Υπάρχουν έργα της λογοτεχνίας που ο πανδαμάτορας χρόνος δεν μπορεί να τα φθείρει, να εκμηδενίσει την αξία και τη σημασία τους, που μέσα απ' την αέναη ροή της ζωής αναδύονται πάντοτε σφριγηλά και αιώνια. Αυτά είναι όσα μεταδίδουν στον άνθρωπο ένα μήνυμα διαχρονικής αξίας, μια ιστορία παραδειγματική, που να μπορεί να ισχύει ως πρότυπο ζωής και πράξης των ανθρώπων.
Ένα τέτοιο έργο είναι Oι Άθλιοι. Η ιστορία του Γιάννη Αγιάννη είναι η αγωνιώδης πορεία μιας ανθρώπινης συνείδησης από το βόρβορο και το χάος προς το Αγαθό. O Oυγκώ συσχετίζει μ' ένα ρωμαλέο και ανεπανάληπτο τρόπο την περιπέτεια μιας ανθρώπινης ψυχής με την περιπέτεια ενός ολόκληρου λαού και μιας ολόκληρης κοινωνίας σε μια ταραγμένη εποχή. Στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν όλοι εκείνοι οι ήρωες που γοήτεψαν και γοητεύουν γενεές ολόκληρες αναγνωστών και που εκφράζουν, χωριστά ο καθένας, ένα χαρακτηριστικό ανθρώπινο τύπο, μια συστατική πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης
After Napoleon III seized power in 1851, French writer Victor Marie Hugo went into exile and in 1870 returned to France; his novels include The Hunchback of Notre Dame (1831) and Les Misérables (1862).
This poet, playwright, novelist, dramatist, essayist, visual artist, statesman, and perhaps the most influential, important exponent of the Romantic movement in France, campaigned for human rights. People in France regard him as one of greatest poets of that country and know him better abroad.
Το λάτρεψα αυτό το βιβλίο. Με συγκίνησε, με προβληματισε και με ταξίδεψε, αλλά ειλικρινά πρέπει κάποια στιγμή οι ελληνικές εκδόσεις να μας απαλαξουν από αυτό το Γιάννης Αγιαννης αντι για Jean Valjean ή αυτό το Τιτικα αντί για Cossette, με λίγα λόγια αυτή την τάση εξελληνισμού των γαλλικών ονομάτων!!!!
Μετά από καλή έρευνα πιστεύω πως βρήκα την πληρέστερη έκδοση στα Ελληνικά. Λένε πως διαβάζοντας τους Άθλιους γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Για να δούμε. Έχουμε ακόμα 4 τόμους.
Με μια εξαιρετικά προσεγμένη απλότητα και με αποφασιστικότητα στη γραφή, ο Βικτόρ Ουγκό παραδίδει τον πρώτο τόμο του πιο φιλόδοξου έργου του.
Σταμάτησα αμέτρητες φορές για να διαβάσω ξανά και να αντιμετωπίσω την σοκαριστική αλήθεια που ξεπηδούσε μέσα από κάποιες προτάσεις, από τις πιο απλές λέξεις, λέξεις που όμως ήταν τόσο δυνατές και βαλμένες έτσι στη σειρά ώστε να αφοπλίζουν και να παρουσιάζουν τα γεγονότα φωτισμένα κάτω από ένα ολοκαίνουργιο φως.
Η ιστορία είναι πάνω-κάτω γνωστή, μια πορεία από το σκοτάδι προς το φως. Στον πρώτο τόμο ξεχωρίζουν και οι παράπλευρες ιστορίες του επισκόπου της Ντιν και της Φαντίνας, ανάγλυφες ιστορίες που μέσα από την καλοσύνη τους μεταλλάσσουν και τον ίδιο τον πρωταγωνιστή και την ηθική του.
4.5* Αρκετά βαρύ βιβλίο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ακολουθούμε όλη τη ζωή του Γιάννη Αγιάννη και τον βλέπουμε να μεταμορφώνεται από έναν φοβισμένο κατάδικο σε ένα εξαιρετικό άνθρωπο. Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου μου αρέσουν και η εξέλιξή τους από την πρώτη στιγμή που του βλέπουμε ως το τέλος είναι θεαματική.
Έχω κάποια θέματα με την πλοκή, όπως το ότι ο Ιαβέρης ως δια μαγείας ήταν πάντα στην ίδια περιοχή με τον Γιάννη Αγιάννη ή το ότι η Τιτίκα δεν διερωτάται καθόλου το τι συνέβη μεταξύ του Αγιάννη και του Μάριο και άλλα παρόμοια. Ωστόσο, όλα αυτά χάνονται μέσα στις σελίδες της ιστορίας. Η ανάλυση του πολέμου και ύστερα της επανάστασης αναλύονται διεξοδικά και σε πολλά σημεία κουράζουν, οπότε θα μπορούσε σίγουρα να ήταν ήταν μικρότερο σε μέγεθος.
Ο Μάριος μεγαλώνει, ανδώνεται και δένεται με την υπόλοιπη ιστορία. Δυστυχώς δεν μπορώ να περιγράψω το βιβλίο όπως θα ήθελα. Είναι πραγματικά αξεπέραστο.