What do you think?
Rate this book
Kamer in Oostende
Een schrijver vertelt over zijn jarenlange vriendschap met een schilder. Telkens ontmoeten ze elkaar in Oostende, waar ze allebei ooit de liefde van hun leven gevonden hebben. Ze lopen rond in de Stad aan Zee met haar roekeloze talent voor toerisme, fameuze kunstenaars en het zilveren Noordzeelicht. Ze spreken af in hotels, flaneren, dwalen tussen de Oostendenaars. Ze vertoeven in het gezelschap van vissers, Congolezen, tragische architecten, Snoek en Claus, Spilliaert en Ensor. En vrouwen. De schrijver en de schilder zijn nieuwsgierig, soms opdringerig, nooit onbeschoft. Ze ontwikkelen een ironische onderzoeksmethode, het perspectivisme, op zoek naar de Onvoltooid Oostendse Tijd. Niets blijkt dan nog toevallig. In hun ontmoetingen ontdekken ze hoe ze op zeldzame, kostbare, melancholische momenten door elkaars ogen kunnen kijken. Zelfs diep terug in de tijd.
Met Kamer in Oostende brengt stilist Peeters een even fijnzinnig als ontroerend boek.
Met Kamer in Oostende brengt stilist Peeters een even fijnzinnig als ontroerend boek.
272 pages, Paperback
Published May 29, 2019
9 people are currently reading
234 people want to read
About the author
Koen Peeters
30 books33 followersKoen Peeters is een Vlaamse schrijver en dichter.
Koen Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Koen Peeters in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Koen Peeters bij "Schrijversgewijs"
Koen Peeters is a Flemish writer and poet.
Koen Peeters in the English Wikipedia
Koen Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Koen Peeters in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Koen Peeters bij "Schrijversgewijs"
Koen Peeters is a Flemish writer and poet.
Koen Peeters in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 52 reviews
June 23, 2021
In this novel the Flemish writer Koen Peeters offers a portrait of the coastal city of Ostend, but packaged as a fictional quest for the "unfinished time". Together with a painter friend, he speaks with well-known and lesser-known people from Ostend, in a light-hearted exploration of the city and its soul. At the same time it's a clever exploration of the soul of reality. This book deserves to be translated in English. Dutch review below.
Eindeloos is het aantal boeken dat de ziel van een stad probeert bloot te leggen. Koen Peeters (° 1959) voegt er nu eentje toe over Oostende. Een dankbare stad, met een rijk verleden, mooie architectuur, met een hele trits beroemdheden die er gepasseerd zijn of er woonden (James Ensor, Joseph Roth, Stefan Zweig…), en natuurlijk met de eindeloos deinende zee. Die zee maakt voor Peeters Oostende tot eindpunt en barrière, maar ook vluchthaven en spiegel van de ziel. Na een “toevallige” ontmoeting trekt hij 34 keer op met schilder Koen Broucke, resulterend in vignettes en gesprekken die de “Onvoltooid Oostendse Tijd” proberen te grijpen. Die één-op-één-dynamiek, met de jongensachtige interactie tussen de schrijver en de schilder, werkt echt wel om de queeste, in een guitige bui noemen ze het “hun onderzoek”, verteerbaar te maken. Want er passeren nogal wat high brow-namen (naast Ensor, Roth, Zweig ook Proust, Perec en de onvermijdelijke Léon Spilliaert en Constant Permeke). En er wordt wat af gefilosofeerd over het perspectivisme, de methodologie die ze gebruiken: het naast elkaar leggen van verschillende perspectieven, via de verschillende ontmoetingen die ze hebben. Zelfs de zee zelf prijst die aanpak aan: “wist je niet dat je de tijd kunt bezweren? (hoe dan wel?) Door erin af te dalen, door hem te vermeerderen. Mensen kunnen hun tijd samenleggen, waardoor die rekkelijk wordt. Soepel, lenig, buigzaam, versta je. Versta je dat?”. Die luchtvoetige toon en het scherpe observatievermogen van Peeters maakt dat dit voor mij een veel verteerbaarder boek werd dan zijn vorige De mensengenezer. Dit boek maakt misschien een wat rommelige, meanderende indruk (is dat niet de werkelijkheid?), maar die 34 kamers die Peeters met ons en zijn vriend Broucke bezoekt in Oostende, hebben me echt wel bekoord.
Eindeloos is het aantal boeken dat de ziel van een stad probeert bloot te leggen. Koen Peeters (° 1959) voegt er nu eentje toe over Oostende. Een dankbare stad, met een rijk verleden, mooie architectuur, met een hele trits beroemdheden die er gepasseerd zijn of er woonden (James Ensor, Joseph Roth, Stefan Zweig…), en natuurlijk met de eindeloos deinende zee. Die zee maakt voor Peeters Oostende tot eindpunt en barrière, maar ook vluchthaven en spiegel van de ziel. Na een “toevallige” ontmoeting trekt hij 34 keer op met schilder Koen Broucke, resulterend in vignettes en gesprekken die de “Onvoltooid Oostendse Tijd” proberen te grijpen. Die één-op-één-dynamiek, met de jongensachtige interactie tussen de schrijver en de schilder, werkt echt wel om de queeste, in een guitige bui noemen ze het “hun onderzoek”, verteerbaar te maken. Want er passeren nogal wat high brow-namen (naast Ensor, Roth, Zweig ook Proust, Perec en de onvermijdelijke Léon Spilliaert en Constant Permeke). En er wordt wat af gefilosofeerd over het perspectivisme, de methodologie die ze gebruiken: het naast elkaar leggen van verschillende perspectieven, via de verschillende ontmoetingen die ze hebben. Zelfs de zee zelf prijst die aanpak aan: “wist je niet dat je de tijd kunt bezweren? (hoe dan wel?) Door erin af te dalen, door hem te vermeerderen. Mensen kunnen hun tijd samenleggen, waardoor die rekkelijk wordt. Soepel, lenig, buigzaam, versta je. Versta je dat?”. Die luchtvoetige toon en het scherpe observatievermogen van Peeters maakt dat dit voor mij een veel verteerbaarder boek werd dan zijn vorige De mensengenezer. Dit boek maakt misschien een wat rommelige, meanderende indruk (is dat niet de werkelijkheid?), maar die 34 kamers die Peeters met ons en zijn vriend Broucke bezoekt in Oostende, hebben me echt wel bekoord.
November 10, 2024
Dat moet het ongeveer geweest zijn wat Borges met zijn gedicht Nostalgia del Presente bedoelt. Ik stel me het alleszins zo voor: op een gegeven moment ergens anders willen zijn, een plaats waar je naar verlangt, ongeacht of je er eerder geweest bent of niet. Een gevoel van nostalgie; dat onbestemd verdriet omdat iets of iemand er nu niet is. Een verlangen naar iets wat er misschien nog helemaal niet geweest is. Maar door het uit te spreken, eraan te denken of - in dit geval - erover te lezen, heb je het gevoel dat je er wel degelijk bent.
Dat is wat ik tijdens de lectuur van dit boek meermaals ervaren heb. Het verlangen om exact op dat moment in Oostende te zijn en te doen wat beide protagonisten doen: rondzwerven, zomaar een winkel binnenstappen, een koffie drinken in de Oude Post, uitwaaien, door het oude Schipperskwartier wandelen, filosoferen over een stad die zoveel meer is dan een verzameling gebouwen aan het einde van de E40 en de A10. Meer dan de finis terrae zoals Peeters het in één van zijn 34 hoofdstukjes over de Koningin der Badsteden stelt.
Elk van die 34 kamers of hoofdstukken meanderen overal heen. Er zit geen interne logica in hun opzoekingswerk, of ‘onderzoekswerk’, aldus Broucke. Het enige wat de verhalen verbindt, is het decor en de invalshoeken van waaruit de beide kunstenaars dat waarnemen. De methode die ze daarbij volgen, hebben ze - niet zonder ironie - Perspectivisme gedoopt, een manier van waarnemen die ze gaandeweg verfijnen. Op die manier geven ze vorm aan hun gedachten, deze Schrijver en Schilder. Ze heten beiden ‘Koen’, dus spreken ze elkaar - lekker stoer - aan met de familienaam. En dat doen ze ook met de bekende koppen waar ze het over hebben in hun omzwervingen. Enkel wanneer ze het over de jonge dichteres hebben in één van laatste hoofdstukken, spreken ze over ‘Charlotte’ (Van den Broeck). Die is op dat moment onderzoek aan het verrichten voor Waagstukken, haar meest recente dichtbundel, en maakt en passant haar opwachting in het stukje waar Gaston Eysselinck aan bod komt.
Het is een aanrader om dit boek te consumeren samen met de tien Podcasts die in het archief van Klara te beluisteren vallen (https://klara.be/beluister-de-volledi...). Aan de hand van een aantal bekende namen uit het boek (Snoek, Proust, Ensor, Spilliaert, Claus,...) word je gedurende een tiental minuten een mini-Oostende binnengeloodst, telkens vanuit een ander perspectief. Het zorgt er achteraf voor dat je niet meer goed weet waar je bepaalde info nu weer vandaan gehaald hebt, maar het draagt zeker bij tot de unieke sfeer die dit boek maakt tot wat het is. Het bezorgt je ontegensprekelijk nog wat meer Nostalgie naar het Heden.
Dat is wat ik tijdens de lectuur van dit boek meermaals ervaren heb. Het verlangen om exact op dat moment in Oostende te zijn en te doen wat beide protagonisten doen: rondzwerven, zomaar een winkel binnenstappen, een koffie drinken in de Oude Post, uitwaaien, door het oude Schipperskwartier wandelen, filosoferen over een stad die zoveel meer is dan een verzameling gebouwen aan het einde van de E40 en de A10. Meer dan de finis terrae zoals Peeters het in één van zijn 34 hoofdstukjes over de Koningin der Badsteden stelt.
