Na zijn succesvolle zomerbundels Solo en Salto kan Wilfried de Jong ook dit jaar weer mee in de koffer. In Souplesse komen alle sportieve hoogte- en dieptepunten van de afgelopen twee jaar voorbij: van wielrennen tot voetbal, van Formule 1 tot volleybal en van schaatsen tot zwemmen.
Naast zijn beste sportcolumns voor NRC zijn ook zeven langere verhalen opgenomen uit het tijdschrift Santos. In zijn platencollectie vindt De Jong in pianist Monk de muzikale evenknie van de onvoorspelbare Braziliaanse voetballer Garrincha. Amy Winehouse keert een dagje terug op aarde om een liedje te zingen voor Messi en Piet Keizer en Coen Moulijn komen tot leven in een roeiboot op de Amstel. Ook verhaalt De Jong over zijn jeugd bij de amateurs en gaat hij in het fictieve verhaal 'Losse handjes' op zoek naar de magie van de lichtmast. En keer op keer weet De Jong de schoonheid van sport te vangen.
Citaat : ‘Waar mannen, en jongens, elkaar een klap op de schouders geven duiken deze shorttracksters na een wedstrijd in elkaars lijven en is nauwelijks nog te zien van wie het been of de arm is. Wat je ziet is een kluwen van meiden.’ Review :
Naast de beste sportcolumns van Wilfried de Jong zijn er oo achte korte verhalen opgenomen Wilfried de Jong heeft een grote liefde voor sport en hij schrikt er dan ook niet voor terug om daar zijn mening over te geven. Dat komt ook in Souplesse weer naar voren. In duidelijke taal neemt hij het op voor sporters, maar tegelijkertijd laat hij het zonder ook maar een onvertogen woord in zijn mond te nemen, kraakhelder weten als hij zich aan iemand of iets dood ergert. Hierdoor lukt het hem om iedereen in zijn waarde te laten maar de boodschap wel zonder dat daar een misverstand over kan bestaan over te brengen.
In Souplesse zijn zowel columns, die De Jong eerder voor NRC Handelsblad schreef als verhalen, die hij schreef voor Santos, gebundeld. Speciaal voor Souplesse schreef hij twee nieuwe verhalen. Daarin keert Amy Winehouse keert op aarde terug om een liedje te zingen voor Messi en voetbalt Garrincha op de jazz van Monk en de omstreden atlete Semenya krijgt een duwtje in de rug. De columns geven een mooie samenvatting van sportieve hoogte- en dieptepunten in de periode augustus 2017 tot en met mei 2019. Sportieve prestaties die je al bijna weer vergeten was, maar door het lezen van de columns zorgen voor een ‘Oh ja’-moment. Daarnaast kijkt hij in verschillende columns terug op zijn eigen jeugd. Hoewel zijn sporthart het meest klopt voor wielrennen en zijn ‘cluppie’ Feyenoord, zijn ook tennis, Formule 1, zwemmen en schaatsen aan hem besteed. Hij observeert en verwerkt zijn bevindingen met soms een scherpe pen, soms met compassie en over het algemeen doorspekt met de nodige (droge) humor in bijna poëtisch geschreven teksten. Voor de afwisseling echt prettig om te lezen, maar zijn sterkte ligt in de korte teksten.