What do you think?
Rate this book
Άρτεμις Ζαφείρη #2
Παλέρμο -Έπεσε η νύχτα
Xριστούγεννα 1972. Κορυφή του Ολύμπου. Ο Ελληνοϊταλός Διόνυσος Κολλίνι καλεί τους συγγενείς του για την αναβίωση ενός σικελικού εθίμου. Του αστυνομικού παιχνιδιού χαρτιών «έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο», με αφηγητή του παιχνιδιού τον μπάτλερ και πιστό του φίλο.
Στο τραπέζι του σαλονιού, υπό τη μουσική του Ριγκολέττο του Βέρντι, η τράπουλα μοιράζεται. Τα απλά χαρτιά είναι τα θύματα. Ο βαλές καρδιά ο δολοφόνος. Και ο άσσος μπαστούνι ο μαφιόζος, δηλαδή ο μόνος που γνωρίζει τον δολοφόνο.
«Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά». Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παιχτών στο τραπέζι… Νεκρός. Από την παλάμη του γλιστρά ο άσσος μπαστούνι.
Στο όρος των θεών φτάνει η κόρη του Αλέξανδρου Ζαφείρη -διασημότερου Έλληνα ντεντέκτιβ- Άρτεμις. Αντιμέτωπη με ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, μπροστά στα μάτια όλων. Στα κλειστά μάτια. Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά.
"Πλοκή, ήρωες και ατμόσφαιρα του Σταυριανού θυμίζουν τα καλύτερα της Agatha Christie!"
Πάνος Κοκκινόπουλος
Στο τραπέζι του σαλονιού, υπό τη μουσική του Ριγκολέττο του Βέρντι, η τράπουλα μοιράζεται. Τα απλά χαρτιά είναι τα θύματα. Ο βαλές καρδιά ο δολοφόνος. Και ο άσσος μπαστούνι ο μαφιόζος, δηλαδή ο μόνος που γνωρίζει τον δολοφόνο.
«Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά». Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παιχτών στο τραπέζι… Νεκρός. Από την παλάμη του γλιστρά ο άσσος μπαστούνι.
Στο όρος των θεών φτάνει η κόρη του Αλέξανδρου Ζαφείρη -διασημότερου Έλληνα ντεντέκτιβ- Άρτεμις. Αντιμέτωπη με ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, μπροστά στα μάτια όλων. Στα κλειστά μάτια. Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά.
"Πλοκή, ήρωες και ατμόσφαιρα του Σταυριανού θυμίζουν τα καλύτερα της Agatha Christie!"
Πάνος Κοκκινόπουλος
- GenresMystery
396 pages, Paperback
First published May 1, 2019
3 people are currently reading
105 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 38 reviews
July 5, 2019
Με το «Παλέρμο» του, ο συγγραφέας Σταυριανός Κιναλόπουλος προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα ιδιαίτερο… παιχνίδι, που υπόσχεται ικανοποιητικές δόσεις ίντριγκας και μυστηρίου καθ’ όλη τη διάρκειά του.
Παραμονές Χριστουγέννων 1972, σ’ ένα καταφύγιο κοντά στην κορυφή του Ολύμπου. Ο Διόνυσος Κολλίνι, ένας άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με τη σικελική μαφία και με την αρχαιοελληνική λατρεία, καλεί την οικογένειά του για μια παρτίδα Παλέρμο, μιας και το παιχνίδι αυτό αποτελεί στην ουσία οικογενειακό έθιμο. Η πρώην σύζυγός του και τα τρία τους παιδιά καταφτάνουν· όμως η ένταση ανάμεσά τους είναι φανερή από την πρώτη στιγμή. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν θέλει να συμμετάσχει σ’ αυτή την παρτίδα και, πολύ περισσότερο, να ξαναδεί τον πατέρα του.
Όταν θα έρθει η ώρα του παιχνιδιού, έχοντας πάρει άπαντες τις θέσεις τους γύρω από το τραπέζι και με τα φώτα κλειστά, ένα αναπάντεχο γεγονός θα αλλάξει τα πάντα: όταν τα φώτα ανάβουν ξανά, ο Κολλίνι είναι πεσμένος επάνω στο τραπέζι, νεκρός. Όλοι σοκάρονται. Όλοι σπεύδουν να κατηγορήσουν τον παλιό του φίλο και άνθρωπο για όλες τις δουλειές, ο οποίος όμως έχει άλλοθι. Επομένως, ο δολοφόνος του πρώην μαφιόζου είναι ένα από τα μέλη της οικογένειάς του.
Στο καταφύγιο φτάνει η νεαρή ντετέκτιβ Άρτεμις Ζαφείρη, η οποία καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση. Μην έχοντας ξεπεράσει ακόμα τον πρόσφατο θάνατο του πατέρα της, η Άρτεμις βρίσκεται εν μέσω μιας παράξενης υπόθεσης και μιας εξίσου παράξενης οικογένειας. Κανένας δεν φαίνεται στενοχωρημένος για τον θάνατο του πάτερ-φαμίλια. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην κουβαλούν το στίγμα του δολοφόνου και να μάθουν τι θα συμβεί με τη διαθήκη του. Άραγε, αυτή ήταν ο λόγος που όπλισε το χέρι του δολοφόνου; Η απληστία και ο φθόνος; Η Άρτεμις θα κληθεί να απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα, αλλά και στο πώς κατάφερε ο ένοχος να σκοτώσει τον Κολλίνι χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς. Τώρα που η επιβλητική μορφή του πατέρα απουσιάζει, οι μάσκες όλων πέφτουν, παλιά μυστικά και πικρίες έρχονται στο φως, κρυμμένα πάθη αποκαλύπτονται και κανείς δεν γνωρίζει ποιος κρύβει τελικά τον νικηφόρο άσσο στο μανίκι του…
Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να στήσει μια πλοκή ιδιαίτερη, γραμμένη με έναν τρόπο που οπωσδήποτε σου μένει στο μυαλό· αν μη τι άλλο, για την πρωτοτυπία του. Η γραφή είναι κοφτή, δωρική και εστιασμένη αποκλειστικά σε όσα πρέπει να ειπωθούν, χωρίς να παρεκκλίνει ή να σπαταλιέται σε αχρείαστους πλατειασμούς, μόνο για πρόκληση εντυπώσεων. Μέσα σε μικρές προτάσεις περιλαμβάνεται όλο το νόημα και η κάθε λέξη από μόνη της είναι αρκούντως ηχηρή, ώστε αυτό να περάσει στον αναγνώστη. Οι διάλογοι υπερέχουν έναντι του συνεχούς αφηγηματικού λόγου κι είναι δοσμένοι με έναν τρόπο που θυμίζει κινηματογραφικό σενάριο ή θεατρικό έργο. Αποτελούν επίσης την πιο ευχάριστη έκπληξη στο βιβλίο, μιας και καταφέρνουν να αποτυπώσουν την ιδιοσυγκρασία, τον ψυχισμό και τις αντιδράσεις των ηρώων με απόλυτη επιτυχία. Συστήνονται, δρουν, σκέφτονται και αισθάνονται μέσα από τα λόγια τους, τα οποία είναι τόσο παραστατικά, ώστε μπορεί να τους πλάσει κανείς ως εικόνα μπροστά στα μάτια του!
Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι επίσης αριστοτεχνική. Όχι μόνο γιατί, όπως ειπώθηκε παραπάνω, αποτυπώνονται με ιδιαίτερη ζωντάνια και παλμό, λόγω της χρήσης των διαλόγων, αλλά και γιατί είναι όλοι τους ισχυρές προσωπικότητες, μέλη της ίδιας οικογένειας κι όμως τόσο διαφορετικοί. Σύμφωνα με τις επιθυμίες του πατέρα τους -στον οποίο ποτέ δεν κατάφεραν να ορθώσουν το ανάστημά τους, όντας ανέκαθεν πιόνια στο μακιαβελικό παιχνίδι του- όλοι τους φέρουν ονόματα θεών του Ολύμπου, έχουν ανατραφεί αυστηρά με βάση τις παραδόσεις της αρχαίας ελληνικής λατρείας, σκέφτονται, μιλούν και… αναθεματίζουν ανάλογα! Επιπλέον, καθένας απ’ αυτούς διαθέτει ορισμένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του θεού απ’ τον οποίο έχει ονομαστεί – κάτι που επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά στην αφήγηση κι αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της ικανότητας του συγγραφέα, που καταφέρνει να προικίσει τους χαρακτήρες του με τα αποδεκτά, γνωστά και μη, χαρακτηριστικά που αποδίδονται στους Ολύμπιους και να πλάσει προσωπικότητες που περιβάλλονται θαρρείς από μια θεϊκή αχλή, όμως ταυτόχρονα είναι απολύτως γήινες, παθιασμένες, ανθρώπινες, ευάλωτες, γεμάτες προτερήματα και ελαττώματα.
Όσο για τη δεσποινίδα Ζαφείρη, καλείται να βρει τη λύση σε μία πανέξυπνη υπόθεση «κλειστού δωματίου». Μοιραία, η λίστα των υποψήφιων δολοφόνων σε μια τέτοια υπόθεση είναι αρκετά περιορισμένη και αποτελείται απ’ όσους ήταν παρόντες στον χώρο. Χάρη στην ευρηματικότητά του, ο συγγραφέας επιτυγχάνει να εξελίξει ικανοποιητικά την πλοκή και να δώσει μια ευφυή λύση στο μυστήριο· μια λύση που δεν θα αποτελεί την προφανή απάντηση στο αίνιγμα, αλλά θα εντυπωσιάσει και θα εκπλήξει τον αναγνώστη – μιας και όχι απλά ανακαλύπτεται ο δράστης μέσα από μια σειρά ανατροπών, αλλά αυτές διαρκούν ακόμα και μετά από αυτή την αποκάλυψη, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία σελίδα.
Σ’ αυτή την παρτίδα «Παλέρμο», ο Σταυριανός Κιναλόπουλος δεσμεύεται ότι ο μόνος κερδισμένος θα είναι ο αναγνώστης. Χαμηλώστε τα φώτα και απορροφηθείτε στην ανάγνωση, λοιπόν. Το παιχνίδι ξεκινά!
