What do you think?
Rate this book
Kukolka
Ukraine, 90er Jahre. Große Party der Freiheit. Manche tanzen und fressen oben auf dem Trümmerhaufen der Sowjetunion, andere versuchen noch, ihn zu erklimmen. Auch Samira. Mit sieben Jahren macht sie sich auf die Suche nach Freiheit und Wohlstand. Während teure Autos die Straßen schmücken, lebt Samira mit ein paar anderen Kids in einem Haus, wo es keinen Strom, kein warmes Wasser und kein Klo gibt. Aber es geht ihr bestens. Sie hat ein eigenes Sofa zum Schlafen und eine fast erwachsene Freundin, die ihr alles beibringt. Außerdem hat sie einen Job, und den macht sie gut: betteln. Niemand kann diesem schönen Kind widerstehen, auch Rocky nicht. Er nennt sie Kukolka, Püppchen. Wenn Kukolka ihn lange genug massiert, gibt er ihr sogar Schokolade. Alles scheint perfekt zu sein. Doch Samira hält an ihrem Traum von Deutschland fest. Und ihr Traum wird in Erfüllung gehen, komme, was wolle. Lana Lux hat einen gnadenlos realistischen Roman über Ausbeutung, Gewalt und Schikane geschrieben, über ein Leben am Rande der Gesellschaft, geführt von einer Heldin, die trotz allem schillernder nicht sein könnte.
375 pages, Paperback
First published August 18, 2017
22 people are currently reading
1087 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 120 reviews
July 5, 2025
Es fällt mir wirklich schwer, dieses Buch zu bewerten, denn auf der einen Seite fand ich es zum Teil(!!) richtig gut erzählt und ich war auch (bis zur Hälfte ungefähr) sehr invested in die Geschichte, aber auf der anderen Seite habe ich SO VIELE Kritikpunkte. Wo fange ich an?
Vielleicht erstmal mit der Handlung (Achtung Spoiler, TW massive sexualisierte Gewalt gegen Kinder): Die Hauptfigur"Kukolka" heißt eigentlich Samira: ein Waisenkind, das mit sieben Jahren aus dem Heim abhaut und kurz darauf von einem Typen namens Rocky zum Betteln, Klauen und Singen auf die Straße geschickt wird. Es ist Rockys "Business". In dem heruntergekommenen Haus leben neben Samira noch weitere Kinder mit dem gleichen Schicksal. Was dann kommt, ist für erwachsene Leser*innen ziemlich direkt klar. Aus Samiras kindlicher Perspektive jedoch nicht: Rocky beginnt Samira ca. ab ihrem 10. Lebensjahr sexuell auszubeuten und der Roman, der auch vorher schon voller Grausamkeit war, wechselt auf ein komplett neues Level des Grauens. Als Samira 12 ist, verliebt sie sich in einen mindetsens zehn Jahre älteren Mann und geht mit ihm weg. Auch er beutet sie sexuell aus, sperrt sie ein, schlägt sie, erniedrigt sie... Ihr Weg führt sie schließlich nach Deutschland, wo ihr "Freund" sie an andere Männer verkauft, bevor er sie schließlich gänzlich an einen Ring von Menschenhändler*innen verkauft und Samira täglich von 10 bis 20 Männern vergewaltigt wird.
Ich glaube, in der Zusammenfassung wird schon mein erster Kritikpunkt deutlich: der Roman ist eine Aneinanderreihung möglichst schockierender Grausamkeiten. Von einem Mädchen, das oral vergewaltigt und dann in den Kopf geschossen wird, über detaillierte Beschreibungen sexualisierter Gewalt gegen Kinder bis hin zur expliziten Darstellung von Zwangsprostitution - dieses Buch will um jeden Preis schockieren und es ist einfach nur absolut ekelhaft. Maybe it's just me, aber ich hätte auch vorher gewusst, dass Kindesmissbrauch und Vergewaltigungen schrecklich sind, es hätte keine ellenlangen Beschreibungen gebraucht.
Mein zweiter Kritikpunkt ist die rassistische Sprache. Permanent fällt das Z-Wort, inklusive rassistischer Beschreibungen und Zuschreibungen. Samira wird als Z beschimpft und hasst selbst alle Sinti*zze und Rom*nja. Die Autorin ist laut Wikipedia ukrainisch-jüdischer Herkunft, warum sie mehrfach diesen extrem gewaltvollen Rassismus reproduziert, ohne ihn auch nur irgendwie einzuordnen, verstehe ich wirklich gar nicht. (habe, während ich das schreibe, die Bewertung von 2 auf 1 Stern korrigiert.)
Mein dritter Kritikpunkt: alle Figuren sind komplett eindimensional. Alle haben nur ihre jeweilige Funktion für die Geschichte. Selbst über die Hauptperson erfährt man eigentlich kaum was, das nicht zur Illustration ihrer Naivität dient.
Am Ende wirkt das ganze Buch einfach wie ein reiner "Elendsporno"; weiße Leute im bequemen Sessel können sich schön gruseln und sagen: "Ach wie schrecklich, die armen Mädchen. naja."
Ich erkenne einfach überhaupt nicht, was dieser Roman mir sagen will. Es fühlt sich an, als wäre hier das Leben von Menschen in Armut und Not ausgebeutet worden für den Grusel. Wäre es die Autobiografie einer "echten" Samira, dann wäre es was anderes, aber so ist es einfach nur verstörend.
Vielleicht erstmal mit der Handlung (Achtung Spoiler, TW massive sexualisierte Gewalt gegen Kinder): Die Hauptfigur"Kukolka" heißt eigentlich Samira: ein Waisenkind, das mit sieben Jahren aus dem Heim abhaut und kurz darauf von einem Typen namens Rocky zum Betteln, Klauen und Singen auf die Straße geschickt wird. Es ist Rockys "Business". In dem heruntergekommenen Haus leben neben Samira noch weitere Kinder mit dem gleichen Schicksal. Was dann kommt, ist für erwachsene Leser*innen ziemlich direkt klar. Aus Samiras kindlicher Perspektive jedoch nicht: Rocky beginnt Samira ca. ab ihrem 10. Lebensjahr sexuell auszubeuten und der Roman, der auch vorher schon voller Grausamkeit war, wechselt auf ein komplett neues Level des Grauens. Als Samira 12 ist, verliebt sie sich in einen mindetsens zehn Jahre älteren Mann und geht mit ihm weg. Auch er beutet sie sexuell aus, sperrt sie ein, schlägt sie, erniedrigt sie... Ihr Weg führt sie schließlich nach Deutschland, wo ihr "Freund" sie an andere Männer verkauft, bevor er sie schließlich gänzlich an einen Ring von Menschenhändler*innen verkauft und Samira täglich von 10 bis 20 Männern vergewaltigt wird.
Ich glaube, in der Zusammenfassung wird schon mein erster Kritikpunkt deutlich: der Roman ist eine Aneinanderreihung möglichst schockierender Grausamkeiten. Von einem Mädchen, das oral vergewaltigt und dann in den Kopf geschossen wird, über detaillierte Beschreibungen sexualisierter Gewalt gegen Kinder bis hin zur expliziten Darstellung von Zwangsprostitution - dieses Buch will um jeden Preis schockieren und es ist einfach nur absolut ekelhaft. Maybe it's just me, aber ich hätte auch vorher gewusst, dass Kindesmissbrauch und Vergewaltigungen schrecklich sind, es hätte keine ellenlangen Beschreibungen gebraucht.
Mein zweiter Kritikpunkt ist die rassistische Sprache. Permanent fällt das Z-Wort, inklusive rassistischer Beschreibungen und Zuschreibungen. Samira wird als Z beschimpft und hasst selbst alle Sinti*zze und Rom*nja. Die Autorin ist laut Wikipedia ukrainisch-jüdischer Herkunft, warum sie mehrfach diesen extrem gewaltvollen Rassismus reproduziert, ohne ihn auch nur irgendwie einzuordnen, verstehe ich wirklich gar nicht. (habe, während ich das schreibe, die Bewertung von 2 auf 1 Stern korrigiert.)
Mein dritter Kritikpunkt: alle Figuren sind komplett eindimensional. Alle haben nur ihre jeweilige Funktion für die Geschichte. Selbst über die Hauptperson erfährt man eigentlich kaum was, das nicht zur Illustration ihrer Naivität dient.
Am Ende wirkt das ganze Buch einfach wie ein reiner "Elendsporno"; weiße Leute im bequemen Sessel können sich schön gruseln und sagen: "Ach wie schrecklich, die armen Mädchen. naja."
Ich erkenne einfach überhaupt nicht, was dieser Roman mir sagen will. Es fühlt sich an, als wäre hier das Leben von Menschen in Armut und Not ausgebeutet worden für den Grusel. Wäre es die Autobiografie einer "echten" Samira, dann wäre es was anderes, aber so ist es einfach nur verstörend.
