What do you think?
Faye van Laar #1
Een duister pad
Waar ligt de grens tussen waan en werkelijkheid?
Faye van Laar woont al sinds haar vroege jeugd in psychiatrische inrichting Groot Loenen op de Veluwe. Haar vader is er directeur, maar ze is ook patiënt, en samen met een vijftal medepatiënten vormt ze een ongebruikelijke familie.
Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.
Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat een onwaarschijnlijk speurdersduo.
Een duister pad is het begin van een nieuwe thrillerserie, met borderliner Faye van Laar in de hoofdrol.
- GenresEbooks
368 pages, Paperback
First published May 29, 2019
About the author
Corine Hartman
79 books62 followersMet vijf Gouden Strop-nominaties, twee Crimezone Awards en meerdere vier-sterrenrecensies in VN's kritische Detective & Thrillergids in haar bezit, geldt Corine Hartman als een van de meest gelauwerde en gewaardeerde thrillerschrijfsters van ons land.
Voor zover Corine Hartman (1964, Den Haag) zich herinnert, heeft haar passie voor woord en beeld, voor schrijven en tekenen, altijd bestaan. Verhalen verzinnen was één van haar favoriete bezigheden en al snel las ze alles wat los en vast zat, waaronder de boeken van Agatha Christie. George Orwells 1984 maakte grote indruk, evenals de verhalen van Edgar Allan Poe.
Voor zover Corine Hartman (1964, Den Haag) zich herinnert, heeft haar passie voor woord en beeld, voor schrijven en tekenen, altijd bestaan. Verhalen verzinnen was één van haar favoriete bezigheden en al snel las ze alles wat los en vast zat, waaronder de boeken van Agatha Christie. George Orwells 1984 maakte grote indruk, evenals de verhalen van Edgar Allan Poe.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
July 21, 2019
Goed, maar voor mij net niet spannend genoeg.
June 17, 2019
In een duisterpad bevinden we ons in de psychiatrische instelling Groot Loenen.
We maken er kennis met Faye en haar familieleden – zo worden de patiënten daar genoemd, “familie”. Faye verblijft er al heel haar leven, haar vader Julius is directeur, en zij is er eigenlijk ook patiënt.
In het begin wordt de nodige aandacht vereist want er zijn best wel veel familieleden, elk met hun eigen trekjes.
Aan de andere kant van het domein is er “The Sun”. Thérèse is er de uitbaatster.
Er zijn als het ware 2 kampen. Kamp Thérèse is pro medicatie, kamp Julius is er tegen.
Dat brengt toch wel wat spanning in de verhouding tussen beide.
Corine weet een waas van geheimzinnigheid te creëren, want er is “iets” wat te maken heeft met het verleden.
Wie is Christa eigenlijk? Waarom bijt Simon zich zo vast in een oude zaak? Waarom is Emilie verdwenen?
Doorheen het boek verandert het bange meisje Faye, ze zorgt voor heel wat verrassingen, daardoor ga je toch wel anders over haar denken.
Na het lezen van het boek blijf je achter met heel wat onopgeloste vragen? Krijgen we de antwoorden in het volgende boek?
We maken er kennis met Faye en haar familieleden – zo worden de patiënten daar genoemd, “familie”. Faye verblijft er al heel haar leven, haar vader Julius is directeur, en zij is er eigenlijk ook patiënt.
In het begin wordt de nodige aandacht vereist want er zijn best wel veel familieleden, elk met hun eigen trekjes.
Aan de andere kant van het domein is er “The Sun”. Thérèse is er de uitbaatster.
Er zijn als het ware 2 kampen. Kamp Thérèse is pro medicatie, kamp Julius is er tegen.
Dat brengt toch wel wat spanning in de verhouding tussen beide.
Corine weet een waas van geheimzinnigheid te creëren, want er is “iets” wat te maken heeft met het verleden.
Wie is Christa eigenlijk? Waarom bijt Simon zich zo vast in een oude zaak? Waarom is Emilie verdwenen?
Doorheen het boek verandert het bange meisje Faye, ze zorgt voor heel wat verrassingen, daardoor ga je toch wel anders over haar denken.
Na het lezen van het boek blijf je achter met heel wat onopgeloste vragen? Krijgen we de antwoorden in het volgende boek?
May 28, 2019
[RECENSIE] Een duister pad van Corine Hartman
EEN INFORMATIEF, SPANNEND VERHAAL OVER LEVEN MET STOORNISSEN
++ ‘Maar de toegangspoort staat altijd open, we mogen komen en gaan wanneer we willen, alleen de kippen leven hier in beperking en ook nog eens voor hun eigen bestwil, anders worden ze opgevreten door de vossen’ ++
Oorspronkelijke titel: Een duister pad
ISBN: 978 94 031 5830 3
Uitgegeven door: Uitgeverij Cargo, De Bezige Bij
Pagina’s: 368
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️, ½ ⭐️
Faye woont bij haar vader Julius van Laar op landgoed Groot Loenen maar is tevens ook patiënt. Faye heeft volgens de diagnose een borderline persoonlijkheidsstoornis, dit waarschijnlijk als gevolg van een traumatische gebeurtenis uit haar jeugd. Ze loopt, net als haar medebewoners rond met een rugzakje. Een van haar hobby’s is het maken van puzzels die in een tijdschrift worden opgenomen.
In deze kleine besloten gemeenschap van mensen die lijden aan een stoornis of fysieke afwijking, krijgt ze therapie van Marianne Geus, onder supervisie van Julius van Laar, vader, psychiater en beheerder van de kliniek. Wanneer voormalig soapactrice Emilie Buijs aan de groep wordt toegevoegd, zoekt Faye toenadering tot haar en vertrouwt Emilie haar confidentiële informatie toe. De vrouw is overtuigd dat ze voor haar leven moet vrezen omdat ze niet gelooft dat haar vriend, Steven Martens, door zelfmoord om het leven is gekomen.
Ze weet zeker dat hij om het leven is gebracht omdat hij een boek schreef over de gevolgen van het gebruik van antidepressiva. Als Emilie plotseling spoorloos is verdwenen, wordt de politie ingeschakeld en is Faye de belangrijkste informant voor rechercheur Simon te Bresser.
++ ‘Die ene, dodelijke klap. Slaan om te doden. Terwijl hij al min of meer uitgeschakeld was, ik kan er niks aan doen, ik heb er geen spijt van. Geen greintje. Dat is werkelijkheid. En wat ik daarbij voel: tevredenheid’ ++
In Een duister pad bewandelen de lezers een weg waarin mensen met een stoornis door deskundigen worden behandeld, echter wel vanuit een totaal verschillende visie. Julius van Laar heeft gebruik van antidepressiva in Groot Loenen volledig afgezworen terwijl Thérèse Derwig in haar kliniek The Sun deze medicatie promoot. Bekend is dat de farmaceutische industrie grootverdieners zijn met deze producten. In haar zoektocht naar de verdwenen Emilie stuit Faye onverwacht op informatie die voor haar persoonlijk van groot belang is. Die resulteert in een kennismaking met KOPP-kinderen, voor buitenstaanders nauwelijks bekend; Kinderen van Ouders met Psychische Problemen. Waarbij vervolgens de vraag ‘Nature’ of ‘Nurture’ interessant wordt. ‘Nature’ staat voor alle eigenschappen van het individu die zijn bepaald door aanleg, bijvoorbeeld het genetisch materiaal. En het woord ‘Nurture’ voor alle eigenschappen die zijn bepaald door opvoeding, voornamelijk door de leefomgeving.