Elk van die 34 kamers of hoofdstukken meanderen overal heen. Er zit geen interne logica in hun opzoekingswerk, of ‘onderzoekswerk’, aldus Broucke. Het enige wat de verhalen verbindt, is het decor en de invalshoeken van waaruit de beide kunstenaars dat waarnemen. De methode die ze daarbij volgen, hebben ze - niet zonder ironie - Perspectivisme gedoopt, een manier van waarnemen die ze gaandeweg verfijnen. Op die manier geven ze vorm aan hun gedachten, deze Schrijver en Schilder. Ze heten beiden ‘Koen’, dus spreken ze elkaar - lekker stoer - aan met de familienaam. En dat doen ze ook met de bekende koppen waar ze het over hebben in hun omzwervingen. Enkel wanneer ze het over de jonge dichteres hebben in één van laatste hoofdstukken, spreken ze over ‘Charlotte’ (Van den Broeck). Die is op dat moment onderzoek aan het verrichten voor Waagstukken, haar meest recente dichtbundel, en maakt en passant haar opwachting in het stukje waar Gaston Eysselinck aan bod komt.
Het is een aanrader om dit boek te consumeren samen met de tien Podcasts die in het archief van Klara te beluisteren vallen (https://klara.be/beluister-de-volledi...). Aan de hand van een aantal bekende namen uit het boek (Snoek, Proust, Ensor, Spilliaert, Claus,...) word je gedurende een tiental minuten een mini-Oostende binnengeloodst, telkens vanuit een ander perspectief. Het zorgt er achteraf voor dat je niet meer goed weet waar je bepaalde info nu weer vandaan gehaald hebt, maar het draagt zeker bij tot de unieke sfeer die dit boek maakt tot wat het is. Het bezorgt je ontegensprekelijk nog wat meer Nostalgie naar het Heden.
December 27, 2019
Ik hou van Oostende. De koninginnenstad van de kust, tegenwoordig politiek correct de 'Vlaamse' kust, is zo Belgisch als een pot mosselen met friet. Oostende, de koninklijke badstad van het oude België, is Klein-Brussel-aan-Zee, de meest Belgische stad van Vlaanderen. Schaamteloos nostalgisch en soms ook gewoon schaamteloos tout court.
In de stad heerst zeezucht en melancholie naar het verlorene, en altijd is er dat vleugje surrealisme.
Om te beginnen is er behoorlijk wat creatieve aardrijkskunde nodig om van deze stad die pal in het midden van onze (west)kust ligt een oost-ende van te maken, maar zo gaat dat nu eenmaal in een land dat ruimtelijke ordening en aardse logica nooit hoog in het vaandel gedragen heeft. De beroemdste Oostendenaar ooit had bovendien een Engelse naam en sprak voornamelijk Frans. Ook die taalstoofpot is typisch voor dit land waar separatistische Vlaamse regeringsleiders Jambon en Bourgeois heten.
In de loop der tijden is Oostende vaak een toevluchtsoord geweest. Over de aanwezigheid tussen de wereldoorlogen van de Duits-Joodse schrijvers Joseph Roth en Stefan Zweig weten we inmiddels veel meer dankzij het lovenswaardige werk van Els Snick en, in Duitsland, van Volker Weidermann.
Ook voor Koen Peeters is Oostende een toevluchtsoord, zij het op bescheidener schaal.
Samen met zijn vriend, de schilder Broucke, spreekt hij om de zoveel tijd af in Oostende. Me dunkt dat ze daar dan graag, mannen onder mekaar, een pint gaan pakken. Het is altijd heerlijk om in de kuststad rond te dwalen. Als je een beetje feeling met de geschiedenis heeft, kom je al snel in de ‘Onvoltooid Oostendse Tijd’ terecht. Daarin vervaagt de grens tussen heden en verleden even snel als die tussen feit en fictie.
Roman, staat er op de kaft van dit boek, maar zoals de schrijver zelf in zijn nawoord aangeeft: het is veel ingewikkelder dan dat. Is die vermelding dan een platte commerciële truc (literaire mijmeringen verkopen niet zo goed), een gemakkelijkheidsoplossing (het kind moet nu eenmaal een naam hebben) of verhult ze een Sebaldiaanse herdefiniëring van het genre? Ach, fictie…het kan een beetje van alles zijn.
Om het allemaal wat meer cachet te geven, spreken de verteller en Broucke mekaar graag met de familienaam aan. Zo staan de Beroemde Mannen van de Kunst immers in geschiedenisboeken vermeld, niet? Badinerend en kuierend ontmoeten de heren beroemdheden van heden en verleden. Ze groeten de overleden helden Ensor (James), Spilliaert (Leon), Duribreux (Gaston), Eysselinck (ook Gaston), Snoek (Paul), Claus (Hugo), enzovoort. In levende lijve kruisen o.a. de Kuyper (Eric) en Tricot (Xavier) hun pad.
Soms spreken de heren ook even met gewone mensen, maar niet te veel en nooit te lang. Als ze op hun wandeling (excuseer: hun onderzoek!) personages van vrouwelijke kunne tegenkomen, dan worden die steevast met de voornaam aangesproken.
Zo zijn er twee Charlottes. De eerste heeft “lachende ogen en rood gestifte lippen” en “ziet er patent uit met haar anjerroze truitje, haar korte plooirokje […] en haar grijze bottines” (p.115). Ze “krabt en masseert [de] kop en het kontje” van haar hondje. De tweede, jongere Charlotte “heeft lichte lipstick op”, heeft een dichtbundel geschreven “toen ze brak met haar vorige vriend” (p.209) en heeft “van haar nieuwe vriend” alvast een echt fototoestel mogen lenen.
Lezers die helemaal mee zijn, weten geheid dat het hier gaat om (Charlotte) Mutsaers en (Charlotte) Van den Broeck en kunnen zichzelf dan tevreden op de borst slaan.
Ook Els figureert in dit boek, zonder dat de ik-verteller haar een achternaam waardig acht. Hetzelfde geldt voor Francine, de Congolese werkster in Brussel waar de ik-verteller wel eens een praatje mee placht te slaan wanneer ze toevallig samen aan het koffieapparaat staan. Dat ze van Congo komt is blijkbaar belangrijk, want dat wordt meermaals vermeld. In tegenstelling tot bij de Charlottes is een verdere beschrijving van haar dan blijkbaar niet meer nodig.
Als de heren van het onderzoek in het Permeke-museum een rondleiding krijgen van Guinevere (Claeys) komen we te weten dat dame in kwestie, nadat ze eerst haar jasje uitgespeeld heeft, “in haar korte, mouwloze zwarte jurkje […] alles in het huis [staat] aan te wijzen” (p.228).
Het patroon is duidelijk: mannen worden in Kamer in Oostende steevast met hun familienaam aangeduid, de vrouwtjes zijn slechts een voornaam waard. Op die laatste stelregel maakt de schrijver enkel een uitzondering voor zijn vrouw; die wordt gewoon “mijn vrouw” genoemd.
Ironie is een masker dat je ware gezicht toont. Wie het gebruikt, wil zich altijd wel ergens kunnen verbergen. Daarom is het in wezen laf. Je kan dan wel zeggen “ach, fictie…”, maar overdaad schaadt en dan begint het op de zenuwen te werken. Ik bedoel: is that guy kidding or what?
Uiteraard ga ik deze eminente literator, van wiens vorige boek De Mensengenezer ik zo intens genoten heb, hier niet beschuldigen van een fout soort nostalgie, van een verdacht verlangen niet alleen naar de literaire grandeur van weleer, maar ook naar het vervlogen waardenpatroon uit de tijd van Proust, waarin boys will be boys, Swann gewoon Swann is en zijn minnares Odette heet, want dat zou wel heel ironisch zijn, niet?
Kamer in Oostende is een must voor al wie van boeken en van Oostende houdt. Het is bijzonder mooi vormgegeven, gedrukt op extra dik papier om de illustraties in kleur (vooral schilderijen van Broucke) nog beter te doen uitkomen, de schrijfstijl van Peeters is bijzonder sierlijk en hoofdstuk 31 is een absolute parel.
Maar het ultieme Oostende-boek is het niet. De weifelende tweeslachtigheid, de ironiserende distantie, die sommige lezers ongetwijfeld prettig pretentieloos vinden (ik dus niet), werkt me danig op de heupen. Het mombakkes van ironie verhult soms een monster van eigendunk. Het is daarbij al te gemakkelijk om alles af te doen als “ach, fictie…”, lijkt me.
Opmerkelijk is ook dat in dit boek waarin voortdurend tussen Brussel en Oostende heen en weer gependeld wordt, de naam Arno nergens valt. Misschien dat de populaire zanger niet ‘high brow’ genoeg is om te mogen figureren in deze literaire ‘tu-m’a-vu’? Of speelt die ontbrekende familienaam hem parten?
In de stad heerst zeezucht en melancholie naar het verlorene, en altijd is er dat vleugje surrealisme.
Om te beginnen is er behoorlijk wat creatieve aardrijkskunde nodig om van deze stad die pal in het midden van onze (west)kust ligt een oost-ende van te maken, maar zo gaat dat nu eenmaal in een land dat ruimtelijke ordening en aardse logica nooit hoog in het vaandel gedragen heeft. De beroemdste Oostendenaar ooit had bovendien een Engelse naam en sprak voornamelijk Frans. Ook die taalstoofpot is typisch voor dit land waar separatistische Vlaamse regeringsleiders Jambon en Bourgeois heten.
In de loop der tijden is Oostende vaak een toevluchtsoord geweest. Over de aanwezigheid tussen de wereldoorlogen van de Duits-Joodse schrijvers Joseph Roth en Stefan Zweig weten we inmiddels veel meer dankzij het lovenswaardige werk van Els Snick en, in Duitsland, van Volker Weidermann.
