอบหมายให้ทำโครงงานวิจัยของตัวเอง และให้หาผู้ช่วย แต่รายชื่อที่ได้มาเซียวเหยียนไม่ถูกใจ จึงไปหาที่เขตวิทยาลัย และถูกใจลอเรน แอน เซียวเหยียนทำการทดสอบจนกระทั่งไฮน์มาหาและพากลับไป ที่ที่พาไปคือหอบังคับการบินหมายเลขสอง ในที่สุดไฮน์ก็ปรับความเข้าใจกับเซียวเหยียนได้ซะที เพราะไม่ว่ายังไงเซียวเหยียนก็คือเซียวเหยียน คนที่ไฮน์อยากปกป้องก็มีแค่เซียวเหยียนเท่านั้น
เซียวเหยียนได้ลอเรนมาเป็นผู้ช่วย ตอนนี้จะเริ่มทำระบบจำลองการต่อสู้ คนที่จะมาทดสอบคือวินน์ หลิงเซียว และลิฟ วินน์เจอหน้าลอเรนก็ชอบแกล้งเด็กทันที ระบบจำลองทำให้ทหารหน่วยรบพิเศษสามารถรับมือกับซอมบี้กลายพันธุ์ได้ดีขึ้น โดยเริ่มทดสอบจากทีมของไฮน์ก่อน ระหว่างนี้เซียวเหยียนก็ทำการวิจัยไวรัสX-2 ให้ตัวเองสำเร็จ และไปหาไฮน์คนที่เขาไว้ใจมากที่สุด ให้ไฮน์ช่วยดูแล ไฮน์ดูแลเซียวเหยียนอยู่ตลอดจนเซียวเหยียนผ่านขั้นตอนมาได้ จนโดนคนอื่นล้อเพราะไฮน์ทำเรื่องลาหยุดให้เซียวเหยียนว่าฝึกสมาธิ ฮ่าๆๆๆ
ตอนนี้เซียวเหยียนยื่นเรื่องขอวิจัยไวรัสX-2 ให้วินน์ มาร์ค และลิฟ ผลปรากฏว่ามาร์คฟื้นก่อนส่วนลิฟตามมา ส่วนวินน์ยากที่สุด จนเซียวเหยียนวิเคราะห์และของอนุมัติฉีกสารกระตุ้นให้วินน์ ตอนนี้เซียวเหยียนเลยคิดถึงตอนไฮน์ที่เคย์ซีฉีดสารกระตุ้นให้ก่อน ในที่สุดก็ได้รับคำอธบายจากพลตรี เกาเติง และพลโท เอวิล เกี่ยวกับเรื่องของเคย์ซี ที่ต้องการการยอมรับจากพลโท เอวิล และเจน ที่อยากจะจัดการกับองค์กรริปเปิลมากที่สุด เมื่อรู้ทุกอย่างเซียวเหยียนก็ปรับค่าไวรัสX-2 เต็มรูปแบบเพื่อให้ทหารหน่วยรบพิเศษและคนทั่วไปมาสมัครมากขึ้น การกวาดล้างซอมบี้ก็ง่ายมากขึ้น
ไฮน์บอกเซียวเหยียนว่าศึกตัดสินที่แท้จริงขององค์กรริปเปิลไม่ใช่ศึกทางการรบแต่เป็นศึกตัดสินสุดท้ายทางความคิด และขอร้องให้พลตรี เซติช่วยสอนทุกอย่างให้เซียวเหยียนรู้แล้ว
เซียวเหยียนมาเรียนรู้กับพลตรี เซติ ที่สอนทุกอย่าง การจัดการผู้ขัดขวาง สุดท้ายคู่มือที่แท้จริงพลตรี เซติให้ไฮน์มาเป็นคู่มือ ซึ่งตอนแรกเซียวเหยียนก็ยังพ่ายแพ้ แต่ในที่สุดก็สามารถหลอกล่อไฮน์ได้ เป็นการใช้จิตอย่างแท้จริง
วันรุ่งขึ้นก็เป็นวันงานเลี้ยงครบรอบสหพันธรัฐ ���ัวหน้านักวิจัยทั้งหมดก็ถูกวาเลนไทน์เจาะระบบปิดล้อมอยู่ในสถาบันวิทยาศาสตร์กลาง เซียวเหยียนเป็นคนเดียวที่มีสติ และสามารถพาทุกคนออกมาระหว่างนั้นไฮน์ที่เป็นเงาตามตัวก็มาช่วยและเกือบตายอีกครั้ง เซียวเหยียนไม่ยอมปล่อยให้ไฮน์เป็นอะไรไปแน่นอน
ครั้งนี้นครไชร์ที่ไม่มีอะไรทำลายได้ เสียหายไปถึงหนึ่งในสาม ประธานาธิบดีและพลเอก ชาริฟขอให้พาเซียวเหยียนไปฐานบัญชาการที่สองของเสิ่นปิง เซียวเหยียนวางแผนร่วมมือกับเจน โดยให้ริทส์ และลอช ช่วยด้านการวิจัยและอยู่ประจำฐานบัญชาการ วาเลนไทน์วางเหยื่อยล่อเจนโดยการใช้สมองของเจอร์รี่มาล่อให้เจนไปหา พิกัดอยู่ที่ขั้วโลกใต้ เซียวเหยียน ไฮน์ วินน์ มาร์ค ลิฟ เจน เคย์ซี เดินทางไปถึงก็พบกับฐานบัญชาการที่เป็นแหล่งเพาะเชื้อของกองทัพโคลนนิ่งเจน ทุกคนต้องใช้ความสามารถ ทั้งๆที่รู้ว่านี่เป็นเหยื่อล่อ ยังไงเซียวเหยียนก็ไม่ยอมปล่อยเจนไป ในที่สุดเจนก็ถูกกองทัพโคลนนิ่งจับตัวไป
พอหนีออกมา คนที่อยู่ในยานบินคือลอเรน นักบินยังเป็นริทส์กับลอชที่เซียวเหยียนบอกให้อยู่ที่ฐานบัญชาการการอีกด้วย คราวนี้ต้องตามสัญญาณจากเจนไป กว่าจะถึงจุดหมายก็ต้องใช้ความสามารถของเซียวเหยียนในการหลอกล่อพวกมือสังหาร สุดท้ายก็มาพบกับฐานบัญชาการลอยน้ำ ที่เป็นเรือรบขนาดใหญ่ของวาเลนไทน์ การต่อสู้ทางจิตเริ่มขึ้น เซียวเหยียนต้องใช้ความสามารถทั้งหมด อีกทั้งยังมีเพื่อนร่วมรบทุกคน ใ���ที่สุดก็สามารถจัดการกับวาเลนไทน์ได้ ทุกคนมีความเด็ดเดียวกล้าหาญ ไม่ยอมแพ้ จึงทำให้ทุกอย่างประสบผลสำเร็จ และเซียวเหยียนก็ไม่ยอมปล่อยไฮน์ไปแน่นอน