February 25, 2024
Ein Buch wie ein Tritt in den Magen. Ich habe Samira so sehr ins Herz geschlossen und um sie gebangt und gehofft dass sich irgendwann alles für sie zum Guten entwickelt. Die Vorstellung, dass es in der Realität Mädchen tatsächlich so oder so ähnlich geht oder ging, will einen schreien lassen. Es kommt sehr treffend rüber, auf wie viele verschiedene Arten Menschen grausam und gleichgültig gegenüber anderen Menschen, die vielleicht Unterstützung brauchen, sein können.
Wenn nötig bitte unbedingt Content Notes checken, aber ansonsten eine große Empfehlung.
Wenn nötig bitte unbedingt Content Notes checken, aber ansonsten eine große Empfehlung.
August 19, 2021
Ukrajina 90-tych rokov. Mladé dievčatá a ženy sú tovar, ľahký zdroj príjmov. O tom ale Samira a Marina, vyrastajúce v sirotinci bez lásky, nič netušia. Na Marinu sa usmeje nevídané šťastie - odvedie si ju nemecký pár. Samira zostáva, ale z listu od kamarátky čerpá nádej, že sa do Nemecka dostane aj ona - ako jej sestra. Malé dievča nerozlišuje túžbu a reálne možnosti ani nebezpečenstvo, a tak sa po konflikte v sirotinci vyberie svojej ilúzii v ústrety - veď dostať sa do Nemecka nemôže byť zložité. Za múrmi sirotinca bolo ťažko, studeno, smutno. Ale svet vonku je ďaleko horší. Farebnejší, ale aj divokejší, krutejší a zákernejší. Skutočný svet je pre dievča ako Samira ringom.
Lana Lux žila na Ukrajine do desiatich rokov, potom sa s rodičmi dostala do Nemecka. Ako dieťa druhej polovice osemdesiatych rokov sa asi nutne musela zamýšlať nad tým, ako by sa jej dospievanie a ďalšie roky odvíjali v divokých časoch na Ukrajine. Jej Kukolka je vymyslená - je ale jasné, že skutočne existovali mnohé Samiry, Daše či Lydie. Možno ich dnes už niet.
Samira vo svojej detskej naivite pomaly zisťuje, že je iba málo ľudí, ktorí ju nechcú zneužiť. Jej najdôležitejšie vzťahy sú buď na princípe tovaru a majiteľa alebo stretnutia lámajúcej sa a už zlomenej duše. Hrôzy, ktoré Lana Lux v knihe približuje, sa prijímajú ťažko, ale podarilo sa jej nájsť prístup medzi nezúčasteným opisom a desivým vŕtaním sa v detailoch. Rozpráva o nich cez optiku neskúseného dieťaťa, neskôr naivného devčaťa, čo si hľadá hiezdo, "svojho človeka", potom bolestne zmenenej dievčiny, ktorá má ale predsa silnejší korienok ako by sa mohlo zdať.
Kukolka je výborne a pútavo napísaná kniha, od ktorej sa nedá odtrhúť. Napriek všetkému zlu a krutosti vás to stále núti čítať ďalej, možno aj preto, že v Samire ten zdravý korienok stále cítite a nesmierne jej želáte, aby sa dočkala dôstojného života. Jej život v Nemecku je peklo na zemi. Na Ukrajine by zrejme už ani nebol. Kukolka je nesmierne smutný príbeh dievčaťa, čo vlastne nikdy nemala normálne možnosti.
"Vedela som, že ma čaká taký istý osud ako Dašu a Lydiu. Vedela som, že nepatrím k nikomu a nič nie som hodna. Že som jednoducho tu - ako šváby. Nikto nevie, odkiaľ sú. Nikto ich nepotrebuje. Žijú, kým ich niekto nezabije.”
Lana Lux žila na Ukrajine do desiatich rokov, potom sa s rodičmi dostala do Nemecka. Ako dieťa druhej polovice osemdesiatych rokov sa asi nutne musela zamýšlať nad tým, ako by sa jej dospievanie a ďalšie roky odvíjali v divokých časoch na Ukrajine. Jej Kukolka je vymyslená - je ale jasné, že skutočne existovali mnohé Samiry, Daše či Lydie. Možno ich dnes už niet.
Samira vo svojej detskej naivite pomaly zisťuje, že je iba málo ľudí, ktorí ju nechcú zneužiť. Jej najdôležitejšie vzťahy sú buď na princípe tovaru a majiteľa alebo stretnutia lámajúcej sa a už zlomenej duše. Hrôzy, ktoré Lana Lux v knihe približuje, sa prijímajú ťažko, ale podarilo sa jej nájsť prístup medzi nezúčasteným opisom a desivým vŕtaním sa v detailoch. Rozpráva o nich cez optiku neskúseného dieťaťa, neskôr naivného devčaťa, čo si hľadá hiezdo, "svojho človeka", potom bolestne zmenenej dievčiny, ktorá má ale predsa silnejší korienok ako by sa mohlo zdať.
Kukolka je výborne a pútavo napísaná kniha, od ktorej sa nedá odtrhúť. Napriek všetkému zlu a krutosti vás to stále núti čítať ďalej, možno aj preto, že v Samire ten zdravý korienok stále cítite a nesmierne jej želáte, aby sa dočkala dôstojného života. Jej život v Nemecku je peklo na zemi. Na Ukrajine by zrejme už ani nebol. Kukolka je nesmierne smutný príbeh dievčaťa, čo vlastne nikdy nemala normálne možnosti.
"Vedela som, že ma čaká taký istý osud ako Dašu a Lydiu. Vedela som, že nepatrím k nikomu a nič nie som hodna. Že som jednoducho tu - ako šváby. Nikto nevie, odkiaľ sú. Nikto ich nepotrebuje. Žijú, kým ich niekto nezabije.”
October 6, 2024
3.75
Taky ukrajinsky Maly zivot. Ked si uz myslite, ze nepride nic horsie, tak ono to pride, ale casom sa to stane predvidatelnym, tak ako aj v pripade spominanej knihy. Jedna z tych bolavych knih, ktore precitate a uz sa k nim nechcete vracat, lebo vam mnohe sceny sposobuju nevolnost a nielen zdvihnute obocie (az na par jednotlivcov s nejakymi zvlastnymi zvratenymi sklonmi, ktori si uzivaju utrpenie postav opakovane a este radi citaju napr. Maly zivot). Zavriete knihu a povzdychnete si, ze toto vobec nie je fikcia, ze podobne veci, ktore sa diali Samire sa deju stale a pocitite bezmocnost.
Velmi dobre napisany page-turner, ktoremu svedci vyborny slovensky preklad. Mne sa zaver pacil, ludia by si priali asi happyend, ale taketo pribehy stastne konce nemaju.
Taky ukrajinsky Maly zivot. Ked si uz myslite, ze nepride nic horsie, tak ono to pride, ale casom sa to stane predvidatelnym, tak ako aj v pripade spominanej knihy. Jedna z tych bolavych knih, ktore precitate a uz sa k nim nechcete vracat, lebo vam mnohe sceny sposobuju nevolnost a nielen zdvihnute obocie (az na par jednotlivcov s nejakymi zvlastnymi zvratenymi sklonmi, ktori si uzivaju utrpenie postav opakovane a este radi citaju napr. Maly zivot). Zavriete knihu a povzdychnete si, ze toto vobec nie je fikcia, ze podobne veci, ktore sa diali Samire sa deju stale a pocitite bezmocnost.
Velmi dobre napisany page-turner, ktoremu svedci vyborny slovensky preklad. Mne sa zaver pacil, ludia by si priali asi happyend, ale taketo pribehy stastne konce nemaju.
Read
June 13, 2025Einfach nein. Ich habe den Goldenen Handschuh von Heinz Strunk ausgehalten. Aber diese Gewalt an Kindern schaffe ich nicht. Ich breche das Buch bei der Hälfte ab.
April 27, 2020
Was eine grausame Geschichte. So traurig. Und dieses Mädchen verliert nie die Hoffnung. Krass.
October 19, 2017
Schlimm
Samira wächst in einem ukrainischen Kinderheim auf, immer schon. Es gibt wenig, vor allem wenig Liebe, bis Marina in ihr Leben tritt. Doch die Freundin wird von Deutschen adoptiert und beide versprechen einander, dass Samira nachkommen wird. Doch bald flüchtet Samira, lebt bei Rocky, dem „väterlichen Freund“: Betteln, Diebestouren, alles wird abgeliefert an Rocky, sonst setzt’s was. Bald will Rocky die zarten Hände Samiras auch an seinem Körper. Als Samir Dima kennenlernt und sich verliebt, wird alles besser. Endlich ist sie erwachsen, endlich. Und Dima hat für die jetzt 13jährige sogar Kleidung, einen String-Tanga. Jetzt geht es nach Deutschland.
