Een gehandicapte zendpiraat die droomt van prime time, een teleurgestelde vrouw op zoek naar de liefde van haar leven en een kantoormedewerker in opstand tegen het systeem. Tegen de achtergrond van een kleine Hanzestad worstelen deze drie mensen met hun levens, bijeengebracht door uitzendingen van piratenzender Radio Transzoeloe. Weten ze zichzelf te overstijgen of zijn ze gedoemd hun fouten te herhalen.
Wibo Kosters is stadsdichter van Deventer (2017-2019) en schrijft al jaren korte verhalen over cafetariahouders, onmachtige ouders en mensen op een zijspoor van de samenleving. Radio Transzoeloe is zijn romandebuut.
Radio Transzoeloe is vanaf de Proloog een geweldig boek dat je pakt en niet meer loslaat. Het zijn in feite drie portretten van losers die – naar langzamerhand blijkt – bij elkaar in een straatje wonen in een stad met een rivier. De een, Sjak, is een gehandicapte zendamateur; de ander, Else, is een te dikke jonge vrouw die verlaten is door een wellustige kerel die er met al het huisraad en de kostbaarheden vandoor is; en de derde is Paul, een kantoorklerk met artistieke ambities. In korte hoofdstukjes met steeds een van de drie voornamen als titel, volgende we de ontwikkelingen van het drietal, dat wil zeggen hun pogingen, hun voornemens om iets meer van het leven te maken dan de uitzichtloze situatie waarin ieder van hen verkeert. En we zien die voornemens steeds stranden. Beetje bij beetje worden er ook wat achtergronden toegevoegd, komen we bijvoorbeeld te weten aan welk drama Sjak zijn handicap te danken heeft, maar echt veel biografie krijgen de hoofdpersonen niet. Hoeft ook niet, je leert ze ook zo wel kennen. Wel erg gedetailleerd krijg je als lezer de muziekkeuze voorgeschoteld van de illegale zendamateur Sjak. Wibo zelf houdt veel en weet veel van muziek, en die kennis en liefde brengt hij knap over. Je zou een paar muziekavonden kunnen houden met louter nummers van Radio Transzoeloe. Het loopt met de zendamateur niet goed af, met kantoorklerk/schilder Paul ook niet echt, en de onzekere Else komt ook niet echt vooruit, al neemt ze op schitterende wijze wraak op haar louche voormalige vriend. Er is wel hoop dat het met ieder van hen goed komt, maar de schrijver trapt niet in de val van een happy end. Dat had makkelijk gekund, maar gebeurt gelukkig niet. Een meeslepend boek, mooi geschreven, met een hoog literair gehalte. Ik hoop vurig dat het door een van de landelijke media wordt opgepikt.
Radio Transzoeloe is zo'n roman waarvan je eerst niet weet wat je er nou precies mee aan moet. De mooie, wat hysterische aandoende omslag van Bas Kosters zet je ook al niet direct op het goede spoor. Maar allengs komt de vaart erin en word je meegezogen in een alledaagse wereld. Een korte proloog en dan worden in korte hoofdstukken de drie hoofdpersonen geïntroduceerd. Ogenschijnlijk hebben ze niets met elkaar te maken, een gevoel dat nog eens versterkt wordt door het wisselende vertelperspectief. Elke persoon worstelt met zijn eigen tekortkomingen (wie niet..) en daardoor worden de personages erg menselijk. Toch blijken ze wel degelijk in relatie tot elkaar te staan. De lijm in het verhaal wordt geleverd door de piratenzender "Radio Transzoeloe" die in het leven wordt door een van de personages. Overigens geen piratenzender zoals velen die zullen kennen, het levenslied komt er bij DJ Sjak niet in. Daarentegen draait hij de betere popplaten van Lou Reed tot Paul Simon. Aan het slot van het boek komt de roman duidelijk in een hogere versnelling. In vliegende vaart ontknoopt zich het verhaal en leidt dan tot het onherroepelijke einde van deze fijne roman. Een roman die een strijd laat zien tussen betekenis en betekenisloosheid, tussen het alledaagse en het bijzondere. Al met al een genot om te lezen. Vlotte schrijfstijl, verrasende wendingen en erg origineel. Kortom: verplichte kost :-D
Vanaf het allereerste moment was ik geboeid door de personages. De afwisseling van Sjak, Else en Paul vond ik persoonlijk érg plezierig om te lezen, het sleurt je stapsgewijs steeds verder mee in de levens van deze figuren. De allerdaagsheid en de sneuheid van sommige situaties waren soms vrij herkenbaar en soms vrij bizar. Hoewel ik al halverwege al wel een redelijk idee had welke kant het per personage op ging, is het écht een te gekke page-turner. Wibo weet de aandacht van de lezer écht goed vast te houden, ondanks dat er momenten zijn dat je een beetje moe wordt van een personage. Een must-read, zeker weten. Alle 5 sterren meer dan waard!