หลังอ่านเล่ม 3 :
พล็อตเรื่องสนุกมากค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตามจริงๆ เซียวเหยียนจากนักศึกษาระดับบีจนกลายเป็นบุคคลที่ทั้งนครไชร์ตั้งความหวัง จากที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกจนกระทั่งมีประสบการณ์มากมายแบบก้าวกระโดด เบื้องหลังย่อมมีพันเอก เบอร์ตันคอยหนุนหลังเสมอ และเรียนรู้อย่างหนึ่งคือต้องก้าวไปข้างหน้าอย่าหันกลับมาจนกว่าจะถึงจุดหมาย แล้วค่อยมามองถึงเบื้องหลังของชัยชนะนั้นที่ต้องผ่านอะไรมาบ้าง มีทุกอย่างจริงๆ ทั้งสนุก ซาบซึ้ง และฮากับตัวละคร อ่านแล้วหลงรักเรื่องนี้จริงๆค่ะ

[Kamons · Rating 4 out of 5]

อ่านมาจนถึงเล่มจบต้องบอกว่าเรื่องนี้สนุกจริง
เรื่องนี้เรามองข้ามไปหลายครั้งมากเพราะไม่ถูกใจปก +เนื้อเรื่องที่เป็นแนวบอยเลิฟ+ไซไฟ+ซอมบี้+วันสิ้นโลก = ไม่ใช่ทาง (อันที่จริงก็อ่านแนวที่ว่ามานี้ แต่ต้องไม่ใช่เอาทุกอย่างมารวมกัน)