Autorin Lana Lux schafft es, einen meist passenden Tonfall zu finden für das als Ich-Erzählerin auftretende Kind: „Rocky schob mit einem Fuß ein wenig von dem Zeug beiseite und bildete für mich einen Pfad in die Küche. Die Dielen waren mal rot gestrichen gewesen und vorher blau und davor gelb. Das konnte man sehen, wenn man sich die abgeblätterte Farbe genau ansah. Und ich sah mir so was immer genau an. …“ S. 44f Das Kind beobachtet, geht naiv an alles heran, wirkt aber teils auch recht altklug. Den eigentlichen Schrecken erkennt zunächst nur der erwachsene Leser, nicht das Kind, so, dass nur Lydia zu Rocky ins Zimmer „darf“. Und wieder ein Buch, in dem die Völker der ehemaligen Sowjetunion sich besonders durch ihr Verhältnis zu Minderheiten auszeichnen „Was hast du hier zu suchen, Samira? Was seid ihr Zigeuner nur für unerziehbare Viecher?“ S. 13 (mein voriges Buch „Außer sich von Sasha Marianna Salzmann berichtete vom Antisemitismus), sinnlose Vorurteile gibt es andernorts anscheinend nicht.
Vorab: ja, das ist das letzte, Zwangsprostitution, Frauenhandel, Kindesmissbrauch. Das Buch ist hart. Aber was soll das jetzt? Ein Sachbuch könnte mir Zahlen liefern, wie hart es wirklich ist und vielleicht Lösungen diskutieren. Ein autobiographischer Roman könnte einer Betroffenen vielleicht wenigstens einen finanziellen Ausgleich verschaffen, aufklären. Ein literarischer Roman hätte über die offensichtliche Botschaft hinaus noch irgendetwas anderes vermittelt, eine tolle Sprache, was auch immer. So ist das für mich einfach nur Kitsch, vor allem durch ein Ende, wie es leider die wenigsten in dieser Hölle erleben dürften. Betroffenheitsschreibe.
Samira wächst in einem ukrainischen Kinderheim auf, immer schon. Es gibt wenig, vor allem wenig Liebe, bis Marina in ihr Leben tritt. Doch die Freundin wird von Deutschen adoptiert und beide versprechen einander, dass Samira nachkommen wird. Doch bald flüchtet Samira, lebt bei Rocky, dem „väterlichen Freund“: Betteln, Diebestouren, alles wird abgeliefert an Rocky, sonst setzt’s was. Bald will Rocky die zarten Hände Samiras auch an seinem Körper. Als Samir Dima kennenlernt und sich verliebt, wird alles besser. Endlich ist sie erwachsen, endlich. Und Dima hat für die jetzt 13jährige sogar Kleidung, einen String-Tanga. Jetzt geht es nach Deutschland.
Autorin Lana Lux schafft es, einen meist passenden Tonfall zu finden für das als Ich-Erzählerin auftretende Kind: „Rocky schob mit einem Fuß ein wenig von dem Zeug beiseite und bildete für mich einen Pfad in die Küche. Die Dielen waren mal rot gestrichen gewesen und vorher blau und davor gelb. Das konnte man sehen, wenn man sich die abgeblätterte Farbe genau ansah. Und ich sah mir so was immer genau an. …“ S. 44f Das Kind beobachtet, geht naiv an alles heran, wirkt aber teils auch recht altklug. Den eigentlichen Schrecken erkennt zunächst nur der erwachsene Leser, nicht das Kind, so, dass nur Lydia zu Rocky ins Zimmer „darf“. Und wieder ein Buch, in dem die Völker der ehemaligen Sowjetunion sich besonders durch ihr Verhältnis zu Minderheiten auszeichnen „Was hast du hier zu suchen, Samira? Was seid ihr Zigeuner nur für unerziehbare Viecher?“ S. 13 (mein voriges Buch „Außer sich von Sasha Marianna Salzmann berichtete vom Antisemitismus), sinnlose Vorurteile gibt es andernorts anscheinend nicht.
Vorab: ja, das ist das letzte, Zwangsprostitution, Frauenhandel, Kindesmissbrauch. Das Buch ist hart. Aber was soll das jetzt? Ein Sachbuch könnte mir Zahlen liefern, wie hart es wirklich ist und vielleicht Lösungen diskutieren. Ein autobiographischer Roman könnte einer Betroffenen vielleicht wenigstens einen finanziellen Ausgleich verschaffen, aufklären. Ein literarischer Roman hätte über die offensichtliche Botschaft hinaus noch irgendetwas anderes vermittelt, eine tolle Sprache, was auch immer. So ist das für mich einfach nur Kitsch, vor allem durch ein Ende, wie es leider die wenigsten in dieser Hölle erleben dürften. Betroffenheitsschreibe.
February 17, 2025
aua, krasses buch, harte themen, heftig wichtig. mein herz ist ein bisschen gebrochen, aber das war’s wert
May 16, 2021
There is a fine line between writing a book that’s raw and realistic and makes you uncomfortable and one that goes too far until it seems to only do what it does for shock value, and this one was at the wrong side of that line. Not because the things that happened to the main character were unrealistic, there are definitely plenty of people whose lives are similar to what happened in this book, and I do think it’s important to tell these kinds of stories and shed light on these issues. But the way in which this was written didn’t seem like it handled these issues with enough care, it felt like they were simply supposed to shock the reader or to make them cry. This might have very well not been the intention the book has been written with, the author might have truly wanted to write about experiences that aren’t often talked about in order to give these people a voice, but then she wasn’t too successful in my opinion.
If we just look at all the plot points, the themes, basically the story itself and ignore the characters and the tone for a bit, this could have been an amazing novel. Sometimes with books that span quite a number of years in the protagonist’s life the pacing feels a little off, but the pacing of this book was perfect, I never felt like it brushed over important moments or dragged out certain scenes or periods of the character’s life out too long. And had the characters been better developed and the tone less, for lack of a better word, exclusionary, this could have been so impactful.
But I had two big issues with this novel, the first one being how cliche all of the characters were. I couldn’t tell you a single thing about Samira’s personality, it felt like she was just an instrument to tell as story with, as opposed to a person to whom this story happens. All the people in she lives with in Rocky’s house are very one-dimensional too, each of them has one or two things that define them and make up their entire character. Dima was extremely cliche too, being a pedophile and sex trafficker was basically his only character trait, and I think it would have been both more realistic and scarier to actually have him have a little personality beyond that, but the way it was done he wasn’t a character but an instrument the book used to explain how Samira was forced into prostitution. Literally no one in here felt like a person, which made it impossible for me to care about what happened. Don’t get me wrong, I was still shocked by the things that happened, but I also felt like the book was just trying so hard to shock me with them and trying so hard to make me cry, and I’m sure I wouldn’t have had that impressions had the characters felt like people.
The main character of this book doesn’t know her parents, but from the way she looks people assume she’s Romani. But she herself internalizes all the hatred and prejudices against Romani people, which would have been great to be discussed in a book, had it actually addressed the way children from minorities can often be taught to hate their own people and not see themselves as part of them, or realize they are part of them, especially if they don’t grow up around them. But the book never went into that, it just left us with Samira being prejudiced against Romani people without discussing or challenging that. It also used the g-word throughout the entire book, without ever having it called out. I personally don’t think an author should use slurs that they don’t have a right to reclaim, it always comes across as extremely insensitive to me. And while I couldn’t find any information on whether this is own voices for the Romani rep, it also uses the f-slur several times, and the author definitely isn’t a gay guy. I don’t care whether someone wants to be realistic by writing slurs and discrimination against groups of people, if it’s done in a way where none of it gets called out in any way, I have an issue with it. It’s just not fun to be reading something just to suddenly have a random quote discriminating against you, and I’m also always worried it might encourage ignorant people to keep being ignorant, because they might believe if they read certain words in books all the time, these words must be ok to use.
The way disabled characters or characters with a mental illness were treated also wasn’t great, for example there is a scene where a guy who doesn’t have eyes asks our main character to kiss him, with the explanation that he’s at least twenty and has never been kissed because he’s so ugly, and she’s disgusted by that, because of the way his face looks. There is also a girl that I read as having selective mutism and there is a scene were Samira gets mad at her for not having said anything, saying that she knows that girl can speak. As someone with selective mutism that scene made me so angry, because I’ve been told things like that a million times, and it’s just not true, it’s not choosing to not speak in certain situations, it’s literally not being able to. Again, that comment wasn’t called out either. You can totally have character being ignorant to other people’s experiences, but if that isn’t actually painted as ignorance by the book it’s just going to encourage readers in their own ignorance, especially with identities experiences that aren’t represented or talked about a lot.
Lastly this book was also very transphobic without even having any trans characters (or any other queer characters for that matter). Usually when a book keeps equating body parts with gender I just call it cis-normative rather than outright transphobic, although it could definitely be argued that it is transphobic in every case, but this took the all women have vaginas narrative to a new level. There was literally no reason to highlight so many times how Samira’s body develops certain ways because she’s a woman, she gets a period because she’s a woman and so on and so forth. And while I get that Samira wouldn’t be educated about LGBT people, I don’t care how realistic a book character’s transphobic thoughts are, I can’t support a novel that actively erases trans people from it’s entire narrative.
If we just look at all the plot points, the themes, basically the story itself and ignore the characters and the tone for a bit, this could have been an amazing novel. Sometimes with books that span quite a number of years in the protagonist’s life the pacing feels a little off, but the pacing of this book was perfect, I never felt like it brushed over important moments or dragged out certain scenes or periods of the character’s life out too long. And had the characters been better developed and the tone less, for lack of a better word, exclusionary, this could have been so impactful.