Hartman heeft met dit verhaal haar lezers, zoals ze meestal doet, een inkijkje gegeven in een specifieke probleemgroep als onderdeel van de samenleving. Zowel de symptomen als de gevolgen komen goed tot uiting wat alleen maar tot meer begrip kan leiden bij omstanders.
De auteur verdient een compliment voor de wijze waarop ze is geslaagd om vanuit het perspectief van de aan een stoornis lijdende Faye, haar leven en denkwijze te verwoorden. Het maakt een groot verschil of je over, of als een persoon met een stoornis schrijft. Hartman maakt dat verschil meer dan duidelijk. Daarmee wordt het overbodig om over onderdelen als goed beschreven personages, intrigerende verhaallijn, plotwendingen, verrassingen en spanning en harde scenes nog iets te vertellen. Dat zijn onderdelen waarbij, zo leert het lezen van haar eerder werk, wel goed zit. Een uitzondering geldt hier wel voor de intonaties van het gesproken woord die de dialogen zo sprekend en kleurrijk maken dat toelichting over stemming en humeur volledig overbodig is. Die combinatie van woord en toon vertellen genoeg, zo niet alles.
Samengevat is Een duister pad een aanrader voor iedereen die van een inhoudelijk goed verhaal houdt, spanning adoreert en natuurlijk fan is of wordt van Corine Hartman. Waarin Faye van Laar een intrigerend hoofdpersonage is die je meteen in je hart sluit
Corine Hartman heeft met haar vijfdelige succesvolle en unieke serie rond Jessica Haider met veel overtuiging haar naam definitief gevestigd in het thrillergenre. Daarvoor schreef ze onder meer de Nelleke de Winter- en de IJssel-trilogie, twee boeken met Tomas Ross, en bouwde zo in relatief korte tijd een imposant oeuvre op. Met Een duister pad slaat Hartman wederom een nieuw richting in met de 32-jarige protagonist Faye van Laar als meest opmerkelijk personage
Eindoordeel: 4,5 sterren
Spanning: 4 sterren
Plot: 5 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 5 sterren
Psychologie: 5 sterren
EEN INFORMATIEF, SPANNEND VERHAAL OVER LEVEN MET STOORNISSEN
++ ‘Maar de toegangspoort staat altijd open, we mogen komen en gaan wanneer we willen, alleen de kippen leven hier in beperking en ook nog eens voor hun eigen bestwil, anders worden ze opgevreten door de vossen’ ++
Oorspronkelijke titel: Een duister pad
ISBN: 978 94 031 5830 3
Uitgegeven door: Uitgeverij Cargo, De Bezige Bij
Pagina’s: 368
Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️, ½ ⭐️
Faye woont bij haar vader Julius van Laar op landgoed Groot Loenen maar is tevens ook patiënt. Faye heeft volgens de diagnose een borderline persoonlijkheidsstoornis, dit waarschijnlijk als gevolg van een traumatische gebeurtenis uit haar jeugd. Ze loopt, net als haar medebewoners rond met een rugzakje. Een van haar hobby’s is het maken van puzzels die in een tijdschrift worden opgenomen.
In deze kleine besloten gemeenschap van mensen die lijden aan een stoornis of fysieke afwijking, krijgt ze therapie van Marianne Geus, onder supervisie van Julius van Laar, vader, psychiater en beheerder van de kliniek. Wanneer voormalig soapactrice Emilie Buijs aan de groep wordt toegevoegd, zoekt Faye toenadering tot haar en vertrouwt Emilie haar confidentiële informatie toe. De vrouw is overtuigd dat ze voor haar leven moet vrezen omdat ze niet gelooft dat haar vriend, Steven Martens, door zelfmoord om het leven is gekomen.
Ze weet zeker dat hij om het leven is gebracht omdat hij een boek schreef over de gevolgen van het gebruik van antidepressiva. Als Emilie plotseling spoorloos is verdwenen, wordt de politie ingeschakeld en is Faye de belangrijkste informant voor rechercheur Simon te Bresser.
++ ‘Die ene, dodelijke klap. Slaan om te doden. Terwijl hij al min of meer uitgeschakeld was, ik kan er niks aan doen, ik heb er geen spijt van. Geen greintje. Dat is werkelijkheid. En wat ik daarbij voel: tevredenheid’ ++
In Een duister pad bewandelen de lezers een weg waarin mensen met een stoornis door deskundigen worden behandeld, echter wel vanuit een totaal verschillende visie. Julius van Laar heeft gebruik van antidepressiva in Groot Loenen volledig afgezworen terwijl Thérèse Derwig in haar kliniek The Sun deze medicatie promoot. Bekend is dat de farmaceutische industrie grootverdieners zijn met deze producten. In haar zoektocht naar de verdwenen Emilie stuit Faye onverwacht op informatie die voor haar persoonlijk van groot belang is. Die resulteert in een kennismaking met KOPP-kinderen, voor buitenstaanders nauwelijks bekend; Kinderen van Ouders met Psychische Problemen. Waarbij vervolgens de vraag ‘Nature’ of ‘Nurture’ interessant wordt. ‘Nature’ staat voor alle eigenschappen van het individu die zijn bepaald door aanleg, bijvoorbeeld het genetisch materiaal. En het woord ‘Nurture’ voor alle eigenschappen die zijn bepaald door opvoeding, voornamelijk door de leefomgeving.
Hartman heeft met dit verhaal haar lezers, zoals ze meestal doet, een inkijkje gegeven in een specifieke probleemgroep als onderdeel van de samenleving. Zowel de symptomen als de gevolgen komen goed tot uiting wat alleen maar tot meer begrip kan leiden bij omstanders.
De auteur verdient een compliment voor de wijze waarop ze is geslaagd om vanuit het perspectief van de aan een stoornis lijdende Faye, haar leven en denkwijze te verwoorden. Het maakt een groot verschil of je over, of als een persoon met een stoornis schrijft. Hartman maakt dat verschil meer dan duidelijk. Daarmee wordt het overbodig om over onderdelen als goed beschreven personages, intrigerende verhaallijn, plotwendingen, verrassingen en spanning en harde scenes nog iets te vertellen. Dat zijn onderdelen waarbij, zo leert het lezen van haar eerder werk, wel goed zit. Een uitzondering geldt hier wel voor de intonaties van het gesproken woord die de dialogen zo sprekend en kleurrijk maken dat toelichting over stemming en humeur volledig overbodig is. Die combinatie van woord en toon vertellen genoeg, zo niet alles.
Samengevat is Een duister pad een aanrader voor iedereen die van een inhoudelijk goed verhaal houdt, spanning adoreert en natuurlijk fan is of wordt van Corine Hartman. Waarin Faye van Laar een intrigerend hoofdpersonage is die je meteen in je hart sluit
Corine Hartman heeft met haar vijfdelige succesvolle en unieke serie rond Jessica Haider met veel overtuiging haar naam definitief gevestigd in het thrillergenre. Daarvoor schreef ze onder meer de Nelleke de Winter- en de IJssel-trilogie, twee boeken met Tomas Ross, en bouwde zo in relatief korte tijd een imposant oeuvre op. Met Een duister pad slaat Hartman wederom een nieuw richting in met de 32-jarige protagonist Faye van Laar als meest opmerkelijk personage
Eindoordeel: 4,5 sterren
Spanning: 4 sterren
Plot: 5 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren
Originaliteit: 5 sterren
Psychologie: 5 sterren
August 19, 2020
3*. In het begin vond ik het wat lastig om in het verhaal te komen. Verhaal was niet heel spannend. Niks bijzonders, maar ook weer niet heel slecht.
