What do you think?
Rate this book
Luiden tie – Gulagin jäljillä
Mikä Gulag-järjestelmä oikein oli? Ketkä leireille joutuivat ja millaista oli heidän elämänsä? Luiden tie perehdyttää lukijan gulagiin ja sen taustoihin ja antaa vankileirien historialle inhimilliset kasvot.
Harjaantuneet Venäjän-matkaajat Ville Ropponen ja Ville-Juhani Sutinen ovat kulkeneet tuhansia kilometrejä Karjalasta Siperiaan ja Kaukoidän Kolymaan etsimässä muistomerkkejä, hautausmaita ja raunioita vankileirien saaristosta, joka peitti aikoinaan laajoja alueita Neuvostoliitosta. He ovat jututtaneet gulagin kanssa tekemisiin joutuneita ihmisiä, joilla on kaikilla oma tarinansa kerrottavanaan, ja taustoittaneet teosta lähdekirjallisuudella. Lopputulos on monitasoinen, vetävä ja yleistajuinen tietoteos naapurimaamme historian synkästä luvusta.
Harjaantuneet Venäjän-matkaajat Ville Ropponen ja Ville-Juhani Sutinen ovat kulkeneet tuhansia kilometrejä Karjalasta Siperiaan ja Kaukoidän Kolymaan etsimässä muistomerkkejä, hautausmaita ja raunioita vankileirien saaristosta, joka peitti aikoinaan laajoja alueita Neuvostoliitosta. He ovat jututtaneet gulagin kanssa tekemisiin joutuneita ihmisiä, joilla on kaikilla oma tarinansa kerrottavanaan, ja taustoittaneet teosta lähdekirjallisuudella. Lopputulos on monitasoinen, vetävä ja yleistajuinen tietoteos naapurimaamme historian synkästä luvusta.
- GenresHistoryNonfictionTravel
398 pages, Hardcover
First published March 1, 2019
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
August 8, 2019
Ville Ropposen ja Ville-Juhani Sutisen "Luiden tie: Gulagin jäljillä" (Like, 2019) sai alkunsa kun kaksi tietokirjailijaa matkusti pitkin ja poikin Venäjää, tarkoituksenaan tutustua Neuvostoliiton pahamaineiseen "vankileirien saaristoon" tai oikeammin leireistä jääneisiin muistomerkkeihin ja muistijälkiin. Lopputuloksena syntyi tämä varsin kiinnostava teos, jota voi pitää jonkinlaisena matkakirjan ja itänaapurimme historiaa käsittelevän tietokirjan välimuotona.
"Luiden tie" on ihan hyvä yleiskatsaus vankileirijärjestelmän historiaan (n. 1930-1960). Stalinin noustua valtaan vankileirien ja vankien määrä lisääntyi, mutta mielenkiintoista kyllä, poliittisia vankeja leireillä oli suurimmillaankin vain kolmannes. Suuren terrorin vuosina 1936-1938 vankimäärä miltei kaksinkertaistui 1,8 miljoonaan "kansanviholliseen", jota kyllä sitten epäinhimilliset olosuhteet, epidemiat ja teloitukset vähensivät. Gulag-vankeja käytettiin myös erilaisten rakennushankkeitten pakkotyövoimana, mutta se ei ollut kovin tehokasta, ja taloudellinen hyöty jäi verrattain pieneksi.
Hrustsevin suojasään koittaessa gulag-järjestelmä ajettiin alas, vaikka vankileirit eivät lopullisesti kadonneetkaan. Se merkitsi monenlaisia haasteita niin vapautetuille vangeille kuin heidän omaisilleen, eikä korvauksia pahemmin jaeltu. Syyttömänä tuomittu saattoi kyllä saada kovan byrokratian jälkeen maineenpalautuksen.
Sutinen ja Ropponen käsittelevät teoksessaan myös gulag-kirjallisuutta, joka onkin yksi tärkeä muistamisen elementti. Aleksandr Solzhenitsynin tuotantoon pitäisi perehtyä tarkemmin jossakin vaiheessa, mutta erittäin kiinnostavalta vaikutti myös Aino Kuusisen muistelmateos Jumala syöksee enkelinsä. Arkadi ja Boris Stugatski käsittelivät scifiteoksissaan Stalinin terroria hekin, kätkien sen toki rivien väliin.