But I had two big issues with this novel, the first one being how cliche all of the characters were. I couldn’t tell you a single thing about Samira’s personality, it felt like she was just an instrument to tell as story with, as opposed to a person to whom this story happens. All the people in she lives with in Rocky’s house are very one-dimensional too, each of them has one or two things that define them and make up their entire character. Dima was extremely cliche too, being a pedophile and sex trafficker was basically his only character trait, and I think it would have been both more realistic and scarier to actually have him have a little personality beyond that, but the way it was done he wasn’t a character but an instrument the book used to explain how Samira was forced into prostitution. Literally no one in here felt like a person, which made it impossible for me to care about what happened. Don’t get me wrong, I was still shocked by the things that happened, but I also felt like the book was just trying so hard to shock me with them and trying so hard to make me cry, and I’m sure I wouldn’t have had that impressions had the characters felt like people.
The main character of this book doesn’t know her parents, but from the way she looks people assume she’s Romani. But she herself internalizes all the hatred and prejudices against Romani people, which would have been great to be discussed in a book, had it actually addressed the way children from minorities can often be taught to hate their own people and not see themselves as part of them, or realize they are part of them, especially if they don’t grow up around them. But the book never went into that, it just left us with Samira being prejudiced against Romani people without discussing or challenging that. It also used the g-word throughout the entire book, without ever having it called out. I personally don’t think an author should use slurs that they don’t have a right to reclaim, it always comes across as extremely insensitive to me. And while I couldn’t find any information on whether this is own voices for the Romani rep, it also uses the f-slur several times, and the author definitely isn’t a gay guy. I don’t care whether someone wants to be realistic by writing slurs and discrimination against groups of people, if it’s done in a way where none of it gets called out in any way, I have an issue with it. It’s just not fun to be reading something just to suddenly have a random quote discriminating against you, and I’m also always worried it might encourage ignorant people to keep being ignorant, because they might believe if they read certain words in books all the time, these words must be ok to use.
The way disabled characters or characters with a mental illness were treated also wasn’t great, for example there is a scene where a guy who doesn’t have eyes asks our main character to kiss him, with the explanation that he’s at least twenty and has never been kissed because he’s so ugly, and she’s disgusted by that, because of the way his face looks. There is also a girl that I read as having selective mutism and there is a scene were Samira gets mad at her for not having said anything, saying that she knows that girl can speak. As someone with selective mutism that scene made me so angry, because I’ve been told things like that a million times, and it’s just not true, it’s not choosing to not speak in certain situations, it’s literally not being able to. Again, that comment wasn’t called out either. You can totally have character being ignorant to other people’s experiences, but if that isn’t actually painted as ignorance by the book it’s just going to encourage readers in their own ignorance, especially with identities experiences that aren’t represented or talked about a lot.
Lastly this book was also very transphobic without even having any trans characters (or any other queer characters for that matter). Usually when a book keeps equating body parts with gender I just call it cis-normative rather than outright transphobic, although it could definitely be argued that it is transphobic in every case, but this took the all women have vaginas narrative to a new level. There was literally no reason to highlight so many times how Samira’s body develops certain ways because she’s a woman, she gets a period because she’s a woman and so on and so forth. And while I get that Samira wouldn’t be educated about LGBT people, I don’t care how realistic a book character’s transphobic thoughts are, I can’t support a novel that actively erases trans people from it’s entire narrative.
September 5, 2023
Kukolka - Püppchen - wird die kleine Samira genannt. Als Siebenjährige läuft sie auf einem ukrainischen Waisenhaus weg und wird von Rocky aufgegabelt. Er nimmt sie mit in ein heruntergekommenes Haus, in dem es noch nicht einmal Strom gibt. Dort leben noch mehrere andere Kinder und Jugendliche, die für Rocky betteln, stehlen und teilweise auch anschaffen gehen. Samira wird eines von ihnen und durch ihr püppchenartiges Aussehen auch schnell das erfolgreichste. Ihr großer Traum ist es, aus diesem Elend zu entfliehen und nach Deutschland zu gehen. Als eines Tages ein junger Mann vor ihr erscheint, der ihr wie ein Prinz vorkommt, scheint ihr Traum Wirklichkeit zu werden.
Stilistisch ist Kukolka recht einfach. Für die Geschichte ist dies aber sehr passend, da sie aus der Perspektive eines Mädchens geschrieben ist, das nur sehr wenig Bildung genießen durfte. Genauso passend ist daher auch die Naivität, mit der Samira durchs Leben geht. Diese Naivität und ihr Traum von einem besseren Leben sind es auch, was ihren Alltag überhaupt erträglich machen. Wie sich die Geschichte entwickeln würde, gerade auch im Hinblick auf den Prinzen, war schnell klar. Dennoch hatte ich wahnsinnig Angst um Samira. Vor allem gegen Endes des Buches habe ich gezittert, dass sie doch noch gefunden wird, weil sie etwas zurückgelassen hatte. Ich mag gar nicht daran denken, wie viele Mädchen und Frauen ein ähnliches Schicksal erleiden müssen, von denen viele nicht soviel Glück haben wie Samira.
Stilistisch ist Kukolka recht einfach. Für die Geschichte ist dies aber sehr passend, da sie aus der Perspektive eines Mädchens geschrieben ist, das nur sehr wenig Bildung genießen durfte. Genauso passend ist daher auch die Naivität, mit der Samira durchs Leben geht. Diese Naivität und ihr Traum von einem besseren Leben sind es auch, was ihren Alltag überhaupt erträglich machen. Wie sich die Geschichte entwickeln würde, gerade auch im Hinblick auf den Prinzen, war schnell klar. Dennoch hatte ich wahnsinnig Angst um Samira. Vor allem gegen Endes des Buches habe ich gezittert, dass sie doch noch gefunden wird, weil sie etwas zurückgelassen hatte. Ich mag gar nicht daran denken, wie viele Mädchen und Frauen ein ähnliches Schicksal erleiden müssen, von denen viele nicht soviel Glück haben wie Samira.
January 25, 2022
3.5*
Drsný a (žiaľbohu) predvídateľný príbeh, ktorý prinúti premýšlať nad osudom ľudí, ktorých míňame na ulici. Zdieranie, detská práca, prostitúcia, krádeže, drogy, špina, hlad a všetko to, čo sa deje, zatiaľ čo spíme či bdieme v bezpečí domova.
Drsný a (žiaľbohu) predvídateľný príbeh, ktorý prinúti premýšlať nad osudom ľudí, ktorých míňame na ulici. Zdieranie, detská práca, prostitúcia, krádeže, drogy, špina, hlad a všetko to, čo sa deje, zatiaľ čo spíme či bdieme v bezpečí domova.
November 21, 2022
Znasz powieści, które chwytają cię za gardło i nie odpuszczają, dopóki nie przeczytasz ich do końca? Chcesz je czytać i czytać, ale jednocześnie strasznie cię denerwują i frustrują? Historie, które cię chwytają i nie puszczają nawet po przeczytaniu ostatniego zdania? Powieści, które ranią i odpychają, ale także urzekają i dotykają swoją autentycznością?
Jeśli nie, to przeczytaj „Kukolkę”.
Samira mieszka w sierocińcu. Nie pamięta już życia poza nim. Ma tylko sześć lat. Zaprzyjaźnią się z Mariną, która zostaje adoptowana i zabrana do Niemiec. Dziewczynka postanawia ją odnaleźć i ucieka z sierocińca. Czy uda jej się spełnić marzenie i odnaleźć przyjaciółkę? Sprawdźcie sami.
To boleśnie poruszająca powieść, która wiele wymaga od czytelnika, ale wiele też oferuje, jeśli się na nią otworzysz. Musisz umieć znieść wstręt, przemoc i nieludzkość. Nie możesz zamknąć oczu na rzeczywistość, która czeka na ciebie na stronach tej powieści. Lana Lux bardzo przejrzyście i obrazowo pokazuje życie naszej bohaterki. Nie osładza jej rzeczywistości. Mówi głosem Samiry, która poznała ciemną stronę życia w bardzo młodym wieku, została skonfrontowana ze śmiercią, morderstwem i znęcaniem się. Żyje ona życiem, którego wielu z nas nie może sobie wyobrazić i którego wielu z nas nie mogłoby znieść. Jednak nadal ma nadzieję, ponieważ nic innego już jej nie zostało. To bezwarunkowa wiara, że wszystko musi się dobrze ułożyć, a jeśli nie dobrze, to przynajmniej lepiej.
Historia ta wywarła na mnie ogromne wrażenie i głęboko mnie poruszyła. Cierpiałam razem z Samirą, razem z nią odczuwałam nadzieję na lepsze dni. Szłam razem z nią tą kamienistą ścieżką, potykałam się i podnosiłam, patrząc przed siebie, nawet jeśli widok zasłaniały łzy.
Prostytucja dziecięca, handel ludźmi, maltretowanie to tylko niektóre problemy poruszane w „Kukolce”. Opowiedziane zostały nam mocnym głosem Samiry z jasnym i prostym przekazem celującym prosto w brzuch. Ta powieść boli i pozostawia blizny. A te blizny nie pozwalają nam zapomnieć.
