Het horrortheater van de Nederlandse literatuur

by Arie Storm

'Ik heb absoluut mijn buik vol van literaire lieden en wil nooit meer iets met ze te maken hebben,' schreef de grote romantische dichter John Keats in 1817. In de geest daarvan neemt Arie Storm de literaire wereld en de literatuur van nu op de hak. Vele grootheden passeren de revue, maar eveneens tal van minder belangrijke personages. Ook over zijn eigen gevoelens en ideeën licht Storm ons uitvoerig in.

Dit boek biedt een beeld van de literatuur dat in elk opzicht eerlijk en onthullend is. Het horrortheater van de Nederlandse literatuur is een hartstochtelijk, vaak geestig maar soms ook woedend essay in de vorm van een gloedvolle roman. Scherp, geniaal en scandaleus.

Arie Storm (1963) schreef onder meer de romans Luisteren hoe huizen ademen, Maans stilte, Het laatste testament van Frans Kellendonk en Een diadeem van dauw. Ook vertaalde hij de biografie van Alfred Hitchcock door Peter Ackroyd, romans van John Banville en A Moveable Feast (Parijs is een feest) van Ernest Hemingway.

Over Luisteren hoe huizen
'Een bezielde getuigenis van hoe een leven met literatuur een beter leven is.'
Persis Bekkering, de Volkskrant

Over Het laatste testament van Frans
'Tot je, daartoe verleid door Storm, (...) weer beseft dat hoogliterair en onderhoudend magnifiek samen kunnen gaan.'
Jeroen Vullings, Vrij Nederland

Over Een diadeem van
'Krachtige literaire fictie.'
Thomas de Veen, NRC Handelsblad

Genres: Nonfiction

116 pages, Kindle Edition

First published May 22, 2019

About the author

Arie Storm (Den Haag, 20 juli 1963) is een Nederlands schrijver en literatuurcriticus. Hij debuteerde in 1994 met de roman Hémans duik, die vervolgens werd genomineerd voor de Debutantenprijs. Tegenwoordig schrijft hij voor Het Parool en Vrij Nederland, vroeger publiceerde hij ook in Bzzlletin en Snoecks Almanak. Hij was van 2012 tot 2014 te horen als literatuurrecensent in de TROS Nieuwsshow op NPO Radio 1 (zaterdagmorgen rond half 11).

Reviews

[Jeroen Schwartz]

Zo goed, diepgaand en duidelijk als de recensies van Arie Storm in Het Parool waren, zo warrig is dit boek. Iedereen mag (of moet) weten welke boeken - en auteurs, met name - niet deugen, maar de beste schrijvers houdt Storm 't liefst voor zichzelf. Storm wilde een rancuneus boek schrijven. Gepeperd, vleugje twitter. Missie geslaagd, hatseflats. Ik snap het gevoel van Storm: dat lezen in beginsel iets egoïstisch is, een solitaire, misschien wel zinloze aangelegenheid - dat staat immers in een heleboel buitenlandse anti-boeken die Storm aanhaalt. De aversie tegen de schreeuwerigheid, opdringerigheid en slechte smaak: ook begrijpelijk, en terecht. En dat komt alleen doordat ik een echt heel goede lezer ben, want Storm legt het allemaal wel heel slecht uit in Het horrortheater. Er staat wél in dat hij uit Den Haag komt (een keer of zeventien, "als gezegd"), dol is op zijn 'kerngezin', dat er thuis niet werd gelezen maar Storm - zonder opscheppen - op school, en de universiteit, wel de beste was en liever de Russen las dan in de zandbak speelde; hij is in eigen woorden 'als lezer van ver gekomen', en die en die en die schrijver is slecht, verschrikkelijk slecht, joh, en pedant bovendien. Die stelligheid staat haaks op de keren dat Storm een jaartal moet raden, of niet (meer) weet of die en die schrijver nog leeft... Dat Storm in dit smakelijke, vlotte boekje niet in staat is uit te leggen wat literatuur is en wanneer een roman een roman heet, is een groter pijnpunt maar dat ligt vast aan mij. Als de waarheid erin staat, of het leven, of juist het tegenovergestelde, als schrijvers homoseksueel zijn: geen idee. ,,Een van mijn eerste grote liefdes was Maarten 't Hart, en ik zal het daar nu heel eerlijk over hebben. Dat moet op een persoonlijke manier, want 't Hart was een schrijver die me persoonlijk aansprak." Die man heeft er verstand van!