Leireillä oli myös kirjastoja, joissa oli kai etupäässä Leninin koottuja, mutta tiettävästi kokoelmiin saattoi kuulua myös Neuvostoliitossa muuten kiellettyjä teoksia. "Ehkä niiden ei katsottu enää voivan turmella toisinajattelusta muutenkin tuomittuja vankeja", tekijät toteavat.
Nykypäivästä sen verran, ettei gulag ei ole Venäjällä kielletty tai vaiettu aihe, mutta muistomerkit sijaitsevat usein syrjäisillä paikoilla, eivätkä ne ole välttämättä yleisesti kovin tunnettuja. Nykyisin maassa tuntuu olevan myös entistä enemmän ymmärrystä Stalinin hallintoaikaa kohtaan.
"Luiden tie" on ihan hyvä yleiskatsaus vankileirijärjestelmän historiaan (n. 1930-1960). Stalinin noustua valtaan vankileirien ja vankien määrä lisääntyi, mutta mielenkiintoista kyllä, poliittisia vankeja leireillä oli suurimmillaankin vain kolmannes. Suuren terrorin vuosina 1936-1938 vankimäärä miltei kaksinkertaistui 1,8 miljoonaan "kansanviholliseen", jota kyllä sitten epäinhimilliset olosuhteet, epidemiat ja teloitukset vähensivät. Gulag-vankeja käytettiin myös erilaisten rakennushankkeitten pakkotyövoimana, mutta se ei ollut kovin tehokasta, ja taloudellinen hyöty jäi verrattain pieneksi.
Hrustsevin suojasään koittaessa gulag-järjestelmä ajettiin alas, vaikka vankileirit eivät lopullisesti kadonneetkaan. Se merkitsi monenlaisia haasteita niin vapautetuille vangeille kuin heidän omaisilleen, eikä korvauksia pahemmin jaeltu. Syyttömänä tuomittu saattoi kyllä saada kovan byrokratian jälkeen maineenpalautuksen.
Sutinen ja Ropponen käsittelevät teoksessaan myös gulag-kirjallisuutta, joka onkin yksi tärkeä muistamisen elementti. Aleksandr Solzhenitsynin tuotantoon pitäisi perehtyä tarkemmin jossakin vaiheessa, mutta erittäin kiinnostavalta vaikutti myös Aino Kuusisen muistelmateos Jumala syöksee enkelinsä. Arkadi ja Boris Stugatski käsittelivät scifiteoksissaan Stalinin terroria hekin, kätkien sen toki rivien väliin.
Leireillä oli myös kirjastoja, joissa oli kai etupäässä Leninin koottuja, mutta tiettävästi kokoelmiin saattoi kuulua myös Neuvostoliitossa muuten kiellettyjä teoksia. "Ehkä niiden ei katsottu enää voivan turmella toisinajattelusta muutenkin tuomittuja vankeja", tekijät toteavat.
Nykypäivästä sen verran, ettei gulag ei ole Venäjällä kielletty tai vaiettu aihe, mutta muistomerkit sijaitsevat usein syrjäisillä paikoilla, eivätkä ne ole välttämättä yleisesti kovin tunnettuja. Nykyisin maassa tuntuu olevan myös entistä enemmän ymmärrystä Stalinin hallintoaikaa kohtaan.
July 18, 2026
Są wydawnictwa, po których wiem, że nie dostanę łatwej lektury. Gdyby ktoś zapytał mnie o książkę „na ciężkie wakacje”, bez wahania wskazałabym właśnie „Drogę kości. Podróż śladami Gułagu”, bo to kolejny reportaż, który nie pozwala czytelnikowi zachować bezpiecznego dystansu. Nie epatuje okrucieństwem, ale konsekwentnie pokazuje, jak głęboko przemoc potrafi wrosnąć w krajobraz, pamięć i historię.
Dwaj fińscy reporterzy nie piszą kolejnej historii Gułagu. Wyruszają w podróż śladami miejsc, z których pamięć przez lata była systematycznie wymazywana. Od Wysp Sołowieckich, przez Workutę i Kołymę, próbują odpowiedzieć na pytanie nie tylko o to, czym był system obozów pracy, ale przede wszystkim co po nim zostało. Ślędząć ich wędrówkę sama nieustannie włączałam mapy Google i oglądałam wygląd tych odległych miejsc kaźni z dzisiejszej perspektywy. A zostało z tych miejsc zaskakująco niewiele. Zrujnowane baraki, pojedyncze pomniki, garstka społeczników i działaczy praw człowieka, którzy walczą o to, by ofiary nie zniknęły po raz drugi, tym razem z pamięci.