Nasza rzeczywistość zdaje się ukrywać przed nami tą swoją brutalną i zezwierzęconą stronę. Ile razy możemy mieć pewność, że osoba, którą mijamy na ulicy, nie jest ofiarą, że dziecko, które przechodzi obok nas, ma takie dzieciństwo, jakie sobie wyobrażamy na co dzień. Świat bardzo rzadko pokazuje nam swoje drugie oblicze, a jeżeli już to robi, to pożerając swoje ofiary, nie pozostawiając po nich śladu.
Jeśli nie, to przeczytaj „Kukolkę”.
Samira mieszka w sierocińcu. Nie pamięta już życia poza nim. Ma tylko sześć lat. Zaprzyjaźnią się z Mariną, która zostaje adoptowana i zabrana do Niemiec. Dziewczynka postanawia ją odnaleźć i ucieka z sierocińca. Czy uda jej się spełnić marzenie i odnaleźć przyjaciółkę? Sprawdźcie sami.
To boleśnie poruszająca powieść, która wiele wymaga od czytelnika, ale wiele też oferuje, jeśli się na nią otworzysz. Musisz umieć znieść wstręt, przemoc i nieludzkość. Nie możesz zamknąć oczu na rzeczywistość, która czeka na ciebie na stronach tej powieści. Lana Lux bardzo przejrzyście i obrazowo pokazuje życie naszej bohaterki. Nie osładza jej rzeczywistości. Mówi głosem Samiry, która poznała ciemną stronę życia w bardzo młodym wieku, została skonfrontowana ze śmiercią, morderstwem i znęcaniem się. Żyje ona życiem, którego wielu z nas nie może sobie wyobrazić i którego wielu z nas nie mogłoby znieść. Jednak nadal ma nadzieję, ponieważ nic innego już jej nie zostało. To bezwarunkowa wiara, że wszystko musi się dobrze ułożyć, a jeśli nie dobrze, to przynajmniej lepiej.
Historia ta wywarła na mnie ogromne wrażenie i głęboko mnie poruszyła. Cierpiałam razem z Samirą, razem z nią odczuwałam nadzieję na lepsze dni. Szłam razem z nią tą kamienistą ścieżką, potykałam się i podnosiłam, patrząc przed siebie, nawet jeśli widok zasłaniały łzy.
Prostytucja dziecięca, handel ludźmi, maltretowanie to tylko niektóre problemy poruszane w „Kukolce”. Opowiedziane zostały nam mocnym głosem Samiry z jasnym i prostym przekazem celującym prosto w brzuch. Ta powieść boli i pozostawia blizny. A te blizny nie pozwalają nam zapomnieć.
Nasza rzeczywistość zdaje się ukrywać przed nami tą swoją brutalną i zezwierzęconą stronę. Ile razy możemy mieć pewność, że osoba, którą mijamy na ulicy, nie jest ofiarą, że dziecko, które przechodzi obok nas, ma takie dzieciństwo, jakie sobie wyobrażamy na co dzień. Świat bardzo rzadko pokazuje nam swoje drugie oblicze, a jeżeli już to robi, to pożerając swoje ofiary, nie pozostawiając po nich śladu.
November 27, 2022
Opowieść o dzieciakach ulicy, o mafii dziecięcej, o wyzysku. Bolesna i przygnębiająca, szarpiąca za serce, bez dwóch zdań.
Lana Lux opisuje ten świat, który istnieje gdzieś na granicach, na marginesach, którego nie chcemy poznawać bliżej. Robi to z druzgoczącym realizmem, nie bawiąc się w metafory czy psychologizowanie. Obserwujemy rzeczywistość oczami dziecka, które marzy o lepszym, piękniejszym świecie. Sen o przyjaciółce, która znalazła dom w Niemczech to jest to, co trzyma dziewczynkę przy życiu. To dla tego snu znosi wszystko, co ją spotyka. Trzyma się planu, który pozwala jej iść naprzód, egzystować. Mimo wszystko. Mijają lata, dziecko zamienia się w podlotka, podlotek w dziewczynę, dziewczyna w młodą kobietę. Im dalej, tym więcej krzywdy ją spotyka, tym łatwiej jest ją zastąpić. Ale ona trwa, pośród największej patologii.
Trudno czyta się „Kukolkę”, chociaż Lana Lux pisze w taki sposób, że ciężko oderwać wzrok. Tutaj każdy akapit naznaczony jest przemocą i bólem. Każde zdanie niesie nieuniknione. Mogłoby się wydawać, że to opis jakiś czasów zamierzchłych, ale sytuacja dzieciaków takich jak tytułowa bohaterka nie zmieniła się ani trochę. Świat opisywany przez Lux istnieje, nie potrzebował nawet żadnych metamorfoz. Wystarczy rozejrzeć się po ulicach. Tak, to powieść, ale rzeczywista jak diabli, realistyczna, aż boli. Wywołuje całe morze emocji, nie pozostawia obojętnym. Wstrząsająca.
Lana Lux opisuje ten świat, który istnieje gdzieś na granicach, na marginesach, którego nie chcemy poznawać bliżej. Robi to z druzgoczącym realizmem, nie bawiąc się w metafory czy psychologizowanie. Obserwujemy rzeczywistość oczami dziecka, które marzy o lepszym, piękniejszym świecie. Sen o przyjaciółce, która znalazła dom w Niemczech to jest to, co trzyma dziewczynkę przy życiu. To dla tego snu znosi wszystko, co ją spotyka. Trzyma się planu, który pozwala jej iść naprzód, egzystować. Mimo wszystko. Mijają lata, dziecko zamienia się w podlotka, podlotek w dziewczynę, dziewczyna w młodą kobietę. Im dalej, tym więcej krzywdy ją spotyka, tym łatwiej jest ją zastąpić. Ale ona trwa, pośród największej patologii.
Trudno czyta się „Kukolkę”, chociaż Lana Lux pisze w taki sposób, że ciężko oderwać wzrok. Tutaj każdy akapit naznaczony jest przemocą i bólem. Każde zdanie niesie nieuniknione. Mogłoby się wydawać, że to opis jakiś czasów zamierzchłych, ale sytuacja dzieciaków takich jak tytułowa bohaterka nie zmieniła się ani trochę. Świat opisywany przez Lux istnieje, nie potrzebował nawet żadnych metamorfoz. Wystarczy rozejrzeć się po ulicach. Tak, to powieść, ale rzeczywista jak diabli, realistyczna, aż boli. Wywołuje całe morze emocji, nie pozostawia obojętnym. Wstrząsająca.
August 26, 2021
Koľkokrát míňame podľa nás stratené existencie a súdime - ako sa dostali na ulicu? Kukolka je príbeh jednej z nich. Malé dievča, ktoré utečie z detského domova a dostáva sa do rúk príživníkovi a neskôr pasákovi len aby mohla odísť za kamarátkou do Nemecka. Miestami veľmi náročný príbeh, no koľko takých sa deje každý deň pred našimi očami a ani si ich nevšimneme?
Kukolka by bola len ďalšia náročná kniha, keby nebola tak výborne napísaná (bez hluchých miest, klišé). Ako keby bola Lana Lux vypísaná a svoj text očistila od všetkých zbytočností, pretože dej plynie, veci sa dejú spôsobom, že chcete čítať ďalej a hľadáte aspoň náznak happy-endu.
Chcem veriť, že literatúra nám pomôže byť menej bezohľadnými a viac sa budeme zaujímať o druhých. Ak sa to nepodarilo Delphine de Vigan s jej románom No a ja, snáď Lana Lux uspeje.
“Stala sa zo mňa tak trochu naša práčka. Množstvo programov, všetky bežali automaticky a zvonku bolo vidieť, že sa niečo točí. Čo presne sa tam deje, nevie nikto a nikto to ani vedieť nechce. Hlavná vec, že výsledok je dobrý. Bielizeň je znova čistá. Ale čo urobí práčka so špinou? Kde všetka tá špina ide?”
Kukolka by bola len ďalšia náročná kniha, keby nebola tak výborne napísaná (bez hluchých miest, klišé). Ako keby bola Lana Lux vypísaná a svoj text očistila od všetkých zbytočností, pretože dej plynie, veci sa dejú spôsobom, že chcete čítať ďalej a hľadáte aspoň náznak happy-endu.
Chcem veriť, že literatúra nám pomôže byť menej bezohľadnými a viac sa budeme zaujímať o druhých. Ak sa to nepodarilo Delphine de Vigan s jej románom No a ja, snáď Lana Lux uspeje.
“Stala sa zo mňa tak trochu naša práčka. Množstvo programov, všetky bežali automaticky a zvonku bolo vidieť, že sa niečo točí. Čo presne sa tam deje, nevie nikto a nikto to ani vedieť nechce. Hlavná vec, že výsledok je dobrý. Bielizeň je znova čistá. Ale čo urobí práčka so špinou? Kde všetka tá špina ide?”