👽พอได้อ่านปุ้บ เราขอโทษที่สบประมาณเรื่องจากปก แง~
คือเรื่องดีมากมีความผสมผสานแนวที่ว่ามาทุกอย่างอย่างลงตัว ถ้าเป็นกับข้าวก็อร่อยเลยอ่ะ
เรื่องดำเนินเร็ว ไม่ยืดเยื้ออืดอาด นอกจากจะต้องสู้กับซอมบี้แล้วยังต้องสู้กับองค์กรร้ายอีก แถมยังมีหนอนบ่อนไส้อีก ตัวละครแต่ละตัวที่โผล่มาก็ดีไม่อยากให้หาย/ตาย จากไปเลยงือ~

อ่านจบสามเล่มด้วยความรู้สึกตามนี้ สนุกมากกก-สนุกดี-สนุก ดังนั้นการจบที่ 3 เล่มสำหรับเราคือดีแล้ว เพราะมากกว่านี้เกรงว่าจะกร่อย ขนาดเล่ม 3 นี่ก็เริ่มไม่มีอะไรแล้วนอกจากช่วงแฟนเซอร์วิสอ่ะ รู้สึกกลับไปสนุกมากๆ เหมือนเล่มแรกก็ตอนท้ายที่เข้าสู่ช่วงกวาดล้างตัวร้ายแล้ว

👽มาพูดถึงเรื่องปก ที่โดนคนติมากกกก บอกตามตรงด้วยความที่เป็นคนนึงที่เมินเล่มนี้จากปกมาแล้ว ปกไม่สามารถดึงเสน่ห์และความสนุกของเรื่องนี้ออกมาได้จริงๆ น่าเสียดายมาก เสียดายทั้งทางสนพ.ที่ไม่สามารถดึงคนมาอ่านเล่มนี้จากปกได้ และจะเสียดายแทนนักอ่านที่ไม่เลือกอ่านเรื่องนี้จากปกด้วย

สรุปว่าเรื่องนี้ถึงแยกประเภทออกมาก็เป็น “นิยายวายที่ดี” “นิยายซอมบี้ที่ดี” และ “นิยายไซไฟที่ดี” ค่ะ

[Nancy · Rating 4 out of 5]

จบแล้วค่ะคุณขา...สนุกสมคำเล่าลือ ช่วงเล่มหนึ่งเหมือนเป็นช่วงปูพื้นให้เรารู้จักตัวละครต่างๆพันเอกเบอร์ตัน เท่มาก สำหรับเล่มแรกอาจจะรำคาญตัวนายเอกหน่อยๆ แต่ไม่มากมายพระหลังจากนั้นตัวนายเอกจะเริ่มมีวิวัฒนาการค่อยๆเก่งขึ้นส่วนความเย็นชาของพระเอกก็จะค่อยๆคลายลงซึ่งในส่วนนี้เรื่องทำน้ำหนักได้ค่อนข้างดี ตัวเราเองรำคาญพระรองและเพื่อนนายเอก ในช่วงเล่ม 1 เล่ม 2 มากแต่พอหลังจากเล่ม 2 คลายปม เจอบอสตัวจริงแล้วเราก็จะยิ่งตื่นเต้นว่าเรื่องจะไปทางไหนต่อจนมาถึงบทสรุปเล่ม 3 ก็ถือว่าพีคมากเหมือนคุณได้ดูหนังซอมบี้ดีๆสักเรื่องหนึ่งซึ่งธรรมดาของหนังซอมบี้ ที่ตัวที่ร้ายที่สุดจะไม่ใช่ซอมบี้ สนุกค่ะ เชิญชวนอ่าน

ปล.ฉากNC ฮรื้อ มาก ไม่คิดว่าฮรื้อ ขนาดนี้ 😂

[Faelyn · Rating 5 out of 5]

เป็นอีกเรื่องที่ตอนแรกกะจะไม่ซื้อนะ เพราะไม่ถูกใจปกเท่าไหร่ แต่เห็นมีคนพูดถึงก็เลยลองเอามาอ่านดูละกัน สรุป อ่านจบสามเล่มแล้ว ชอบมากกกก ชอบเซ็ตติ้ง ชอบพล็อต ชอบนิสัยตัวละครทุกตัวเลย แปลออกมาสำนวนดี อ่านแล้วไม่สะดุด (แต่ตอนอ่านแอบมีตงิดนิดนึงตรงคำว่าหยั่งเชิงอะ บางบริบทมันไม่ต้องใช้ก็ได้)