Η κριτική μου και στο site "Book City" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Παλέρμο
Παραμονές Χριστουγέννων 1972, σ’ ένα καταφύγιο κοντά στην κορυφή του Ολύμπου. Ο Διόνυσος Κολλίνι, ένας άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με τη σικελική μαφία και με την αρχαιοελληνική λατρεία, καλεί την οικογένειά του για μια παρτίδα Παλέρμο, μιας και το παιχνίδι αυτό αποτελεί στην ουσία οικογενειακό έθιμο. Η πρώην σύζυγός του και τα τρία τους παιδιά καταφτάνουν· όμως η ένταση ανάμεσά τους είναι φανερή από την πρώτη στιγμή. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν θέλει να συμμετάσχει σ’ αυτή την παρτίδα και, πολύ περισσότερο, να ξαναδεί τον πατέρα του.
Όταν θα έρθει η ώρα του παιχνιδιού, έχοντας πάρει άπαντες τις θέσεις τους γύρω από το τραπέζι και με τα φώτα κλειστά, ένα αναπάντεχο γεγονός θα αλλάξει τα πάντα: όταν τα φώτα ανάβουν ξανά, ο Κολλίνι είναι πεσμένος επάνω στο τραπέζι, νεκρός. Όλοι σοκάρονται. Όλοι σπεύδουν να κατηγορήσουν τον παλιό του φίλο και άνθρωπο για όλες τις δουλειές, ο οποίος όμως έχει άλλοθι. Επομένως, ο δολοφόνος του πρώην μαφιόζου είναι ένα από τα μέλη της οικογένειάς του.
Στο καταφύγιο φτάνει η νεαρή ντετέκτιβ Άρτεμις Ζαφείρη, η οποία καλείται να εξιχνιάσει την υπόθεση. Μην έχοντας ξεπεράσει ακόμα τον πρόσφατο θάνατο του πατέρα της, η Άρτεμις βρίσκεται εν μέσω μιας παράξενης υπόθεσης και μιας εξίσου παράξενης οικογένειας. Κανένας δεν φαίνεται στενοχωρημένος για τον θάνατο του πάτερ-φαμίλια. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μην κουβαλούν το στίγμα του δολοφόνου και να μάθουν τι θα συμβεί με τη διαθήκη του. Άραγε, αυτή ήταν ο λόγος που όπλισε το χέρι του δολοφόνου; Η απληστία και ο φθόνος; Η Άρτεμις θα κληθεί να απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα, αλλά και στο πώς κατάφερε ο ένοχος να σκοτώσει τον Κολλίνι χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς. Τώρα που η επιβλητική μορφή του πατέρα απουσιάζει, οι μάσκες όλων πέφτουν, παλιά μυστικά και πικρίες έρχονται στο φως, κρυμμένα πάθη αποκαλύπτονται και κανείς δεν γνωρίζει ποιος κρύβει τελικά τον νικηφόρο άσσο στο μανίκι του…
Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να στήσει μια πλοκή ιδιαίτερη, γραμμένη με έναν τρόπο που οπωσδήποτε σου μένει στο μυαλό· αν μη τι άλλο, για την πρωτοτυπία του. Η γραφή είναι κοφτή, δωρική και εστιασμένη αποκλειστικά σε όσα πρέπει να ειπωθούν, χωρίς να παρεκκλίνει ή να σπαταλιέται σε αχρείαστους πλατειασμούς, μόνο για πρόκληση εντυπώσεων. Μέσα σε μικρές προτάσεις περιλαμβάνεται όλο το νόημα και η κάθε λέξη από μόνη της είναι αρκούντως ηχηρή, ώστε αυτό να περάσει στον αναγνώστη. Οι διάλογοι υπερέχουν έναντι του συνεχούς αφηγηματικού λόγου κι είναι δοσμένοι με έναν τρόπο που θυμίζει κινηματογραφικό σενάριο ή θεατρικό έργο. Αποτελούν επίσης την πιο ευχάριστη έκπληξη στο βιβλίο, μιας και καταφέρνουν να αποτυπώσουν την ιδιοσυγκρασία, τον ψυχισμό και τις αντιδράσεις των ηρώων με απόλυτη επιτυχία. Συστήνονται, δρουν, σκέφτονται και αισθάνονται μέσα από τα λόγια τους, τα οποία είναι τόσο παραστατικά, ώστε μπορεί να τους πλάσει κανείς ως εικόνα μπροστά στα μάτια του!
Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι επίσης αριστοτεχνική. Όχι μόνο γιατί, όπως ειπώθηκε παραπάνω, αποτυπώνονται με ιδιαίτερη ζωντάνια και παλμό, λόγω της χρήσης των διαλόγων, αλλά και γιατί είναι όλοι τους ισχυρές προσωπικότητες, μέλη της ίδιας οικογένειας κι όμως τόσο διαφορετικοί. Σύμφωνα με τις επιθυμίες του πατέρα τους -στον οποίο ποτέ δεν κατάφεραν να ορθώσουν το ανάστημά τους, όντας ανέκαθεν πιόνια στο μακιαβελικό παιχνίδι του- όλοι τους φέρουν ονόματα θεών του Ολύμπου, έχουν ανατραφεί αυστηρά με βάση τις παραδόσεις της αρχαίας ελληνικής λατρείας, σκέφτονται, μιλούν και… αναθεματίζουν ανάλογα! Επιπλέον, καθένας απ’ αυτούς διαθέτει ορισμένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του θεού απ’ τον οποίο έχει ονομαστεί – κάτι που επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά στην αφήγηση κι αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της ικανότητας του συγγραφέα, που καταφέρνει να προικίσει τους χαρακτήρες του με τα αποδεκτά, γνωστά και μη, χαρακτηριστικά που αποδίδονται στους Ολύμπιους και να πλάσει προσωπικότητες που περιβάλλονται θαρρείς από μια θεϊκή αχλή, όμως ταυτόχρονα είναι απολύτως γήινες, παθιασμένες, ανθρώπινες, ευάλωτες, γεμάτες προτερήματα και ελαττώματα.
Όσο για τη δεσποινίδα Ζαφείρη, καλείται να βρει τη λύση σε μία πανέξυπνη υπόθεση «κλειστού δωματίου». Μοιραία, η λίστα των υποψήφιων δολοφόνων σε μια τέτοια υπόθεση είναι αρκετά περιορισμένη και αποτελείται απ’ όσους ήταν παρόντες στον χώρο. Χάρη στην ευρηματικότητά του, ο συγγραφέας επιτυγχάνει να εξελίξει ικανοποιητικά την πλοκή και να δώσει μια ευφυή λύση στο μυστήριο· μια λύση που δεν θα αποτελεί την προφανή απάντηση στο αίνιγμα, αλλά θα εντυπωσιάσει και θα εκπλήξει τον αναγνώστη – μιας και όχι απλά ανακαλύπτεται ο δράστης μέσα από μια σειρά ανατροπών, αλλά αυτές διαρκούν ακόμα και μετά από αυτή την αποκάλυψη, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία σελίδα.
Σ’ αυτή την παρτίδα «Παλέρμο», ο Σταυριανός Κιναλόπουλος δεσμεύεται ότι ο μόνος κερδισμένος θα είναι ο αναγνώστης. Χαμηλώστε τα φώτα και απορροφηθείτε στην ανάγνωση, λοιπόν. Το παιχνίδι ξεκινά!
Η κριτική μου και στο site "Book City" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Παλέρμο
March 26, 2021
Το βιβλίο ήταν τολμηρό, πολύ έξυπνο και γεμάτο γρίφους, που ενώ εσύ νομίζεις ότι πρέπει να λύσεις, στην πραγματικότητα δεν είναι καν αυτό το νόημα. Οι χαρακτήρες κρύβουν πολλές εκπλήξεις στα μανίκια τους, οπότε αν είσαι λάτρης του μυστηρίου, δοκίμασε το!
Βρείτε πιο αναλυτική κριτική στο blog μου.
3.5/5
December 26, 2020
Μυστήριο. Δολοφονία. Ποίηση. Ζώδια. Αστρολογία. Γρίφοι. Αρχαία Ελλάδα. Δωδεκάθεο. Θυσίες στους θεούς. Μαφία.
Εν ολίγοις ένας αχταρμάς.
Που κολλάει το ποιητικό ύφος σε αστυνομικό μυθιστόρημα δεν μπορώ να καταλάβω.
Plus, το θύμα είναι δολοφόνος αλλά τελικά ο πραγματικός δολοφόνος είναι άλλος.
Οι τελείες σε αυτό το βιβλίο είναι από μόνες τους ξεχωριστό βιβλίο.
Ευτυχώς που δεν το αγόρασα και δεν κλαίω τώρα τα λεφτά μου.
Εν ολίγοις ένας αχταρμάς.
Που κολλάει το ποιητικό ύφος σε αστυνομικό μυθιστόρημα δεν μπορώ να καταλάβω.
Plus, το θύμα είναι δολοφόνος αλλά τελικά ο πραγματικός δολοφόνος είναι άλλος.
Οι τελείες σε αυτό το βιβλίο είναι από μόνες τους ξεχωριστό βιβλίο.
Ευτυχώς που δεν το αγόρασα και δεν κλαίω τώρα τα λεφτά μου.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 17, 2019
Διαβάζω χρόνια Agatha Christie και μπορώ να πω με σιγουριά ότι το Παλέρμο υπερτερεί !
Δεν σκέφτηκα καν ότι μπορεί να είναι αυτός ο δολοφόνος ! Έμαθα παρα πολλά πράγματα για την ψυχολογία με έναν τρόπο που δεν το περίμενα ποτε ! Περιμένω το επόμενο στον Έβρο...
Δεν σκέφτηκα καν ότι μπορεί να είναι αυτός ο δολοφόνος ! Έμαθα παρα πολλά πράγματα για την ψυχολογία με έναν τρόπο που δεν το περίμενα ποτε ! Περιμένω το επόμενο στον Έβρο...
August 12, 2019
Όπως και στο «Κιχ» έτσι και στο Παλέρμο, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί θεατρικούς διαλόγους αλλά και ποιήματα που σχετίζονται με τις σκέψεις των ηρώων του, που έχουν για ονόματα τους, ονόματα θεών. Παράλληλα καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να συνδυάσει την μυθοπλασία με στοιχεία περί αστρολογίας, θρησκείας και μυθολογίας.