July 14, 2018
Ого! Це було сильно. Але якось сумно і гірко після книги. Україна 90-их, Німеччина 2000-их. Два різні світи, але чи дійсно таки різні? Особливо, якщо знаходишся на дні. Як Саміра. Лані Люкс точно вдалося висвілити жахливі проблеми. Сама авторка виїхала з України в десятирічному віці, тому для мене лишається загадкою, як вона змогла так добре описати Україну в той час. Це шокуюча книга без жоднісіньких прикрас, із жахливими подробицями, від яких волосся дибки стає. Лише кінець мені здався якимсь обрубаним.
Сподіваюся, в наш час вже не трапляються такі історії.
Але цю книгу точно мають перкласти українською!
Сподіваюся, в наш час вже не трапляються такі історії.
Але цю книгу точно мають перкласти українською!
December 28, 2022
kruté čítanie. musím sa priznať, že podobných fikcií (utrpenie mladej ženy z chudobnej krajiny, ktorá sa stretne s nechutným zneužívaním) som prečítala viac a nie je to moja knižná preferencia. veľa toho so mnou nerobia, pretože to zlo, násilie a bolesť v takej miere ma otupia a vlastne to čítam nerozhodená, lebo to do mojej hĺbky neprejde. neviem tomu ale dať menej hviezdičiek, presne kvôli tej tvrdosti a surovosti, ktorou si určite niektoré dievčatká prechádzajú. a je dobré, že o tom čítame, takže je asi aj dobré, že sa také knihy píšu, pretože si treba pripomínať, ako sme privilegovaní. tým pádom povinní pomôcť, ak máme príležitosť. veľmi vydarený bol pohľad dieťaťa, je ťažké sa do toho druhu vnímania vrátiť ako dospelák, autorke sa to skvelo podarilo.
January 9, 2022
Drsné, ale pútavé čítanie. Postsovietská realita at its finest. Odporúčam, iba svojej žene nie. To by sa ronili slzy.
November 12, 2022
Už asi tretíkrát skúšam opísať svoje pocity z prečítanej knihy, začnem a nedokončím, lebo vždy ma rozbije na kusy. Ťažký príbeh. Príbeh dievčatka, ktoré malo veľké sny, no narazilo na krutých ľudí. Aj keď si celý čas pri čítaní hovorím, že to nie je reálna postava, niekde hlboko viem, že podobných bábik-kukoliek je veľa a ich osudy sú si veľmi podobné.
Malá Samira túži po rodinnom živote s kamarátkou, ktorú si adoptoval nemecký pár. Keď ujde z úbohého ukrajinského detského domova, pozná len jej adresu, kam sa chce dostať.
Na ulici ju hneď osloví muž a odvedie si ju. Prvýkrát nájde čosi ako paródiu na rodinu, špinavú domácnosť, kde sa od ostatných detí naučí remeslo; t.j. žobrať, kradnúť a iné veci, ktoré by deti v jej veku poznať nemali. Len tak prežíva v nádeji, že si zarobí. Maličká, s veľkými kukadlami a s hudbou v srdci, túži po pekných a čistých veciach. Preto podľahne sľubom pekného mladíka a odíde s ním. V každej chvíli som čakala, že sa to zvrtne, že pochopí a ujde... ale ona nie. Ako také nešťastné zvieratko ostáva v zajatí. Po sladkých rečiach príde drsná realita, stáva sa predmetom obchodu s bielym mäsom, drogy, zneužívanie a predávanie ďalej, až kým nie je prázdna a rozbitá ako tá bábika, po ktorej má prezývku. Napriek všetkému úplne nevyhasne a nájde v sebe silu a prežije. Veľmi som jej držala palce, nedokázala som prestať čítať. Koľko takých kukoliek ostalo bez možnosti uniknúť?
Ak vás kniha zaujala, skúste si prečítať aj Delphine de Vigan No a já, Tovar od Tatiany Melasovej alebo Mäso: vtedy na východe od Arpáda Soltesza.
Malá Samira túži po rodinnom živote s kamarátkou, ktorú si adoptoval nemecký pár. Keď ujde z úbohého ukrajinského detského domova, pozná len jej adresu, kam sa chce dostať.
Na ulici ju hneď osloví muž a odvedie si ju. Prvýkrát nájde čosi ako paródiu na rodinu, špinavú domácnosť, kde sa od ostatných detí naučí remeslo; t.j. žobrať, kradnúť a iné veci, ktoré by deti v jej veku poznať nemali. Len tak prežíva v nádeji, že si zarobí. Maličká, s veľkými kukadlami a s hudbou v srdci, túži po pekných a čistých veciach. Preto podľahne sľubom pekného mladíka a odíde s ním. V každej chvíli som čakala, že sa to zvrtne, že pochopí a ujde... ale ona nie. Ako také nešťastné zvieratko ostáva v zajatí. Po sladkých rečiach príde drsná realita, stáva sa predmetom obchodu s bielym mäsom, drogy, zneužívanie a predávanie ďalej, až kým nie je prázdna a rozbitá ako tá bábika, po ktorej má prezývku. Napriek všetkému úplne nevyhasne a nájde v sebe silu a prežije. Veľmi som jej držala palce, nedokázala som prestať čítať. Koľko takých kukoliek ostalo bez možnosti uniknúť?
Ak vás kniha zaujala, skúste si prečítať aj Delphine de Vigan No a já, Tovar od Tatiany Melasovej alebo Mäso: vtedy na východe od Arpáda Soltesza.
December 29, 2017
Kurzbeschreibung:
Ukraine, 90er Jahre. Große Party der Freiheit. Manche tanzen und fressen oben auf dem Trümmerhaufen der Sowjetunion, andere versuchen noch, ihn zu erklimmen. Auch Samira. Mit sieben Jahren macht sie sich auf die Suche nach Freiheit und Wohlstand. Während teure Autos die Straßen schmücken, lebt Samira mit ein paar anderen Kids in einem Haus, wo es keinen Strom, kein warmes Wasser und kein Klo gibt. Aber es geht ihr bestens. Sie hat ein eigenes Sofa zum Schlafen und eine fast erwachsene Freundin, die ihr alles beibringt. Außerdem hat sie einen Job, und den macht sie gut: betteln. Niemand kann diesem schönen Kind widerstehen, auch Rocky nicht. Er nennt sie Kukolka, Püppchen. Wenn Kukolka ihn lange genug massiert, gibt er ihr sogar Schokolade. Alles scheint perfekt zu sein. Doch Samira hält an ihrem Traum von Deutschland fest. Und ihr Traum wird in Erfüllung gehen, komme, was wolle. *Quelle*
Zur Autorin:
Lana Lux, geboren 1986 in Dnipropetrowsk/Ukraine, wanderte im Alter von zehn Jahren mit ihren Eltern als Kontingentflüchtling nach Deutschland aus. Sie machte Abitur und studierte zunächst Ernährungswissenschaften in Mönchengladbach. Später absolvierte sie eine Schauspielausbildung am Michael Tschechow Studio in Berlin. Seit 2010 lebt und arbeitet sie als Schauspielerin und Autorin in Berlin.
Meinung:
Lana Lux hat mit Kukolka einen Roman erdacht, der unter die Haut geht, nichts für schwache Nerven ist und den man nicht so schnell vergisst.
Die 7-jährige Samira lebt in einem Kinderheim in der Ukraine in den 1990er Jahren unter harten Bedingungen. Ihre Freundin Marina wird von einem deutschen Ehepaar adoptiert, und Samira hat fortan nur noch den einen Wunsch, zu Marina nach Deutschland zu gelangen. Sie reißt aus dem Heim aus und gerät an Rocky, der bereits mehrere Jugendliche um sich geschart hat, die für ihn betteln und Diebstähle begehen. Je älter Samira wird, umso mehr vereinnahmt Rocky sie für sich, sie muss ihm zu Willen sein, doch das ist erst der Anfang ihres später folgenden Martyriums. Doch den Traum nach Deutschland und Marina gibt sie nie auf.
Lana Lux schildert das Leben von Samira in harten Worten, ohne etwas auszuschmücken oder den Leser zu schonen. Die Sprache ist in manchen Teilen sehr hart und derb gewählt, was aber bei dieser Geschichte durchaus Sinn macht. Schon nach den ersten Seiten ist man ganz in Samiras Geschichte gefangen und möchte trotz ihrer immer schlimmer werdenden Erlebnisse wissen, wie es mit ihrem Schicksal weitergeht.
Viele Szenen sind erschütternd, man empfindet Wut und Hilflosigkeit aufgrund dem, was Samira alles erleben und durchleiden muss. Sie selbst verliert aber nie ihre Zuversicht und hält bewundernswerterweise über all die Jahre an ihrem Ziel, Marina in Deutschland zu finden, fest. Man sollte am Ende aber nicht mit einem Happy End rechnen, da die Geschichte relativ offen bleibt, was aber durchaus Raum für den Leser bietet, zu spekulieren, wie es mit Samira weitergeht.
Fazit:
Lana Lux hat mit Kukolka einen sehr intensiven Roman geschrieben, der für mich zu den Lesehighlights 2017 gehört. Schonungslos erzählt sie die Geschichte von Samira, die für Fassungslosigkeit und Wut sorgt und die man nicht so schnell wieder vergessen wird.