Ook voor Koen Peeters is Oostende een toevluchtsoord, zij het op bescheidener schaal.
Samen met zijn vriend, de schilder Broucke, spreekt hij om de zoveel tijd af in Oostende. Me dunkt dat ze daar dan graag, mannen onder mekaar, een pint gaan pakken. Het is altijd heerlijk om in de kuststad rond te dwalen. Als je een beetje feeling met de geschiedenis heeft, kom je al snel in de ‘Onvoltooid Oostendse Tijd’ terecht. Daarin vervaagt de grens tussen heden en verleden even snel als die tussen feit en fictie.
Roman, staat er op de kaft van dit boek, maar zoals de schrijver zelf in zijn nawoord aangeeft: het is veel ingewikkelder dan dat. Is die vermelding dan een platte commerciële truc (literaire mijmeringen verkopen niet zo goed), een gemakkelijkheidsoplossing (het kind moet nu eenmaal een naam hebben) of verhult ze een Sebaldiaanse herdefiniëring van het genre? Ach, fictie…het kan een beetje van alles zijn.
Om het allemaal wat meer cachet te geven, spreken de verteller en Broucke mekaar graag met de familienaam aan. Zo staan de Beroemde Mannen van de Kunst immers in geschiedenisboeken vermeld, niet? Badinerend en kuierend ontmoeten de heren beroemdheden van heden en verleden. Ze groeten de overleden helden Ensor (James), Spilliaert (Leon), Duribreux (Gaston), Eysselinck (ook Gaston), Snoek (Paul), Claus (Hugo), enzovoort. In levende lijve kruisen o.a. de Kuyper (Eric) en Tricot (Xavier) hun pad.
Soms spreken de heren ook even met gewone mensen, maar niet te veel en nooit te lang. Als ze op hun wandeling (excuseer: hun onderzoek!) personages van vrouwelijke kunne tegenkomen, dan worden die steevast met de voornaam aangesproken.
Zo zijn er twee Charlottes. De eerste heeft “lachende ogen en rood gestifte lippen” en “ziet er patent uit met haar anjerroze truitje, haar korte plooirokje […] en haar grijze bottines” (p.115). Ze “krabt en masseert [de] kop en het kontje” van haar hondje. De tweede, jongere Charlotte “heeft lichte lipstick op”, heeft een dichtbundel geschreven “toen ze brak met haar vorige vriend” (p.209) en heeft “van haar nieuwe vriend” alvast een echt fototoestel mogen lenen.
Lezers die helemaal mee zijn, weten geheid dat het hier gaat om (Charlotte) Mutsaers en (Charlotte) Van den Broeck en kunnen zichzelf dan tevreden op de borst slaan.
Ook Els figureert in dit boek, zonder dat de ik-verteller haar een achternaam waardig acht. Hetzelfde geldt voor Francine, de Congolese werkster in Brussel waar de ik-verteller wel eens een praatje mee placht te slaan wanneer ze toevallig samen aan het koffieapparaat staan. Dat ze van Congo komt is blijkbaar belangrijk, want dat wordt meermaals vermeld. In tegenstelling tot bij de Charlottes is een verdere beschrijving van haar dan blijkbaar niet meer nodig.
Als de heren van het onderzoek in het Permeke-museum een rondleiding krijgen van Guinevere (Claeys) komen we te weten dat dame in kwestie, nadat ze eerst haar jasje uitgespeeld heeft, “in haar korte, mouwloze zwarte jurkje […] alles in het huis [staat] aan te wijzen” (p.228).
Het patroon is duidelijk: mannen worden in Kamer in Oostende steevast met hun familienaam aangeduid, de vrouwtjes zijn slechts een voornaam waard. Op die laatste stelregel maakt de schrijver enkel een uitzondering voor zijn vrouw; die wordt gewoon “mijn vrouw” genoemd.
Ironie is een masker dat je ware gezicht toont. Wie het gebruikt, wil zich altijd wel ergens kunnen verbergen. Daarom is het in wezen laf. Je kan dan wel zeggen “ach, fictie…”, maar overdaad schaadt en dan begint het op de zenuwen te werken. Ik bedoel: is that guy kidding or what?
Uiteraard ga ik deze eminente literator, van wiens vorige boek De Mensengenezer ik zo intens genoten heb, hier niet beschuldigen van een fout soort nostalgie, van een verdacht verlangen niet alleen naar de literaire grandeur van weleer, maar ook naar het vervlogen waardenpatroon uit de tijd van Proust, waarin boys will be boys, Swann gewoon Swann is en zijn minnares Odette heet, want dat zou wel heel ironisch zijn, niet?
Kamer in Oostende is een must voor al wie van boeken en van Oostende houdt. Het is bijzonder mooi vormgegeven, gedrukt op extra dik papier om de illustraties in kleur (vooral schilderijen van Broucke) nog beter te doen uitkomen, de schrijfstijl van Peeters is bijzonder sierlijk en hoofdstuk 31 is een absolute parel.
Maar het ultieme Oostende-boek is het niet. De weifelende tweeslachtigheid, de ironiserende distantie, die sommige lezers ongetwijfeld prettig pretentieloos vinden (ik dus niet), werkt me danig op de heupen. Het mombakkes van ironie verhult soms een monster van eigendunk. Het is daarbij al te gemakkelijk om alles af te doen als “ach, fictie…”, lijkt me.
Opmerkelijk is ook dat in dit boek waarin voortdurend tussen Brussel en Oostende heen en weer gependeld wordt, de naam Arno nergens valt. Misschien dat de populaire zanger niet ‘high brow’ genoeg is om te mogen figureren in deze literaire ‘tu-m’a-vu’? Of speelt die ontbrekende familienaam hem parten?
December 10, 2019
Zijn boeken hebben me nog nooit teleurgesteld.
June 11, 2019
‘In de onscherpte tekent zich het Spilliaertperspectief af. Een verstild, bevroren beeld van een eenzame wandeling. Eindeloze sluitertijd. Het astrale lichaam van Oostende, de Onvoltooid Oostendse Tijd. Hoeveel in Oostende ook afgebroken wordt, er blijven de tijdloze gebouwen, de dijk, het strand, de zee.’
May 5, 2024
https://looneybooks79.blog/2024/05/04...
Oostende, de stad die mijn maand april heeft beheerst, overheerst en uiteindelijk ook mijn liefde ervoor heeft doen opflakkeren. Stad aan zee waar de geschiedenis en de toekomst dichter bij elkaar liggen dan je zou denken. Toen een aantal van mijn volgers op instagram mijn fascinatie zagen voor de stad aan de hand van de boeken die ik las, en zeker ook na het lezen van Georges van Koen Peeters, stelden ze me voor om deze ‘Kamer in Oostende’ van dezelfde auteur ook te lezen! En oh boy oh boy, ben ik blij voor de tip!
Het boek snijdt een aantal thema’s zoals liefde, verdriet, eenzaamheid en dat in de ‘Koningin der Badsteden’ en hij doet dit op een dusdanige fijnzinnige en melancholische manier dat je mee mijmert en fantaseert over de stad in de tijd van schilders zoals Ensor en Spilliaert en schrijvers zoals Hugo Claus, Roth, Zweig en een voor mij onbekende schrijvers Snoek en Duribreux.
En dit samen met schilder Koen Broucke! Die leerde ik kennen in de heruitgave van Boerenpsalm van Felix Timmermans waar hij de tekeningen/kunst in voorzag. Ook in dit boek komen heel wat van zijn kunstwerken voor trouwens! Oostendse zeezichten en beide heren geschilderd terwijl ze aan het Permekehuis op het gras rusten bijvoorbeeld!
Samen gaan de beide heren op zoek naar de Oostendse geschiedenis aan de hand van de voorgaand genoemde historische figuren en komen bij mensen terecht die in Belle Époque woningen in de stad wonen en waar de geschiedenis nog op te snuiven is (als de huizen tenminste nog aanwezig zijn) maar ook bij familieleden van de schrijvers of de plekken waar ze verbleven.
De chemie tussen de schrijver en de schilder is bizar te noemen in dit boek. Maar er groeit een vriendschap tussen de heren tijdens hun zoektocht die hen moet leiden naar wat ze zelf de ‘onvoltooid verleden Oostendse tijd’ noemen!
Het boek laat ons de grenzen van de tijd opzoeken (en vaak vervaagt die grens dan ook) en soms stap je van 2019 (wanneer het boek verscheen) plots terug in 1890 of 1950 en kijken we mee over de schouders van Ensor tijdens zijn het schilderen of Claus tijdens het schrijven.
Na Eric Min, een comic over Oostende in 1905, een boek over schrijvers die in Oostende waren in 1936 van Mark Schaevers en dan Kurt Van Eeghems epos over de Belle Époque, kwam Peeters met Kamer in Oostende en ja ook Georges! Vanwaar zijn fascinatie voor de stad Oostende (vanwaar die van mij)? Vanwaar de fascinatie voor de oude schrijvers en schilders?
Dit semi-autobiografische maar toch fictieve boek van Koen Peeters heeft mijn liefde voor de stad en de zee alleen maar groter doen worden.
Of dit boek nu het slotstuk zal worden van mijn Oostende-manie (en onrechtstreeks mijn Ensor-manie) zou me verbazen. Want ik heb ook nog de biografie liggen van een van ons meest omstreden koningen, Leopold II, die Oostende groot(s) maakte eind 19e eeuw, begin 20ste eeuw maar die ook natuurlijk bekender/beruchter is om het koloniale verleden van ons land. Ook dat wordt natuurlijk in het boek van Peeters aangekaart en laten we dat blijven doen want net als wereldoorlogen of huidige oorlogen mogen we nooit het verleden vergeten. Maar laat het verleden ook het verleden zijn.