Ένα πρωτότυπο και ευφυές βιβλίο που γράφτηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο από έναν άνθρωπο που έχει να δώσει πολλά - όχι μόνο στο θέατρο - αλλά και στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Η ντετέκτιβ Άρτεμης Ζαφείρη σίγουρα θα μας απασχολήσει καιρό με τις περιπέτειες της. Εν αναμονή της τρίτης περιπέτειάς της, λοιπόν, κάπου στον Έβρο.
Ένα πρωτότυπο και ευφυές βιβλίο που γράφτηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο από έναν άνθρωπο που έχει να δώσει πολλά - όχι μόνο στο θέατρο - αλλά και στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Η ντετέκτιβ Άρτεμης Ζαφείρη σίγουρα θα μας απασχολήσει καιρό με τις περιπέτειες της. Εν αναμονή της τρίτης περιπέτειάς της, λοιπόν, κάπου στον Έβρο.
September 24, 2019
Το διαβασα σε δυο βράδια...με εξέπληξε το οτι δεν εμοιαζε με κανενα απο detective stories που εχω δαβασει εδώ και περίπου 40 χρόνια. Έχει θεατρικούς διαλόγους, κινηματογραφική ατμόσφαιρα, κομμάτια ποίησης, επιστημονικές αναλύσεις φυσιογνωμικής και γλωσσας του σώματος και ολα μεσα σε ένα πέπλο μυθολογιας-αστρ��λογιας. Ο συγγραφεας φαινεται πραγματικα διαβασμενος σε ολα τα κρυφά θεματα θρησκειας που πιανει (θύμισε λιγο Κωδικα Da Vinci). Δεν θα αρέσει σε οσους δεν αρεσει το σινεμα ή το θεατρο...αυτό ομως ειναι και το μεγαλύτερο θετικο του εργου. Περιμένω τη συνέχεια που υποσχεται...
October 21, 2019
Υπόθεση που σε κρατάει, αφηγηση που δεν κουράζει, ανατροπές μέχρι την τελευταία σελίδα. Μου άρεσε και με ξάφνιασε ευχάριστα η θεατρική σχεδόν περιγραφή της κάθε σκηνής, οι διάλογοι που αντανακλουν το χαρακτήρα του κάθε πρωταγωνιστή και η πολύ καλή σκιαγραφιση όλων. Θα περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο βιβλίο
January 3, 2020
Δεν θα μιλήσω για τις ανατροπές, την πλοκή και τους χαρακτήρες που όντως θυμίζουν τα καλύτερα της Άγκαθα (όπως πολυ σωστά γράφει ο Πάνος Κοκκινοπουλος στο εξώφυλλο) αλλά για κάτι που με εξέπληξε. Δεν περίμενα ποτέ ένα αστυνομικό έργο που μοιάζει με μεγάλο θεατρικό σενάριο και μάλιστα έχοντας ποιητικές παρενθέσεις (που είναι οι σκέψεις των ηρώων) να με συγκλονίσει. Και τη λέξη συγκλονίσει την εννοώ με όλη της τη σημασία και κυρίως εξαιτίας του τελευταίου κεφαλαίου.
Η νέα αναγνωστική χρονιά ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο!
Η νέα αναγνωστική χρονιά ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο!
January 3, 2020
Διαβάζω μανιωδώς Αγκάθα Κρίστι και μπορώ να πω ότι το Παλέρμο είναι τουλάχιστον εφάμιλλο των δικών της βιβλίων!
January 9, 2020
Με προβλημάτισε αυτό το βιβλίο. Πολύ. Ο λόγος που έσπευσα να το αγοράσω ήταν η περίληψη στο οπισθόφυλλο που σίγουρα θυμίζει έργο της Agatha Christie (που την λατρεύω) και το σχόλιο του Πάνου Κοκκινόπουλου ενισχύει αυτήν την εντύπωση.
Ως προς αυτό λοιπόν θα πω ότι όντως σε γενικές γραμμές η ατμόσφαιρα και το ''κυρίως θέμα'' (όποιος το διαβάσει θα καταλάβει τι εννοώ) έχουν έντονα στοιχεία της αγαπημένης Agatha και θυμίζουν κάποια από τα γνωστότερα βιβλία της. Μια ομάδα ανθρώπων (με συγγενικούς δεσμούς, αλλά έχει και μπάτλερ η ιστορία μας-άλλο ένα στοιχείο αλά Agatha!) απομονωμένοι σε ένα καταφύγιο στην κορυφή σχεδόν του Ολύμπου με την κακοκαιρία να μαίνεται γύρω τους. Μια δολοφονία που τους χρήζει όλους ύποπτους μιας και όλοι είχαν κοινό συμφέρον (και μίσος) για το θύμα. Οι υποψίες πέφτουν μία στον έναν και μία στον άλλον. Όλοι κάτι έχουν να κρύψουν. Μέχρι που αρχίζεις να πιστεύεις ότι συμβαίνει κάτι παρόμοιο όπως στο Όριεντ Εξπρές και δίνει ο ένας άλλοθι στον άλλον. Ή ότι το θύμα αυτοκτόνησε για να τους αφήσει να τρώγονται και να πάρει εκδίκηση. Ή ότι, κατά κάποιον τρόπο, ζει και βασιλεύει και γελάει εις βάρος τους. Γιατί τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται.
Κι αυτή, είναι η μία όψη του βιβλίου. Γιατί υπάρχουν πολλές. Τόσο πολλές που πραγματικά θα μπορούσαν να γραφτούν 3-4 βιβλία αντί για 1 με τα θέματα που ανοίγονται. Μπλέκει η μαφία, το Δωδεκάθεο, η Αστρολογία με τα ζώδιά της, Αρχαία Ελλάδα, Μυθολογία, θυσίες, γρίφοι, ψυχολογία... τα πάντα (και άλλα που δεν αναφέρω γιατί θα χαλάσω τις ανατροπές).
Ο τρόπος γραφής είναι ιδιαίτερος και, όπως λέει κι ο ίδιος ο συγγραφέας, είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς. Προσωπικά αρχικά παραξενεύτηκα (δεν είναι κάτι που το περιμένεις σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα-όχι. δεν είναι απλά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα) και στην συνέχεια τον λάτρεψα. Ένιωσα, μέσω των διαλόγων, σα να παρακολουθώ αρχαία ελληνική τραγωδία με έντονο 'δηλητηριώδες' χιούμορ σε αρκετές σκηνές.
Ακόμα και οι σκέψεις των ηρώων, συνήθως στο τέλος κάθε κεφαλαίου ή σε 'εναλλαγή σκηνικού', δίνονται με την μορφή ποιημάτων που παραπέμπουν σε Χορικά (το άσμα που έψαλλε ο χορός, κυρίως ανάμεσα σε δύο επεισόδια μιας αρχαίας τραγωδίας).
Το άλλο 'απίστευτο' του βιβλίου είναι ότι σχεδόν στο τελευταίο 1/3 του, νομίζεις ότι έχει τελειώσει τουλάχιστον 3-4 φορές. Και κάθε φορά έρχεται μία ανατροπή από εκεί που δεν την περιμένεις. Με αποκορύφωμα το πραγματικά συγκλονιστικό τελευταίο κεφάλαιο.
Βέβαια έχει και την υπερβολή του σε κάποια σημεία... που ίσως θα μπορούσε να αποφευχθεί. Το σημείο που με ξένισε περισσότερο (και είπα ότι εντάξει, αυτά δεν γίνονται) είναι το σημείο προσπάθειας διαφυγής της Αρτέμιδος από το σπίτι της. Μου φάνηκε too much όλο αυτό. Α! Επίσης δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα την λύση του γρίφου του χαλίφη με τους δυο γιους και τις καμήλες!
Εντέλει θα καταλήξω στο ότι όντως αυτό το βιβλίο ή θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα βιβλίο που θα αποτυπωθεί στην μνήμη σου.
Προσωπικά, σκοπεύω να διαβάσω και το ΚΙΧ που προηγείται προκειμένου να γνωρίσω καλύτερα τον Αλέξανδρο, πατέρα της Αρτέμιδος. Και πραγματικά πιστεύω ότι ο συγγραφέας έχει πολλά να δώσει.
Ως προς αυτό λοιπόν θα πω ότι όντως σε γενικές γραμμές η ατμόσφαιρα και το ''κυρίως θέμα'' (όποιος το διαβάσει θα καταλάβει τι εννοώ) έχουν έντονα στοιχεία της αγαπημένης Agatha και θυμίζουν κάποια από τα γνωστότερα βιβλία της. Μια ομάδα ανθρώπων (με συγγενικούς δεσμούς, αλλά έχει και μπάτλερ η ιστορία μας-άλλο ένα στοιχείο αλά Agatha!) απομονωμένοι σε ένα καταφύγιο στην κορυφή σχεδόν του Ολύμπου με την κακοκαιρία να μαίνεται γύρω τους. Μια δολοφονία που τους χρήζει όλους ύποπτους μιας και όλοι είχαν κοινό συμφέρον (και μίσος) για το θύμα. Οι υποψίες πέφτουν μία στον έναν και μία στον άλλον. Όλοι κάτι έχουν να κρύψουν. Μέχρι που αρχίζεις να πιστεύεις ότι συμβαίνει κάτι παρόμοιο όπως στο Όριεντ Εξπρές και δίνει ο ένας άλλοθι στον άλλον. Ή ότι το θύμα αυτοκτόνησε για να τους αφήσει να τρώγονται και να πάρει εκδίκηση. Ή ότι, κατά κάποιον τρόπο, ζει και βασιλεύει και γελάει εις βάρος τους. Γιατί τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται.
Κι αυτή, είναι η μία όψη του βιβλίου. Γιατί υπάρχουν πολλές. Τόσο πολλές που πραγματικά θα μπορούσαν να γραφτούν 3-4 βιβλία αντί για 1 με τα θέματα που ανοίγονται. Μπλέκει η μαφία, το Δωδεκάθεο, η Αστρολογία με τα ζώδιά της, Αρχαία Ελλάδα, Μυθολογία, θυσίες, γρίφοι, ψυχολογία... τα πάντα (και άλλα που δεν αναφέρω γιατί θα χαλάσω τις ανατροπές).
Ο τρόπος γραφής είναι ιδιαίτερος και, όπως λέει κι ο ίδιος ο συγγραφέας, είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς. Προσωπικά αρχικά παραξενεύτηκα (δεν είναι κάτι που το περιμένεις σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα-όχι. δεν είναι απλά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα) και στην συνέχεια τον λάτρεψα. Ένιωσα, μέσω των διαλόγων, σα να παρακολουθώ αρχαία ελληνική τραγωδία με έντονο 'δηλητηριώδες' χιούμορ σε αρκετές σκηνές.