ตอนที่ว่าเข้าไปในสมองเนี่ย อันนี้คือเดาไม่ถูกเลยว่าเข้าไปแล้วออกมาได้จริงๆรึยัง หรือใครโดนหลอก พอบอกว่าออกมาได้จริงๆแล้วนี่ยังแอบคิดอยู่เลยว่าหลอกเราอีกแล้วรึเปล่า 555

นอกจากคู่หลักแล้วก็ชอบคู่อื่นด้วยนะ ถึงจะมาเป็นแบบโมเม้นเล็กๆ ไม่เยอะอะไรเท่าไหร่ก็เถอะ ทั้งลิฟมาร์ค วินน์ลอเรน เกาเติงเอวิลเลย แอบอยากได้ตอนพิเศษคู่พวกนี้เพิ่มอะ 555

[Panchaya · Rating 5 out of 5]

ครบรสมาก เป็นนิยายที่อ่านแล้วมีเรื่องให้คิดต่อไปได้เรื่อย ๆ สนุกกับไวรัส วิทยาศาสตร์ ประสาทวิทยา ในแง่ของพล็อตลุ้นระทึกก็ทำได้ดี พลิกคว่ำพลิกหงายทวิสต์ไปเรื่อย ความสัมพันธ์ตัวเอกคงเส้นคงวา คีฟคาแรกเตอร์ตั้งแต่ต้นจนจบแบบมีวิวัฒนาการการเติบโตของตัวละคร

ในส่วนของเล่มสามนี่ต้องบอกว่าเดินเรื่องเร็วมาก แบบห้าบรรทัดฉากเปลี่ยนแล้ว เหตุการณ์รวดเร็วไล่ตามอารมณ์แทบไม่ทัน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ยังดึงอารมณ์ร่วมไปได้อยู่ เป็นประสบการณ์การอ่านที่สนุกมาก ขอบคุณนักเขียนเลย

[MangPor Kreemaha · Rating 5 out of 5]

ในที่สุดดดดด อ่านจบทั่งชุดแล้ว!!!! เห้อ ไม่คิดว่าจะชอบขนาดนี้นะ โอเคตัวละครมันอาจจะเก่งโอเว่อร์บ้าง แต่โดยรวมเป็นนิยายชุดที่สนุกเลย ครบรสมากๆ หรือเพราะตัวเราก็ชอบต่อสู้ๆอะไรแบบนี้อยู่แล้ว บวกกับการเป็นนิยายวายด้วยเลยทำให้ชอบเอามากๆ5555 ตอนแรกนึกว่าเจนไม่รอด ใจหายมาก แอบผิดหวังเล็กน้อยที่เจ้าเคย์ซีไม่มีคู่ อยากอ่านเรื่องของวินน์กับลอเรนเลยอ่ะ ไปลงเอยกันได้ไงเอ่ยยย //แซววว

[Xuemei Liao · Rating 5 out of 5]

สนุก ลุ้นระทึก ตื่นเต้น ว้าว น่ารัก เขิล เศร้า
เป็นเรื่องนึกที่อ่านแล้วชอบ แบบ โอ้ยทำไมอ่านแล้วจินตนาการตามไปด้วยแล้วเห็นภาพแจ่มชัดมาก ทำให้เราเข้าถึงความรู้สึกตามที่ตัวอักษรบรรยายออกมาได้ เขียนดีมากค่ะ

[Rada Chalapipat · Rating 5 out of 5]