July 2, 2019
Wanneer je een boek gaat lezen wat is geschreven door de schrijfster Corine Hartman dan weet je dat het een goed opgebouwd en spannend verhaal wordt. Ze heeft al veel mooie en spannende series op haar naam staan, en ook nu heeft de schrijfster een geheel nieuwe kant van een vrouw die borderline heeft uitgelicht. We maken kennis met Faye van Laar die in een psychiatrische inrichting op de Veluwe verblijft. Ze draagt elastiekjes, die ze laat ‘springen’ op haar polsen, zodat ze haar impulsen kan bedwingen. Ze maakt als tijdverdrijf kruiswoordpuzzels en cryptogrammen. Daarnaast maken we ook kennis met Simon ter Bresser ook een nieuwkomer en werkzaam als rechercheur bij de plaatselijke politie, gelukkig getrouwd en vader van een zon van 3 maanden. De familie van Fay, haar vader en moeder hebben ook het een en ander te verduren in de nieuwe serie. Dit alles, al deze mooie personages worden prachtig uitgewerkt en komen op hun eigen manier tot leven in dit verhaal. Zowel Faye als Simon hebben zo hun eigen problemen, maar uiteindelijk zul je zien dat samenwerken toch zo slecht niet is. Mooi opgebouwde spanning samengevoegd met een goeie schrijfstijl, maken dit verhaal weer leuk en aangenaam om te lezen. Ben dan ook zeer benieuwd naar het volgende deel en hoop dat dit niet al te lang op zich laat wachten.
July 27, 2020
Ik had wat moeite om in het verhaal te komen.
3,5*
3,5*
June 17, 2019
Een van de bekendste seriepersonages in het werk van Corine Hartman is Jessica Haider. Het succes van deze reeks, dat met Doodskleed een vroegtijdig eind inluidde, betekende tevens dat de thrillerwereld niet meer om haar heen kon. Eind mei 2019 is Een duister pad, het eerste deel van een nieuwe serie met Faye van Laar als belangrijkste personage, verschenen. Een BBC-documentaire over het sterk groeiende gebruik van antidepressiva onder jongeren was de basis voor dit verhaal, net als een aanklacht tegen het bedrijf dat Seroxat op de markt brengt.
Borderliner Faye van Laar is begin dertig en woont al zo goed als haar hele leven in de psychiatrische instelling Groot Loenen, waarvan haar vader directeur is. Dan wordt Emilie, een voormalig soapactrice die aan achtervolgingswaanzin leidt en beweert dat haar vriend Steven is vermoord, opgenomen. Faye trekt met haar op, gelooft haar en gaat op onderzoek uit. De politie gaat er echter vanuit dat Steven zelfmoord heeft gepleegd, maar rechercheur Simon te Bresser is daar niet van overtuigd. Wanneer Emilie plotseling verdwijnt, komt de zaak in een ander daglicht te staan en lijkt Simon gelijk te krijgen.
Dat een psychiatrische instelling het decor is in een thriller is niet zo uniek. Wat echter wel bijzonder, en dus origineel is, is dat een van de bewoners eigen onderzoek verricht en tevens behulpzaam is bij het recherchewerk. Dat zie je dus niet vaak, niet in fictie, maar zeker niet in de realiteit. Is Een duister pad daardoor dan ongeloofwaardig? Aan de ene kant misschien wel, maar daar staat tegenover dat Hartman de schijn weet op te houden dat het verhaal zomaar waar kan zijn. Dat is vooral te danken aan de alledaagse en realistische dialogen, maar ook omdat ze waargebeurde feiten in het verhaal heeft verwerkt. Voor de lezer wordt het daardoor herkenbaar.
Een duister pad is nog wel een typisch eerste deel van een serie, er wordt vrij veel aandacht besteed aan de persoonlijke omstandigheden van de personages. Hierdoor leert de lezer ze vrij goed kennen, zorgt het voor de nodige diepgang, maar lijkt het thrilleraspect enigszins naar de achtergrond te verdwijnen. De uitgebreidere introductie heeft overigens niet tot gevolg dat de spanning, die gedurende de plot langzaam wordt opgebouwd, achterwege blijft. Dat spanningsveld is er wel, maar dan vooral psychologisch en dat komt mede door een aantal verrassende plotwendingen. Ondanks een aan zekerheid grenzend vermoeden omtrent de identiteit van de dader, bevat de ontknoping toch een onverwachte ontwikkeling. Daardoor blijft het verhaal de lezer van begin tot eind bezighouden.
Net als in veel van haar boeken stipt Hartman ook in deze jongste thriller een aantal maatschappelijke thema’s aan. Ze waakt er echter wel voor dat het geen zwaar en moeilijk leesbaar verhaal wordt. In vlot taalgebruik weet ze de kern daarvan goed over te brengen zonder dat het oppervlakkig wordt, maar de lezer wel tot denken aanzet. Ronduit interessant zijn de bewoners van de instelling. Ze hebben stuk voor stuk hun eigenaardigheden en dat maakt ze bijzonder. En dit keer is het niet het politieonderzoek dat het boeiendst is, dat loopt op zich wel, maar het is juist die ‘familie’, zoals Faye ze noemt. Hoe ze reageren, hoe ze handelen, wat hen overkomen is en hoe hun onderlinge interactie is. Dat, en ook de wisselwerking tussen Faye en Simon, is wat intrigeert.
Of een eerste deel van een nieuwe serie in de smaak gaat vallen, is natuurlijk altijd de vraag. Maar met Een duister pad heeft Hartman zonder meer de juiste weg ingeslagen. Want deze ouverture is een veelbelovende start van een zo goed als zeker nieuwe succesreeks.
Borderliner Faye van Laar is begin dertig en woont al zo goed als haar hele leven in de psychiatrische instelling Groot Loenen, waarvan haar vader directeur is. Dan wordt Emilie, een voormalig soapactrice die aan achtervolgingswaanzin leidt en beweert dat haar vriend Steven is vermoord, opgenomen. Faye trekt met haar op, gelooft haar en gaat op onderzoek uit. De politie gaat er echter vanuit dat Steven zelfmoord heeft gepleegd, maar rechercheur Simon te Bresser is daar niet van overtuigd. Wanneer Emilie plotseling verdwijnt, komt de zaak in een ander daglicht te staan en lijkt Simon gelijk te krijgen.
Dat een psychiatrische instelling het decor is in een thriller is niet zo uniek. Wat echter wel bijzonder, en dus origineel is, is dat een van de bewoners eigen onderzoek verricht en tevens behulpzaam is bij het recherchewerk. Dat zie je dus niet vaak, niet in fictie, maar zeker niet in de realiteit. Is Een duister pad daardoor dan ongeloofwaardig? Aan de ene kant misschien wel, maar daar staat tegenover dat Hartman de schijn weet op te houden dat het verhaal zomaar waar kan zijn. Dat is vooral te danken aan de alledaagse en realistische dialogen, maar ook omdat ze waargebeurde feiten in het verhaal heeft verwerkt. Voor de lezer wordt het daardoor herkenbaar.