Ακόμα και οι σκέψεις των ηρώων, συνήθως στο τέλος κάθε κεφαλαίου ή σε 'εναλλαγή σκηνικού', δίνονται με την μορφή ποιημάτων που παραπέμπουν σε Χορικά (το άσμα που έψαλλε ο χορός, κυρίως ανάμεσα σε δύο επεισόδια μιας αρχαίας τραγωδίας).
Το άλλο 'απίστευτο' του βιβλίου είναι ότι σχεδόν στο τελευταίο 1/3 του, νομίζεις ότι έχει τελειώσει τουλάχιστον 3-4 φορές. Και κάθε φορά έρχεται μία ανατροπή από εκεί που δεν την περιμένεις. Με αποκορύφωμα το πραγματικά συγκλονιστικό τελευταίο κεφάλαιο.
Βέβαια έχει και την υπερβολή του σε κάποια σημεία... που ίσως θα μπορούσε να αποφευχθεί. Το σημείο που με ξένισε περισσότερο (και είπα ότι εντάξει, αυτά δεν γίνονται) είναι το σημείο προσπάθειας διαφυγής της Αρτέμιδος από το σπίτι της. Μου φάνηκε too much όλο αυτό. Α! Επίσης δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα την λύση του γρίφου του χαλίφη με τους δυο γιους και τις καμήλες!
Εντέλει θα καταλήξω στο ότι όντως αυτό το βιβλίο ή θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα βιβλίο που θα αποτυπωθεί στην μνήμη σου.
Προσωπικά, σκοπεύω να διαβάσω και το ΚΙΧ που προηγείται προκειμένου να γνωρίσω καλύτερα τον Αλέξανδρο, πατέρα της Αρτέμιδος. Και πραγματικά πιστεύω ότι ο συγγραφέας έχει πολλά να δώσει.
October 5, 2021
Παρόλο που το τράβηξε από τα μαλλιά με τις «ανατροπές» και τα τόσα απίθανα γεγονότα το ένα πίσω από το άλλο, εκτιμώ πολύ το πόσο ατμοσφαιρικό ήταν και το ότι μπόρεσε να με κάνει να ακούω μέχρι και τον αέρα που λυσσομανούσε στον Όλυμπο. Ενδιαφέρουσα και η διαφορετική, θεατρική γραφή, αν και οι διάλογοι δεν ήταν τόσο καλογραμμένοι. Θεωρώ πως, μελλοντικά, έχει να μας δώσει πράγματα ο συγκεκριμένος, θα τον παρακολουθώ.
August 20, 2020
Παλέρμο...έπεσε η νύχτα! Ένα λατρεμένο, για μένα, παιχνίδι συνδεδεμένο με άπειρες αναμνήσεις. Ένα παιχνίδι που ακόμη και σήμερα παίζω. Αυτός ήταν κυρίως και ο λόγος που μου κίνησε το ενδιαφέρον το βιβλίο αυτό. Η πένα του κυρίου Κιναλόπουλου εξαιρετική, μαγική θα έλεγα. Θεατρική και υπέροχη. Θυμίζει αρχαία τραγωδία με συγκλονιστηκούς και καθηλωτικούς μονολόγους. Το ταλέντο του ξεχειλίζει σε κάθε σελίδα. Η έρευνα και οι γνώσεις του συγγραφέας πολλές και είναι κάτι που φαίνεται και προκαλεί το άπλετο θαυμασμό του αναγνώστη.
Όμως...μια καλογραμμένη ιστορία δεν είναι δεδομένο πως θα αρέσει σε όλους. Και εδώ είναι που το χάσαμε λίγο...ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η ιστορία μας εξελίσσεται περί του 1972-73. Ο Διονύσιος Κολλινι ένας ελληνοϊταλός μαφιόζος καλεί τα παιδία την πρώην σύζυγο και την εγγονή του στο σπίτι του στον Όλυμπο, μετά από 10 χρόνια απουσίας. Φανατικός Δωδεκαθειστής τόσο εκείνος όσο και τα μέλη της οικογένειας με εξαίρεση την νύφη του (Χριστιανή Ορθόδοξη). Όλοι βρίσκονται εκεί για ένα και μόνο λόγω, την κληρονομιά, αφού οι πάντες μισούν θανάσιμα τον Διονύσιο. (Το ίδιο και εγώ!) Σαδιστής, πανέξυπνος και σκ@τοψυχος καθώς είναι για να παίξει περισσότερο μαζί τους, τους δηλώνει πως κληρονόμος του θα είναι όποιος λύσει τους γρίφους του! Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του «αγώνα» όλοι οι παρευρισκόμενοι πρέπει να παίξουν το γνωστό παιχνίδι «Έπεσε η Νύχτα στο Παλέρμο». Άξιος θαυμασμού και συγχαρητηρίων ο κύριος Κιναλόπουλος και με το τεράστιο ταλέντο του σίγουρα με έχει κερδίσει σαν αναγνώστρια του. Λειτουργώντας αντίστροφα συνεχίζω στο άμεσο μέλλον με το Κιχ και αναμένω τα επόμενα έργα του!
Όμως...μια καλογραμμένη ιστορία δεν είναι δεδομένο πως θα αρέσει σε όλους. Και εδώ είναι που το χάσαμε λίγο...ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η ιστορία μας εξελίσσεται περί του 1972-73. Ο Διονύσιος Κολλινι ένας ελληνοϊταλός μαφιόζος καλεί τα παιδία την πρώην σύζυγο και την εγγονή του στο σπίτι του στον Όλυμπο, μετά από 10 χρόνια απουσίας. Φανατικός Δωδεκαθειστής τόσο εκείνος όσο και τα μέλη της οικογένειας με εξαίρεση την νύφη του (Χριστιανή Ορθόδοξη). Όλοι βρίσκονται εκεί για ένα και μόνο λόγω, την κληρονομιά, αφού οι πάντες μισούν θανάσιμα τον Διονύσιο. (Το ίδιο και εγώ!) Σαδιστής, πανέξυπνος και σκ@τοψυχος καθώς είναι για να παίξει περισσότερο μαζί τους, τους δηλώνει πως κληρονόμος του θα είναι όποιος λύσει τους γρίφους του! Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του «αγώνα» όλοι οι παρευρισκόμενοι πρέπει να παίξουν το γνωστό παιχνίδι «Έπεσε η Νύχτα στο Παλέρμο». Άξιος θαυμασμού και συγχαρητηρίων ο κύριος Κιναλόπουλος και με το τεράστιο ταλέντο του σίγουρα με έχει κερδίσει σαν αναγνώστρια του. Λειτουργώντας αντίστροφα συνεχίζω στο άμεσο μέλλον με το Κιχ και αναμένω τα επόμενα έργα του!
December 2, 2020
Όσο κι αν προσπάθησα να αποφύγω τη χρήση ενός στίχου λαϊκού άσματος, σε ενα κείμενο που φορά ένα λογοτεχνικό έργο, τελ��κά δεν τα κατάφερα. "Από πού θες ν' αρχίσω;". Αυτή είναι η μόνη φράση με την οποία μπορώ να ξεκινήσω την άποψή μου για το "Παλέρμο- Έπεσε η νύχτα" του Σταυριανού Κιναλόπουλου.
Τον συγγραφέα τον γνώρισα τυχαία στο περσινό Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο (τότε που γίνονταν ακόμη πολιτιστικές εκδηλώσεις...) και κατάλαβα από το πρώτο λεπτό πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη με την αυθεντική έννοια του όρου. Αν και αγόρασα το βιβλίο του την ημέρα της κεντρικής παρουσίασης στο "Μικρό Παλλάς", καθυστέρησα να το διαβάσω για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: εγώ όταν λέω "αστυνομικό μυστήριο" εννοώ Αγκάθα Κρίστι. Το γεγονός πως το οπισθόφυλλο του "Παλέρμο-Έπεσε η νύχτα" μού θύμιζε τόσο έντονα έργο της, με έκανε επιφυλακτική γι αυτό και ανέβαλα συνεχώς την ανάγνωσή του για αργότερα.
Κακώς! Κάκιστα! Πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί για δεκάδες λόγους. Και εδώ κολλάει το "από πού θες να αρχίσω;".
Πρώτον (και ελαφρώς εκνευριστικό), είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να σκεφτείς τον δολοφόνο. Όχι να τον ανακαλύψεις, αλλά έστω να τον υποψιαστείς για μία και μόνη φορά!
Δεύτερον, διαθέτει τους πιο ελκυστικούς διαλόγους που έχω διαβάσει εδώ και καιρό σε αστυνομικό μυθιστόρημα.
Τρίτον, η πρωτοτυπία της πλοκής δικεδικεί επαξίως βραβείο.
Τέταρτον, οι χαρακτήρες είναι τόσο αριστοτεχνικά δομημένοι που τους ζήλεψα. Το εύρημα να φέρουν όλοι ονόματα των θεών του Ολύμπου και ανάλογα χαρακτηριστικά του θεού που τους αναλογεί, είναι ευφυέστατο και μακάρι να μπορούσα να σας εξηγήσω το γιατί χωρίς να κάνω σπόιλερ.
Πέμπτον, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο συγγραφέας σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι κι εσύ, σε ένα καταφύγιο κάπου στον Όλυμπο, παραμονές Χριστουγέννων του 1972 κι ετοιμάζεσαι να παίξεις το (λατρεμένο) παιχνίδι Παλέρμο, μαζί με την οικογένεια του μαφιόζου Διόνυσου Κολλίνι. Τα φώτα σβήνουν και όταν ανάβουν ξανά, ο Κολλίνι είναι νεκρός.
Έκτον, η ντετέκτιβ Άρτεμις Ζαφείρη, που αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τον μυστηριώδη θάνατο, αποτελεί από μόνη της έναν λόγο να διαβάσεις το βιβλίο.
Ως λάτρης της Αγκάθα Κρίστι, δεν αισθάνθηκα πως ο Κιναλόπουλος έχει γράψει ένα έργο που παραπέμπει στο δικό της στυλ. Είναι σαφώς, σαφέστατα, επηρεασμένος από αυτήν, όμως το "Παλέρμο-Η νύχτα έπεσε" έχει ένα πολύ προσωπικό ύφος που ή το λατρεύεις ή το απορρίπτεις και φέρει μία και μόνο υπογραφή: Σταυριανός Κιναλόπουλος.