Oostende, de stad die mijn maand april heeft beheerst, overheerst en uiteindelijk ook mijn liefde ervoor heeft doen opflakkeren. Stad aan zee waar de geschiedenis en de toekomst dichter bij elkaar liggen dan je zou denken. Toen een aantal van mijn volgers op instagram mijn fascinatie zagen voor de stad aan de hand van de boeken die ik las, en zeker ook na het lezen van Georges van Koen Peeters, stelden ze me voor om deze ‘Kamer in Oostende’ van dezelfde auteur ook te lezen! En oh boy oh boy, ben ik blij voor de tip!
Het boek snijdt een aantal thema’s zoals liefde, verdriet, eenzaamheid en dat in de ‘Koningin der Badsteden’ en hij doet dit op een dusdanige fijnzinnige en melancholische manier dat je mee mijmert en fantaseert over de stad in de tijd van schilders zoals Ensor en Spilliaert en schrijvers zoals Hugo Claus, Roth, Zweig en een voor mij onbekende schrijvers Snoek en Duribreux.
En dit samen met schilder Koen Broucke! Die leerde ik kennen in de heruitgave van Boerenpsalm van Felix Timmermans waar hij de tekeningen/kunst in voorzag. Ook in dit boek komen heel wat van zijn kunstwerken voor trouwens! Oostendse zeezichten en beide heren geschilderd terwijl ze aan het Permekehuis op het gras rusten bijvoorbeeld!
Samen gaan de beide heren op zoek naar de Oostendse geschiedenis aan de hand van de voorgaand genoemde historische figuren en komen bij mensen terecht die in Belle Époque woningen in de stad wonen en waar de geschiedenis nog op te snuiven is (als de huizen tenminste nog aanwezig zijn) maar ook bij familieleden van de schrijvers of de plekken waar ze verbleven.
De chemie tussen de schrijver en de schilder is bizar te noemen in dit boek. Maar er groeit een vriendschap tussen de heren tijdens hun zoektocht die hen moet leiden naar wat ze zelf de ‘onvoltooid verleden Oostendse tijd’ noemen!
Het boek laat ons de grenzen van de tijd opzoeken (en vaak vervaagt die grens dan ook) en soms stap je van 2019 (wanneer het boek verscheen) plots terug in 1890 of 1950 en kijken we mee over de schouders van Ensor tijdens zijn het schilderen of Claus tijdens het schrijven.
Na Eric Min, een comic over Oostende in 1905, een boek over schrijvers die in Oostende waren in 1936 van Mark Schaevers en dan Kurt Van Eeghems epos over de Belle Époque, kwam Peeters met Kamer in Oostende en ja ook Georges! Vanwaar zijn fascinatie voor de stad Oostende (vanwaar die van mij)? Vanwaar de fascinatie voor de oude schrijvers en schilders?
Dit semi-autobiografische maar toch fictieve boek van Koen Peeters heeft mijn liefde voor de stad en de zee alleen maar groter doen worden.
Of dit boek nu het slotstuk zal worden van mijn Oostende-manie (en onrechtstreeks mijn Ensor-manie) zou me verbazen. Want ik heb ook nog de biografie liggen van een van ons meest omstreden koningen, Leopold II, die Oostende groot(s) maakte eind 19e eeuw, begin 20ste eeuw maar die ook natuurlijk bekender/beruchter is om het koloniale verleden van ons land. Ook dat wordt natuurlijk in het boek van Peeters aangekaart en laten we dat blijven doen want net als wereldoorlogen of huidige oorlogen mogen we nooit het verleden vergeten. Maar laat het verleden ook het verleden zijn.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 18, 2019
In ‘Kamer in Oostende’ kuiert de schrijver, Koen Peeters met schilder en vriend, Koen Broucke door de straten van Oostende. Samen gaan ze op zoek naar de geschiedenis die Oostende groot heeft gemaakt. Het is een tijdreis door het heden en verleden met grote namen zoals Léon Spilliaert, James Ensor, Joseph Roth, Stefan Zweig en vele anderen. Het is ook een echo naar de vele schrijvers van vroeger die in Oostende hebben gewoond of over Oostende hebben geschreven, met name Jacqueline Harpman, Marcel Proust, Georges Perec, Paul Snoek, Hugo Claus,… En er is tevens de link met het heden dankzij de vele kunstenaars en creatievelingen die er nu nog steeds vertoeven. Ik denk dan aan Els Snick (vertaalster), Bernard Dewulf (schrijver), Charlotte Van Den Broeck (dichteres), Jos Geysels (voormalig politicus),… ‘Kamer in Oostende’ ademt geschiedenis en cultuur en toont aan dat Oostende niet zo maar een badstad is, waar men in de zon kan liggen. Oostende is veel meer dan dat en dit boek is een ode aan wat Oostende tot Oostende van vandaag gemaakt heeft. Dankzij de verhaallijn over de bevriende schrijver en schilder leren we beetje bij beetje Oostende beter kennen en vooral ook de schatten die zij bewaart. ‘Kamer in Oostende’ is een aanrader voor iedereen die ook nog maar een beetje affiniteit met Oostende heeft, want met dit boek wandel je door de straten van het Oostende van vroeger en nu!
July 12, 2019
Misschien had ik er veel te veel van verwacht, maar dit boek is voor mij een tegenvaller van formaat.
Na ongeveer 1/3e van het boek, had ik door dat de stijl niet meer zou veranderen. Het is een verslag over heen en weer rijden van Brussel naar Oostende en terug. Het is een verkondigen van weetjes over Roth, Spilliaert en Ensor. Een verslag ook van een verminkte stad, waar eigenlijk bijna alles van het verleden is uitgewist.
Ik heb mezelf gedwongen om het boek toch tot in de helft te lezen. (Het e-book telt 241 blzn.)
Dus heb ik nog een stukje over Proust meegepikt en een stukje waar de zee zelf aan het woord is.
En nu, op naar een mooier boek voor deze zomer.
Ooit zal ik dit boek nog wel eens uit lezen.
Nu overheerst voor mij vooral het gevoel dat ik me toch weer heb laten vangen door de hype.
Na ongeveer 1/3e van het boek, had ik door dat de stijl niet meer zou veranderen. Het is een verslag over heen en weer rijden van Brussel naar Oostende en terug. Het is een verkondigen van weetjes over Roth, Spilliaert en Ensor. Een verslag ook van een verminkte stad, waar eigenlijk bijna alles van het verleden is uitgewist.
Ik heb mezelf gedwongen om het boek toch tot in de helft te lezen. (Het e-book telt 241 blzn.)
Dus heb ik nog een stukje over Proust meegepikt en een stukje waar de zee zelf aan het woord is.
En nu, op naar een mooier boek voor deze zomer.
Ooit zal ik dit boek nog wel eens uit lezen.
Nu overheerst voor mij vooral het gevoel dat ik me toch weer heb laten vangen door de hype.
December 19, 2019
"Op onze tocht vinden wij niets op zeer interessante wijze." (p.218) Een zin die doet vermoeden dat hier zinnen als schaduwen van een Sebald of Nooteboom worden neergepend. Uit hun schaduw treedt dit boek in ieder geval niet. Als er enige magie is tussen Peeters en zijn kompaan Broucke, pakt die alvast niet op papier. Zij komen weliswaar interessante figuren tegen, maar hoe interessant ik hen elders ook hoor vertellen, in een radioprogramma of een ander boek over Oostende bijvoorbeeld, veel begeestering krijgen zij van de schrijver niet in hun woorden gelegd. Het Oostendse zand wordt niet van onder mijn voeten weggeblazen en misschien moet ik daar wel blij om zijn. Volgend jaar neem ik weer de trein naar Oostende en wie weet vind ik daar niets op een interessante wijze of vind ik net alles op een normale manier interessant. Tussen het zand.
April 5, 2021
Niemand was zo belachelijk jong als wij. Die zinnenprikkelende waargebeurde film van ons toen. Ik zag ons liggen, zuchtend. Op het strand, onze gloeiende lijven. De zee was van zilver. Zwemmen! Ik moest gaan zwemmen. Ver weg de zee in zwemmen. Wie was ik toen ik verliefd was in de hitte op het strand naast haar? Zwemmen, praten, een beetje lezen, weer inslapen. Ik lag nog altijd naast haar te slapen op het strand. Ik was al aan het wachten op de levensstormen.
Maak mij wakker als het tijd is.
Maak mij wakker als het tijd is.
December 16, 2020
Weemoedig relaas van 34 overnachtingen in Oostende door een schrijver (Peeters) en een bevriend schilder (Broucke). Gewapend met het concept perspectivisme (waar zelfs een protocol bij hoort) gaan ze op zoek naar de Onvoltooid Oostendse tijd, en die vinden ze op kostbare plekken waar mensen uit het heden en het verleden elkaar raken. Dat levert tere inzichten op in de levens van Philip Roth, Stefan Zweig, Ensor, Spilliaert, Hugo Claus, Permeke, Gaston Duribreux en vele anderen. Mooi zijn de passages waarin de zilveren zee de vrienden toespreekt en de melancholie die de stad (finis terrae) opwekt. Ook aangrijpend is de passage waarin Peeters het huis van zijn schoonouders leegmaakt en op zoveel kwetsbare vergankelijkheid stuit. Een klein pareltje.
May 6, 2020
Mooie beschrijvingen van Oostende in al zijn facetten. Koen Peeters zoekt sporen van kunst en literatuur in de badstad. Soms had ik graag nog wat meer informatie en anekdotes gehoord over de verschillende kunstenaars en schrijvers. Daarom net geen 4 sterren...