อเนื่องจากเล่มสองเมื่อ #เซียวเหยียน ถูกสายลับคนสำคัญขององค์กรริปเปิลคือเจนพระรองสุดหล่อที่ทำตัวลอยชายเสเพลแต่รักนายเอกอย่างจริงใจและเคย์ซีเพื่อนสนิทอดีตหัวหน้าทีมวิจัยของนายเอกจับตัวนายเอกไปส่งให้ #วาเลนไทน์ หัวหน้าองค์กรที่อยากเป็นอมตะด้วยการโคลนนิ่งลูกหลานเพื่อใช้งานเป็นมือสังหารและกองทัพของตัวเองมาสองร้อยกว่าปีควบคู่ไปกับการเสาะหาสมองของคนเก่งมาเพาะเลี้ยงใช้งาน ใครๆก็อยากเข้าไปดูจิตใต้สำนึกและความลับ��านวิจัยต่างๆในสมองของนายเอก นายเอกซึ่งเคยเจอผู้ขัดขวางและพระเอกบุกรุกจิตใต้สำนึกในเล่มแรกจึงมีความจำเป็นที่สุดที่จะต้องปกป้องจิตใต้้สำนึกของตัวเองและหาทางสังหารจิตของผู้บุกรุกอย่างวาเลนไทน์ให้สำเร็จซึ่งจะเป็นไฮไลท์ของการสู้รบที่แท้จริงของเรื่องนี้ในตอนท้าย ผู้ฝึกสอนคนสำคัญหลังจากพระเอกช่วยนายเอกกลับมาได้คือ #พลโทเซติ จากฝ่ายสอบสวนและตัวของพระเอกเอง ช่วงครึ่งเล่มแรกพระเอกที่เก็บงำมาตลอดและโกรธมากที่นายเอกเกือบจะตายเพราะช่วยพระเอก ซ้ำยังฉีดไวัรส X ใส่ตัวเองพอพากลับมาได้ก็หื่นใส่นายเอกสองวันสองคืน ทุกเวลาทุกสถานที่แม้แต่ในจิตใต้สำนึกจนคนทั้งเมืองเค้ารู้กันหมด พอถึงครึงเล่มหลังจะเริ่มจริงจังและดราม่ามากขึ้นเรื่อยๆเมื่อวาเลนไทน์เปิดฉากถล่มนครไชร์จนเละเทะ นายเอกต้องเห็นการสูญเสียคนรู้จักมากขึ้นทีละคนๆ นักเขียนสร้างบรรยากาศของฉากแอคชั่น การทำลายล้าง การเสียสละของทหาร และการที่ทุกคนมีเป้าหมายเดียวกันคือปกป้องนายเอกซึ่งเป็นอัจฉริยะทางไวรัสและงานวิจัยต่างๆในการกอบกู้โลกให้มีชีวิตอยู่โดยมีพระเอกที่ทำตัวเหมือนลมใต้ปีกคอยดูแลทั้งร่างกาย ความรักและเป็นกำลังใจสำคัญในเวลาที่แทบจะคุมสติไม่อยู่ ชอบพัฒนาการความรักของคู่นี้มากที่ทำให้เห็นว่าพระเอกที่เป็นฮีโร่หรือนักรบในตำนานที่ยากจะเอื้อมถึงสำหรับทุกคนนั้นได้พยายามที่จะขัดเกลาและส่งเสริมคนรักทุกหนทางให้ก้าวขึ้นมาเทียบเท่าหรือไปได้ไกลกว่าตัวเอง ยิ่งตอนท้ายจะเห็นชัดเลยว่าพระเอกนายเอกมากกว่ายศตำแหน่งใดๆ

ภารกิจกู้โลกเต็มไปด้วยฉากแอคชั่นทั้งแบบตัวต่อตัว แบบทีมต่อทีม แบบยานรบ แบบไซไฟผ่านจิตและสมองประลองสติสัมปชัญญะที่ไม่ได้โดดเด่นแค่นายเอกแต่รวมถึงเพื่อนพ้องหน่วยรบพิเศษและทีมนักวิจัยของนายเอกเองที่เพิ่งจะปรากฏในเล่มนี้ นายเอกเลยเป็นเสมือนกาวใจให้ทหารเทคนิคและทหารรบโดยปริยายโดยเฉพาะคู่รักคู่ใหม่ระหว่างผู้ช่วยวัยละอ่อนและพันโทมือขวาของพระเอก สำหรับตัวร้ายในเล่มสองอย่าง #เจนและเคย์ซี ก็มีบทบาทสำคัญต่อนายเอกและนรคไชร์ทั้งคู่ไม่ด้อยไปกว่าพระเอก โดยรวมแล้วเป็นเรื่องนึงที่เราชอบมาก ครบรสชาติแม้จะรักกันแบบดิบเถื่อนไปบ้าง