Αν αγαπάτε τη "θεατρική" και "κινηματογραφική" γραφή.
Αν σας αρέσει να διαβάζετε λογοτεχνικά έργα που δεν ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο είδος αλλά δημιουργούν δικό τους είδος.
Αν δεν έχετε "κουτάκια" στο μυαλό σας για το πότε "επιτρέπεται" να είναι ΚΑΙ ποιητική η γραφή ενός δημιουργού.
Αν σας γοητεύει η Αρχαία Ελλάδα, η Μυθολογία και οι γρίφοι (ταυτόχρονα).
Αν αντεχετε την ήττα, να μην σκεφτείτε ποτέ, ούτε για μια στιγμή τον δολοφόνο...
...τότε θα λατρέψετε το "Παλέρμο-Η νύχτα έπεσε".
Αναμένω τη συνέχεια κύριε Κιναλόπουλε και, γιατί όχι;, τη μεταφορά του στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, γιατι εκεί ένιωσα πως ανήκει.
Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
Τον συγγραφέα τον γνώρισα τυχαία στο περσινό Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο (τότε που γίνονταν ακόμη πολιτιστικές εκδηλώσεις...) και κατάλαβα από το πρώτο λεπτό πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη με την αυθεντική έννοια του όρου. Αν και αγόρασα το βιβλίο του την ημέρα της κεντρικής παρουσίασης στο "Μικρό Παλλάς", καθυστέρησα να το διαβάσω για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: εγώ όταν λέω "αστυνομικό μυστήριο" εννοώ Αγκάθα Κρίστι. Το γεγονός πως το οπισθόφυλλο του "Παλέρμο-Έπεσε η νύχτα" μού θύμιζε τόσο έντονα έργο της, με έκανε επιφυλακτική γι αυτό και ανέβαλα συνεχώς την ανάγνωσή του για αργότερα.
Κακώς! Κάκιστα! Πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί για δεκάδες λόγους. Και εδώ κολλάει το "από πού θες να αρχίσω;".
Πρώτον (και ελαφρώς εκνευριστικό), είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να σκεφτείς τον δολοφόνο. Όχι να τον ανακαλύψεις, αλλά έστω να τον υποψιαστείς για μία και μόνη φορά!
Δεύτερον, διαθέτει τους πιο ελκυστικούς διαλόγους που έχω διαβάσει εδώ και καιρό σε αστυνομικό μυθιστόρημα.
Τρίτον, η πρωτοτυπία της πλοκής δικεδικεί επαξίως βραβείο.
Τέταρτον, οι χαρακτήρες είναι τόσο αριστοτεχνικά δομημένοι που τους ζήλεψα. Το εύρημα να φέρουν όλοι ονόματα των θεών του Ολύμπου και ανάλογα χαρακτηριστικά του θεού που τους αναλογεί, είναι ευφυέστατο και μακάρι να μπορούσα να σας εξηγήσω το γιατί χωρίς να κάνω σπόιλερ.
Πέμπτον, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο συγγραφέας σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι κι εσύ, σε ένα καταφύγιο κάπου στον Όλυμπο, παραμονές Χριστουγέννων του 1972 κι ετοιμάζεσαι να παίξεις το (λατρεμένο) παιχνίδι Παλέρμο, μαζί με την οικογένεια του μαφιόζου Διόνυσου Κολλίνι. Τα φώτα σβήνουν και όταν ανάβουν ξανά, ο Κολλίνι είναι νεκρός.
Έκτον, η ντετέκτιβ Άρτεμις Ζαφείρη, που αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τον μυστηριώδη θάνατο, αποτελεί από μόνη της έναν λόγο να διαβάσεις το βιβλίο.
Ως λάτρης της Αγκάθα Κρίστι, δεν αισθάνθηκα πως ο Κιναλόπουλος έχει γράψει ένα έργο που παραπέμπει στο δικό της στυλ. Είναι σαφώς, σαφέστατα, επηρεασμένος από αυτήν, όμως το "Παλέρμο-Η νύχτα έπεσε" έχει ένα πολύ προσωπικό ύφος που ή το λατρεύεις ή το απορρίπτεις και φέρει μία και μόνο υπογραφή: Σταυριανός Κιναλόπουλος.
Αν αγαπάτε τη "θεατρική" και "κινηματογραφική" γραφή.
Αν σας αρέσει να διαβάζετε λογοτεχνικά έργα που δεν ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο είδος αλλά δημιουργούν δικό τους είδος.
Αν δεν έχετε "κουτάκια" στο μυαλό σας για το πότε "επιτρέπεται" να είναι ΚΑΙ ποιητική η γραφή ενός δημιουργού.
Αν σας γοητεύει η Αρχαία Ελλάδα, η Μυθολογία και οι γρίφοι (ταυτόχρονα).
Αν αντεχετε την ήττα, να μην σκεφτείτε ποτέ, ούτε για μια στιγμή τον δολοφόνο...
...τότε θα λατρέψετε το "Παλέρμο-Η νύχτα έπεσε".
Αναμένω τη συνέχεια κύριε Κιναλόπουλε και, γιατί όχι;, τη μεταφορά του στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, γιατι εκεί ένιωσα πως ανήκει.
Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
April 28, 2020
Επειδή ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο της αστυνομικής λογοτεχνίας, διάλεξα αυτό γιατί μου άρεσε ο τίτλος του και τα λίγα λόγια στο οπισθόφυλλο του το οποίο βέβαια είναι αρκετά για να σε ιντριγκάρουν...
Τα Χριστούγεννα του 1972 ο Ελληνοϊταλός Διόνυσος Κολλίνι καλεί την οικογένειά του σε ένα καταφύγιο στον Όλυμπο για να την ανταμώσει ξανά μετά από πολλά χρόνια αλλά και να παίξουν ένα παιχνίδι χαρτιών που προέρχεται από Σικελία..
Είναι ένα δυνατό παιχνίδι που παίζει κυρίως με το μυαλό σου..
Ο βαλές καρδιά είναι ο δολοφόνος και ο άσος μπαστούνι ο μαφιόζος, ο μόνος που μπορεί να γνωρίζει τον δολοφόνο.. Όλοι οι υπόλοιποι έχουν απλά χαρτιά και είναι απλοί πολίτες..
Όλοι έχουν τα μάτια κλειστά και μόνο ο μαφιόζος τα ανοίγει για να δει τον δολοφόνο για λίγο και μετά τα ανοίγουν όλοι ταυτόχρονα υπό τις οδηγίες του αφηγητή. Απλά αυτή τη φορά το παιχνίδι πριν καλά καλά ξεκινήσει, θα τελειώσει..
Ένας παίκτης πέφτει νεκρός και από το χέρι του πέφτει το χαρτί άσσος μπαστούνι!!! Δηλαδή ο μαφιόζος!!!
Και εκεί φτάνει η Άρτεμις Ζαφειρίδη κόρη γνωστού ντετέκτιβ και καλείται να λύσει ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και μπροστά στα κλειστά μάτια όλων..
Πραγματικά και μόνο που βλέπω το βρίσκω αδύνατο..
Γιατί υπάρχουν πολλά εμπόδια, παρερμηνείες και δυστυχώς όλοι έχουν κίνητρο..
Μου άρεσε πολύ που με τον τρόπο του και με την γραφή του μας συστήνει τους ήρωες, μου άρεσε που με μπέρδευε, δεν μπορούσα να πω με σιγουριά ποιος είναι ο δολοφόνος!!
Είναι ένα αξιόλογο βιβλίο με πολύ δουλειά από τον συγγραφέα, με κάποιες σκληρές περιγραφές για μένα, με δυνατή πλοκή και εξέλιξη..
Μου άρεσε πάρα πολύ και σας το προτείνω!!!
Τα Χριστούγεννα του 1972 ο Ελληνοϊταλός Διόνυσος Κολλίνι καλεί την οικογένειά του σε ένα καταφύγιο στον Όλυμπο για να την ανταμώσει ξανά μετά από πολλά χρόνια αλλά και να παίξουν ένα παιχνίδι χαρτιών που προέρχεται από Σικελία..
Είναι ένα δυνατό παιχνίδι που παίζει κυρίως με το μυαλό σου..
Ο βαλές καρδιά είναι ο δολοφόνος και ο άσος μπαστούνι ο μαφιόζος, ο μόνος που μπορεί να γνωρίζει τον δολοφόνο.. Όλοι οι υπόλοιποι έχουν απλά χαρτιά και είναι απλοί πολίτες..
Όλοι έχουν τα μάτια κλειστά και μόνο ο μαφιόζος τα ανοίγει για να δει τον δολοφόνο για λίγο και μετά τα ανοίγουν όλοι ταυτόχρονα υπό τις οδηγίες του αφηγητή. Απλά αυτή τη φορά το παιχνίδι πριν καλά καλά ξεκινήσει, θα τελειώσει..
Ένας παίκτης πέφτει νεκρός και από το χέρι του πέφτει το χαρτί άσσος μπαστούνι!!! Δηλαδή ο μαφιόζος!!!
Και εκεί φτάνει η Άρτεμις Ζαφειρίδη κόρη γνωστού ντετέκτιβ και καλείται να λύσει ένα μυστήριο που συνέβη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και μπροστά στα κλειστά μάτια όλων..
Πραγματικά και μόνο που βλέπω το βρίσκω αδύνατο..
Γιατί υπάρχουν πολλά εμπόδια, παρερμηνείες και δυστυχώς όλοι έχουν κίνητρο..
Μου άρεσε πολύ που με τον τρόπο του και με την γραφή του μας συστήνει τους ήρωες, μου άρεσε που με μπέρδευε, δεν μπορούσα να πω με σιγουριά ποιος είναι ο δολοφόνος!!
Είναι ένα αξιόλογο βιβλίο με πολύ δουλειά από τον συγγραφέα, με κάποιες σκληρές περιγραφές για μένα, με δυνατή πλοκή και εξέλιξη..
Μου άρεσε πάρα πολύ και σας το προτείνω!!!
