Έχετε ταξιδέψει ποτέ στο Λονδίνο; Εγώ, ναι. Μιλάτε αγγλικά; Κι εγώ. Μέχρι που μετακόμισα εκεί, και όλα άλλαξαν. Ούτε το Λονδίνο ήταν αλλιώτικο ούτε τα αγγλικά ακατανόητα. Αλλά κάτι μου διέφευγε: καταλάβαινα τι έλεγαν, αλλά όχι τι εννοούσαν. Και συνειδητοποιούσα ότι καταλάβαινα όλο και λιγότερα. Έπρεπε να τα γράφω για να τα καταλαβαίνω. Το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί μια καθημερινή καταγραφή –ποτέ δεν κράτησα ημερολόγιο–, αλλά σκέψεις για την πόλη και τους κατοίκους της, με τον τρόπο που θα προσέγγιζε το θέμα ένας εθνογράφος. Πρώτα τα κλισέ. Γιατί τα λέμε έτσι; Γιατί υπάρχουν• η βροχή, το στήσιμο στις ουρές, η συνέπεια και η ακρίβεια, το αλκοόλ. Έπειτα οι εφημερίδες, τα θέατρα, οι εκθέσεις, και το γράμμα στη Μέγκαν προκειμένου να τη μεταπείσω. Τέλος, η απόφασή μου να γίνω πειραματόζωο, η λαμπρή καριέρα στην ΜΙ6, τη Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών του Ηνωμένου Βασιλείου, και μια αυτοκρατορία που δεν υπάρχει πια. Ε.Β.
Η Ελεάννα Βλαστού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε Ιστορία και αρχαιολογία στη Σορβόννη και ιστορία της τέχνης στη Σχολή του Λούβρου, στο Παρίσι (οι γνώσεις της γύρω από αυτά τα θέματα είναι πλέον ατροφικές). Γύρισε στην Ελλάδα το 2000 -για τους λάθους λόγους- και έκτοτε ασχολείται με το χόμπι της, το διάβασμα. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι η ανάγνωση μπορεί να γίνει επάγγελμα και έτσι έγινε επαγγελματίας αναγνώστρια σε εκδοτικούς οίκους, δούλεψε στο greekbooks.gr και τώρα αρθρογραφεί στην "Athens Voice" και στο γυναικείο περιοδικό "Look", γράφει για βιβλία αλλά και για θέματα της πόλης. Επίσης, είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του ηλεκτρονικού περιοδικού κριτικής για τα γράμματα και τις τέχνες, www.critique.gr. Το δεύτερο αγαπημένο της χόμπι είναι να περπατάει, χωρίς προορισμό, στις πόλεις του κόσμου. Πάντα ταξιδεύει με 2.500 σελίδες στις αποσκευές (και πληρώνει υπέρβαρο φυσικά) από φόβο μήπως ξεμείνει και δεν έχει κάτι να διαβάσει. Η συλλογή διηγημάτων "Εξαφανίσεις" (Πόλις, 2013) αποτέλεσε το πρώτο της βιβλίο.
Ένα ευχάριστο βιβλίο που εν είδη διηγημάτων μας μεταφέρει στον κόσμο του Λονδίνου. Γινόμαστε μάρτυρες της ιδιοσυγκρασίας των Άγγλων, των εθίμων τους, της νοοτροπίας τους αλλά και των ιδιοτροπιων που έχουν σε ορισμένα θέματα. Η Βλαστού κάνει αναφορές στο Brexit, στο κίνημα me too αλλά και στο τυπικό του παλατιού. Περιγράφει αγνώστους ανθρώπους που συναντά στο δρόμο και στο μέτρο, αναλύει τις διάφορες του λονδρέζικου τύπου, αναφέρεται στον τρόπο που βιώνει η ίδια την μητρότητα.
Στα συν του βιβλίου
Το μέγεθος του, δεν κουράζει καθόλου. Η γλώσσα και ο εκφραστικός πλούτος της Βλαστού ( το δολιχοδρομώ αν και φιλολογος το έψαξα στον Μπαμπινιώτη). Οι δόσεις χιούμορ και αυτοσαρκασμού (τόσο/όσο).