[Pascal Vanenburg · Rating 3 out of 5]

Veel geleerd in dit boek. Arie Storm komt uit Den Haag, uit de Schilderswijk om precies te zijn, en hij was de enige in die wijk die boeken las. Hij houdt ook niet van schrijvers, behalve van schrijvers die verder niemand leest. Schrijvers die wel worden gelezen houdt Arie Storm niet van, die sabelt hij ook genadeloos neer. Arie Storm komt uit de Schilderswijk en dat hij is gaan lezen mag een wonder heten, want niemand las er. Hij wel. En hij kan schrijven. Auke Hulst niet. Tommy Wieringa ook niet. Net als Ronald Giphart en Arthur Japin en Ilja Leonard Pfeijfer. Maar vooral Auke Hulst en Tommy Wieringa niet. En Murat Isik, die ook niet. Of Arie Storm mooie romans schrijft weet ik eigenlijk niet, die heb ik nog nooit gelezen. Wel twee boeken nu over schrijven en literatuur. Die vond ik vermakelijk maar niet per se goed. Soms wel gelachen. Sterretje extra daarvoor.

[Jip · Rating 3 out of 5]

3.5 sterren

hiervan heb ik geleerd dat je in geen geval boekentips van anderen moet aannemen, dat échte literatuur in het niet valt bij alles wat voor ‘literatuur’ moet doorgaan en dat nederlands studeren (in pch!) aan de uva in de jaren 80 nog verdacht veel lijkt op nederlands studeren aan de uva in 2024.

veel gelachen, storm is een bitter mannetje. heerlijk.

[Joost van Hoek · Rating 4 out of 5]

Heerlijk venijnig.

[Frank · Rating 4 out of 5]

Dit is wel een heel experimentele roman. Ik hoop maar dat de gelijkenissen met echt bestaande personen volledig op toeval berusten.

‘Doorgaans ben ik dol op wc’s; het zijn immers plekken vol avontuur en levenslust. Een tikkeltje gespannen opende ik de deur, mijn hart ging sneller kloppen. Dat is wat ze in de literatuur een voorgevoel noemen. Maar zo noem je dat ook in het echte leven. En daarin bevond ik mij, volop, in dat echte leven. Ik bevond me heel erg in het echte leven. Ja, dit was pas leven!’

[Menno Spiro · Rating 3 out of 5]

biting back at the hand that fed you

[C · Rating 1 out of 5]

herhaalt zichzelf teveel, flauw in vele toespelingen, te vaak tegenstrijdig

[Paula · Rating 4 out of 5]

Fan van Arie Storm door Schoonheidsdrift, now we’re here! Hardop gelachen om dit relaas. Lekker vilein.

[Mats · Rating 4 out of 5]

best grappig, alleen geen vier sterren omdat storm zijn huiswerk heeft overgeschreven

[Kari-Anne Fygi · Rating 2 out of 5]

Storm schrijft soms rake en ware dingen op, maar zo jammer dat zijn zuurheid zo dominant is.

[Menno Beek · Rating 3 out of 5]

Een eigenaardige gemoedsuitstorting van deze mij evrder niet zeer bekende autuer: de boosheid, men vermoedt, zonder van de aard der beschreven zaken het fijne te weten: de rancune, druipt er vanaf, niet onplezierig opgeschreven. Toen ik het zag liggen en inkeek viel mijnoog op een afkeurende passage betreffende Ronald Giphart, en vandaar dat ik het boekje kocht, en inderdaad, mijnheer storm mag Giphart ook niet, en terecht. Hij mag Tommy Wieringa nog minder, wat me te streng lijkt: ik heb ooit per ongeluk aan tefel gezeten met TW, en een pizza gegeteten, en het is een aimabel man.

Dit is voor de volgende liefhebber (die hopenlijk Giphart ook niet ziet zitten) , niet voor de plank

[Cynthia · Rating 4 out of 5]

Leest als een "rant" tegen Nederlandse literatuur en in het specifiek tegen een handjevol schrijvers, die hij zonder al te veel argumenten in het horrortheater plaatst. Het is veel negativiteit verpakt in een dikke laag humor.