May 27, 2020
12 Ολύμπιοι θεοί και η Λίτσα Πατέρα με τα ζώδια, coza nostra, διαμάχη για μια θέση στη διαθήκη (όχι στον ήλιο). Money makes the world go round και άλλες τέτοιες αγαπησιαρικες οικογενειακές στιγμές. Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο και οι γρίφοι ξεπηδούν, αλλά και ένας φόνος. Μια μωβ ντετέκτιβ συνοδευόμενη από τη μαύρη γάτα της (φίλη μου), αλλά με πολλές πληροφορίες και ύφος λίγο από την «Ντόρα τη μικρή εξερευνήτρια» (καθόλου φίλη μου). Χρωματολογία και κόρτε.
Φως στο τούνελ για την κόρη της Δήμητρας σαν άλλη Περσεφόνη, ενώ ο Valo τραγουδά τις επιτυχίες των HIM στην αρχή του αιώνα.
https://youtu.be/TXo3lBGR6bQ
Φως στο τούνελ για την κόρη της Δήμητρας σαν άλλη Περσεφόνη, ενώ ο Valo τραγουδά τις επιτυχίες των HIM στην αρχή του αιώνα.
https://youtu.be/TXo3lBGR6bQ
June 5, 2020
Παράξενο βιβλίο, αλλά κάτι διαφορετικό. Μέχρι να φτάσω κοντά στην μέση είχα μια απογοήτευση, ο τρόπος γραφής με όθησε να συνεχίσω να διαβάζω και αποζημιώθηκα. Είναι ένα αστυνομικό με ιδιαίτερη αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα και τις τελετουργίες που γινόντουσαν. Αξίζει να διαβαστεί και σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές.
March 7, 2020
Αυτό που με τράβηξε στο βιβλίο αυτό ήταν ο μυστηριώδης τίτλος (που παρέπεμπε σε κάτι μαφιόζικο), το πολύ ατμοσφαιρικό εξώφυλλό του και η συσχέτιση με την Αγκάθα Κρίστι. Ένα μυστήριο δωματίου, μια οικογένεια που μαζεύεται τα Χριστούγεννα του '73 σε ένα εξοχικό στον Όλυμπο, πολλά κρυμμένα μυστικά και ένας αντιπαθής πάτερ φαμίλιας που βρίσκεται μετά δολοφονημένος, μπροστά σε όλους τους παριστάμενους κατά τη διάρκεια μιας χαρτοπαικτικής παρτίδας "Παλέρμο". Και εδώ τελειώνει οποιαδήποτε σύνδεση με την Αγκάθα Κρίστι, από άποψη ατμόσφαιρας πάντα.
Η γραφή είναι λιτή, κοφτή και σε στυλ θεατρικού σεναρίου. Οι χαρακτήρες διακρίνονται εύκολα, αν και δεν μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα με κανέναν τους ίσως επειδή παραήταν σχηματικοί με συνεχή επανάληψη του τι κολλήματα είχε ο καθένας.
Μετά είναι τα αρχαία ελληνικά που πέφτουν σωρηδόν από τα χείλη των χαρακτήρων, όχι σαν μυστήρια αινίγματα αλλά ως μέρος της συζήτησης και μετατρέποντάς το σε φιλοσοφικό πινγκ-πονγκ. Και η αστρολογία πέφτει σύννεφο επίσης, ως μέσο ψυχολόγησης των υπόπτων από την ντετέκτιβ, πράγμα που με ξένισε ακόμα περισσότερο, ίσως επειδή δεν είχα στοιχεία του χαρακτήρα τους για να συγκρίνω.
Το κλου ωστόσο ήταν τα παρεμβαλλόμενα χορικά, ναι, χορικά δηλαδή ποιητική απόδοση των σκέψεων εκάστοτε χαρακτήρα, που παρέπεμπαν σε αρχαία τραγωδία ή αν θέλετε πιο σύγχρονα, σε μιούζικαλ. Πρωτότυπο μεν, αλλά σε κάποια σημεία που τα μυστικά αποκαλύπτονται και βάζει χαρακτήρα να πει ποιητικά κάποια πράγματα τρομερά (κι έκαμνα εικόνα να τα λέει τραγουδιστά ας πούμε), μείωσε πολύ την αξία τους προκαλώντας μου τουλάχιστον αμηχανία.
Κατά τα λοιπά ήταν μια ενδιαφέρουσα ιστορία, καλά ξεκίνησε, ωραία εξελίχτηκε στο τέλος όμως έγινε της εκδιδομένης (και τράβα το από τα μαλλιά, τράβα το λέμε λίγο ακόμα) που δυστυχώς μου χάλασε κατά πολύ την αρχική -θετική- εντύπωση. Πάρα πολλές ιδέες που συσσωρεύτηκαν και που, κακά τα ψέμματα, δεν ταίριαζαν μεταξύ τους.
Ωστόσο θεωρώ ότι ο συγγραφέας αυτός, αν παραμερίσει λίγο την θεατρική παιδεία του και ξύσει λίγο περισσότερο το υπόβαθρο των ηρώων του χωρίς απλώς να τους ανακατεύει σε τριάντα πιθανές και πολλαπλές συνδέσεις για την κορύφωση του σασπένς, έχει κ��τι καινούριο και πολύ ενδιαφέρον να πει.
Η γραφή είναι λιτή, κοφτή και σε στυλ θεατρικού σεναρίου. Οι χαρακτήρες διακρίνονται εύκολα, αν και δεν μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα με κανέναν τους ίσως επειδή παραήταν σχηματικοί με συνεχή επανάληψη του τι κολλήματα είχε ο καθένας.
Μετά είναι τα αρχαία ελληνικά που πέφτουν σωρηδόν από τα χείλη των χαρακτήρων, όχι σαν μυστήρια αινίγματα αλλά ως μέρος της συζήτησης και μετατρέποντάς το σε φιλοσοφικό πινγκ-πονγκ. Και η αστρολογία πέφτει σύννεφο επίσης, ως μέσο ψυχολόγησης των υπόπτων από την ντετέκτιβ, πράγμα που με ξένισε ακόμα περισσότερο, ίσως επειδή δεν είχα στοιχεία του χαρακτήρα τους για να συγκρίνω.
Το κλου ωστόσο ήταν τα παρεμβαλλόμενα χορικά, ναι, χορικά δηλαδή ποιητική απόδοση των σκέψεων εκάστοτε χαρακτήρα, που παρέπεμπαν σε αρχαία τραγωδία ή αν θέλετε πιο σύγχρονα, σε μιούζικαλ. Πρωτότυπο μεν, αλλά σε κάποια σημεία που τα μυστικά αποκαλύπτονται και βάζει χαρακτήρα να πει ποιητικά κάποια πράγματα τρομερά (κι έκαμνα εικόνα να τα λέει τραγουδιστά ας πούμε), μείωσε πολύ την αξία τους προκαλώντας μου τουλάχιστον αμηχανία.
Κατά τα λοιπά ήταν μια ενδιαφέρουσα ιστορία, καλά ξεκίνησε, ωραία εξελίχτηκε στο τέλος όμως έγινε της εκδιδομένης (και τράβα το από τα μαλλιά, τράβα το λέμε λίγο ακόμα) που δυστυχώς μου χάλασε κατά πολύ την αρχική -θετική- εντύπωση. Πάρα πολλές ιδέες που συσσωρεύτηκαν και που, κακά τα ψέμματα, δεν ταίριαζαν μεταξύ τους.
Ωστόσο θεωρώ ότι ο συγγραφέας αυτός, αν παραμερίσει λίγο την θεατρική παιδεία του και ξύσει λίγο περισσότερο το υπόβαθρο των ηρώων του χωρίς απλώς να τους ανακατεύει σε τριάντα πιθανές και πολλαπλές συνδέσεις για την κορύφωση του σασπένς, έχει κ��τι καινούριο και πολύ ενδιαφέρον να πει.
August 13, 2024
Απαράδεκτη φρασεολογία (βλ. σπερματοκουβαλητης), διάλογοι, υποτίθεται καθημερινοί και λόγια χωρίς καμία βαρύτητα που δεν έχουν να προσδώσουν τίποτα στην όλη ιστορία.
Υπάρχουν βιβλία γραμμένα στην αργκό αλλά την αφηγηματική και πιο ποιοτική.
Οι πρώτες 100 σελίδες ξοδεύονται σε μια διαμάχη μεταξύ των πρωταγωνιστών με κύριο θέμα την θρησκεία η μάλλον τις θρησκείες του 12θεισμου και εκείνη του χριστιανισμού. Μέχρι εκείνο το σημείο τίποτα δεν θυμίζει βιβλίο μυστηρίου. Η συνεχής αναφορά στους 12 θεούς του Ολύμπου μέχρι και το τέλος του βιβλίο κουράζει στον υπερθετικό βαθμό. Ξανά τονίζω σε αυτό το σημείο ότι αναφερόμαστε σε ένα βιβλίο αστυνομικό/μυστηρίου (βλ. James Hadley Chase, Andrea Camilleri, Dan Brown κλπ).
Ξεπερνώντας το σοκ του θρησκευτικού ντιμπέιτ, συνεχίζουμε αναλύοντας στα επόμενα κεφάλαια τον ζωδιακό χάρτη τον οποίο η ντεντέκτιβ χρησιμοποιεί για την εξιχνίαση του μυστηρίου.
Η χρήση ιταλικών λέξεων σκόρπιες μέσα στο κείμενο, κακώς τοποθετημένες για τους γνώστες της γλώσσας.
Τουλάχιστον απαράδεκτο το σχόλιο, το οποιο μάλιστα τοποθετημένο ψηλά στο εξώφυλλο που χαρακτηρίζει το βιβλίο εφάμιλλο με τις επιτυχίες της Αγκάθα Κρίστι. Ντροπή!
Υπάρχουν βιβλία γραμμένα στην αργκό αλλά την αφηγηματική και πιο ποιοτική.
Οι πρώτες 100 σελίδες ξοδεύονται σε μια διαμάχη μεταξύ των πρωταγωνιστών με κύριο θέμα την θρησκεία η μάλλον τις θρησκείες του 12θεισμου και εκείνη του χριστιανισμού. Μέχρι εκείνο το σημείο τίποτα δεν θυμίζει βιβλίο μυστηρίου. Η συνεχής αναφορά στους 12 θεούς του Ολύμπου μέχρι και το τέλος του βιβλίο κουράζει στον υπερθετικό βαθμό. Ξανά τονίζω σε αυτό το σημείο ότι αναφερόμαστε σε ένα βιβλίο αστυνομικό/μυστηρίου (βλ. James Hadley Chase, Andrea Camilleri, Dan Brown κλπ).