Στα πλην του βιβλίου
Όταν τελείωσα του βιβλίο με έκανε να θέλω ακόμα πιο πολύ να επισκεφτώ το Λονδίνο και να παρατηρήσω όλα αυτά που περιγράφει η συγγραφέας. Το αρνητικό είναι ότι δεν προβλέπεται άμεσα ένα τέτοιο ταξίδι.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αφηγηματική ικανότητα της Ελεάννας Βλαστού και δεν το λέω αυτό επειδή τυγχάνει να έχουμε τελειώσει την ίδια σχολή. Το βιβλίο είναι ευκολοδιάβαστο χάρη στα μικρά κεφάλαια, προσωπικά ξεχώρισα την ''Αγαπητή Μέγκαν'' γιατί ήταν πρωτότυπο και εμποτισμένο από χιούμορ. Προς το τέλος μόνο εξανεμίστηκε το ενδιαφέρον μου γιατί προσδοκούσα ότι θα υπογραμμίσει την ανάγκη μου να ταξιδέψω ''Στο Λονδίνο''.
Το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται εδώ και χρόνια διαρκώς στο προσκήνιο. Είτε (προσφάτως) με το Brexit και τις συνακόλουθες ζυμώσεις, είτε στο πλαίσιο του ελληνικού braindrain, ως η εργασιακή Γη της Επαγγελίας για αρκετούς νέους. Και αν το Brexit ταρακούνησε την εξιδανικευμένη εικόνα που ίσως έχουμε για τη Γηραιά Αλβιόνα, το βιβλίο της Ελεάννας Βλαστού μας βοηθά να επιβεβαιώσουμε ή να αναθεωρήσουμε πολλές από τις προκαταλήψεις μας.
Η συγγραφέας προδιαθέτει τον αναγνώστη για το ότι δεν πρόκειται για προσωπικό ημερολόγιο (αν και σε κάποια κεφάλαια θυμίζει τέτοιο) και κάνει μια έξυπνη επιλογή ως προς το στήσιμο του βιβλίου. Αντί να σκιαγραφήσει πορτρέτα προσώπων της βρετανικής συγχρονίας και διαχρονίας (κάτι αντίστοιχο επιχείρησε (ατυχώς θεωρώ) ο Τατσόπουλος με τους «Νεοέλληνες») μας παρουσιάζει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και πολυθεματικό μωσαϊκό. Γνωρίζοντας ότι, από τον τίτλο ήδη, θα αποθαρρυνθούν πολλοί αναγνώστες που δεν «καίγονται» για το Λονδρέζικο status quo, προσπαθεί να τους κερδίσει με το πολυπρισματικό περιεχόμενο.
Αυτό φυσικά οδηγεί κάποιες φορές σε άνισα επιμέρους κεφάλαια, αλλά δεν θυμίζει ετερόκλητο συμπίλημα σε κανένα σημείο. Η Βλαστού αφορμάται από την πολιτική σκηνή, από γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες, από σκηνές της οικογενειακής της ζωής, από τις καθημερινές εμπειρίες της στους δρόμους του Λονδίνου, από τη στάση των Λονδρέζων απέναντι στις καιρικές συνθήκες, από τα βρετανικά ταμπλόιντ, ακόμη και την art nouveau και δημιουργεί ένα πόνημα που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο στο μεγαλύτερο μέρος του.
Τα επιμέρους κεφάλαια κατά περίπτωση θυμίζουν χρονογράφημα του Δημήτρη Ψαθά, εκλαϊκευμένο εθνογραφικό δοκίμιο, εσωτερικό μονόλογο, άρθρο του Umberto Eco στη “La Reppublica”, προσωπική επιστολή κλπ. Ταυτόχρονα, παίζει με την εστίαση και το ύφος, σε σημείο που θυμίζει επίτομη συλλογή επιφυλλίδων εφημερίδας και όχι ενιαίο βιβλίο. Όσο αυθόρμητη και αν είναι η γραφή που ξεπηδά από τα σελίδες, δεν μπορεί να ξεγελάσει τον έμπειρο αναγνώστη ως προς τις ώρες μελέτης που έχει δαπανήσει η Βλαστού.