Szczególnie poruszył mnie fragment dotyczący Wysp Sołowieckich i refleksja, że uwięzienie oznaczało „krach wszystkich pojęć”, jak pisała Nadieżda Mandelsztam, bo dla mnie to określenie niezwykle trafnie oddaje doświadczenie ludzi, którym odebrano nie tylko wolność, ale całe dotychczasowe życie. Gułag nie był przecież wyłącznie miejscem fizycznego zniewolenia, ale przede wszystkim był końcem świata, jaki znali jego więźniowie.
Autorzy świetnie pokazują również, że terror nie funkcjonował obok rozwoju Związku Radzieckiego, lecz był jednym z jego fundamentów. Trudno pozostać obojętnym wobec przypomnienia, że Moskwa Stalina była, podobnie jak Petersburg Piotra Wielkiego, „miastem kości”, budowanym rękami więźniów. Metro, kanały i ogromne inwestycje infrastrukturalne powstawały kosztem tysięcy istnień. Za monumentalnymi budowlami kryje się historia ludzi, których nazwisk najczęściej już nikt nie pamięta.
Mocno zapadło mi w pamięć określenie Jewgienii Ginzburg, która nazwała Gułag w Workucie „taśmową produkcją fabryki okrucieństw”. Kilka słów wystarczyło, by oddać skalę odczłowieczenia tego systemu. Równie ważne są rozważania dotyczące Kołymy, gdzie Gułag do dziś bywa usprawiedliwiany mitem kolonizacji i „okiełznywania dzikiej przyrody”. Ta książka właśnie dlatego tak mnie poruszyła, bo pokazuje, jak łatwo przemoc może zostać przykryta narracją o postępie i rozwoju.
Najbardziej poruszyło mnie jednak posłowie. Choć książka kończy się w 2019 roku, a więc przed pełnoskalową agresją Rosji na Ukrainę, jej przesłanie wydaje się dziś jeszcze bardziej aktualne. Autorzy przywołują opinię, że jednym z największych sukcesów Kremla było wytworzenie społecznej bierności wobec przemocy państwa. Jednocześnie podkreślają, że bez uczciwego zmierzenia się z własną historią nie da się myśleć o przyszłej demokratyzacji Rosji. Prawda o cierpieniu, zarówno tym doświadczanym, jak i zadawanym innym, staje się warunkiem odzyskania pamięci i odpowiedzialności.
Właśnie dlatego uważam „Drogę kości” za książkę tak ważną. Nie jest wyłącznie reportażem historycznym ani relacją z podróży. To próba zrozumienia współczesnej Rosji poprzez historię Gułagu oraz przypomnienie, że systemy terroru nie kończą się w chwili ich formalnej likwidacji. Ich skutki pozostają w krajobrazie, w pamięci, a czasem także w sposobie myślenia całych społeczeństw.
Dwaj fińscy reporterzy nie piszą kolejnej historii Gułagu. Wyruszają w podróż śladami miejsc, z których pamięć przez lata była systematycznie wymazywana. Od Wysp Sołowieckich, przez Workutę i Kołymę, próbują odpowiedzieć na pytanie nie tylko o to, czym był system obozów pracy, ale przede wszystkim co po nim zostało. Ślędząć ich wędrówkę sama nieustannie włączałam mapy Google i oglądałam wygląd tych odległych miejsc kaźni z dzisiejszej perspektywy. A zostało z tych miejsc zaskakująco niewiele. Zrujnowane baraki, pojedyncze pomniki, garstka społeczników i działaczy praw człowieka, którzy walczą o to, by ofiary nie zniknęły po raz drugi, tym razem z pamięci.
Szczególnie poruszył mnie fragment dotyczący Wysp Sołowieckich i refleksja, że uwięzienie oznaczało „krach wszystkich pojęć”, jak pisała Nadieżda Mandelsztam, bo dla mnie to określenie niezwykle trafnie oddaje doświadczenie ludzi, którym odebrano nie tylko wolność, ale całe dotychczasowe życie. Gułag nie był przecież wyłącznie miejscem fizycznego zniewolenia, ale przede wszystkim był końcem świata, jaki znali jego więźniowie.
