Machteld wordt gevraagd om dansles te gaan geven aan de twee kinderen van de Heer, de tweeling Albaric en Vallerie Telfour. Zij staan op het punt om te debuteren in de hogere kringen. Door een dreigende uitbraak van Toverij, een allesverwoestende Magische macht, moeten zij het doen met de lessen van dit 'dorpsmeisje'.
Al snel blijkt dat Machteld haar vak verstaat - onder haar bezielende leiding beheersen Vallerie en Albaric al snel de basis van het dansen. Minachting verandert in respect, en respect groeit uit tot genegenheid. Terwijl de Toverij door de buurlanden raast en steeds dichterbij komt, worden Machteld en Vallerie verliefd op elkaar. Een relatie tussen de twee meisjes is echter absoluut uitgesloten en Machteld moet terug naar huis.
Dan neemt Vallerie drastische maatregelen om Machteld bij zich te houden. Zo drastisch, dat er doden zullen vallen.
"Je hebt altijd een keus. Zelfs wanneer je denkt dat je met je rug tegen de muur staat, is er altijd iets wat je kunt doen. Je kunt altijd jezelf blijven." ~ p61.
De tranen bleven maar komen tijdens het lezen van de laatste pagina!! Wat een prachtig verhaal...
"Met elke slag van haar bonzende hard wist ze het met meer zekerheid dit moest liefde zijn." ~ p153.
Dansen tot de zon komt verteld het verhaal van Machteld, een dorpsmeisje met een passie voor dans. Wanneer door de dreigende uitbraak van Toverij de grenzen worden dicht gegooid, wordt zij aan het kasteel ontboden. De tweeling van de Heer Telfour, Albaric en Vallerie, staan op het punt te debuteren en hebben dansles nodig. Dat Machteld haar vak verstaat is al snel duidelijk. Terwijl de dreiging in de buurlanden steeds erger wordt, worden Machteld en Vallerie verliefd, iets wat absoluut verboden is. Maar de liefde tussen beide is zo sterk dat ze in een vreselijke situatue terecht komen. In deze tijd zie je steeds meer boeken voorbijkomen met het thema diversiteit, en ik juich dat helemaal toe. We leven nu eenmaal niet meer in een maatschappij waarin de liefde niet enkel tussen een man en vrouw hoeft op te bloeien. Marieke Frankema heeft die liefde weer prachtige weten te vangen met haar verhaal. Daar waar ik in het vorige boek, Verblind, nog de emotie miste, maakt ze het in dit boeken weer dubbel en dwars goed. Juist de struggel van het onbekende, de druk van 'de maatschappij' en de angst zorgt ervoor dat dit verhaal binnenkomt. En dat alles is een historische setting, met een vleugje spirituele magie.
"Als je er iets aan kunt veranderen. Moet je dat doen. Als je er niets aan kunt veranderen, moet je het loslaten." ~ p217.
Dit is de schrijfkracht zoals ik die van Marieke Frankema ken, verwacht en waar ik elke keer weer naar uitkijk. Een heerlijke manier van vertellen, waarin het verhaal zacht je kabbelend meeneemt, en zonder dat je het beseft je hart aan het einde langs een waterval laat verpletteren. En zittend onder aan die waterval kan je alleen maar genieten van haar schoonheid, en vergeet je alle pijn. Dikke 5 sterren.
Dansen tot de zon komt is een liefdevol, vreugdevol, verdrietig en hartverscheurend verhaal. Door de prachtige karakters van de personages en de passie- en liefdevolle schrijfstijl is het een verhaal waar je met volle tuigen kunt van genieten en af en toe een traantje moet wegpikken.
Ooit had ik een goed idee voor mijn blog. Elke maand zou ik een boek van eigen bodem kopen en uitgebreid aandacht besteden aan de auteur. Je begrijpt het al, dat werd een dure grap. Ik leerde steeds nieuwe auteurs kennen en werd op meer en meer boeken verliefd. Ik ben er dus weer mee gestopt. Maar, Marieke Frankema was een van die auteurs en langzaamaan ben ik nu al haar boeken aan het verzamelen en lezen.
Ik wist eerlijk gezegd niet goed wat ik van dit boek moest verwachten. Naar mijn smaak werd er in de flaptekst te weinig gesproken over magie of andere fantasy elementen. Maar, de auteur wist me al vaker te verrassen met boeken die niet in mijn straatje leken te passen. Ik wilde dit boek dus toch heel graag een kans geven. En al na de eerste hoofdstukken zat ik er helemaal in en wilde ik alleen nog maar verder lezen. (En baalde ik dat ik daar geen tijd voor had)
Dit boek bevat inderdaad relatief weinig magie, maar het boek bevat wel hele intrigerende personages en hele rauwe en eerlijke emoties. Uiteraard steelt Machteld op alle vlakken de show. Ik ben nooit een voorstander van "alle belangrijke personages vechten om het hart van de hoofdpersoon", maar in dit geval snapte ik helemaal waarom. Machteld IS een soort van magisch. Haar uitstraling spatte van het papier af en haar lieve, vrije en zachtaardige karakter was ook om van te houden.