Προσεγμένες διατυπώσεις (ιδιαίτερα όταν εισέρχεται σε επιστημονικές ατραπούς), αλλά και ένα σεβαστό γνωστικό υπόβαθρο. Αυτό φαίνεται άλλωστε και από το ιστορικό διακείμενο και το πώς το χειρίζεται η συγγραφέας, προκειμένου να οδηγήσει -μέσω των υπαινιγμών της- τον αναγνώστη σε περαιτέρω αναδιφήσεις. Αυτός ο -χαρακτηριστικός πλέον- συνυποδηλωτικός χαρακτήρας της πένας της Βλαστού, ενίοτε δείχνει να πνίγεται από την ορμητική και κοφτή γλώσσα, η οποία από τη μία κάνει εξαιρετική δουλειά ως προς την οικονομία του κειμένου, από την άλλη όμως σε κάποια σημεία προϋποθέτει ένα «χαλινάρι» προκειμένου να μη μπερδευτούν οι πιο όψιμοι αναγνώστες.
Η ειρωνεία και ο σκωπτικός χαρακτήρας πάντως χρησιμοποιούνται πλέον με άνεση από τη συγγραφέα, η οποία τα έχει εντάξει επιτυχώς στον λόγο της, μαζί πλέον με τον αυτοσαρκασμό, ο οποίος μιμείται επιτυχώς τον Λονδρέζικο χαρακτήρα. Αλίμονο, όπως μας προειδοποιεί η ίδια για τους Άγγλους «Αν αποτύχεις να τους μιμηθείς θα είσαι γελοίος, αν πετύχεις θα είσαι ακόμα πιο γελοίος –George Mikes».
Εν τέλει, ένα πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα, μια πολυδαίδαλη πινακοθήκη για τα λονδρέζικα ήθη, ένα βιβλίο από αυτά που ίσως δεν βοηθούν τον συγγραφέα να αναδείξει όλες τις πτυχές του συγγραφικού του ταλέντου, αλλά πετυχαίνουν το ζητούμενο, την αναγνωστική ευχαρίστηση.
Κάπου ανάμεσα στα 3 ή 4 αστεράκια... το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου ήταν για 3 αστέρια, κάποιες φράσεις το απογείωναν στα 4...
Το Λονδίνο το αγαπάω πολύ, αλλά έχει τα στραβά του - όπως και όλος ο κόσμος. Η συγγραφέας επισημαίνει κάποια στοιχεία, ώρες ώρες δεν με βοηθούσε να καταλάβω αν τελικά συμπαθεί τους Άγγλους ή αν μένει εκεί και είναι τραβάτε με κι ας κλαίω. Δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο της (δεν το αποκλείω βέβαια να διαβάσω στο μέλλον) για να ξέρω το ύφος που γράφει, αλλά γενικά δεν ένιωσα να γίνεται το .... connection. Δεν μου άρεσε πως συχνά πεταγόταν από το ένα θέμα στο άλλο, ήταν ιδιαιτέρως ειρωνική με τους... συμπολίτες της - μάλλον το επεδίωκε βέβαια, αλλά το stand up comedy που ίσως ήθελε δεν της βγήκε καλά... ίσως έχει βρετανοποιηθεί περισσότερο από όσο θα ήθελε και το χιούμορ να ήταν το αγγλικό φλεγματικό, αυτό που δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά!!!
Το φινάλε πολύ ενδιαφέρον και γενικά όλο το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα!
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, με φλεγματικό χιούμορ, σε στιγμές νόμιζα πως έπαιρνα μέρος σε stand up παράσταση. Η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει το βιβλίο, το συστήνω ειδικά σε άτομα που έχουν επισκεφθεί την Αγγλική πρωτεύουσα ή πρόκειται να το κάνουν :D
Tο βιβλίο αυτό είναι το τρίτο κατά σειρά και τελευταίο έργο της Ελεάννας Βλαστού. Όπως ονοματίζει ο τίτλος κεντρικό θέμα αποτελεί η πρωτεύουσα της Αγγλίας. Η συγγραφέας σε α' πρλοσωπο μας ξεναγεί και παρουσιάζει τις εμπειρίες της στη χώρα. Απόλαυσα τις σελίδες αυτέα γιατί διέθεταν ένα ιδιαίτερο χιούμορ (πιθανότατα ταίριαζε με το δικό μου). Εγκυβωτισμένες φράσεις άλλων συγγραφέων εντοπίζονται κ σε αυτό το έργο βοηθώντας την σύνδεση των σκέψεων και την δημιουργία συνειρμών. Παράδειγμα αποτελεί το συμπέρασμα απο τα γραφόμενα του Μπόρχες: Ο,τι υπονοείται είναι αποτελεσματικότερο απο εκείνο που δηλώνεται.