July 22, 2019
Nog niet zolang geleden: vier mannen – schilder Koen Broucke, dichter Peter Holvoet-Hansen, auteurs Koen Peeters en Pascal Verbeken – gaan op expeditie naar Miavoye. Het is in dat Waalse dorpje, in het sanatorium Le Vallon, dat Paul van Ostaijen in 1928 stierf “aan een wegzakkend hart en verdrinkende longen”. Hun driedaagse bedevaart resulteert niet alleen in een boeiend reisverhaal (fraai uitgegeven door De Bezige Bij in 2014), maar ook in een intense vriendschap tussen Koen Peeters en Koen Broucke.
Koen Peeters had toen al een aantal romans gepubliceerd, maar echt bekend bij het grote publiek was hij nog niet. De grote doorbraak kwam er een paar jaar later met ‘De mensengenezer’, roman waarmee hij in 2017 zowel de ECI Literatuurprijs als de ECI Lezersprijs won (en een jaar later de Confituurprijs van de onafhankelijke boekhandels). Peeters kondigde prompt aan de brui te geven aan zijn kantoorbaan en zich voortaan fulltime te zullen wijden aan de literatuur. Een gelukkige beslissing want zijn nieuwste roman, ‘Kamer in Oostende’, is zonder meer een parel.
Een roman. Fictie dus? “Het ligt ingewikkelder dan dat,’ antwoordt de ik-figuur als hem de vraag wordt gesteld. Want inderdaad, wie de ziel van Oostende wil vatten komt al snel terecht bij schilders als Ensor, Spilliaert en Permeke, kruist onvermijdelijk het pad van Stefan Zweig en Joseph Roth die er een aantal maanden verbleven, vindt er sporen van de flamboyante dichter Paul Snoek, en van de piepjonge Hugo Claus natuurlijk (die in Hôtel de Londres zijn debuut, ‘De Metsiers’, schreef en in ‘De verwondering’ herhaaldelijk verwees naar Oostende). Maar er komen ook minder bekende namen aan bod. Zo is er het touchante verhaal van architect Eysselinck, de ontwerper van de Grote Post. Verguisd, onbegrepen en bovendien het slachtoffer van een bijzonder ongelukkige liefdeshistorie, maakte hij in 1953 een eind aan zijn leven. En wie heeft er ooit gehoord van Gaston Duribreux? Niet alleen eigenaar van Hôtel du Parc maar ook auteur van een uitgebreid oeuvre. Ooit belangrijk, nu totaal vergeten. Geruisloos verdwenen onder het stof van de tijd.
Enzovoort.
Reconstructies van voorbije levens, ja, maar wél bijzonder origineel gebracht. Peeters doet dat namelijk aan de hand van de (soms grappige, altijd boeiende) dialogen met zijn fellow traveller Broucke, met wie hij gedurende drie jaar maandelijks een paar dagen in Oostende doorbracht. Er worden gesprekken gevoerd met volslagen onbekende Oostendenaars, die niet alleen vertellen over hun herinneringen aan bekende figuren maar evengoed over hun eigen minder spectaculaire levens. Er wordt geflaneerd en gesnuisterd in tweedehandszaken en brocanterieën. Er zijn ontmoetingen met de half geanonimiseerde (Bernard) “Dewulf”, met (Eric) “de Kuyper”, met “Van Heirseele” (Herr Seele),… In “Els” herkennen we onmiddellijk Els Snick, vertaalster en bevlogen bezielster van het Nederlandstalige Joseph Rothgenootschap. En achter “Charlotte” schuilt, zo weten we na de jubileumeditie van fb-groep iedereen leest, de fantastische dichteres Charlotte Van den Broeck.
En verder is er de zee, de zee die in een paar – heel mooie - hoofdstukken zélf het woord neemt. Oostende is, schrijft Peeters, “de ideale plaats als een of andere tristesse zich aandient, voor wie opnieuw wil beginnen, met rugdekking van de zee.” (p. 147). Een nieuwe start: dat klopt zowel voor Koen Peeters (die afscheid neemt van zijn job, voltijds schrijver wordt en een appartement in Oostende koopt) als voor Koen Broucke (die een liefde verliest, een nieuwe liefde vindt, zijn atelierwoning in Antwerpen opdoekt en verruilt voor een villa annex kunstenaarscentrum aan de Maas).
‘Kamer in Oostende’ is, zo staat het perfect samengevat op de achterflap, een “even fijnzinnig als ontroerend boek over vriendschap, kunst, verlies, verdriet en literatuur.” Stilistisch verfijnd. Heden en verleden, fictie en literaire non-fictie vernuftig vermengd tot een origineel geheel.
“Een soort feitenroman” noemde Edgar Hilsenrath zijn ‘Fuck America. Bronsky’s bekentenis’, en die term omschrijft misschien nog het accuraatst ook ‘Kamer in Oostende’. Als Peeters zijn notities (“de protocollen”) uittikt en ze herschrijft “tot een vloeiend geheel”, zegt hij ook dit: “Alles past erin, ook wat niet past, want dan wring ik tot het past of gooi het weg.” En in het nawoord klinkt het zo: “(…) hier en daar lopen de zaken enigszins door elkaar. De tijd klopt niet altijd. Hotelnamen bijvoorbeeld, en ach, dat personages in een roman de naam dragen van echte mensen, mag niet betekenen dat ze dat ook zijn. Vaak lijken ze erop, maar het is veel ingewikkelder. Ik heb overdreven, soms flink gelogen. Ach, fictie.” (p. 269).
Zoals Dublin onlosmakelijk verbonden is met James Joyce, en Lissabon met Pessoa, zo zou het mooi zijn als vanaf nu ook Oostende en Koen Peeters in één adem genoemd worden.
Koen Peeters had toen al een aantal romans gepubliceerd, maar echt bekend bij het grote publiek was hij nog niet. De grote doorbraak kwam er een paar jaar later met ‘De mensengenezer’, roman waarmee hij in 2017 zowel de ECI Literatuurprijs als de ECI Lezersprijs won (en een jaar later de Confituurprijs van de onafhankelijke boekhandels). Peeters kondigde prompt aan de brui te geven aan zijn kantoorbaan en zich voortaan fulltime te zullen wijden aan de literatuur. Een gelukkige beslissing want zijn nieuwste roman, ‘Kamer in Oostende’, is zonder meer een parel.
Een roman. Fictie dus? “Het ligt ingewikkelder dan dat,’ antwoordt de ik-figuur als hem de vraag wordt gesteld. Want inderdaad, wie de ziel van Oostende wil vatten komt al snel terecht bij schilders als Ensor, Spilliaert en Permeke, kruist onvermijdelijk het pad van Stefan Zweig en Joseph Roth die er een aantal maanden verbleven, vindt er sporen van de flamboyante dichter Paul Snoek, en van de piepjonge Hugo Claus natuurlijk (die in Hôtel de Londres zijn debuut, ‘De Metsiers’, schreef en in ‘De verwondering’ herhaaldelijk verwees naar Oostende). Maar er komen ook minder bekende namen aan bod. Zo is er het touchante verhaal van architect Eysselinck, de ontwerper van de Grote Post. Verguisd, onbegrepen en bovendien het slachtoffer van een bijzonder ongelukkige liefdeshistorie, maakte hij in 1953 een eind aan zijn leven. En wie heeft er ooit gehoord van Gaston Duribreux? Niet alleen eigenaar van Hôtel du Parc maar ook auteur van een uitgebreid oeuvre. Ooit belangrijk, nu totaal vergeten. Geruisloos verdwenen onder het stof van de tijd.
Enzovoort.
Reconstructies van voorbije levens, ja, maar wél bijzonder origineel gebracht. Peeters doet dat namelijk aan de hand van de (soms grappige, altijd boeiende) dialogen met zijn fellow traveller Broucke, met wie hij gedurende drie jaar maandelijks een paar dagen in Oostende doorbracht. Er worden gesprekken gevoerd met volslagen onbekende Oostendenaars, die niet alleen vertellen over hun herinneringen aan bekende figuren maar evengoed over hun eigen minder spectaculaire levens. Er wordt geflaneerd en gesnuisterd in tweedehandszaken en brocanterieën. Er zijn ontmoetingen met de half geanonimiseerde (Bernard) “Dewulf”, met (Eric) “de Kuyper”, met “Van Heirseele” (Herr Seele),… In “Els” herkennen we onmiddellijk Els Snick, vertaalster en bevlogen bezielster van het Nederlandstalige Joseph Rothgenootschap. En achter “Charlotte” schuilt, zo weten we na de jubileumeditie van fb-groep iedereen leest, de fantastische dichteres Charlotte Van den Broeck.
En verder is er de zee, de zee die in een paar – heel mooie - hoofdstukken zélf het woord neemt. Oostende is, schrijft Peeters, “de ideale plaats als een of andere tristesse zich aandient, voor wie opnieuw wil beginnen, met rugdekking van de zee.” (p. 147). Een nieuwe start: dat klopt zowel voor Koen Peeters (die afscheid neemt van zijn job, voltijds schrijver wordt en een appartement in Oostende koopt) als voor Koen Broucke (die een liefde verliest, een nieuwe liefde vindt, zijn atelierwoning in Antwerpen opdoekt en verruilt voor een villa annex kunstenaarscentrum aan de Maas).
‘Kamer in Oostende’ is, zo staat het perfect samengevat op de achterflap, een “even fijnzinnig als ontroerend boek over vriendschap, kunst, verlies, verdriet en literatuur.” Stilistisch verfijnd. Heden en verleden, fictie en literaire non-fictie vernuftig vermengd tot een origineel geheel.
