Η μουσική συνθέτει το σύνολο των ακροατών σε κοινωνία με τον ίδιο τρόπο -και αυτό πιστεύω πως το νοιώθω συχνά- που εμείς, συνεπαρμένοι από τη μαγεία της μεταμορφωτικής της δύναμης, βιώνουμε ένα είδος μυστικής εξαΰλωσης, συγχώνευσης και συνένωσης με τη μουσική. Ο έρωτας της μουσικής, που μας κατακλύζει σαν χείμαρρος, λύνει τα δεσμά της ατομικότητας.
- Η δύναμη της μουσικής, που στοχεύει στη μεταμόρφωση της ομάδας προσώπων σε κοινωνία και κατορθώνει να δημιουργήσει αυτή την αρμονική κοινότητα, αυτό το αίσθημα ομαδικότητας, είναι μια μεγάλη απόδειξη της ύπαρξης και της έντασης των ηθικών της δυνάμεων. Αυτή η ομαδικότητα δεν αφορά μόνο σ' εκείνους που είναι δεμένοι με τη μουσική τέχνη, δηλαδή τους μουσικούς. Η τέχνη μας συμπαρασύρει στον ίδιο μαγικό κύκλο και τους ακροατές.
- Ο έρωτας της μουσικής, που μας κατακλύζει σαν χείμαρρος, λύνει τα δεσμά της ατομικότητας. Η μοναχική ψυχή που στη Γη αυτή είναι καταδικασμένη να ζει για πάντα φυλακισμένη στον εαυτό της, καθώς ανυψώνεται στη σφαίρα της αιωνιότητας της μουσικής, γίνεται μέτοχος της αιώνιας ένωσης με το σύμπαν, βιώνει την αίσθηση της μακαριότητας. Για τις μεγάλες στιγμές κατά τις οποίες η μουσική μας συναρπάζει μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του θνήσκοντος Φάουστ: "Μες απ' την πρόγευση μιας τέτοιας μεγάλης ευτυχίας ένιωσα τώρα την πιο υψηλή ηδονή".
Οι θεωρητικοί της μουσικής πάντα με έβρισκαν απροετοίμαστο στο να κατανοήσω την σκέψη τους. Το ίδιο συνέβη και εδώ. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια ομιλία που έδωσε ο συγγραφέας σχετικά με την ηθική φύση της μουσικής αλλά και την πολυδιάστατη φύση της συνολικά. Οι παραλληλισμοί των νοημάτων μεταξύ της φιλοσοφίας και της μουσικής δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητοί, ιδιαίτερα σε μένα που δυστυχώς δεν έχω θεωρητική εκπαίδευση στον τομέα αυτό...