[Tippy Chee · Rating 4 out of 5]

อ่า จริงๆ แล้ว ชื่อเรื่องนี้สปอยตอนจบอย่างแรงเลยนะ ฮาๆ ก็ตามนั้นล่ะ รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก แต่ก็จะเป็นรุ่งอรุณที่ฟ้าเหลืองหน่อยๆ ของน้องเซียวเหยียนอ่ะนะ xD

เล่มสุดท้าย เป็นเล่มที่เราไม่ชอบที่สุดเลยแฮะ รู้สึกว่าฉากเอ็นสีคือเยอะเกิ๊นนน คือตั้งแต่น้องเหยียนแข็งแรงพอจะรับแรงกระแทกได้โดยไม่เสียชีวิตละ อิตาพันเอกก็ไม่ปล่อยน้องนอนเฉยๆ อีกต่อไป ธาตุแท้คนหื่นปรากฏทันที แล้วไม่มีบันยะบันยังเลยเน่อ ทำกันซะหนังฉีกกระดูกแตกเป็นว่าเล่น ต่างคนต่างฮีลตัวเองแล้วก็ทำต่อสองวันไม่พัก ใครชอบแนวนี้คงฟินสะใจ แต่เราว่า มันเยอะไปหน่อยนึงมั้ย

พอมีฉาก nc มาแทรกบ๊อยบ่อยแล้ว มันทำให้จังหวะซีนบู๊แอคชั่นมันสะดุดอ่ะ แอบเซ็งตรงนี้แหละ ยังดีที่ซีนไล่ล่าลาสต์บอส สนุกตื่นเต้นต่อเนื่องสมศักดิ์ศรีหน่อย กว่าจะจัดการมันได้ แทบจะตายกันยกทีมเหมือนกัน ทำเอาใจหายใจคว่ำไม่น้อย

บทสรุปของเรื่องนี้ เราชอบตรงพล็อตหักมุมเรื่องสายลับในไชร์นะ หักไปหลายตลบเลย ช่วงต้นๆ เล่มสาม ที่ทำให้เราเกลียดเจนได้จริงๆ คือนับว่าเขียนได้ดีมาก บรรลุจุดประสงค์แหละ

โดยรวม จัดว่าเป็นแนวซอมบี้วันสิ้นโลกที่อ่านสนุกมากๆ ล่ะ ฉากต่อสู้คือทำได้ดีมากจริงๆ จังหวะดีฉับไวไม่มีเวลาให้คิดนานเลย ลุ้นจนเผลอกลั้นหายใจตาม แต่ที่ไม่ค่อยชอบก็คือ nc ที่มากไปนี่ล่ะ พระเอกหื่นเงียบนี่มันน่ากัวแท้ ถ้าลดปริมาณหรือลดความรุนแรงลงสักหน่อยได้จะเวรี่กู้ดเลย

[Kamonwan Keawkram · Rating 5 out of 5]

เมื่อตัวการใหญ่อย่างวาเลนไทน์ ชีนแสดงตัวออกมาอย่างชัดเจน แปลว่าการต่อสู้ครั้งสุดท้ายใกล้จะเริ่ม ถ้าพลาดคือตาย เซียวเหยียนจะพลาดไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว สำหรับใครที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้อาจจะรู้สึกปวดสมองและต้องยอมรับว่าการเขียนเชิงวิทยาศาสตร์แบบนี้ทำร้ายเด็กสายภาษาอย่างเราเอามากๆจริงๆ การคำนวณทั้งหลายทำเรามึนตึ๊บจนต้องอ่านซ้ำหลายรอบในบรรทัดเดิมกว่าจะเข้าใจ แต่ถึงจะจบแบบมึนๆก็ต้องบอกว่า โอเค เราอ่านจบแล้วในที่สุด ตอนจบก็เหนื่อยกับการลุ้นจนสมองจะแฮงค์แล้วโดนตัดขาดตามวาเลนไทน์ไปด้วยจริงๆ ตามมากันขนาดนี้แล้วก็มาสมองฉีกไปด้วยกันให้จบนะคะ