Ξεπερνώντας το σοκ του θρησκευτικού ντιμπέιτ, συνεχίζουμε αναλύοντας στα επόμενα κεφάλαια τον ζωδιακό χάρτη τον οποίο η ντεντέκτιβ χρησιμοποιεί για την εξιχνίαση του μυστηρίου.
Η χρήση ιταλικών λέξεων σκόρπιες μέσα στο κείμενο, κακώς τοποθετημένες για τους γνώστες της γλώσσας.
Τουλάχιστον απαράδεκτο το σχόλιο, το οποιο μάλιστα τοποθετημένο ψηλά στο εξώφυλλο που χαρακτηρίζει το βιβλίο εφάμιλλο με τις επιτυχίες της Αγκάθα Κρίστι. Ντροπή!
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 28, 2021
Ιδιαίτερο, και καλογραμμένο. Οι πολλές ανατροπές, και ο πρωτότυπος τρόπος που είναι γραμμένο το μυθιστόρημα σε κρατάνε συνέχεια σε αγωνία. Στοιχεία όπως η θεατρικότητα του και η προσθήκη ποιημάτων, το κάνουν να διαφέρει από τα συνηθισμένα αστυνομικά μυθιστορήματα, κάνοντας το κείμενο ακόμα πιο ενδιαφέρον. Ένα ξεχωριστό και αξιοσημείωτο βιβλίο!
November 15, 2020
Το τελείωσα σε μία μόνο μέρα! Δεν είμαι θαυμαστής μυθιστορημάτων μυστηρίου αλλά αυτό ήταν γεμάτο με φιλοσοφία, ψυχολογία, μυθολογία, αστρολογία, γλώσσα του σώματος, εγκληματολογία κ.α. με θεατρικότητα και ποιητικότητα που δεν την περιμένεις σε ένα αστυνομικό έργο!
Αγάπησα την ντετέκτιβ Αρτέμιδα Ζαφείρη και δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ξεκινάει ως ντετέκτιβ τη χρονιά που τελειώνει η καριέρα του Ηρακλή Πουαρώ... Άλλωστε το είπε και ο Πάνος Κοκκινόπουλος ότι το Παλέρμο θυμίζει τα καλύτερα της Αγκάθα Κρίστι!
Αγάπησα την ντετέκτιβ Αρτέμιδα Ζαφείρη και δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ξεκινάει ως ντετέκτιβ τη χρονιά που τελειώνει η καριέρα του Ηρακλή Πουαρώ... Άλλωστε το είπε και ο Πάνος Κοκκινόπουλος ότι το Παλέρμο θυμίζει τα καλύτερα της Αγκάθα Κρίστι!
June 10, 2020
Διαβάστε την αναλυτική κριτική του βιβλίου στο ιστολόγιό μου, το Page Trail:
https://pagetrail.blogspot.com/2020/0...…
"Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά". Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παικτών στο τραπέζι... Νεκρός."
Ο Σταυριανός Κιναλόπουλος με το Παλέρμο με έβαλε σε μια διαρκή και αγωνιώδη προσπάθεια να ανακαλύψω τον δολοφόνο πίσω από κάθε γραμμή και κάθε υπονοούμενο. Δεν τα κατάφερα... Ούτε περίμενα αυτόν τον καταιγισμό ανατροπών και εκπλήξεων στο τέλος! Η δική μου αποτυχία ήταν επιτυχία για τον συγγραφέα, καθώς η ιστορία αφήνει μια επίγευση ικανοποίησης και ολοκλήρωσης όταν το μυστήριο λύνεται οριστικά.
Το "Παλέρμο" διακρίνεται για το βασικό συστατικό που οφείλει να χαρακτηρίζει κάθε αστυνομικό μυθιστόρημα: το μυστήριο και την αγωνία. Ωστόσο δεν στέκεται μόνο εκεί. Κάνει βήματα υπέρβασης, εισάγοντας νέα και ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως ο λυρισμός και οι θεατρικοί διάλογοι, διαμορφώνοντας την δική του ξεχωριστή ταυτότητα.
"Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά." Όμως ποιος; Εγώ δεν κατάφερα να τον βρω... Εσείς θα μπορέσετε;
https://pagetrail.blogspot.com/2020/0...…
"Έπεσε η νύχτα στο Παλέρμο. Κλείστε τα μάτια. Ο δολοφόνος σηκώνει το χέρι. Ο μαφιόζος τα ανοίγει και βλέπει ποιος είναι ο δολοφόνος. Τα κλείνει. Μόλις χτυπήσω το χέρι μου, ανοίγετε όλοι τα μάτια και το παιχνίδι ξεκινά". Μπαμ! Αντί για το χέρι του αφηγητή, χτυπάει το κεφάλι ενός εκ των παικτών στο τραπέζι... Νεκρός."
Ο Σταυριανός Κιναλόπουλος με το Παλέρμο με έβαλε σε μια διαρκή και αγωνιώδη προσπάθεια να ανακαλύψω τον δολοφόνο πίσω από κάθε γραμμή και κάθε υπονοούμενο. Δεν τα κατάφερα... Ούτε περίμενα αυτόν τον καταιγισμό ανατροπών και εκπλήξεων στο τέλος! Η δική μου αποτυχία ήταν επιτυχία για τον συγγραφέα, καθώς η ιστορία αφήνει μια επίγευση ικανοποίησης και ολοκλήρωσης όταν το μυστήριο λύνεται οριστικά.
Το "Παλέρμο" διακρίνεται για το βασικό συστατικό που οφείλει να χαρακτηρίζει κάθε αστυνομικό μυθιστόρημα: το μυστήριο και την αγωνία. Ωστόσο δεν στέκεται μόνο εκεί. Κάνει βήματα υπέρβασης, εισάγοντας νέα και ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως ο λυρισμός και οι θεατρικοί διάλογοι, διαμορφώνοντας την δική του ξεχωριστή ταυτότητα.
"Όλοι οι ύποπτοι ήταν παρόντες στον φόνο και όλοι θύματα του γεγονότος. Όχι όλοι. Κάποιος κρατούσε τον βαλέ καρδιά." Όμως ποιος; Εγώ δεν κατάφερα να τον βρω... Εσείς θα μπορέσετε;
April 6, 2021
Ως λάτρης των αστυνομικών βιβλίων, φαν της Αγκάθα Κρίστι από τα εφηβικάτα μου κιόλας, αγόρασα το Παλέρμο με πολύ ζέση και χαρά να διαβάσω άλλη μια μυστηριώδη περιπέτεια, έχοντας όμως στο μυαλό μου τη σιγουριά του νικητή. Διάβαζα πως κανείς δεν έχει μαντέψει το δολοφόνο και ο μικρός Πουαρό μέσα μου έκανε πάρτυ, άλλη μια παγκόσμια πρώτη για μένα, σκέφτηκα. Αμ, δε! Ξεκίνησα λοιπόν να το διαβάζω, βέβαιη για τη νίκη μου και με τον όρο να το πάω σιγά σιγά, για να μη στεναχωρηθώ πολύ μόλις τελειώσει, να μου φτουρήσει ένα τριήμερο έστω ρε παιδί μου! Αμ δε εις τη δευτέρα. Η γρήγορη πλοκή, οι τρομερά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, οι γνώσεις που αποκομουσα από κάθε σελίδα με έκαναν να έχω φτασει στα μισά του βιβλίου μέσα σ'ένα απόγευμα δίχως να το έχω καταλάβει! Περιττό να σας πω πως δεν ήμουν καν κοντά στην ανίχνευση του δολοφόνου, διόλου όμως με ενδιέφερε. Με είχε συνεπάρει τόσο πολύ ο κ.Κιναλόπουλος με τη γοητευτικοτατη γραφή του, που αποφάσισα πως αυτή η "ήττα" θα ήταν ακόμα και για μένα απολαυστική! Και πράγματι, φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου -το ίδιο κιόλας βράδυ- συνειδητοποίησα πόσο μακριά ήμουν από την λύση του μυστηρίου. Μέσα σε αυτές τις 400 παρά κάτι σελίδες, ο συγγραφέας κατάφερε να μου προσφέρει ένα απολαυστικοτατο ρόλερ κοστερ συναισθήματων. Γέλασα, έμαθα, θύμωσα, έκλαψα, όλα αυτά μέσα από το Παλέρμο. Το μόνο μου παραπονο από το συγκεκριμένο ανάγνωσμα; Ότι τελείωσε. Θα ήθελα να συνέχιζε αέναα. Σίγουρα το καλυτερο βιβλίο που έχω διαβάσει μέσα στο 2020, ίσως το καλυτερο της τελευταίας πενταετίας, θα τολμήσω να πω ακόμα και στο top 5 μου γενικότερα στο είδος του, ακόμα κι αν φανώ υπερβολική! Spoiler alert: καθόλου υπερβολική δεν είμαι. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα, σχεδόν απαιτώ να το διαβάσετε και περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο έργο του συγγραφέα!
December 11, 2020
Θα μπορούσα να πω ότι το "Παλέρμο" είναι από τα πιο πρωτοποριακά έργα από νέο συγγραφέα που έχω διαβάσει! Κάποια θετικά στοιχεία του βιβλίου είναι:
1) Συνδυασμός αρχαίας και σύγχρονης, πολυθεϊστικής και μονοθεϊστικής Ελλάδας.
2) Πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες.
3) Ενδιαφέρουσα πλοκή.
4) Παραστατική αφήγηση.
5) Ο Σταυριανός έχει πολλές γνώσεις και τις επιδεικνύει εξαίσια, όπως επίσης και μεγάλη φαντασία και μυθοπλαστική ικανότητα.
Τα στοιχεία του βιβλίου που με "χάλασαν" είναι τα εξής:
1) Κακή φιλολογική επιμέλεια (εντόπισα τουλάχιστον 5 λάθη). Είναι κρίμα να υπάρχουν γραμματικά λάθη σε μια εποχή που υπάρχουν αμέτρητοι φιλόλογοι.
2) Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η χρονολογία είναι 1972. Επίσης, οι χαρακτήρες δεν ανταποκρίνονται καθόλου σε αυτή. Οι διάλογοι είναι αναχρονιστικοί, όπως και η συμπεριφορά των ηρώων. Καμία σχέση με την εποχή της χούντας.