Ukraine, 90er Jahre. Große Party der Freiheit. Manche tanzen und fressen oben auf dem Trümmerhaufen der Sowjetunion, andere versuchen noch, ihn zu erklimmen. Auch Samira. Mit sieben Jahren macht sie sich auf die Suche nach Freiheit und Wohlstand. Während teure Autos die Straßen schmücken, lebt Samira mit ein paar anderen Kids in einem Haus, wo es keinen Strom, kein warmes Wasser und kein Klo gibt. Aber es geht ihr bestens. Sie hat ein eigenes Sofa zum Schlafen und eine fast erwachsene Freundin, die ihr alles beibringt. Außerdem hat sie einen Job, und den macht sie gut: betteln. Niemand kann diesem schönen Kind widerstehen, auch Rocky nicht. Er nennt sie Kukolka, Püppchen. Wenn Kukolka ihn lange genug massiert, gibt er ihr sogar Schokolade. Alles scheint perfekt zu sein. Doch Samira hält an ihrem Traum von Deutschland fest. Und ihr Traum wird in Erfüllung gehen, komme, was wolle. *Quelle*
Zur Autorin:
Lana Lux, geboren 1986 in Dnipropetrowsk/Ukraine, wanderte im Alter von zehn Jahren mit ihren Eltern als Kontingentflüchtling nach Deutschland aus. Sie machte Abitur und studierte zunächst Ernährungswissenschaften in Mönchengladbach. Später absolvierte sie eine Schauspielausbildung am Michael Tschechow Studio in Berlin. Seit 2010 lebt und arbeitet sie als Schauspielerin und Autorin in Berlin.
Meinung:
Lana Lux hat mit Kukolka einen Roman erdacht, der unter die Haut geht, nichts für schwache Nerven ist und den man nicht so schnell vergisst.
Die 7-jährige Samira lebt in einem Kinderheim in der Ukraine in den 1990er Jahren unter harten Bedingungen. Ihre Freundin Marina wird von einem deutschen Ehepaar adoptiert, und Samira hat fortan nur noch den einen Wunsch, zu Marina nach Deutschland zu gelangen. Sie reißt aus dem Heim aus und gerät an Rocky, der bereits mehrere Jugendliche um sich geschart hat, die für ihn betteln und Diebstähle begehen. Je älter Samira wird, umso mehr vereinnahmt Rocky sie für sich, sie muss ihm zu Willen sein, doch das ist erst der Anfang ihres später folgenden Martyriums. Doch den Traum nach Deutschland und Marina gibt sie nie auf.
Lana Lux schildert das Leben von Samira in harten Worten, ohne etwas auszuschmücken oder den Leser zu schonen. Die Sprache ist in manchen Teilen sehr hart und derb gewählt, was aber bei dieser Geschichte durchaus Sinn macht. Schon nach den ersten Seiten ist man ganz in Samiras Geschichte gefangen und möchte trotz ihrer immer schlimmer werdenden Erlebnisse wissen, wie es mit ihrem Schicksal weitergeht.
Viele Szenen sind erschütternd, man empfindet Wut und Hilflosigkeit aufgrund dem, was Samira alles erleben und durchleiden muss. Sie selbst verliert aber nie ihre Zuversicht und hält bewundernswerterweise über all die Jahre an ihrem Ziel, Marina in Deutschland zu finden, fest. Man sollte am Ende aber nicht mit einem Happy End rechnen, da die Geschichte relativ offen bleibt, was aber durchaus Raum für den Leser bietet, zu spekulieren, wie es mit Samira weitergeht.
Fazit:
Lana Lux hat mit Kukolka einen sehr intensiven Roman geschrieben, der für mich zu den Lesehighlights 2017 gehört. Schonungslos erzählt sie die Geschichte von Samira, die für Fassungslosigkeit und Wut sorgt und die man nicht so schnell wieder vergessen wird.
November 5, 2022
Obwohl es solche Mädchenschicksale weltweit zuhauf gibt, hat mich diese Lektüre besonders erschüttert. Kukolkas Kinheit ist ein einziges Trauma. Die sachlich naive Perspektive aus der die kindliche Protagonistin die ungeheuren Widrigkeiten schildert, machen die Lektüre teilweise unerträglich. Trotz Abscheu und Ekel, die mich immer wieder zu Pausen zwangen, entfaltete Lana Lux' Roman auf mich eine ungeheure Sogwirkung. Dieses Buch werde ich wohl mein Leben lang nicht vergessen.
February 23, 2023
i actually did not finish reading this book, i stopped reading it half way through and i really want to write a quick review or warning: don’t read this book if you have problems with topics like child abuse, sexual assault or death, weapons anything. it triggered me really bad and i really want to warn anyone who struggles with the topics mentioned above - please don’t read this.
December 7, 2022
Czasami w nasze ręce trafiają książki, które po przewróceniu ostatniej strony pozostawiają nas z wieloma pytaniami, na które nigdy nie otrzymamy odpowiedzi. Są takie historie, które rozrywają nasze serca na milion kawałków, ranią duszę i wyciskają z oczu ostatnie łzy. Jedną z takich książek jest debiutancka powieść Lany Lux "Kukolka".
Biorąc tę książkę, wiedziałam, że to będzie trudna historia, nie spodziewałam się jednak, że aż tak do boleśnie prawdziwa.
Sześcioletnia Samira mieszka w sierocińcu. Jej jedyna przyjaciółka, Marina, zostaje adoptowana i wyjeżdża do Niemiec. Od tej pory Samira marzy tylko o tym, by móc opuścić sierociniec i odnaleźć Marinę. Pod osłoną nocy ucieka z sierocińca i udaje się w drogę do Niemiec. Czy jej się uda? Co przygotował los dla sześcioletniego dziecka, które nie wie, jak wygląda prawdziwe życie?
"Kukolka" to historia, która wciąga czytelnika do świata, w którym nigdy nie chcielibyśmy się znaleźć. Do świata, w którym sześcioletnie dziecko marzy o lepszym życiu.
Przewracając kolejne strony powieści, towarzyszyło mi niedowierzanie, bezsilność i narastająca wściekłość. Współczułam Samirze, razem z nią chwytałam się wszystkich możliwych form ratunku, miałam nadzieję, że w końcu odnajdzie to, czego szukała od najmłodszych lat. I choć niektóre sytuacje, o których wspomina autorka, są dla mnie nie do przyjęcia, wręcz momentami odnosiłam wrażenie, że niemożliwe jest, by coś takiego miało miejsce, to jednak skłonna jestem w nie uwierzyć.
Historia Samiry boli, ale jej determinacja napawa nadzieją. Śledząc jej historię, wielu z Was będzie miało łzy w oczach, będzie czuło bezsilność i niemoc. Będzie Wam towarzyszył szok i niedowierzanie, gdy na kolejnych kartach powieści zmierzycie się z okrucieństwem i bestialstwem, do jakiego jest zdolny człowiek, by zaspokoić własne potrzeby.
"Kukolka" to przerażająca i do bólu prawdziwa historia dziecka, które zdecydowanie za szybko musiało dorosnąć. Jeżeli nie odstraszają Was wstrząsające opisy, prostytucja wśród dzieci, przejmujący głód i ubóstwo, to z całego serca zachęcam Was do poznania historii Samiry. Przygotujcie się jednak na to, że z każdą chwilą, gdy zamknięcie oczy, będzie do Was powracał obraz okrucieństwa, jakiego doświadczyła Samira.
Biorąc tę książkę, wiedziałam, że to będzie trudna historia, nie spodziewałam się jednak, że aż tak do boleśnie prawdziwa.
Sześcioletnia Samira mieszka w sierocińcu. Jej jedyna przyjaciółka, Marina, zostaje adoptowana i wyjeżdża do Niemiec. Od tej pory Samira marzy tylko o tym, by móc opuścić sierociniec i odnaleźć Marinę. Pod osłoną nocy ucieka z sierocińca i udaje się w drogę do Niemiec. Czy jej się uda? Co przygotował los dla sześcioletniego dziecka, które nie wie, jak wygląda prawdziwe życie?
"Kukolka" to historia, która wciąga czytelnika do świata, w którym nigdy nie chcielibyśmy się znaleźć. Do świata, w którym sześcioletnie dziecko marzy o lepszym życiu.
Przewracając kolejne strony powieści, towarzyszyło mi niedowierzanie, bezsilność i narastająca wściekłość. Współczułam Samirze, razem z nią chwytałam się wszystkich możliwych form ratunku, miałam nadzieję, że w końcu odnajdzie to, czego szukała od najmłodszych lat. I choć niektóre sytuacje, o których wspomina autorka, są dla mnie nie do przyjęcia, wręcz momentami odnosiłam wrażenie, że niemożliwe jest, by coś takiego miało miejsce, to jednak skłonna jestem w nie uwierzyć.
Historia Samiry boli, ale jej determinacja napawa nadzieją. Śledząc jej historię, wielu z Was będzie miało łzy w oczach, będzie czuło bezsilność i niemoc. Będzie Wam towarzyszył szok i niedowierzanie, gdy na kolejnych kartach powieści zmierzycie się z okrucieństwem i bestialstwem, do jakiego jest zdolny człowiek, by zaspokoić własne potrzeby.