Autorzy świetnie pokazują również, że terror nie funkcjonował obok rozwoju Związku Radzieckiego, lecz był jednym z jego fundamentów. Trudno pozostać obojętnym wobec przypomnienia, że Moskwa Stalina była, podobnie jak Petersburg Piotra Wielkiego, „miastem kości”, budowanym rękami więźniów. Metro, kanały i ogromne inwestycje infrastrukturalne powstawały kosztem tysięcy istnień. Za monumentalnymi budowlami kryje się historia ludzi, których nazwisk najczęściej już nikt nie pamięta.
Mocno zapadło mi w pamięć określenie Jewgienii Ginzburg, która nazwała Gułag w Workucie „taśmową produkcją fabryki okrucieństw”. Kilka słów wystarczyło, by oddać skalę odczłowieczenia tego systemu. Równie ważne są rozważania dotyczące Kołymy, gdzie Gułag do dziś bywa usprawiedliwiany mitem kolonizacji i „okiełznywania dzikiej przyrody”. Ta książka właśnie dlatego tak mnie poruszyła, bo pokazuje, jak łatwo przemoc może zostać przykryta narracją o postępie i rozwoju.
Najbardziej poruszyło mnie jednak posłowie. Choć książka kończy się w 2019 roku, a więc przed pełnoskalową agresją Rosji na Ukrainę, jej przesłanie wydaje się dziś jeszcze bardziej aktualne. Autorzy przywołują opinię, że jednym z największych sukcesów Kremla było wytworzenie społecznej bierności wobec przemocy państwa. Jednocześnie podkreślają, że bez uczciwego zmierzenia się z własną historią nie da się myśleć o przyszłej demokratyzacji Rosji. Prawda o cierpieniu, zarówno tym doświadczanym, jak i zadawanym innym, staje się warunkiem odzyskania pamięci i odpowiedzialności.
Właśnie dlatego uważam „Drogę kości” za książkę tak ważną. Nie jest wyłącznie reportażem historycznym ani relacją z podróży. To próba zrozumienia współczesnej Rosji poprzez historię Gułagu oraz przypomnienie, że systemy terroru nie kończą się w chwili ich formalnej likwidacji. Ich skutki pozostają w krajobrazie, w pamięci, a czasem także w sposobie myślenia całych społeczeństw.
October 31, 2021
У меня не было больших ожиданий от этой книге. Я не рассчитывал узнать что то новое по этой теме - я и не узнал. Такое ощущение, что отдельные куски прямо взяты из Солженицына или Шаламова. Ну так авторы этого и не скрывают - данные фамилии постоянно упоминаются на страницах этой книги.
Ценное же здесь - путешествие финских журналистов; их путь от города в город, от лагеря к лагерю; их знакомство с Россией сегодняшней, которая где то недалеко ушла от того периода, который они изучают.
В целом данная книга будет хороша для иностранного, а может даже и отечественного читателя, чтобы так сказать войти в материал. Я не увидел здесь особой клюквы, хотя некоторые пассажи в размышлениях и раздражают взгляд. Может быть дело в переводе.
Порадовала глава с осмыслением памяти ГУЛАГа в России. Мысль здесь простая и наивная: по ряду причин полного осмысления не произошло, и это тормозит Российское общество. Со своей стороны могу только подтвердить. Данная тема уходит на задворки общественного дискурса, хотя нам как народу нужно её, конечно, прожить.
Без этого будущего не будет. Без этого мы не избавимся от тяжёлого наследия прошлого, которое хотим просто забыть.
Ну и перекинутый мостик с ГУЛАГа на жестокость современной системы ФСИН ох как актуален, особенно в свете последних событий…
Ценное же здесь - путешествие финских журналистов; их путь от города в город, от лагеря к лагерю; их знакомство с Россией сегодняшней, которая где то недалеко ушла от того периода, который они изучают.
В целом данная книга будет хороша для иностранного, а может даже и отечественного читателя, чтобы так сказать войти в материал. Я не увидел здесь особой клюквы, хотя некоторые пассажи в размышлениях и раздражают взгляд. Может быть дело в переводе.
Порадовала глава с осмыслением памяти ГУЛАГа в России. Мысль здесь простая и наивная: по ряду причин полного осмысления не произошло, и это тормозит Российское общество. Со своей стороны могу только подтвердить. Данная тема уходит на задворки общественного дискурса, хотя нам как народу нужно её, конечно, прожить.
Без этого будущего не будет. Без этого мы не избавимся от тяжёлого наследия прошлого, которое хотим просто забыть.