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้เกี่ยวกับโลกในอนาคตที่่เต็มไปด้วยซอมบี้และการต่อสู้กันระหว่างมนุษย์ด้วยกัน​ เนื้อเรื่องเล่มแรกเดินเรื่องเร็ว​ ฉากต่อสู้สนุกตื่นเต้นดี​ พระเอกเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่มีความแข็งแรงเกินมนุษย์ธรรมดา​ส่วนนายเอกเป็นนักวิจัยระดับบี​ที่แอบซ่อนความฉลาดของตัวเองเอาไว้แล้วค่อยๆ​ เผยออกมาในเล่ม​ 2, 3 เล่มสุดท้ายเนื้อเรื่องดูเอื่อยๆ​ แต่ก้ออ่านได้เรื่อยๆ​ จนจบ ถือว่าเป็นแนวที่แปลกใหม่ดี​ไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้​ แต่ไม่ค่อยชอบตรงเน้นฉากโรแมนติกของพระเอกนายเอกเยอะไปหน่อย​แบบอีกแล้วเหรอ... อิอิ​ แต่คนเขียนก้อเกริ่นไว้แต่แรกแล้วว่าเป็นเพราะไวรัสในตัวของพระเอกที่จะทำให้ฮอร์โมน​เพศมันจะเยอะเกิ๊นคนปกติ​

[Lunae Enciel · Rating 5 out of 5]

มีช่วงslice of lifeอยู่บ้าง แต่จบด้วยฉากบู๊ระห่ำวินาศสันตะโร บรรยายฉากต่อสู้เอาตัวรอดหนีตายได้ดีมาก ช่วงinceptionก็สนุกมาก ดังนั้นถึงมีช่วงน่าเบื้อแต่ก็ให้คะแนนเต็ม เพราะหานิยายวายที่เขียนฉากบู๊ไซไฟแถมแปลไทยดีเต็มที่อย่างนี้ยาก

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

With some plot twists, the content in this book is quite intense and more challenging.


P.S. The rating was dropped one star, because I felt uncomfortable with rape or attempted rape scenes in the 3rd book.

[Wkd · Rating 4 out of 5]

หักไปหนึ่งดาวเพระฉาก NC อ่านแล้วสงสารเซียวเหยียน รุนแรงกับน้องเหลือเกิน สุดท้ายทำไปทำมา เจนกลายเป็นตัวละครที่เรารักที่สุดในเรื่องนี้ ปรารถนาให้เธอมีชีวิตที่ดี

[Artnimiaf · Rating 3 out of 5]

ไม่ได้ว้าวขนาดนั้น เลิฟซีนไม่ปลื้มเท่าไหร่ ทั้งพระเอกพระรอง แบบเอ้อ อะไรของพวกมัน

อื่นๆสนุกนะ ตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจ ลุ้นพอตัว

[Anne · Rating 5 out of 5]

รวบรีวิวทีเดียวทั้ง 3 เล่มเลยนะคะ รวมทั้งเรื่องเราให้ 4.5 คะแนน

เรื่องราวเป็นแนวโลกอนาคตที่มีไวรัสระบาดทำให้คนกลายเป็นซอมบี้ และทุกคนต้องหนีลงไปสร้างเมืองอยู่ใต้ดิน พระเอกเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ฉีดไวรัสเข้าไปทำให้แข็งแกร่งขึ้น แต่ก็จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 10 ปี นายเอกเป็นนักศึกษาวิทยาศาสตร์ เกรดบี ที่จริงๆเก่งมากแต่ดันขี้เกียจ จนมีเหตุการณ์บังคับทำให้นายเอกเผยความเก่งของตัวเองเอกมา แล้วร่วมกันต่อสู้กับองค์กรที่คอยทำลายมนุษยชาติ