"Kukolka" to przerażająca i do bólu prawdziwa historia dziecka, które zdecydowanie za szybko musiało dorosnąć. Jeżeli nie odstraszają Was wstrząsające opisy, prostytucja wśród dzieci, przejmujący głód i ubóstwo, to z całego serca zachęcam Was do poznania historii Samiry. Przygotujcie się jednak na to, że z każdą chwilą, gdy zamknięcie oczy, będzie do Was powracał obraz okrucieństwa, jakiego doświadczyła Samira.
November 10, 2022
„Kukolka” to debiut literacki Lany Lux i jeśli tak zaczyna, to aż się boję, co będzie następne. Wstrząsająca poruszająca, do bólu prawdziwa… powieść jedyna w swoim rodzaju, bardzo realistycznie oddająca klimat przełomu tysiąclecia i życia we wschodnim bloku Europy.
Kukolka, czyli laleczka, taki przydomek otrzymała Samira. Dziewczynka od wczesnego dzieciństwa była boleśnie doświadczana przez los, ale gdy trafiła do domu Rocky'ego miało być lepiej… miało. Książka porusza niezwykle trudne tematy, jak wyzyskiwanie nieletnich, molestowanie, agresja i pedofilia – Lana Lux nie bierze jeńców, jest brutalnie i dosadnie, a granica moralności została przekroczona bardzo szybko. Lekkość jej pióra jest zaskakująca, opisując wszelkie patologie i dewiacje, sprawiła, że chłonęłam każde słowo i nie potrafiłam oderwać się od lektury. Autorka bardzo barwnie oddała realia rozkwitającego życia w Ukrainie na gruzach ZSRR, a wszystko to zostało przedstawione oczami małej dziewczynki. Można powiedzieć, że czytelnik dorasta wraz z Samirą, razem z nią odkrywamy coraz brutalniejsze życiowe dylematy i świat seksu, który jeszcze długo powinien być przed nią zamknięty.
„Kukolka” jest powieścią bolesną wciągającą i tak okropnie realną – pisząc te słowa nadal odczuwam re wszystkie emocje, który towarzyszyły mi podczas lektury. Niedowierzanie, wewnętrzny bunt i wszechogarniający smutek są nieodłącznym elementem tego tytułu.
Fabuła płynnie prowadzi nas przez życiorys dziewczynki, której jedynym marzeniem było wyjechać do Niemiec wraz z lalką Barbie, którą otrzymała od przyjaciółki. Właśnie ta zabawka została dla niej symbolem lepszego życia i motywacją do dążenia do celu. Książka z gatunku tych, które trzeba znać.
Koniecznie, niezaprzeczalnie, bez żadnych „ale”. Gwarantuję, że w każdym wywoła żywe emocje, nie pozwoli o sobie zapomnieć. Po takim debiucie czekam z wytęsknieniem na kolejne powieści Lany Lux, choć czy da się przebić „Kukolkę”? Nie mam gwarancji, ale bacznie będę przyglądać się jej literackiej karierze.
Kukolka, czyli laleczka, taki przydomek otrzymała Samira. Dziewczynka od wczesnego dzieciństwa była boleśnie doświadczana przez los, ale gdy trafiła do domu Rocky'ego miało być lepiej… miało. Książka porusza niezwykle trudne tematy, jak wyzyskiwanie nieletnich, molestowanie, agresja i pedofilia – Lana Lux nie bierze jeńców, jest brutalnie i dosadnie, a granica moralności została przekroczona bardzo szybko. Lekkość jej pióra jest zaskakująca, opisując wszelkie patologie i dewiacje, sprawiła, że chłonęłam każde słowo i nie potrafiłam oderwać się od lektury. Autorka bardzo barwnie oddała realia rozkwitającego życia w Ukrainie na gruzach ZSRR, a wszystko to zostało przedstawione oczami małej dziewczynki. Można powiedzieć, że czytelnik dorasta wraz z Samirą, razem z nią odkrywamy coraz brutalniejsze życiowe dylematy i świat seksu, który jeszcze długo powinien być przed nią zamknięty.
„Kukolka” jest powieścią bolesną wciągającą i tak okropnie realną – pisząc te słowa nadal odczuwam re wszystkie emocje, który towarzyszyły mi podczas lektury. Niedowierzanie, wewnętrzny bunt i wszechogarniający smutek są nieodłącznym elementem tego tytułu.
Fabuła płynnie prowadzi nas przez życiorys dziewczynki, której jedynym marzeniem było wyjechać do Niemiec wraz z lalką Barbie, którą otrzymała od przyjaciółki. Właśnie ta zabawka została dla niej symbolem lepszego życia i motywacją do dążenia do celu. Książka z gatunku tych, które trzeba znać.
Koniecznie, niezaprzeczalnie, bez żadnych „ale”. Gwarantuję, że w każdym wywoła żywe emocje, nie pozwoli o sobie zapomnieć. Po takim debiucie czekam z wytęsknieniem na kolejne powieści Lany Lux, choć czy da się przebić „Kukolkę”? Nie mam gwarancji, ale bacznie będę przyglądać się jej literackiej karierze.
May 12, 2022
"Keď dvere zapadli do zámku, chytila som telefón. Prsty vyťukali číslice bez toho, aby ich moje oči museli kontrolovať. Bolo to jedno z dvoch čísel, ktoré som vedela naspamäť. Jedno z dvoch čísel, ktoré som vôbec poznala. Jedno z dvoch čísel, ktoré pre mňa niekedy niečo znamenali. Jeho číslo. Nevolala som len jemu. Volala som aj tej časti seba, ktorá bola ešte stále u neho. Chcela som tej časti seba povedať, že to všetko bola lož. Chcela som tej časti seba povedať, že má odísť. Že ho mám opustiť ja, kým budem opustená. Lebo kto opúšťa, je víťazom. Kto je opustený, prehráva. Prehráva všetko. Lásku, sny a dokonca aj hrdosť."
November 10, 2021
Náročný príbeh o ukrajinskej slečne z detského domova, ktorú čakajú v živote v podstate len samé nemilé veci. Veľmi intenzívne a podrobne opísané nemilé veci, ktoré sú písané z pohľadu mladého dievčaťa, ktorému som to však nie vždy verila, najprv udalosti jej prvých rokov na ulici.
Kniha vo mne vyvolala mnoho emócií, predovšetkým časť odohrávajúca sa v Nemecku, sexuálne predátorstvo, bezmoc a veľa násilia. A je mi smutne, že sa o tom tak málo hovorí. Záver knihy bol veľmi bittersweet, ale zároveň aj uveriteľný a úprimný. Čím viac strán knihy som prečítala, tým lepšia bola, odporúčam.
Kniha vo mne vyvolala mnoho emócií, predovšetkým časť odohrávajúca sa v Nemecku, sexuálne predátorstvo, bezmoc a veľa násilia. A je mi smutne, že sa o tom tak málo hovorí. Záver knihy bol veľmi bittersweet, ale zároveň aj uveriteľný a úprimný. Čím viac strán knihy som prečítala, tým lepšia bola, odporúčam.
February 9, 2025
Also wirklich: Es hat mir das Herz zer-rissen. So traurig, so brutal. Wie hart ist das Leben bitte, wenn man niemanden hat, der einem auch nur ein klitzekleines bisschen was Gutes will und nie beigebracht bekommt, welche Rechte man hat? Ich hab mich gefürchtet, zwischendurch gelacht, vor Spannung die Luft angehalten und am Ende wollte ich doch nur eins: dass Samira endlich, endlich ihre Ruhe findet.
February 18, 2022
„Vedela som, že ma čaká taký istý osud ako Dašu a Lydiu. Vedela som, že nepatrím k nikomu a nič nie som hodna. Že som jednoducho tu - ako šváby. Nikto nevie, odkiaľ sú. Nikto ich nepotrebuje. Žijú, kým ich niekto nezabije.”
Drsný príbeh ukrajinského dievčatka, ktoré vyrastá v detskom domove len aby sa dostalo do rúk vykorisťovateľa a pasáka. Jedného, potom druhého. Snívať o slobodnom a krajšom Nemecku však neprestáva.
„Číru vôľu žiť má človek iba vtedy, keď už je skutočne len krôčik od smrti.“
Drsný príbeh ukrajinského dievčatka, ktoré vyrastá v detskom domove len aby sa dostalo do rúk vykorisťovateľa a pasáka. Jedného, potom druhého. Snívať o slobodnom a krajšom Nemecku však neprestáva.
„Číru vôľu žiť má človek iba vtedy, keď už je skutočne len krôčik od smrti.“
August 26, 2022
Schreckliche Geschichte (rein inhaltlich). Teilweise kaum aushaltbar und sehr traurig. Könnte gerade einfach noch hier sitzen und Tränen vergießen. Mir war es eine Spur zu doll und ich weiß, dass ich jetzt noch länger daran denken muss.
Displaying 1 - 30 of 120 reviews