Ну и перекинутый мостик с ГУЛАГа на жестокость современной системы ФСИН ох как актуален, особенно в свете последних событий…
January 13, 2023
Ei ollut ehkä viisain päätös lukea tätä rinnakkain Anne Applebaumin Gulag: A Historyn kanssa, sillä molemmissa kirjoissa käsitellään asioita paljolti samassa "järjestyksessä" (sekä ajallisesti että maantieteellisesti), ja välillä meninkin hieman sekaisin siinä, missä kirjassa kirjoitettiin mitäkin. Luiden tiessä toki myös viitataan tiuhaan Applebaumin teokseen.
Parasta Luiden tiessä oli matkakirjamaisuus ja monenkirjavat kohtaamiset paikallisten venäläisten kanssa. Omilta Venäjä-reissuilta pystyn hyvin muistamaan sen tietynlaisen, just hyvän kämäisyyden: keskellä ei mitään on joku entinen kansakoulun jumppasali, joka on muutettu Gulag-museoksi, ja esineistö koostuu muutamasta kuokasta ja lapiosta.
Kirja on julkaistu ennen vuoden 2022 hyökkäystä Ukrainaan, mikä toi lukemiseen oman kierteensä. Vainojen uhrien muistoa vaaliva Memorial-järjestö on lakkautettu, ja ylipäätään matkustaminen Venäjälle tuntuu tällä hetkellä todella utopistiselta. Kirjan lopussa oleva pohdinta venäläisten kollektiivisesta tilinteosta (tai sen puutteesta verrattuna esim. natsi-Saksaan) kommunismin julmuuksia kohtaan enteilee näin jälkiviisaasti ajateltuna tämänhetkistä yleistä mielialaa Venäjällä. Maan yleinen kurjistuminen ja kansan köyhtyminen on saanut monet haikailemaan Stalinin aikoja, mikä sataa tietysti Putinin ja kumppaneiden laariin.
Parasta Luiden tiessä oli matkakirjamaisuus ja monenkirjavat kohtaamiset paikallisten venäläisten kanssa. Omilta Venäjä-reissuilta pystyn hyvin muistamaan sen tietynlaisen, just hyvän kämäisyyden: keskellä ei mitään on joku entinen kansakoulun jumppasali, joka on muutettu Gulag-museoksi, ja esineistö koostuu muutamasta kuokasta ja lapiosta.
Kirja on julkaistu ennen vuoden 2022 hyökkäystä Ukrainaan, mikä toi lukemiseen oman kierteensä. Vainojen uhrien muistoa vaaliva Memorial-järjestö on lakkautettu, ja ylipäätään matkustaminen Venäjälle tuntuu tällä hetkellä todella utopistiselta. Kirjan lopussa oleva pohdinta venäläisten kollektiivisesta tilinteosta (tai sen puutteesta verrattuna esim. natsi-Saksaan) kommunismin julmuuksia kohtaan enteilee näin jälkiviisaasti ajateltuna tämänhetkistä yleistä mielialaa Venäjällä. Maan yleinen kurjistuminen ja kansan köyhtyminen on saanut monet haikailemaan Stalinin aikoja, mikä sataa tietysti Putinin ja kumppaneiden laariin.
January 9, 2024
хорошая стартовая книга для вхождения в тему гулага. написала иностранцами, поэтому вся база объяснена и показана.
November 7, 2019
Ville Ropposen ja Ville-Juhani Sutisen kirjoittama tieto- ja matkakirja Luiden tie – Gulagin jäljillä vie lukijansa Neuvostoliiton ja Venäjän synkkään vanki- ja työleirimenneisyyteen.
Selkeästi eri lukuihin jäsennelty teos valottaa jo tsaarinvallan ajoilta peräisin olevaa pakkotyökoneistoa, jota tuolloin Katorgaksi nimitettiin. Eri puolilta silloista Venäjää toisinajattelijoita kuljetettiin syrjäisiin kolkkiin tekemään pakkotyötä, ja niiltä ajoilta on peräisin sanonta ”kyllä Siperia opettaa”. Niinhän se opettikin, ja Stalin kumppaneineen pani uutta puhtia terroriinsa systeemin avulla. Se sitten nimettiin Gulagiksi (Vankiasiain keskushallinnoksi).
Jo vuonna 1917 heti vallankumouksen jälkeen Tšeka ja vankileirit tulivat tutuiksi ”valtakunnan vihollisille”. Läpi Neuvostoliiton historian ja nyky-Venäjänkin aikana tuossa valtiokapitalistisessa diktatuurissa vääränlaisista ihmisistä haluttiin eroon ja ennaltaehkäistä heidän mahdollisesti aiheuttamaansa uhkaa valtaapitävälle eliitille. Pidätysprosessia kuvataan aika yksityiskohtaisesti samoin kuin terrorikoneiston kehittämistä eri vuosikymmenien aikana.