“Een soort feitenroman” noemde Edgar Hilsenrath zijn ‘Fuck America. Bronsky’s bekentenis’, en die term omschrijft misschien nog het accuraatst ook ‘Kamer in Oostende’. Als Peeters zijn notities (“de protocollen”) uittikt en ze herschrijft “tot een vloeiend geheel”, zegt hij ook dit: “Alles past erin, ook wat niet past, want dan wring ik tot het past of gooi het weg.” En in het nawoord klinkt het zo: “(…) hier en daar lopen de zaken enigszins door elkaar. De tijd klopt niet altijd. Hotelnamen bijvoorbeeld, en ach, dat personages in een roman de naam dragen van echte mensen, mag niet betekenen dat ze dat ook zijn. Vaak lijken ze erop, maar het is veel ingewikkelder. Ik heb overdreven, soms flink gelogen. Ach, fictie.” (p. 269).
Zoals Dublin onlosmakelijk verbonden is met James Joyce, en Lissabon met Pessoa, zo zou het mooi zijn als vanaf nu ook Oostende en Koen Peeters in één adem genoemd worden.
March 4, 2020
Wandelroman
‘Kijk hoe vrij ik hier kan wandelen. Doorheen de tijd, tussen de mensen. Alles kan toch gebeuren in de Onvoltooid Oostendse Tijd?’, schrijft Koen Peeters in zijn nieuwe roman Kamer in Oostende.
Op straat, dáár ligt de literatuur voor het grijpen. En zeker in de Oostende, waar ‘wij een encyclopedie met mensen konden vullen’.
Wij, dat zijn een ik-verteller (het alter ego van Peeters) en zijn vriend, de kunstenaar (Koen) Broucke. die hij “toevallig” ontmoet op een parkeerterrein in Oostende. Er ontstaat een vriendschap en ze spreken regelmatig af in Oostende, waar ze samen op onderzoek gaan: ‘Wij zijn onderzoekers, beweren we, om vervolgens onszelf uit te lachen.’ Hun onderzoeksmethode noemen ze het perspectivisme, meestal ironisch, nooit té ernstig.
Samen gaan ze op zoek naar het oude Oostende van de schilders James Ensor en Léon Spilliaert, van Blavatsky, Roth, Snoek en Claus. Deze kunstenaars veroverden de wereld, maar verlieten Oostende nooit écht.
Onderweg ontmoeten Peeters en Broucke heel wat interessante mensen, elk met hun eigen verhaal of onderzoek. Dat doen ze drie jaar lang en 34 keer. Ze gaan op hotel en ontmoeten elkaar in koffiebars en tweedehandszaken. Ze bezoeken musea, zoeken sporen van grote schrijvers en schilders, en praten met veel inwoners van Oostende. Dat levert een fraaie roman op die op de rand van de fictie balanceert, heel poëtisch uitgelijnd. De knappe schilderijen in het boek (hoofdzakelijk marines) zijn van de hand van Koen Broecke en ze vertellen hetzelfde verhaal.
Peeters leert ons door de ogen van heel wat kunstenaars, het echte Oostende kennen: de belle-époquehuizen in de Hippodroomwijk, de Congolese volgelingen van Kimbangu, de vissers in de laatste authentieke cafeetjes van de Vuurtorenwijk.
De twee vrienden ontmoeten bejaarde stadsbewoners en mensen die gelijken op Charlotte Mutsaers en haar man Jan Fontijn, schrijver en regisseur Eric de Kuyper, ze onderzoeken stokoude huizen vlak voor ze worden gesloopt, want de afbraak- en verbouwwoede van projectontwikkelaars richt veel schade aan in de koningin der badsteden.
Er is het relaas van Eysselinck, de tragische architect. Of de herinneringen van de zonen van Duribreux die Peeters en Broucke een rondleiding geven in het voormalige Park Hotel van hun vader. Het hotel heeft 34 kamers en Peeters' roman evenveel hoofdstukken. Het is zijn knipoog naar Duribreux.
Kamer in Oostende staat vol met interessante verwijzingen.
Peeters schrijft: ‘Wij bladerden door de stad, alsof zij zichzelf in stapeltjes had klaargelegd voor ons.’
Elke keer als ze menen dat er van het verleden niets meer over is, blijken er toch manieren te bestaan om een verband te leggen. De een schildert, de ander schrijft, en het Oostendse licht helpt hen daarbij. Zelfs de wijze Noordzee mag een woordje meespreken.
Dit is een boek waarvan niet enkel de Oostendenaars zullen smullen, al wie Oostende een beetje kent of er ooit eens is geweest, kan in dit boek mee wandelen door de straten en langs het strand. Een echt wandelboek dus!
Citaat:
‘Het klopt allemaal. Dit is de Onvoltooid Oostendse Tijd. Mensen lijken op mensen, elk huis in de stad kent zijn historie en zijn verval, maar soms wordt alles in één gelukkig makend beeld samengezogen. We weten het in onze helderste momenten: het universum waarin wij dwalen is leeg en kaal, maar gelukkig is er ook kunst, vriendschap, liefde voor de zo noodzakelijke bespiegelingen. Hoe kunnen we dat terugvinden en bewaren?
Gewoon door deze stad aan zee vierendertig keer te bezoeken.’
‘Kijk hoe vrij ik hier kan wandelen. Doorheen de tijd, tussen de mensen. Alles kan toch gebeuren in de Onvoltooid Oostendse Tijd?’, schrijft Koen Peeters in zijn nieuwe roman Kamer in Oostende.
Op straat, dáár ligt de literatuur voor het grijpen. En zeker in de Oostende, waar ‘wij een encyclopedie met mensen konden vullen’.
Wij, dat zijn een ik-verteller (het alter ego van Peeters) en zijn vriend, de kunstenaar (Koen) Broucke. die hij “toevallig” ontmoet op een parkeerterrein in Oostende. Er ontstaat een vriendschap en ze spreken regelmatig af in Oostende, waar ze samen op onderzoek gaan: ‘Wij zijn onderzoekers, beweren we, om vervolgens onszelf uit te lachen.’ Hun onderzoeksmethode noemen ze het perspectivisme, meestal ironisch, nooit té ernstig.
Samen gaan ze op zoek naar het oude Oostende van de schilders James Ensor en Léon Spilliaert, van Blavatsky, Roth, Snoek en Claus. Deze kunstenaars veroverden de wereld, maar verlieten Oostende nooit écht.
Onderweg ontmoeten Peeters en Broucke heel wat interessante mensen, elk met hun eigen verhaal of onderzoek. Dat doen ze drie jaar lang en 34 keer. Ze gaan op hotel en ontmoeten elkaar in koffiebars en tweedehandszaken. Ze bezoeken musea, zoeken sporen van grote schrijvers en schilders, en praten met veel inwoners van Oostende. Dat levert een fraaie roman op die op de rand van de fictie balanceert, heel poëtisch uitgelijnd. De knappe schilderijen in het boek (hoofdzakelijk marines) zijn van de hand van Koen Broecke en ze vertellen hetzelfde verhaal.
Peeters leert ons door de ogen van heel wat kunstenaars, het echte Oostende kennen: de belle-époquehuizen in de Hippodroomwijk, de Congolese volgelingen van Kimbangu, de vissers in de laatste authentieke cafeetjes van de Vuurtorenwijk.
De twee vrienden ontmoeten bejaarde stadsbewoners en mensen die gelijken op Charlotte Mutsaers en haar man Jan Fontijn, schrijver en regisseur Eric de Kuyper, ze onderzoeken stokoude huizen vlak voor ze worden gesloopt, want de afbraak- en verbouwwoede van projectontwikkelaars richt veel schade aan in de koningin der badsteden.
Er is het relaas van Eysselinck, de tragische architect. Of de herinneringen van de zonen van Duribreux die Peeters en Broucke een rondleiding geven in het voormalige Park Hotel van hun vader. Het hotel heeft 34 kamers en Peeters' roman evenveel hoofdstukken. Het is zijn knipoog naar Duribreux.
Kamer in Oostende staat vol met interessante verwijzingen.
Peeters schrijft: ‘Wij bladerden door de stad, alsof zij zichzelf in stapeltjes had klaargelegd voor ons.’
Elke keer als ze menen dat er van het verleden niets meer over is, blijken er toch manieren te bestaan om een verband te leggen. De een schildert, de ander schrijft, en het Oostendse licht helpt hen daarbij. Zelfs de wijze Noordzee mag een woordje meespreken.
Dit is een boek waarvan niet enkel de Oostendenaars zullen smullen, al wie Oostende een beetje kent of er ooit eens is geweest, kan in dit boek mee wandelen door de straten en langs het strand. Een echt wandelboek dus!
Citaat:
‘Het klopt allemaal. Dit is de Onvoltooid Oostendse Tijd. Mensen lijken op mensen, elk huis in de stad kent zijn historie en zijn verval, maar soms wordt alles in één gelukkig makend beeld samengezogen. We weten het in onze helderste momenten: het universum waarin wij dwalen is leeg en kaal, maar gelukkig is er ook kunst, vriendschap, liefde voor de zo noodzakelijke bespiegelingen. Hoe kunnen we dat terugvinden en bewaren?
Gewoon door deze stad aan zee vierendertig keer te bezoeken.’
June 29, 2020
Als de wind waait, kun je je ogen sluiten. Het is de vraag die de wind stelt: sluit je ogen, kom tot rust.
July 31, 2024
Boeiend verslag van een vriendschap tussen een schilder en een schrijver met Oostende en haar bekende kunstenaars als achtergrond, mooi !
February 3, 2024
Dit boek laat zich lezen als een schilderij. Een prachtige schildering van de zee, van Ensor en Spilliaert, een zoeken naar de verloren tijd, een roman over schrijvers en schilders. Over eb en vloed, over verwijderingen en toenaderingen.