Maar ook de andere personages blijven niet achter. Vallerie is misschien niet het slimste personage in dit boek, maar ze is wel oprecht en bereid om te vechten voor wat ze wil. Dat ze daarin niet altijd de beste keuzes maakt en dus niet altijd de beste beslissingen neemt, maakt dit boek eigenlijk alleen maar tragischer. Ik wil uiteraard niets verklappen over het einde, maar op een bepaald moment werd inderdaad steeds duidelijker dat we op zo'n soort einde afstevenden.
Ik ga eens kijken welke boeken van Marieke Frankema ik nu nog mis in de collectie. Ze komt naar Fantastic Reads in Tilburg, dus wie weet...
Ik kocht dit boek tijdens een sale van AnderWereld. Aan het begin van dit boek staat dat je het op twee manieren kunt lezen. Zoals een gewoon boek, of met allerlei extra's. Ik las dit boek op de gewone manier. Het gaat over Machteld. Ze is de dochter van een molenaar en houdt van dansen. Op een dag wordt ze gevraagd om de kinderen van de Heer dansles te geven, de tweeling Albaric en Vallerie. Zij zullen binnenkort debuteren in de hogere kringen. Vanwege de uitbraak van Toverij, een alles verwoestende magische macht, moeten ze het doen met dit dorpsmeisje. Het contrast tussen het leven op het kasteel en dat in het dorp is groot, maar toch ook niet. Als lezer zie je de liefde tussen Machteld en Vallerie opbloeien. Een liefde die verboden is, en dat weten ze al te goed. Hun opbloeiende liefde wordt prachtig beschreven, ik leefde helemaal met hen mee. Dat geldt ook voor het vele dansen in het boek. Ik kreeg zin om ook te dansen. Behalve de hoofdpersonen, waren Mami en Jolijne mijn favoriete personages. De cover is gemaakt in de kleuren van de zonsopkomst. Hierbij valt de zon precies in de O van het woord “zon”. Erg mooi gedaan. Hoewel in dit boek fantasy voorkomt, is het naar mijn mening meer een liefdesverhaal tegen een middeleeuwse achtergrond. Een prachtig, ontroerend verhaal dat liefhebbers van fanatsy, young adult en/ of historische romans zeker zullen waarderen.
Disclaimer: ik zit met de auteur in een schrijfgroep, maar ik geloof niet dat ik mijn mening over haar boek daardoor heb laten beïnvloeden.
Wat een heerlijk boek. Fijne stijl, fijne personages, fijn verhaal.
Een interessante keuze, die wat mij betreft goed heeft uitgepakt, vond ik hoe dicht het verhaal op de personages blijft en hoe weinig we van de grotere situatie meekrijgen. In het begin stoorde het me weleens hoe weinig ik van de Toverij meekreeg waar iedereen zo bang voor leek te zijn, tot ik besefte dat de personages met wie we meekijken er óók nauwelijks iets van weten. Misschien dat een concreet voorbeeld van wat er is om bang voor te zijn, vroeg(er) in het verhaal, de sfeer had kunnen versterken om de lezer meer met die angst te laten meeleven. Aan de andere kant: op deze manier ligt de nadruk echt op de onderlinge relaties tussen personages en de gevaren die daaruit voortkomen, tegen de achtergrond van een verre dreiging die vooral indirect hun lot beïnvloedt. En dat is duidelijk waar Marieke Frankema goed in is: emoties en onderlinge spanningen tussen personages. Natuurlijk tussen de hoofdpersonen, maar wat er speelt tussen Machteld en Tomas vond ik ook erg mooi beschreven.
Het leek me een heel mooi boek. Ik kocht het rechtstreeks van de schrijfster met hoge verwachtingen. Maar ik ben helaas erg teleurgesteld.
Het verhaal is op zich prima, denk ik. Ik ga het daar niet over hebben. Het grote probleem met dit boek is de schrijfstijl. Er wordt meer dan een hele bladzijde (compacte versie) gebruikt om te beschrijven hoe Machteld zich uitkleed en gaat slapen. Er wordt in meerdere bladzijden heel gedetaileerd beschreven hoe de gangen van het kasteel er uitzien als Machteld er doorheen loopt. Er wordt heel gedetaileerd beschreven hoe de danslessen precies verlopen. Elke gedachte, elk kuchje en elk gebaar van alle personen wordt beschreven. De schrijfster zorgt er voor dat je alles precies hetzelfde ziet als dat zij het voor ogen had.
En dat leest heel vermoeiend. Details kunnen een verhaal levendig en interessant maken, maar je kan er ook in doorschieten. En dat is wat de schrijfster met dit boek heeft gedaan.
Ik heb het boek niet uitgelezen. Ik ben gekomen tot hoofdstuk 24 en daarna was ik het zat.
Ik heb de schrijfster gesproken op Castlefest. Ze staat achter haar schrijfstijl. Ik vind haar aardig ik heb persoonlijk niets tegen haar. Maar ik ga geen boeken meer van haar lezen.
Net klaar met lezen en vol met gemengde gevoelens. Maar zeker niet door de schrijfstijl. Nu moet ik het even verwerken denk ik. Al mijn gevoel van onrecht werd aangesproken door dit verhaal.