Een duister pad is nog wel een typisch eerste deel van een serie, er wordt vrij veel aandacht besteed aan de persoonlijke omstandigheden van de personages. Hierdoor leert de lezer ze vrij goed kennen, zorgt het voor de nodige diepgang, maar lijkt het thrilleraspect enigszins naar de achtergrond te verdwijnen. De uitgebreidere introductie heeft overigens niet tot gevolg dat de spanning, die gedurende de plot langzaam wordt opgebouwd, achterwege blijft. Dat spanningsveld is er wel, maar dan vooral psychologisch en dat komt mede door een aantal verrassende plotwendingen. Ondanks een aan zekerheid grenzend vermoeden omtrent de identiteit van de dader, bevat de ontknoping toch een onverwachte ontwikkeling. Daardoor blijft het verhaal de lezer van begin tot eind bezighouden.
Net als in veel van haar boeken stipt Hartman ook in deze jongste thriller een aantal maatschappelijke thema’s aan. Ze waakt er echter wel voor dat het geen zwaar en moeilijk leesbaar verhaal wordt. In vlot taalgebruik weet ze de kern daarvan goed over te brengen zonder dat het oppervlakkig wordt, maar de lezer wel tot denken aanzet. Ronduit interessant zijn de bewoners van de instelling. Ze hebben stuk voor stuk hun eigenaardigheden en dat maakt ze bijzonder. En dit keer is het niet het politieonderzoek dat het boeiendst is, dat loopt op zich wel, maar het is juist die ‘familie’, zoals Faye ze noemt. Hoe ze reageren, hoe ze handelen, wat hen overkomen is en hoe hun onderlinge interactie is. Dat, en ook de wisselwerking tussen Faye en Simon, is wat intrigeert.
Of een eerste deel van een nieuwe serie in de smaak gaat vallen, is natuurlijk altijd de vraag. Maar met Een duister pad heeft Hartman zonder meer de juiste weg ingeslagen. Want deze ouverture is een veelbelovende start van een zo goed als zeker nieuwe succesreeks.
June 8, 2019
Faye van Laar woont al sinds haar vroege jeugd in psychiatrische inrichting Groot Loenen op de Veluwe. Haar vader is er directeur, maar ze is ook patiënt, en samen met een vijftal medepatiënten vormt ze een ongebruikelijke familie.
Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.
Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat een onwaarschijnlijk speurdersduo. En de spanning stijgt. Wat ontdekken zij toch allemaal? Je leest het in Een duister pad.
De elementen
De cover is erg aantrekkelijk Ik zou het direct oppakken in de boekenwinkel. De titel maakt nieuwsgierig. De flaptekst geeft ook iets actueels: steeds meer mensen raken de weg kwijt. Gaan aan de medicatie en/of worden opgenomen. Voor korte of langere tijd. Wat geeft dit boek? Ik ben nogmaals nieuwsgierig!
¶Het onomkeerbare proces van leven en dood..uiteindelijk wordt alles teruggegeven aan de natuur, had ze gezegd. En hier leek dat heel vanzelfsprekend¶
Het begin gaat over Steven. Hij staat op de klif, aan zee. En kijkt naar de zon. Daar wil hij naartoe. Al snel schakelt het verhaal naar Faye. Zij is de hoofdpersoon. In de vertelperspectief van de ik-vorm lezen we over haar familie en de plek waar ze woont: de instelling. Al is Faye lid van de psychische patiëntenfamilie en is haar karakter labiel, toch is zij in principe ook een sterk personage. Als dertiger woont ze haar hele leven al in de inrichting Groot Loenen, waar haar vader de directeur is. Zij kan het goed vinden met de nieuwe patiënte Emilie. De pret is van korte duur, want Emilie raakt zoek. Op een onbewaakt moment is ze verdwenen. Zij was een bekende van de overleden Steven. Rechercheur Simon te Bresser wordt op de vermissing gezet. Al snel blijkt Faye ook een (impulsieve) speurneus te bezitten. Als zij zelf op onderzoek uitgaat, heeft ze al snel de hulp nodig van Simon. En een waar speurdersduo is geboren.
¶Ik moet me over andere dingen druk maken. Over het missen van stukken realiteit in mijn hoofd bijvoorbeeld.¶
Vanaf het moment van de verdwijning van Emilie, wordt het echt spannend. Toevallige en ook niet-toevallige gebeurtenissen maken het Faye soms even moeilijk in haar hoofd. Gelukkig kan ze ook scherp blijven en Simon flink behulpzaam zijn. En vice versa. Ze moeten beide ook op hun hoede zijn.
Conclusie
Met Een duister pad heeft Corine Hartman een zeer stevig verhaal neergezet. Getriggerd door een nieuw actueel thema, wat verwant is met de instelling en veel personages in het boek. Door de verschillende lagen en interessante personages blijf je als lezer aan het boek gekluisterd. Corine Hartman heeft het talent om je als lezer helemaal in te pakken in een ingewikkeld web van intriges, geheimen en monsters uit een lang verleden tijd. Het laat je pas los, als het helemaal uit is.
Waardering 5 sterren!
Ontzettend goed plot en genoten van het boek. Als ik een boek 6 sterren kon geven, was dit het wel!
Nieuw in de familie is Emilie, die aan achtervolgingswaanzin lijdt sinds haar vriend Steven werd vermoord. De daders hebben het nu op haar gemunt, beweert ze. Faye wil haar geloven, ze weet hoe het is met onzekerheden te leven, en probeert te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan.
Ze ontmoet rechercheur Simon te Bresser die de zaak evenmin kan laten rusten, ondanks de conclusie dat Steven zelfmoord pleegde onder invloed van antidepressiva. Als Emilie ineens spoorloos verdwijnt, bundelen Faye en Simon hun krachten en ontstaat een onwaarschijnlijk speurdersduo. En de spanning stijgt. Wat ontdekken zij toch allemaal? Je leest het in Een duister pad.
De elementen
De cover is erg aantrekkelijk Ik zou het direct oppakken in de boekenwinkel. De titel maakt nieuwsgierig. De flaptekst geeft ook iets actueels: steeds meer mensen raken de weg kwijt. Gaan aan de medicatie en/of worden opgenomen. Voor korte of langere tijd. Wat geeft dit boek? Ik ben nogmaals nieuwsgierig!
¶Het onomkeerbare proces van leven en dood..uiteindelijk wordt alles teruggegeven aan de natuur, had ze gezegd. En hier leek dat heel vanzelfsprekend¶
Het begin gaat over Steven. Hij staat op de klif, aan zee. En kijkt naar de zon. Daar wil hij naartoe. Al snel schakelt het verhaal naar Faye. Zij is de hoofdpersoon. In de vertelperspectief van de ik-vorm lezen we over haar familie en de plek waar ze woont: de instelling. Al is Faye lid van de psychische patiëntenfamilie en is haar karakter labiel, toch is zij in principe ook een sterk personage. Als dertiger woont ze haar hele leven al in de inrichting Groot Loenen, waar haar vader de directeur is. Zij kan het goed vinden met de nieuwe patiënte Emilie. De pret is van korte duur, want Emilie raakt zoek. Op een onbewaakt moment is ze verdwenen. Zij was een bekende van de overleden Steven. Rechercheur Simon te Bresser wordt op de vermissing gezet. Al snel blijkt Faye ook een (impulsieve) speurneus te bezitten. Als zij zelf op onderzoek uitgaat, heeft ze al snel de hulp nodig van Simon. En een waar speurdersduo is geboren.
¶Ik moet me over andere dingen druk maken. Over het missen van stukken realiteit in mijn hoofd bijvoorbeeld.¶
Vanaf het moment van de verdwijning van Emilie, wordt het echt spannend. Toevallige en ook niet-toevallige gebeurtenissen maken het Faye soms even moeilijk in haar hoofd. Gelukkig kan ze ook scherp blijven en Simon flink behulpzaam zijn. En vice versa. Ze moeten beide ook op hun hoede zijn.