September 2, 2021
Mijn eerste kennismaking met Koen Peeters geeft zin om meer van de man te lezen. De beschrijving van de twee mannen, van hun flaneren door Oostende, van hun gesprekken, onderling en met anderen, had een bepaalde intimiteit, die je het gevoel heeft met hen onderweg te zijn, deel te mogen nemen aan hun mijmeringen. Niet dat ik nu plots een grote Oostendeliefhebber geworden ben (geef mij maar "mijn" bergen), maar ik kreeg er wel zin om het Ensormuseum of het Spilliaerthuis te bezoeken (of eindelijk dat Postgebouw, dat ik al sinds Waagstukken van Charlotte Van den Broeck wil bekijken).
Op zich absoluut het lezen waard, al stoorde mij wel een element: alle mannen worden met hun achternaam vermeld, alle vrouwen enkel met hun voornaam. Nu kan je dat als een of andere stijlfiguur gebruiken, maar als je daar de uitleg aanhangt dat "echte kunstenaars bekend zijn door hun achternaam", dan wordt de feministe in mij daar wreed opstandig van. Zeker toen ik belandde bij de stukken waarin ze eerst met de ene en dan met de andere Charlotte op stap gaan en ik de beide Charlottes onmiddellijk herkende, voelde dat heel dubbel: enerzijds best wel grappig om, nadat ik Waagstukken van Charlotte Van den Broeck las, met o.a. het verhaal van Eysselinck, haar nu zelf als personage te zien opduiken en te herkennen, anderzijds irritatie, omdat Van den Broeck minstens evenveel kunstenaar is als Peeters zelf. Soit, misschien lees ik er teveel in, maar het is op zijn minst jammer te noemen.
En tot slot nog een opmerking: de schilderijen van Broucke komen niet tot hun recht in een zwart-witte e-book-uitvoering. Op de computer kon ik ze wel in kleur bekijken, maar vermoedelijk doet de papieren versie de werken nog meer recht aan.
Op zich absoluut het lezen waard, al stoorde mij wel een element: alle mannen worden met hun achternaam vermeld, alle vrouwen enkel met hun voornaam. Nu kan je dat als een of andere stijlfiguur gebruiken, maar als je daar de uitleg aanhangt dat "echte kunstenaars bekend zijn door hun achternaam", dan wordt de feministe in mij daar wreed opstandig van. Zeker toen ik belandde bij de stukken waarin ze eerst met de ene en dan met de andere Charlotte op stap gaan en ik de beide Charlottes onmiddellijk herkende, voelde dat heel dubbel: enerzijds best wel grappig om, nadat ik Waagstukken van Charlotte Van den Broeck las, met o.a. het verhaal van Eysselinck, haar nu zelf als personage te zien opduiken en te herkennen, anderzijds irritatie, omdat Van den Broeck minstens evenveel kunstenaar is als Peeters zelf. Soit, misschien lees ik er teveel in, maar het is op zijn minst jammer te noemen.
En tot slot nog een opmerking: de schilderijen van Broucke komen niet tot hun recht in een zwart-witte e-book-uitvoering. Op de computer kon ik ze wel in kleur bekijken, maar vermoedelijk doet de papieren versie de werken nog meer recht aan.
April 20, 2021
De zintuiglijkheid van de rechtstreekse ervaring weerspiegelt zich in een literaire taal en fraaie menselijk emoties. Een reeks impressionistische schilderijtje. Je wandelt rond in een hotel met 34 kamers, dat zich uitstrekt over een van de lelijkste steden van België: Oostende. Maar ja, je ziet in een stad ook maar wat je wil zien en Peeters sluit heel devoot zijn ogen voor al wat deze stad had kunnen zijn, maar helaas al lang niet meer is. Dat heet nostalgie.
September 18, 2021
Met Koen Peeters heb ik de banaliteit van de naam gemeen. Zeg nu zelf – als nomen omen is- dan zijn Koen-Peetersen of Luc-De-Costers toch voorbestemd tot een eerder routineus bestaan als bankbediende? We zijn het allebei ook geweest. Zo een naam is geen artiestennaam. Het heeft dan ook een tijd geduurd vooraleer een boek van hem bovenaan mijn leesstapel raakte. Die “Peeters” leekt te veel op mezelf en hield te weinig belofte tot (literaire) opwinding in. Ten onrechte, zo blijkt nu.
“Kamer in Oostende – Roman” staat er op de kaft. Goed dat hij het erbij zegt van die roman want op het eerste zicht zit er geen enkel fictief personage in het boek. Hoofdrollen zijn weggelegd voor Koen Peeters zelf en zijn vriend de kunstschilder Koen Broucke, die wel als personage zonder voornaam met enige afstandelijkheid kortweg als “Broucke” door het verhaal moet. De andere personages zijn leden van onze Vlaamse culturele elite (Roth vertaalster Els Snick, Guinevere Claes van De Standaard, schrijver Bernard Dewulf en nog een hele rist), Oostendenaren die iets interessants over het verleden te vertellen hebben of kennissen en nazaten van beroemde Oostendenaren.
Koen & Koen -of beter: Peeters en Broucke- trekken af en toe wat dagen uit om samen te gaan spoorzoeken in Oostende: waar wandelde Spilliaert precies op zijn nachtelijke wandelingen en waar kocht hij zijn kleurpotloden? Waar liggen er hier schedels die Ensor inspireerden ( waren er dat van slachtoffers van het beleg van Oostende pril begin 17e Eeuw?). Waar is die hotelkamer hier waar Hugo Claus schreef? Is er hier nog een kelner die Paul Snoek gezien heeft in zijn toenmalig stamcafé? Ze dwepen ook een beetje af en toe. Ze kopen een hoed of pet in een winkel waar heel misschien Joseph Roth ook mogelijks een hoofddeksel zou kunnen gekocht hebben. Of ze nemen kussens mee om in het gras een middagdutje in de zon te doen op dezelfde plek als waar Permeke en een vriend dat deden op een oude foto.
Zo zijn we getuige van een hergeboorte van Oostende door de lens van Peeters en Broucke, twee fijnzinnige, perceptieve en erudiete kunstenaars. De stad ontvouwt zich als een knooppunt en bakermat van verhalen en stukken verleden die eigenlijk voorgoed uit het gezichtsveld verdwenen zijn. Ze bestaan nog in woorden, afbeeldingen, in muziek soms, maar zijn per definitie fragmentarisch en vervormd. Hoe zou het echt geweest zijn? Wat ging er door het hoofd van Gaston Eysselinck, de architect van De Grote Post, die zich van het leven benam? Hoe ging dat hier met Claus en zijn Elly Overzier op de dijk van Oostende?
Beetje bij beetje wordt “Kamer in Oostende” een reflectie over de onmogelijkheid om het vluchtige bestaan vast te houden, over de vergankelijkheid, ook van waardevolle dingen. De zoektocht naar materiële overblijfselen -een graf, een woning helaas helemaal verbouwd, snuisterijen in een brocanterie,… -zijn moeilijke doorgangen naar een immaterieel verleden van impressies, gevoelens en gedachten van onze voorgangers.
Hier raakt Peeters zowel aan het wezen van de kunst als van de geschiedschrijving en worden de ogenschijnlijke culturele uitjes van twee ietwat intellectuele figuren een poging -tegen beter weten in- om het wezen van een bestaan te vatten. De persoonlijke verhalen van Peeters (zijn schoonfamilie komt uit Oostende) en Broucke (die door een scheiding gaat in een dysfunctionele relatie) geven natuurlijk kleur aan hun observaties. De subjectiviteit is ook altijd aanwezig.
Twee literaire referenties kwamen onmiddellijk in me op tijdens het lezen: W.G Sebald en James Joyce. Niet alleen het gebruik van kleine prentjes (schilderijen van Broucke, oude foto’s) verwijzen naar Sebald. Ook de literaire techniek om een verhaal te vertellen aan de hand van het opzoeken van plekken en getuigen is duidelijk op hem geïnspireerd. Zo ook het thema van hoe in onze hoofden de realiteit van wat geweest is zich vermengt met de vertekening van de herinnering of de interpretatie. Of zelfs de fantasie van de onbetrouwbare schrijver.
Ik moest ook denken aan “The dead” van James Joyce uit de verhalenbundel “Dubliners”: een flard muziek is daar de aanleiding voor het hoofdpersonage om te ontdekken dat hij het verhaal van zijn eigen vrouw helemaal niet kent. Zo gaat het ook met de twee Koenen: sensorische prikkels zoals een stuk muziek, een boekfragment, een schilderij brengen een hele gevoels- en gedachtewereld naar de oppervlakte. En de zee en de lucht van Oostende natuurlijk ook.
Ik denk dat ik eindelijk klaar ben om Proust te lezen (naar wie Peeters ook expliciet verwijst). Dat is alvast één conclusie na het lezen van “Kamer in Oostende”. En ook dat ik nog boeken van Koen Peeters ga lezen en dat hij, wat mij betreft, flink wat plaatsen hoger mag in het Pantheon van de hedendaagse Nederlandstalige literatuur.
“Kamer in Oostende – Roman” staat er op de kaft. Goed dat hij het erbij zegt van die roman want op het eerste zicht zit er geen enkel fictief personage in het boek. Hoofdrollen zijn weggelegd voor Koen Peeters zelf en zijn vriend de kunstschilder Koen Broucke, die wel als personage zonder voornaam met enige afstandelijkheid kortweg als “Broucke” door het verhaal moet. De andere personages zijn leden van onze Vlaamse culturele elite (Roth vertaalster Els Snick, Guinevere Claes van De Standaard, schrijver Bernard Dewulf en nog een hele rist), Oostendenaren die iets interessants over het verleden te vertellen hebben of kennissen en nazaten van beroemde Oostendenaren.
