Δεν καταλαβαίνω πού στοχεύει αυτό το βιβλίο, ούτε και το ύφος στο οποίο είναι γραμμένο. Γεμάτο γενικότητες που υποτίθεται ότι ξεδιαλύνουν τη σύγχρονη συνθήκη μέσα στην οποία ο άνθρωπος υποφέρει ψυχικά, τελικά καταλήγει να επαναλαμβάνει οριακά τεχνοφοβικές «αλήθειες» σε βραχυπερίοδο, κοελίστικο λόγο ή αναχρονιστικά σεξιστικά κλισέ για τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων «που καταρρέουν και δημιουργούν σύγχυση». Παρότι η συγγραφέας είναι έμπειρη επαγγελματίας της ψυχικής υγείας, πολύ περισσότερο αραδιάζει το «πώς φτάσαμε ως εδώ», θυμίζοντάς μου τις σημειώσεις των εκθεσάδων της τρίτης λυκείου, και πολύ λιγότερο ασχολείται με τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται κάθε φορά. Όταν γίνεται πιο συγκεκριμένη ή στις περιπτώσεις που παρατίθεται υλικό από τις συναντήσεις των θεραπευτικών ομάδων, το βιβλίο γίνεται πιο υποφερτό. Γιατί κατά τα άλλα, με τα χίλια ζόρια το τελείωσα.
απευθύνεται κυρίως για επαγγελματίες ψυχικής υγείας. έχει αρκετές ορολογίες και λεπτομέρειες για τους γνώστες. ωστόσο κάποια σημεία σου μένουν και τα κατανοείς ακόμα και αν δεν το έχεις σπουδάσει.