είναι να απορείς με τη συγγραφέα: πού ακριβώς κατόρθωσε να βρει τέτοιους άγγλους που να επιβεβαιώνουν όλα τα στερεότυπα που έχουν βγει γι αυτούς? Εγώ πάντως δεν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν αυτού του είδους. Κι ας μην πούμε καλύτερα για τις πολιτικές απόψεις όλων αυτών των ανθρώπων
Το βιβλιο διηγειται τις εμπειριες της συγγραφεως στην πρωτευουσα της Αγγλιας με εξαιρετικο χιουμορ και απολαυστικο τροπο γραφης που διαβαζεται απνευστι! Οι εμπνευσμενες ιστοριες που εζησε και μας διηγειται μας μεταφερουν στο γνωριμο βρετανικο περιβαλλον και ο αμεσος τροπος γραφης της κανουν το βιβλιο της την τελεια συντροφια για χαλαρωση τα καλοκαιρινα απογευματα! Ενα βιβλιο με πολυ καλο και υψηλης αισθητικης χιουμορ.
Η Ελεάννα Βλαστού ξέρει να παίζει με τις λέξεις, να στραγγίζει τα κλισέ, να σκορπάει σκέψεις με βρετανικό φλέγμα και να σε κάνει να αναρωτιέσαι πως είναι ο άντρας της.
I decided to pick this book up as an "in-between" reading among bigger, harder-to-read books. It served fine as that, but unfortunately it was clear (from the very first pages) it was not meant to be something greater.
It's easy to read and fun at some times and that's all. It's not so much about London as it is about English people, their "do and don't" and frankly, it seems like a huge exaggeration. I've lived in London for some weeks and my brother lives there for years. We have a very different idea of what London and its citizens are than what this books describes. I won't take into account the author's beliefs and ideas, but even in that all seems like a huge mess which she attempts to argue for using some examples and ignoring the bigger picture. She even contradicts herself more than at once.
I can see why some people like it, but for me it was not as well documented or as fun as it needed to be.
Δεν πρόκειται για μια ιστορία, σκεφτείτε το βιβλίο ως συλλογή άρθρων που έχουν αναρτηθεί σε Κυριακάτικη έκδοση εφημερίδας. Οπότε επόμενο είναι πως τα θέματα αλλάζουν μια δεν υπάρχει κάποια συνέχεια ή αλληλουχία μεταξύ των θεμάτων (το οποίο και προφανώς δεν είναι κάτι το αρνητικό).
3 αστέρια άνετα, είναι ένα ευχάριστο βιβλίο και κάποια από τα κεφάλαια είναι ιδιαίτερα επιτυχημένα (προσωπικά κάποια τα βρήκα αδιάφορα.) Ένα μειδίαμα, έστω και ελαφρύ, σχεδόν πάντα υπάρχει κατά την ανάγνωση.
Τέλος, θα εστιάσω στο "Επαναλαμβανόμενο μοτίβο", είναι μια από τις καλύτερες αναλύσεις περί μεταναστών που έχω διαβάσει και ίσως αξίζει κανείς να ανοίξει το βιβλίο μόνο και μόνο για αυτό το κομμάτι. Ένα θέμα ιδιαίτερα επίκαιρο, ασχέτως του τόπου στον οποίο κανείς ζει, εδώ και πολλά χρόνια.