Koen & Koen -of beter: Peeters en Broucke- trekken af en toe wat dagen uit om samen te gaan spoorzoeken in Oostende: waar wandelde Spilliaert precies op zijn nachtelijke wandelingen en waar kocht hij zijn kleurpotloden? Waar liggen er hier schedels die Ensor inspireerden ( waren er dat van slachtoffers van het beleg van Oostende pril begin 17e Eeuw?). Waar is die hotelkamer hier waar Hugo Claus schreef? Is er hier nog een kelner die Paul Snoek gezien heeft in zijn toenmalig stamcafé? Ze dwepen ook een beetje af en toe. Ze kopen een hoed of pet in een winkel waar heel misschien Joseph Roth ook mogelijks een hoofddeksel zou kunnen gekocht hebben. Of ze nemen kussens mee om in het gras een middagdutje in de zon te doen op dezelfde plek als waar Permeke en een vriend dat deden op een oude foto.
Zo zijn we getuige van een hergeboorte van Oostende door de lens van Peeters en Broucke, twee fijnzinnige, perceptieve en erudiete kunstenaars. De stad ontvouwt zich als een knooppunt en bakermat van verhalen en stukken verleden die eigenlijk voorgoed uit het gezichtsveld verdwenen zijn. Ze bestaan nog in woorden, afbeeldingen, in muziek soms, maar zijn per definitie fragmentarisch en vervormd. Hoe zou het echt geweest zijn? Wat ging er door het hoofd van Gaston Eysselinck, de architect van De Grote Post, die zich van het leven benam? Hoe ging dat hier met Claus en zijn Elly Overzier op de dijk van Oostende?
Beetje bij beetje wordt “Kamer in Oostende” een reflectie over de onmogelijkheid om het vluchtige bestaan vast te houden, over de vergankelijkheid, ook van waardevolle dingen. De zoektocht naar materiële overblijfselen -een graf, een woning helaas helemaal verbouwd, snuisterijen in een brocanterie,… -zijn moeilijke doorgangen naar een immaterieel verleden van impressies, gevoelens en gedachten van onze voorgangers.
Hier raakt Peeters zowel aan het wezen van de kunst als van de geschiedschrijving en worden de ogenschijnlijke culturele uitjes van twee ietwat intellectuele figuren een poging -tegen beter weten in- om het wezen van een bestaan te vatten. De persoonlijke verhalen van Peeters (zijn schoonfamilie komt uit Oostende) en Broucke (die door een scheiding gaat in een dysfunctionele relatie) geven natuurlijk kleur aan hun observaties. De subjectiviteit is ook altijd aanwezig.
Twee literaire referenties kwamen onmiddellijk in me op tijdens het lezen: W.G Sebald en James Joyce. Niet alleen het gebruik van kleine prentjes (schilderijen van Broucke, oude foto’s) verwijzen naar Sebald. Ook de literaire techniek om een verhaal te vertellen aan de hand van het opzoeken van plekken en getuigen is duidelijk op hem geïnspireerd. Zo ook het thema van hoe in onze hoofden de realiteit van wat geweest is zich vermengt met de vertekening van de herinnering of de interpretatie. Of zelfs de fantasie van de onbetrouwbare schrijver.
Ik moest ook denken aan “The dead” van James Joyce uit de verhalenbundel “Dubliners”: een flard muziek is daar de aanleiding voor het hoofdpersonage om te ontdekken dat hij het verhaal van zijn eigen vrouw helemaal niet kent. Zo gaat het ook met de twee Koenen: sensorische prikkels zoals een stuk muziek, een boekfragment, een schilderij brengen een hele gevoels- en gedachtewereld naar de oppervlakte. En de zee en de lucht van Oostende natuurlijk ook.
Ik denk dat ik eindelijk klaar ben om Proust te lezen (naar wie Peeters ook expliciet verwijst). Dat is alvast één conclusie na het lezen van “Kamer in Oostende”. En ook dat ik nog boeken van Koen Peeters ga lezen en dat hij, wat mij betreft, flink wat plaatsen hoger mag in het Pantheon van de hedendaagse Nederlandstalige literatuur.
September 14, 2025
Ik kocht dit boek in Boekhandel Corman tijdens een weekend Oostende dat ik vroegtijdig achter me liet omdat ik mijn zetel miste. Ik nam gelijktijdig Het lijden van de jonge Werther mee en als je twee jaar geleden langs de Chamonix had geschuifeld op een vrijdagmiddag, dan had je me zien zitten: dit boek in mijn tas aan het proppen terwijl ik een vlek gesmolten bruine suiker achterliet op de Goethe in plaats van op de pannenkoek. Het lijden van mijn jongere versie.
Kamer in Oostende is een boek voor mensen die melancholisch van aard zijn en liever hun Lotte in een boek trachten te vinden dan elders; in de Valentino pakweg. Er zijn twee steden waar ik een soort tristesse in terugvind: Oostende en Aalst. Als mijn hart gebroken is, moet ik de trein op en de dijk afwandelen tot de jodium mijn longen gevuld heeft en het zout mijn gedachten heeft gesust. Waarschijnlijk is het ook daarom dat ik somber gestemd werd van dit verhaal. Het is echter gewoon omdat ook dit boek bevestigd wat ik al wist; dat Oostende voor de zoekers is en het gewicht van het binnenland in koffertjes naar de zee wordt gedragen.
Voor romantici, kunstenaars en mensen die in Brussel werken. En voor diegenen die vinden dat Aalst niet ver genoeg in het westen ligt.
Kamer in Oostende is een boek voor mensen die melancholisch van aard zijn en liever hun Lotte in een boek trachten te vinden dan elders; in de Valentino pakweg. Er zijn twee steden waar ik een soort tristesse in terugvind: Oostende en Aalst. Als mijn hart gebroken is, moet ik de trein op en de dijk afwandelen tot de jodium mijn longen gevuld heeft en het zout mijn gedachten heeft gesust. Waarschijnlijk is het ook daarom dat ik somber gestemd werd van dit verhaal. Het is echter gewoon omdat ook dit boek bevestigd wat ik al wist; dat Oostende voor de zoekers is en het gewicht van het binnenland in koffertjes naar de zee wordt gedragen.
Voor romantici, kunstenaars en mensen die in Brussel werken. En voor diegenen die vinden dat Aalst niet ver genoeg in het westen ligt.
August 4, 2019
Een leestip van een zeer goede vriend. Heb dit boek verslonden. Gaandeweg raak je meer en meer ondergedompeld in de groeiende vriendschap van de protagonisten en het verleden (en in mindere mate heden) van Oostende. Het boek is een roman, zeker geen objectief beschrijvend boek van Oostende maar met zoveel liefde geschreven dat het uitnodigt tot verdere exploratie van de stad aan zee; iets waar ik al aan begonnen was en nu een versnelling hoger in zal schakelen. Enig punt van kritiek is dat het dikwijls heel fragmentarisch is maar laat dat de pret niet bederven. Magische zinnen ook, of wat te denken van "Wij zijn briljant of dromen daar toch van met een slordige air.". Tja...
August 25, 2024
Net als de schrijver en de schilder in dit boek ronddwalen in de stad aan zee, gaat ook het verhaal overal en nergens naartoe. Een Oostende waarin de mannen steevast met hun familienaam worden benoemd, en ‘de vrouwtjes’ enkel een voornaam dragen? Niet in míjn Oostende, Peeters. Een voor mij eerste kennismaking met de auteur. Eentje die niet naar meer smaakt. Al maken de prachtige zeezichten van Koen Broucke in alle tinten blauw veel goed. Maar daar heb je dit boek echt niet voor nodig.
November 14, 2019
Ik heb hier in Antwerpen na bijna 2/3de gelezen te hebben een ander boek genomen ('Karakter' van F. Bordewijk) ter afwisseling. 'Kamer in Oostende' is een boek dat je best leest als je Oostende door en door kent of als je de tijd en de energie hebt om er op ontdekking te gaan. Dat laatste hoop ik ooit te kunnen doen.
September 3, 2024
Een van mijn nieuwe favorieten. Volledige review:
https://booksieman.be/?p=821&fbcl...
https://booksieman.be/?p=821&fbcl...
April 19, 2020
gewoonweg prachtig, als je van de zee houdt, van schijvers, van schilders, van het leven, prachtig.
July 7, 2019
Koen Peeters trekt samen met Koen Broucke door Oostende in de voetsporen van Zweig en Roth. Hun onderzoek brengt hen op het pad van velen die een link hebben met Oostende; Ensor, Permeke, Claus, Spilliaert,..en ook de kenners van de kunstenaars zijn levensecht. Aanvankelijk stoort de non-fictie mij enorm. Kon dit niet beter een literair geschreven gids door Oostende worden? Maar gaandeweg word ik dan toch gecharmeerd door de warme vriendschap tussen de twee mannen die beide eigenlijk op zoek zijn naar een nieuwe stap in hun leven. Of was dat fictie? Het boek nodigt in elk geval uit om een aantal plaatsen in en rond Oostende te bezoeken.
September 23, 2019
Dit boek is interessant voor mensen die in Oostende wonen, denk ik.
Het is een boek zonder groot verhaal. Het kabbelt. Er zitten mooie stukjes in. De voorkant is erg mooi.
Maar voor mij was het eerder saai.
Het is een boek zonder groot verhaal. Het kabbelt. Er zitten mooie stukjes in. De voorkant is erg mooi.
Maar voor mij was het eerder saai.
July 18, 2019
De schrijver en de schilder (Koen Broucke) zoeken in Oostende naar heden en vooral verleden, naar kunstenaars die er verbleven, naar architectuur, naar de zee. Mooi geschreven roman die ons Oostende beter leert kennen. Ook passend geïllustreerd met schilderijen van Broucke.
February 3, 2020
In mijn ogen is dit het beste wat Koen ooit geschreven heeft. Het is dromen met open ogen over die stad aan het water. Een thuiskomen voor iedereen die zeewater in de aderen heeft en houdt van die onbeschrijflijke kleur grijs-blauw-groen. Zilver.
Displaying 1 - 30 of 52 reviews