Conclusie
Met Een duister pad heeft Corine Hartman een zeer stevig verhaal neergezet. Getriggerd door een nieuw actueel thema, wat verwant is met de instelling en veel personages in het boek. Door de verschillende lagen en interessante personages blijf je als lezer aan het boek gekluisterd. Corine Hartman heeft het talent om je als lezer helemaal in te pakken in een ingewikkeld web van intriges, geheimen en monsters uit een lang verleden tijd. Het laat je pas los, als het helemaal uit is.
Waardering 5 sterren!
Ontzettend goed plot en genoten van het boek. Als ik een boek 6 sterren kon geven, was dit het wel!
April 13, 2020
Een duister pad is het eerste deel van een nieuwe serie van Corine Hartman en volgt Faye, een psychiatrisch patiënt die door de verdwijning van medebewoner Emilie de politie (rechercheur Simon Te Bresser) gaat helpen om haar weer te vinden.
Het boek las prettig weg maar het verhaal vond ik wat ongeloofwaardig. Ook keuzes en beslissingen die genomen worden kwamen op mij niet realistisch over. Doordat het een eerste deel is werd er veel tijd besteed aan het voorstellen van de diverse personages wat het element thriller ook niet echt ten goede kwam. Ik ben benieuwd of deel 2 van deze serie me beter bevalt
Het boek las prettig weg maar het verhaal vond ik wat ongeloofwaardig. Ook keuzes en beslissingen die genomen worden kwamen op mij niet realistisch over. Doordat het een eerste deel is werd er veel tijd besteed aan het voorstellen van de diverse personages wat het element thriller ook niet echt ten goede kwam. Ik ben benieuwd of deel 2 van deze serie me beter bevalt
July 2, 2019
Zoals wel vaker was ook dit mijn eerste kennismaking met een auteur. Dit keer is het echter geen debuut, Hartman heeft al verschillende boeken op haar naam staan. Dat hoofdpersoon Faye al sinds haar vroege jeugd in een psychiatrische inrichting woont, sprak mij aan. Ik was benieuwd hoe Hartman haar neer zou zetten. Ik begon dan ook vol enthousiasme aan Een duister pad.
Het boek begint met Steven. Omdat je nog niks weet, vond ik dit een verwarrend begin. Ik denk dat het boek mij meer had gepakt wanneer het verhaal met Faye gestart was. Hoewel je langzaamaan ontdekt wat er speelt heeft het stuk over Steven voor mij geen meerwaarde gehad omdat ik er nog geen touw aan vast kon knopen. De personages die genoemd werden, de situatie van Steven, allemaal onduidelijk. Ik denk dat dit gedeelte passender was geweest als het later in het boek was voorgekomen.
Hoewel het boek hierdoor al met een achterstand begon, heeft het verhaal me ook later niet weten te vangen. Ik kan moeilijk achterhalen waar dat aan heeft gelegen, het zal een combinatie van factoren zijn geweest.
De schrijfstijl is niet de mijne, ik kwam er moeilijk doorheen. Ook vond ik Faye een raar personage. Ik kreeg maar geen hoogte van haar. Nu hou ik van de laagjes in een personage maar voor mij zaten deze laagjes in een kluwen die ik niet kon ontwarren. Ik voelde me niet betrokken bij haar en snapte haar handelingen lang niet altijd. Ze lijkt erg beschadigd maar daarom is het des te gekker dat Simon, de rechercheur, met haar omgaat zoals hij doet. Zijn keuzes vond ik vaak nog vreemder dan de keuzes van Faye. Mede hierdoor kwam het verhaal nogal ongeloofwaardig over.
Helaas blijven de andere personages ook erg oppervlakkig. De ‘familie’ van Faye, zoals zij de andere bewoners zelf noemt, worden oppervlakkig voorgesteld, de diepte mist. Hierdoor bleef mij niet altijd bij welk karakter er bij welke naam hoorde. Dit terwijl de setting zich juist leent voor mooie personages inclusief hun verhaal. Je leest dat de groep erg hecht is maar als lezer voel je dit te weinig omdat je de karakters nauwelijks kent. Een gemiste kans!
Ik denk dat ik moet concluderen dat dit niet mijn soort thriller is. Hoewel ik mij kan voorstellen dat andere lezers wel zeker spanning ervaren tijdens het lezen van dit boek, was dat juist iets wat ik heb gemist. Er zaten een aantal voorspelbare dingen in het verhaal waardoor ik nergens op het verkeerde been werd gezet en misschien doordat ik de connectie met Faye miste, vond ik haar belevenissen ook weinig spannend.
Wel vind ik het goed van Hartman dat ze schrijft over mensen met psychiatrische stoornissen en twijfels over bepaalde medicijnen. Ik ben blij dat er medicijnen bestaan maar je moet niet klakkeloos meegaan in alles. Het is belangrijk om zelf ook kritisch na te blijven denken. Door dit onderwerp in Een duister pad te gebruiken werpt Hartman hier misschien wat extra licht op. Ook de aandacht voor depressies vind ik een goede zaak. Omdat je een depressie niet aan iemand kunt zien is het voor buitenstaanders moeilijk om te begrijpen hoe het is om depressief te zijn. Geen makkelijk onderwerp, wel goed om eens aandacht aan te schenken.
Ik geloof meteen dat anderen dit boek met veel plezier zouden kunnen lezen maar zoals gezegd, mijn boek is dit niet.
Het boek begint met Steven. Omdat je nog niks weet, vond ik dit een verwarrend begin. Ik denk dat het boek mij meer had gepakt wanneer het verhaal met Faye gestart was. Hoewel je langzaamaan ontdekt wat er speelt heeft het stuk over Steven voor mij geen meerwaarde gehad omdat ik er nog geen touw aan vast kon knopen. De personages die genoemd werden, de situatie van Steven, allemaal onduidelijk. Ik denk dat dit gedeelte passender was geweest als het later in het boek was voorgekomen.
Hoewel het boek hierdoor al met een achterstand begon, heeft het verhaal me ook later niet weten te vangen. Ik kan moeilijk achterhalen waar dat aan heeft gelegen, het zal een combinatie van factoren zijn geweest.
De schrijfstijl is niet de mijne, ik kwam er moeilijk doorheen. Ook vond ik Faye een raar personage. Ik kreeg maar geen hoogte van haar. Nu hou ik van de laagjes in een personage maar voor mij zaten deze laagjes in een kluwen die ik niet kon ontwarren. Ik voelde me niet betrokken bij haar en snapte haar handelingen lang niet altijd. Ze lijkt erg beschadigd maar daarom is het des te gekker dat Simon, de rechercheur, met haar omgaat zoals hij doet. Zijn keuzes vond ik vaak nog vreemder dan de keuzes van Faye. Mede hierdoor kwam het verhaal nogal ongeloofwaardig over.
Helaas blijven de andere personages ook erg oppervlakkig. De ‘familie’ van Faye, zoals zij de andere bewoners zelf noemt, worden oppervlakkig voorgesteld, de diepte mist. Hierdoor bleef mij niet altijd bij welk karakter er bij welke naam hoorde. Dit terwijl de setting zich juist leent voor mooie personages inclusief hun verhaal. Je leest dat de groep erg hecht is maar als lezer voel je dit te weinig omdat je de karakters nauwelijks kent. Een gemiste kans!