Όχι ακριβώς αυτό που περίμενα.. Μιλάει κυρίως για τους Άγγλους (και πάλι διαφωνώ σε πολλά σημεία) και όχι για το Λονδίνο και κυρίως μέσα από δικά της βιώματα όπου όμως δε μας δίνει μια βάση, ένα background ωστε να καταλαβουμε.. Η διήγηση διακόπτεται πολλές φορές για να πετάξει μικροιστοριούλες ψιλοσχετικές (ή και όχι) χωρίς να δίνει κατι ουσιατικό. Σίγουρα παίρνεις μια γενική εικόνα των Άγγλων και της πρωτεύουσας αλλα μια τοσο πολυμορφικη πολη οπως το Λονδινο όπου οι γεννημα θρεμα Αγγλοι ειναι μοιονοτητα, δε μπορει τα πραγματα να ειναι μονο ετσι. Ζω κ εγω πολλα χρονια στο Λονδίνο και διαφωνησα παρα πολλες φορες με οσα διαβασα. Ευχαριστο και λαφρυ οτι πρεπει για τη παραλια αλλα ως εκει.
Διαβάζεται σε λίγες ώρες. Είναι σαν ένα μεγάλο χρονογράφημα. Τις πιο πολλές φορές δείχνει να ξέρει για ποιο πράγμα γράφει. Έχει χιούμορ, κι όταν δεν έχει, προσποιείται ότι έχει. Συμπαθεί μάλλον τους Άγγλους, αντιπαθώντας τον αγγλικό τρόπο ζωής. Παράδοξο; Ίσως. Παράδοξο σαν την ίδια την Αγγλία, μια χώρα που σου λείπει όταν είσαι μακριά της (ειδικά αν εχεις περάσει κάποια χρόνια της ζωής σου εκεί) κ που θέλεις να την εγκαταλείψεις όταν νιώσεις ότι «κόλλησες» εκεί. Τελικά, Ελεάννα, αρκεί η οικογενειακή ευτυχία ή το περιβάλλον είναι αυτό που χρωματίζει τα πάντα..;;
It started as funny and actually depicted some true facts about life in London. However, as it went on, there was to much negativity. The author only talked about the negative facts about London city and its people. Didn't leave me feeling refreshed, rather made me miserable too, as I felt the author is while living in London. Don't get me wrong, some things were actually funny and very true about London, but I would like it more if she mentioned at least a few good things too, so it would balance the negative vibe out.
Έξυπνο και ευκολοδιάβαστο βιβλίο που δίνει μια χιουμοριστική ματιά για τη ζωή στο Λονδίνο (οχι στη Βρετανία γενικότερα - έχει διαφορά!) και για όλα εκείνα που κάνουν εντύπωση το πρώτο διάστημα που μένει μια Ελληνίδα/ένας Έλληνας εδω. Ευχάριστο αν και σχετικά ρηχό, με λίγο απ' όλα κάλυψη θεμάτων από το Brexit μέχρι τις αγγλικές εφημερίδες και την βασιλική οικογένεια. 4 αστεράκια γιατί ταυτίστηκα με καταστάσεις που περιγράφονται σε ουκ ολίγα θέματα!
Ενώ η αφήγηση είναι πρόσχαρη και ανάλαφρη, πράγμα που λατρεύω, διαφωνώ με το περιεχόμενο. Μένω στο Λονδίνο εδώ και 4 χρόνια, έχοντας πολλούς (καλούς) φίλους Άγγλους και η αλήθεια είναι ότι ενώ καταλαβαίνω κάποια από τα στερεότυπα που περιγράφονται (πχ γελάνε εις βάρος τους κτλ), θεωρώ που τα περισσότερα είναι στερεότυπα που έχουν οι Έλληνες για τους Άγγλους και γενικότερα τους βορειοευρωπαίους.
Συμπαθητικό ψυχογράφημα του σημερινού Λονδρέζου. Φαντάζομαι πιο ενδιαφέρον για κάποιον που εχει πραγματικά ζήσει στο Λονδίνο και συναναστραφεί τον κόσμο του για κάτι παραπάνω από εβδομαδιαίες διακοπές...
Υπέροχη απεικόνιση της ζωης στο Λονδίνο. Εξαιρετική απόδοση της ψυχοσυνθεσης των Άγγλων. Highly recommended σε όλους τους Έλληνες που ζουν στο Ηνωμένο βασίλειο.