พระเอกเป็นคนเย็นชาจนเหมือนไร้อารมณ์ แต่ทุกอย่างที่เค้าทำเราสัมผัสได้ว่าเค้ารักนายเอกมาก มากจนไม่ยอมให้มีอะไรมาทำร้ายพระเอกได้แม้แต่ตัวเอง ยอมสละทุกอย่างได้เพื่อปกป้องคนที่ตัวเองรัก ซึ่งตรงนี้เราชอบมาก เรารู้สึกว่ามันคือความรักในอุดมคติ ที่เราปรารถนาที่เจอซักครั้งในชีวิต แต่ก็อดซาบซึ้งไม่ได้อยู่ดี แล้วยิ่งมีเงื่อนไขของเวลาในชีวิตของพระเอกที่นับถอยหลังลงเรื่อยๆ เลยยิ่งต้องพยายามทำทุกทางให้แน่ใจว่านายเอกจะดูแลและปกป้องแต่เองได้ แม้ในวันที่ตัวเองไม่มีชีวิตอยู่แล้ว มันยิ่งทำให้เราทั้งซึ้งและเศร้าไปพร้อมๆกัน จนบางทีก็อดร้องไห้ไม่ได้ แต่ด้วยความที่พระเอกแทบไม่พูดไม่แสดงความรู้สึกของตัวเองเลย เราต้องตีความเอาเองผ่านการกระทำ ก็อาจจะทำให้บางคนรู้สึกอึดอัด แต่เราโอเคนะ เรารู้สึกว่าการกระทำมันออกจะชัดเจนและมั่นคงไม่ต้องพูดก็รู้สึกได้ และก็การกระทำทุกอย่างของพระเอกนี่แหละคือสิ่งที่ตราตรึงในใจเราที่สุดในเรื่องนี้

กลับเป็นนายเอกมากกว่า ในช่วงที่ยังไม่แน่ใจความรู้สึกตัวเอง แล้วชอบแสดงท่าทางกลัวหรืออึดอัดเวลาอยู่กับพระเอก ที่ทำให้เราขัดใจอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้แหละ เพราะช่วงต้นๆเรื่องพระเอกดันทำนายเอกเจ็บตัวบ่อยอ่ะเนอะ เป็นเราก็คงไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองว่าคนนี้คิดอะไรกะเราป่าวว๊า

การดำเนินเรื่องส่วนใหญ่เดาได้ไม่ยากว่าจะเกิดอะไรต่อ มีอยู่ไม่กี่จุดที่ทำให้เราคาดไม่ถึง แต่ความสนุกก็ไม่ได้หายไป พลอตเรื่องมีความโอเวอร์พอสมควรและไม่ค่อยสมเหตุสมผลบางจุดเล็กๆน้อยๆ ไม่ได้กระทบการดำเนินเรื่องหลัก อ่านแล้วไม่ได้รู้สึกติดขัดอะไร แค่รู้สึกว่า โห เวอร์มาก อาจจะด้วยความเป็นโลกอนาคตคิดว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ แต่ก็ด้วยความที่เป็นอนาคตด้วยนี่แหละที่บางทีอ่านแล้วก็จินตนาการตามไม่ออกว่าภาพที่ต้องการให้เราเห็นมันเป็นยังไง มันเกิดอะไรขึ้น กลับไปอ่านซ้ำก็ยังไม่เข้าใจ จนต้องปล่อยผ่านไป น่าจะเป็นด้วยการบรรยายของนักเขียน หรือไม่ก็สำนวนคนแปล ที่มันชวนงง เลยขอหักคะแนนตรงนี้หน่อย

ตัวละครอื่นๆในเรื่องนอกจากพระเอกนายเอกก็ค่อนข้างมีเสน่ห์เฉพาะตัว แม้แต่คนที่ร้ายๆ สุดท้ายเราก็อดตกหลุมรักไม่ได้อยู่ดี ชอบที่สุดเวลาที่พระเอกนายเอกออกปฏิบัติภารกิจกับทีม ชอบทุกคนที่อยู่ในทีมพระเอกเลย

สรุป ถ้าใครชอบแนว พระเอกเย็นชา แต่รักเธอคนเดียว พระเอก นายเอก เก่งเวอร์ สู้กับซอมบี้ กับองค์กรลับ ทั้งด้วยพละกำลังและสติปัญญา ในโลกอนาคตแบบล้ำๆ ก็น่าจะชอบเรื่องนี้ค่ะ

[Evy · Rating 5 out of 5]

รีวิวรวบ 3 เล่ม คือสนุกมากกกกกกกกก

มองข้ามความ Y ไปนี่เนื้อเรื่องดีเลยนะ อ่านรวดเดียว 3 เล่มแบบวางไม่ลงเลย

[the right book at the right time · Rating 5 out of 5]

5/5
รีวิวเล่ม 1-3
สนุกมากกกกกกก ก.ไก่ล้านๆๆตัว