Ik denk dat ik moet concluderen dat dit niet mijn soort thriller is. Hoewel ik mij kan voorstellen dat andere lezers wel zeker spanning ervaren tijdens het lezen van dit boek, was dat juist iets wat ik heb gemist. Er zaten een aantal voorspelbare dingen in het verhaal waardoor ik nergens op het verkeerde been werd gezet en misschien doordat ik de connectie met Faye miste, vond ik haar belevenissen ook weinig spannend.
Wel vind ik het goed van Hartman dat ze schrijft over mensen met psychiatrische stoornissen en twijfels over bepaalde medicijnen. Ik ben blij dat er medicijnen bestaan maar je moet niet klakkeloos meegaan in alles. Het is belangrijk om zelf ook kritisch na te blijven denken. Door dit onderwerp in Een duister pad te gebruiken werpt Hartman hier misschien wat extra licht op. Ook de aandacht voor depressies vind ik een goede zaak. Omdat je een depressie niet aan iemand kunt zien is het voor buitenstaanders moeilijk om te begrijpen hoe het is om depressief te zijn. Geen makkelijk onderwerp, wel goed om eens aandacht aan te schenken.
Ik geloof meteen dat anderen dit boek met veel plezier zouden kunnen lezen maar zoals gezegd, mijn boek is dit niet.
May 28, 2019
Een thriller buiten de gebaande paden, een verrassende omgeving
Na haar succesvolle reeks rond Jessica Haider en de meer recente Ijssel-trilogie, schrijft Corine Hartman met Een duister pad een eerste deel van een nieuwe serie. Ze heeft er wederom voor gekozen om een maatschappelijk thema aan te stippen. Het gebruik van antidepressiva bij jongeren en de gevolgen daarvan.
Hoofdpersoon in Een duister pad is Faye van Laar. Zoals ze het zelf zegt, woont ze in een kasteel. Dat is kasteel is Groot Loenen, een psychiatrische inrichting op de Hoge Veluwe. Ze woon daar samen met 'haar familie'' zoals ze het zelf zegt. De instelling wordt geleidt door haar vader Julius van Laar. Hij verafschuwt het gebruik van antidepressiva en strijdt tegen fabrikant Pharmaco die het product Seroxat op de markt brengt. Dan verdwijnt de nieuwe mede-bewoonster Emilie al na één dag, ze dacht dat ze achtervolgt werd en Faye besluit op onderzoek uit te gaan.
De spanning in het verhaal is praktisch vanaf de eerste bladzijde direct voelbaar. Vele vragen roepen de personen in het verhaal op en maken je nieuwsgierig naar meer. Niet alleen hoofdpersonage Faye, al is zij wel een heel interessante vrouw waar je slecht hoogte van krijgt, maar ook de andere personen en organisaties. Hoe verhouden zij zich tot elkaar en welke belangen spelen er. Tot welk kamp ten opzichte van het gebruik van antidepressiva behoren zij en tot welke grens zijn zij bereid te gaan.
Zoals gewend van Corine Hartman is het een heel direct en vlot geschreven boek. Een ware 'pageturner' om het maar even in het Engels te zeggen. Interessante gebeurtenissen en wendingen volgen elkaar in rap tempo op en geven je als lezer amper de tijd om adem te halen, je wordt direct weer meegesleurd in het verhaal. Het plot is spannend en totaal niet voorspelbaar, regelmatig weet Hartman te verrassen en direct weer door te pakken. De 336 bladzijden zijn voorbij voor je het weet en het liefst zou je direct verder willen lezen. Niet alle vragen worden beantwoord en dat maakt het juist zo origineel, er blijft iets over om te gissen en je eigen conclusie te trekken.
Faye is een intrigerende jongedame, een interessant personage, die alles net even anders doet als de meeste mensen zouden doen. Ze is krachtig en sterk, maar tegelijkertijd voel je ook medelijden voor haar. Haar leven is niet makkelijk en het gevecht is nog steeds niet voorbij. Corine Hartman heeft een perfecte balans gevonden tussen deze twee kanten van Faye en de andere personages sluiten daar perfect bij aan. Met deze personages zal dit wederom een goede en interessante serie worden.
Een duister pad is een psychologische thriller, maar wel met veel meer 'actie' als bijvoorbeeld de Ijssel-trilogie. Rechercheur Simon te Bresser heeft naast Faye de grootste rol in het plot en de ontknoping van de vermissingszaak. Het draait zeker niet alleen om het gebruik van antidepressiva onder de loep te nemen. Een duister pad is veel meer dan dat, het is een spannende pageturner met onverwachte wendingen. Corine Hartman heeft een originele thriller geschreven buiten de gebaande paden, in een totaal verrassende omgeving.
Na haar succesvolle reeks rond Jessica Haider en de meer recente Ijssel-trilogie, schrijft Corine Hartman met Een duister pad een eerste deel van een nieuwe serie. Ze heeft er wederom voor gekozen om een maatschappelijk thema aan te stippen. Het gebruik van antidepressiva bij jongeren en de gevolgen daarvan.
Hoofdpersoon in Een duister pad is Faye van Laar. Zoals ze het zelf zegt, woont ze in een kasteel. Dat is kasteel is Groot Loenen, een psychiatrische inrichting op de Hoge Veluwe. Ze woon daar samen met 'haar familie'' zoals ze het zelf zegt. De instelling wordt geleidt door haar vader Julius van Laar. Hij verafschuwt het gebruik van antidepressiva en strijdt tegen fabrikant Pharmaco die het product Seroxat op de markt brengt. Dan verdwijnt de nieuwe mede-bewoonster Emilie al na één dag, ze dacht dat ze achtervolgt werd en Faye besluit op onderzoek uit te gaan.
De spanning in het verhaal is praktisch vanaf de eerste bladzijde direct voelbaar. Vele vragen roepen de personen in het verhaal op en maken je nieuwsgierig naar meer. Niet alleen hoofdpersonage Faye, al is zij wel een heel interessante vrouw waar je slecht hoogte van krijgt, maar ook de andere personen en organisaties. Hoe verhouden zij zich tot elkaar en welke belangen spelen er. Tot welk kamp ten opzichte van het gebruik van antidepressiva behoren zij en tot welke grens zijn zij bereid te gaan.
Zoals gewend van Corine Hartman is het een heel direct en vlot geschreven boek. Een ware 'pageturner' om het maar even in het Engels te zeggen. Interessante gebeurtenissen en wendingen volgen elkaar in rap tempo op en geven je als lezer amper de tijd om adem te halen, je wordt direct weer meegesleurd in het verhaal. Het plot is spannend en totaal niet voorspelbaar, regelmatig weet Hartman te verrassen en direct weer door te pakken. De 336 bladzijden zijn voorbij voor je het weet en het liefst zou je direct verder willen lezen. Niet alle vragen worden beantwoord en dat maakt het juist zo origineel, er blijft iets over om te gissen en je eigen conclusie te trekken.
Faye is een intrigerende jongedame, een interessant personage, die alles net even anders doet als de meeste mensen zouden doen. Ze is krachtig en sterk, maar tegelijkertijd voel je ook medelijden voor haar. Haar leven is niet makkelijk en het gevecht is nog steeds niet voorbij. Corine Hartman heeft een perfecte balans gevonden tussen deze twee kanten van Faye en de andere personages sluiten daar perfect bij aan. Met deze personages zal dit wederom een goede en interessante serie worden.