3) Μεγάλο μπέρδεμα με την αστρολογία, κάτι που θεωρώ εντελώς εκτός θέματος, δεδομένου ότι πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι βέβαια ενδιαφέρουσες κάποιες πληροφορίες που δίνει ο Σταυριανός, απλώς δεν θα ήθελα η Άρτεμις να βασίζεται τόσο πολύ στην αστρολογία, την οποία τυχαίνει (!) να γνωρίζει άπταιστα.
4) Το τελευταίο κεφάλαιο ήταν cringe.
Συμπερασματικά, θα πρότεινα ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο σε νεαρούς αναγνώστες. Είναι αξιόλογη προσπάθεια! Θα ήθελα όμως στο μέλλον να διαβάσω κάποιο κείμενο του Σταυριανού το οποίο να είναι γραμμένο σε πολύ διαφορετικό ύφος.
1) Συνδυασμός αρχαίας και σύγχρονης, πολυθεϊστικής και μονοθεϊστικής Ελλάδας.
2) Πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες.
3) Ενδιαφέρουσα πλοκή.
4) Παραστατική αφήγηση.
5) Ο Σταυριανός έχει πολλές γνώσεις και τις επιδεικνύει εξαίσια, όπως επίσης και μεγάλη φαντασία και μυθοπλαστική ικανότητα.
Τα στοιχεία του βιβλίου που με "χάλασαν" είναι τα εξής:
1) Κακή φιλολογική επιμέλεια (εντόπισα τουλάχιστον 5 λάθη). Είναι κρίμα να υπάρχουν γραμματικά λάθη σε μια εποχή που υπάρχουν αμέτρητοι φιλόλογοι.
2) Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η χρονολογία είναι 1972. Επίσης, οι χαρακτήρες δεν ανταποκρίνονται καθόλου σε αυτή. Οι διάλογοι είναι αναχρονιστικοί, όπως και η συμπεριφορά των ηρώων. Καμία σχέση με την εποχή της χούντας.
3) Μεγάλο μπέρδεμα με την αστρολογία, κάτι που θεωρώ εντελώς εκτός θέματος, δεδομένου ότι πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι βέβαια ενδιαφέρουσες κάποιες πληροφορίες που δίνει ο Σταυριανός, απλώς δεν θα ήθελα η Άρτεμις να βασίζεται τόσο πολύ στην αστρολογία, την οποία τυχαίνει (!) να γνωρίζει άπταιστα.
4) Το τελευταίο κεφάλαιο ήταν cringe.
Συμπερασματικά, θα πρότεινα ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο σε νεαρούς αναγνώστες. Είναι αξιόλογη προσπάθεια! Θα ήθελα όμως στο μέλλον να διαβάσω κάποιο κείμενο του Σταυριανού το οποίο να είναι γραμμένο σε πολύ διαφορετικό ύφος.
March 17, 2021
Σικελική μαφία, Όλυμπος, 12θεο, Αστρολογία, Άδης και στη μέση μια οικογένεια, μικρογραφία όλων αυτών, να πολεμάει την ίδια της τη μοίρα. Όπως και στο "Κιχ", έχουμε θεατρικούς διαλόγους, ποιητικές σκέψεις και δυνατούς χαρακτήρες σε σύγκρουση. Αγωνία, ατμόσφαιρα και ανατροπές τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του "Παλέμρο" και φυσικά ατμόσφαιρα που θυμίζει Αγκάθα Κρίστι (όπως άλλωστε μας ενημερώνει και ο Πάνος Κοκκινόπουλος στο εξώφυλλο).
Αν θες ένα αστυνομικό δωματείου αλλά όχι τσέπης, εδώ είσαι. Έχει πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες και σε βάζει μέσα στην ιστορία του, ακόμα κι αν μέχρι τώρα δεν είχες ιδέα για τα θέματα που καταπιάνεται. Διαβάζεται καλύτερα βράδυ με ατμόσφαιρα.
Αν έχεις παίξει "Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο", μετά το τέλος του βιβλίου θα παίζεις έχοντας στο μυαλό σου εκείνο το βράδυ στον Όλυμπο.
Αν δεν έχεις παίξει, θα το κάνεις σίγουρα το επόμενο διάστημα.
Εξαιρετικό βιβλίο, περιμένω το επόμενο!
Αν θες ένα αστυνομικό δωματείου αλλά όχι τσέπης, εδώ είσαι. Έχει πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες και σε βάζει μέσα στην ιστορία του, ακόμα κι αν μέχρι τώρα δεν είχες ιδέα για τα θέματα που καταπιάνεται. Διαβάζεται καλύτερα βράδυ με ατμόσφαιρα.
Αν έχεις παίξει "Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο", μετά το τέλος του βιβλίου θα παίζεις έχοντας στο μυαλό σου εκείνο το βράδυ στον Όλυμπο.
Αν δεν έχεις παίξει, θα το κάνεις σίγουρα το επόμενο διάστημα.
Εξαιρετικό βιβλίο, περιμένω το επόμενο!
December 8, 2020
Εξαιρετικό βιβλίο! Ιδιαίτερο ύφος γραφής, διαφορετικό σε σχέση με ότι άλλο έχω διαβάσει. Εντονα καλλιτεχνικά στοιχεία. Λυρισμός, ποιητική γλώσσα, θεατρικότητα, έντονοι διάλογοι. Παρ όλα αυτά, δεν χάνει τίποτα απ' όσα πρέπει να έχει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχει δηλαδή έντονη πλοκή, δράση, σασπένς, αγωνία και τρομερές ανατροπές. Όλα αυτά μέσα σε μια άψογα δομημένη ιστορία. Είναι επίσης εμφανές ότι υπήρξε αρκετή μελέτη και έρευνα για να γραφτούν όλες οι λεπτομέρειες όσον αφορά τον δωδεκαθεισμό, την αστρολογία, την ψυχολογία κλπ. Στοιχεία που μπλέκονται περίτεχνα μέσα στην ιστορία. Τέλος, η κάθε μικρή και ανούσια αρχικά λεπτομέρεια που αναφέρεται μέσα στο βιβλίο, έχει τελικά το ρόλο της που αναφέρεται και αυτό το βλέπουμε προς το τέλος του βιβλίου. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα για την εξαιρετική δουλειά.
June 18, 2020
¨Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που δεν θυμίζει τα άλλα. Καλογραμμένο με εκτενής ερευνά, πολλές γνώσεις που με έβαζαν ανά δυο σελίδες σε σκέψη. Νιώθω οτι αποκόμισα πολλά. Δεν υπάρχει ο στερεότυπος τρόπος λύσης του εγκλήματος αλλά συνδυάζεται έξυπνα η ψυχολογία, η αστρολογία, η γλώσσα του σώματος και οι Θεοί του Ολύμπου. Τέλος εμφανίζεται και ο αγαπημένος σκηνοθέτης Πάνος Κοκκινοπουλος ως ήρωας!Για όλα αυτά πολλά συγχαρητήρια!
February 12, 2021
Πολύ έξυπνο, οι διάλογοι κοφτοί και πρωτότυποι, η Λατόγια Θεά πραγματικά.
Ομως ηταν λιγο τραβηγμένο απ τα μαλλιά. Αν έλειπαν οι θυσίες, και το τέλος (που πραγματικά με ξένισε και δεν μου αρεσε), θα ήταν για 5 αστέρια.
Η ίντριγκα και το στήσιμο στο θάνατο του Καλλινι ήταν πραγματικά μοναδικά.
Θα προτιμούσα να είχε μείνει εκεί. Ηταν καπως "μπουκωμένο".
Ομως ηταν λιγο τραβηγμένο απ τα μαλλιά. Αν έλειπαν οι θυσίες, και το τέλος (που πραγματικά με ξένισε και δεν μου αρεσε), θα ήταν για 5 αστέρια.
Η ίντριγκα και το στήσιμο στο θάνατο του Καλλινι ήταν πραγματικά μοναδικά.
Θα προτιμούσα να είχε μείνει εκεί. Ηταν καπως "μπουκωμένο".
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 9, 2025
Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να ανοίξω αυτό το βιβλίο, παρότι το είχα χρόνια στην κατοχή μου. Ίσως επειδή είχα κάνει την έρευνά μου για τον συγγραφέα και γνώριζα ότι με περιμένει κάτι ιδιαίτερο και πρωτόγνωρο, και σήμερα τελικά βρήκα τον εαυτό μου έτοιμο να "βουτήξει" στη γραφή του Κιναλόπουλου. Πράγματι, δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο. Οι θεατρικοί διάλογοι με ξένισαν αρκετά στην αρχή αλλά στην πορεία θα έλεγα ότι τους συνήθισα αρκετά. Ομολογώ όμως ότι δυσκολεύτηκα να διαβάσω το πρώτο μισό του βιβλίου, καθώς σε ορισμένα σημεία πραγματικά δυσκολευόμουν να παρακολουθήσω. Λίγο μετά την άφιξη της αστυνόμου Ζαφείρη τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Ο συγγραφέας φροντίζει από την αρχή να φυτεύει στοιχεία για τη λύση του μυστηρίου και τις αποκαλύψεις που έρχονται. Μερικά από αυτά ήταν αρκετά "φανερά" και οδηγούσαν σε προβλέψιμες εξελίξεις, άλλα όμως ήταν θαμμένα πολύ καλά. Το τελευταίο κεφάλαιο περιείχε αυτό που αναζητούσα από την αρχή: μία δυνατή ανατροπή, κάτι που υπήρχε εξ αρχής εκεί, μα δε θα μπορούσε να το έχει προβλέψει κανείς. Με άφησε με κάποιες απορίες και ταυτόχρονα με αντάμειψε, οπότε κλείνει με θετικό πρόσημο η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα.
June 30, 2021
Το βιβλίο είναι υπέροχο όπως και ο Σταυριανος τον οποίο έχω την τύχη να έχω πολλά χρόνια ως δάσκαλο υποκριτικής!
Αξίζει να το διαβάσετε για να πιστέψετε ότι η ελληνική λογοτεχνία εχει ακόμα να πει πράγματα!
Σε συνδυασμό με πολύ μυστήριο!!!
Higlhy recommended 😊
Αξίζει να το διαβάσετε για να πιστέψετε ότι η ελληνική λογοτεχνία εχει ακόμα να πει πράγματα!
Σε συνδυασμό με πολύ μυστήριο!!!
Higlhy recommended 😊
December 13, 2019
💎💎💎💎💎💎💎💎💎💎⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐
Displaying 1 - 30 of 38 reviews