Een duister pad is een psychologische thriller, maar wel met veel meer 'actie' als bijvoorbeeld de Ijssel-trilogie. Rechercheur Simon te Bresser heeft naast Faye de grootste rol in het plot en de ontknoping van de vermissingszaak. Het draait zeker niet alleen om het gebruik van antidepressiva onder de loep te nemen. Een duister pad is veel meer dan dat, het is een spannende pageturner met onverwachte wendingen. Corine Hartman heeft een originele thriller geschreven buiten de gebaande paden, in een totaal verrassende omgeving.
September 28, 2020
In Een duister pad van Corine Hartman bewandelen de lezers een weg waarin mensen met een stoornis door deskundigen worden behandeld, echter wel vanuit een totaal verschillende visie. Julius van Laar heeft gebruik van antidepressiva in Groot Loenen volledig afgezworen terwijl Thérèse Derwig in haar kliniek The Sun deze medicatie promoot. Bekend is dat de farmaceutische industrie grootverdieners zijn met deze producten. In haar zoektocht naar de verdwenen Emilie stuit Faye onverwacht op informatie die voor haar persoonlijk van groot belang is. Die resulteert in een kennismaking met KOPP-kinderen, voor buitenstaanders nauwelijks bekend; Kinderen van Ouders met Psychische Problemen. Waarbij vervolgens de vraag ‘Nature’ of ‘Nurture’ interessant wordt. ‘Nature’ staat voor alle eigenschappen van het individu die zijn bepaald door aanleg, bijvoorbeeld het genetisch materiaal. En het woord ‘Nurture’ voor alle eigenschappen die zijn bepaald door opvoeding, voornamelijk door de leefomgeving.
Een groot gedeelte van Een duister pad speelt zich af in de psychiatrische inrichting Groot Loenen waar Faye haar hele leven woont. Het is haar thuis en ze verblijft er ook als patiënt. Ze beschouwt de andere patiënten als haar familie. Een nieuw familielid dient zich aan in de persoon van Emilie. Emilie is ervan overtuigd dat haar vriend Steven is vermoord en dat zij zelf wordt achtervolgd. Faye wil haar geloven en probeert haar te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan. Ze kan het niet laten rusten evenals de rechercheur Simon te Bresser die de zaak onderzoekt. Hij is het niet eens met de uitkomst dat Steven zelfmoord heeft gepleegd terwijl hij onder invloed was van antidepressiva. Wanneer Emilie spoorloos is verdwenen, gaan Simon en Faye gezamenlijk op onderzoek uit.
De titel Een duister pad dekt, evenals de cover, de lading van het verhaal. Verschillende verhaallijnen vormen samen het complete verhaal over de psychiatrische inrichting Groot Loenen en de hoofdpersoon Faye van Laar. Het perspectief wisselt tussen de eerste- en derde persoon. Faye vertelt haar belevenissen en gedachten in de ik-vorm. Dit maakt dat je als lezer in haar hoofd kruipt en haar kijk op het leven en haar gevoelens intens meebeleeft. Een interessant personage waarover nog veel meer te vertellen valt. Zo heeft ze bijvoorbeeld een tic wanneer ze zich niet veilig voelt: ze maakt kruiswoordpuzzels en woorden. Ook doet ze helaas aan automutilatie.
Hartman heeft overduidelijk research gepleegd naar het reilen en zeilen van een psychiatrische inrichting. De dialogen zijn levensecht en de onderlinge relaties worden hierdoor verduidelijkt. De spanning kruipt onder je huid en de wendingen in het verhaal zijn een genot om te lezen. Fijn om te weten dat dit het eerste deel is in de serie over Faye van Laar. We kijken reikhalzend uit naar het volgende deel en willen nog veel meer lezen over haar.
Een duister pad is een thriller met een intrigerende hoofdpersoon: een verhaal dat onder je huid kruipt en je niet meer loslaat.
Een groot gedeelte van Een duister pad speelt zich af in de psychiatrische inrichting Groot Loenen waar Faye haar hele leven woont. Het is haar thuis en ze verblijft er ook als patiënt. Ze beschouwt de andere patiënten als haar familie. Een nieuw familielid dient zich aan in de persoon van Emilie. Emilie is ervan overtuigd dat haar vriend Steven is vermoord en dat zij zelf wordt achtervolgd. Faye wil haar geloven en probeert haar te helpen door zelf op onderzoek uit te gaan. Ze kan het niet laten rusten evenals de rechercheur Simon te Bresser die de zaak onderzoekt. Hij is het niet eens met de uitkomst dat Steven zelfmoord heeft gepleegd terwijl hij onder invloed was van antidepressiva. Wanneer Emilie spoorloos is verdwenen, gaan Simon en Faye gezamenlijk op onderzoek uit.
De titel Een duister pad dekt, evenals de cover, de lading van het verhaal. Verschillende verhaallijnen vormen samen het complete verhaal over de psychiatrische inrichting Groot Loenen en de hoofdpersoon Faye van Laar. Het perspectief wisselt tussen de eerste- en derde persoon. Faye vertelt haar belevenissen en gedachten in de ik-vorm. Dit maakt dat je als lezer in haar hoofd kruipt en haar kijk op het leven en haar gevoelens intens meebeleeft. Een interessant personage waarover nog veel meer te vertellen valt. Zo heeft ze bijvoorbeeld een tic wanneer ze zich niet veilig voelt: ze maakt kruiswoordpuzzels en woorden. Ook doet ze helaas aan automutilatie.
Hartman heeft overduidelijk research gepleegd naar het reilen en zeilen van een psychiatrische inrichting. De dialogen zijn levensecht en de onderlinge relaties worden hierdoor verduidelijkt. De spanning kruipt onder je huid en de wendingen in het verhaal zijn een genot om te lezen. Fijn om te weten dat dit het eerste deel is in de serie over Faye van Laar. We kijken reikhalzend uit naar het volgende deel en willen nog veel meer lezen over haar.
Een duister pad is een thriller met een intrigerende hoofdpersoon: een verhaal dat onder je huid kruipt en je niet meer loslaat.
February 6, 2020
Als een nieuw boek van Corine Hartman wordt aangekondigd ben ik altijd weer benieuwd naar welke keuze ze maakt in de soort thriller. Is het weer een harde actiethriller, zoals haar Jessica Haider serie, of laat ze weer een hele nieuwe kant van zichzelf zien. In een duister pad leer je Corine Hartman als auteur weer opnieuw kennen. Het verbaast me als lezer elke keer weer dat ze een thriller schrijft die met geen mogelijkheid te vergelijken is met de thrillers die ze ooit geschreven heeft.
In een duister pad leren we Faye kennen. Faye is een borderliner en ze woont samen met haar familie (lees: medepatiënten) in het kasteel van haar vader. Faye is een jonge vrouw met een bijzonder talent. Ze maakt puzzels en cryptogrammen. Ze is erg slim en samen met Frenk laat ze dit elke keer zien.
Corine Hartman weet een actueel thema te verwerken in een psychologische thriller en neemt de lezer op deze manier mee in een verhaal dat veel meer mensen moeten weten. Het gebruik van antidepressiva kan zo veel ellende geven. In een duister pad gebeurt dit in een gecreëerde wereld, maar dit gebeurt in de echte wereld ook. En sluit je dan je ogen of ga je de strijd aan. Deze strijd gaat Julius aan en ook Simon te Bresser, rechercheur, kan de zaak niet loslaten.
Een duister pad gaat over het beschermen van degene die dichtbij je staat. Welke keuzes maak jij in je leven en kun je ze voor jezelf verantwoorden. Julius heeft een keuze gemaakt toen Faye heel klein was. Kun je een keuze uit het verleden, in het heden nog wel verdedigen?
Corine schrijft een thriller met verschillende lagen en verhalen. De verhalen lopen door elkaar en als lezer word je soms uitgedaagd. Duister pad is geen verhaal waarvan het plot snel duidelijk is. Na de laatste bladzijde heb ik alleen maar meer vragen. Dit maakt deze thriller ook zo sterk. Het verhaal is rond, afgesloten en toch blijf je als lezer met een gevoel achter dat er nog meer te zeggen en te schrijven valt. Ik kijk dan ook al uit naar de spin-off in de vorm van een storytell Original.
In een duister pad leren we Faye kennen. Faye is een borderliner en ze woont samen met haar familie (lees: medepatiënten) in het kasteel van haar vader. Faye is een jonge vrouw met een bijzonder talent. Ze maakt puzzels en cryptogrammen. Ze is erg slim en samen met Frenk laat ze dit elke keer zien.
Corine Hartman weet een actueel thema te verwerken in een psychologische thriller en neemt de lezer op deze manier mee in een verhaal dat veel meer mensen moeten weten. Het gebruik van antidepressiva kan zo veel ellende geven. In een duister pad gebeurt dit in een gecreëerde wereld, maar dit gebeurt in de echte wereld ook. En sluit je dan je ogen of ga je de strijd aan. Deze strijd gaat Julius aan en ook Simon te Bresser, rechercheur, kan de zaak niet loslaten.
Een duister pad gaat over het beschermen van degene die dichtbij je staat. Welke keuzes maak jij in je leven en kun je ze voor jezelf verantwoorden. Julius heeft een keuze gemaakt toen Faye heel klein was. Kun je een keuze uit het verleden, in het heden nog wel verdedigen?
Corine schrijft een thriller met verschillende lagen en verhalen. De verhalen lopen door elkaar en als lezer word je soms uitgedaagd. Duister pad is geen verhaal waarvan het plot snel duidelijk is. Na de laatste bladzijde heb ik alleen maar meer vragen. Dit maakt deze thriller ook zo sterk. Het verhaal is rond, afgesloten en toch blijf je als lezer met een gevoel achter dat er nog meer te zeggen en te schrijven valt. Ik kijk dan ook al uit naar de spin-off in de vorm van een storytell Original.
September 14, 2026
Ik had nog geen boek gelezen van Corine Hartman, maar ik was al wel een tijdje nieuwsgierig naar deze schrijfster. Het verhaal vond ik erg origineel. Het verhaal wordt verteld vanuit een persoon die psychisch niet in orde is. Dat maakt dat je niet altijd weet of iets echt is of dat het zich alleen in het hoofd van de hoofdpersoon afspeeld. In het begin is dat erg interessant maar naarmate het verhaal vorderde verloor ik een beetje mijn geduld met de hoofdpersoon. Het plot is niet erg verassend halverwege het boek heb je al wel een goed beeld van hoe het in elkaar steekt. Ondanks dat leest het verhaal wel lekker weg.
December 12, 2021
In eerste instantie vond ik het een goed verhaal en mooi dat er aandacht werd gegeven aan minder bekende psychiatrische stoornissen. Maar het einde heeft voor mij het gehele boek verpest.
Er zit totaal geen groei in de personages en dat is vooral storend als het gaat om mensen met een diagnose die blijkbaar 'niet anders kunnen' dan onnavolgbare keuzes te maken. Niet geloofwaardig en dit verhaal doet de mens met psychiatrische stoornissen ook geen goed
Er zit totaal geen groei in de personages en dat is vooral storend als het gaat om mensen met een diagnose die blijkbaar 'niet anders kunnen' dan onnavolgbare keuzes te maken. Niet geloofwaardig en dit verhaal doet de mens met psychiatrische stoornissen ook geen goed
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 23, 2019
Het thema is realistisch en actueel, maar het verhaal zelf is is verre van realistisch. Toch mag dat de pret niet drukken. Het is zo weinig voorspelbaar en vlot geschreven dat je wel door wilt blijven lezen. Natuurlijk krijg je op een gegeven moment wel een vermoeden, maar dat is nog gruwelijker dan je kunt bedenken.
March 4, 2021
Bijzondere en ongewone setting. Wat me het meest geboeid heeft, Is dat ik tijdens het hele boek mij voortdurend af vroeg: is Faye nou gestoord of is ze nou net niet gestoord?
Mijn eerste boek van Hartman. Ik kijk ernaar uit meer van haar te lezen.
Mijn eerste boek van Hartman. Ik kijk ernaar uit meer van haar te lezen.
October 18, 2021
Het duurde wel wat lang voordat ik het boek echt uit wilde lezen, ik heb ook getwijfeld of ik ermee zou stoppen, maar uiteindelijk na plm 1/3 van het boek wilde ik doorlezen. Inmiddels ben ik in deel 2 van Faye van Laar begonnen.
April 12, 2022
Entertaining but not very realistic.
May 25, 2019
Een duister pad is het 1e deel van een nieuwe serie van Corine Hartman. We maken kennis met Faye en Simon. Faye is de dochter van Julius van Laar, de directeur/psychiater van Landgoed Groot Loenen. Simon te Bresser is rechercheur die op de zaak wordt gezet als blijkt dat iemand verdwenen is van het landgoed. Faye is zelf ook patient en woont samen met haar medepatienten - haar familie - op het landgoed.
We leren Faye kennen als een bedeesd meisje, hoewel 32 jaar, die haar nieuwe huisgenoot Emilie kennis laat maken van het landgoed. Ze wil er voor haar zijn en als ze dan verdwijnt en ze in contact komt met rechercheur Simon, leren we ook een andere Faye kennen. Samen zetten ze zich in om Emilie te vinden en komen hierdoor ook in contact met een andere instelling waar we kennis maken met Therese. Wat heeft zij te doen in dit verhaal? Hoe speelt antidepressiva een rol in dit verhaal? Je bemerkt dat Faye en Simon samen een speurders duo gaan vormen en zullen ze Emilie vinden? Wat speelt er tussen Faye en Simon dat ze elkaar opzoeken en helpen?
Een duister pad is een psychologishe thriller waar je in mee wordt gezogen. Een prachtig verhaal met een toch wel realistisch thema. Tijdens het lezen word je steeds op het verkeerde been gezet en het plot is heel verrassend.
Corine heeft me weer heerlijk bezig gehouden met dit verhaal en ik kijk al uit naar het volgende deel!
We leren Faye kennen als een bedeesd meisje, hoewel 32 jaar, die haar nieuwe huisgenoot Emilie kennis laat maken van het landgoed. Ze wil er voor haar zijn en als ze dan verdwijnt en ze in contact komt met rechercheur Simon, leren we ook een andere Faye kennen. Samen zetten ze zich in om Emilie te vinden en komen hierdoor ook in contact met een andere instelling waar we kennis maken met Therese. Wat heeft zij te doen in dit verhaal? Hoe speelt antidepressiva een rol in dit verhaal? Je bemerkt dat Faye en Simon samen een speurders duo gaan vormen en zullen ze Emilie vinden? Wat speelt er tussen Faye en Simon dat ze elkaar opzoeken en helpen?
Een duister pad is een psychologishe thriller waar je in mee wordt gezogen. Een prachtig verhaal met een toch wel realistisch thema. Tijdens het lezen word je steeds op het verkeerde been gezet en het plot is heel verrassend.
Corine heeft me weer heerlijk bezig gehouden met dit verhaal en ik kijk al uit naar het volgende deel!
Displaying 1 - 20 of 20 reviews