Vuonna 1926 rikoslakia uudistettiin siten (58 pykälä), että mahdolliset aikomukset rikoksiin määriteltiin rangaistavaksi, eli eräänlainen minority report otettiin aktiiviseen käyttöön. Valtionterrori yltyi 1930-luvulla, kunnes 1936 lähes kokonaan tuhottiin bolševikkien vanha kaarti, 1937 kidutus laillistettiin, NKVD ja sota-aikana Smerš tehosti edelleen tuhoamistoimintaa. 1950-luvulla näitä Gulag-vankeja oli jo yli viisi miljoonaa ja leirejäkin toistakymmentätuhatta. Vähemmistökansallisuuksia pakkosiirrettiin eri puolille Neuvostoliittoa yli 30 miljoonaa.
Pohjois-Venäjän kaivoksissa kuolleisuus hipoi lähes sataa prosenttia, ja muillakin leireillä eri aikoina puhalsivat välillä suopeammat tuulet, mutta yleensä ottaen työn tuottavuusprosentti oli heikonlaista, vaikka niin metroja, tehtaita teitä rakennettiinkin vankityövoiman avulla. 1950-luvulla jopa kuudesosa teollisuustyövoimasta olikin vankeja.
Vallanpitäjät vaihtuivat Hruštšovista Brezhneviin ja myöhemmin Andopoviin ja aina Putiniin saakka, mutta leirit ovat pysyneet – toki määrällisesti vähentyneet. 1970-luvulla Neuvostoliitossa keksittiin panna yhä suurempi joukko poliittisia vastustajia vankimielisairaaloihin Gulagin asemasta, ja noille potilaille diagnosoitiin skitsofreniaa ja ”pakkomielteisyyttä pyrkiä totuuteen”, eli toisinajattelu oli mielisairasta.
Sitä matkakirjamaisuutta tulee, kun kirjoittajakaksikko seikkailee eri puolilla nykyistä Venäjää, kiertelee vanhoja raunioita ja museoita. On hankaluuksia pysytellä kärryillä, missä päin kulloinkin ollaan, kun ainoastaan kirjan etuaukeamalla on suttuinen Venäjän-kartta, ja sekin on kyrillisillä kirjaimilla. Muutoinkin sananvalinnat ovat paikoin erikoisia. Gulagin varhaisvuosia aina vuoteen 1934 kutsutaan ”romanttiseksi vaiheeksi”, oma tiimi harhailee tehtaanraunioissa ja ”ruoppaa Intan laitamia”. Toisen maailmansodankin aikana saksalaiset vangit pantiin pakkotyöhön: ”Lihamylly käynnistyi jälleen hilpeästi suristen.” Kaunokirjallisista lähteistä eniten esimerkkejä on kaivettu Solženitzyniltä, ja muutoinkin sentyyppiset katkelmat on aika väkinäisesti ujutettu mukaan.
Kaiken kaikkiaan lukukokemus olisi varmaan ollut parempi, jos tieto- ja kaunokirjallisuuskin olisi saatu jouhevammin tähän kokonaisuuteen mukaan. Suuri osa historiantutkimuksen tuloksista on lähinnä lähteiden referointia, ja siitä suurimman osan nappaa Anne Applebaumin teokset. Jos se Gulagin historia kiinnostaa enemmän kuin matkamiesten tarinointi siellä takamailla, kannattaakin panna lukulistaan Applebaumin teos Gulag. A History.
Selkeästi eri lukuihin jäsennelty teos valottaa jo tsaarinvallan ajoilta peräisin olevaa pakkotyökoneistoa, jota tuolloin Katorgaksi nimitettiin. Eri puolilta silloista Venäjää toisinajattelijoita kuljetettiin syrjäisiin kolkkiin tekemään pakkotyötä, ja niiltä ajoilta on peräisin sanonta ”kyllä Siperia opettaa”. Niinhän se opettikin, ja Stalin kumppaneineen pani uutta puhtia terroriinsa systeemin avulla. Se sitten nimettiin Gulagiksi (Vankiasiain keskushallinnoksi).
Jo vuonna 1917 heti vallankumouksen jälkeen Tšeka ja vankileirit tulivat tutuiksi ”valtakunnan vihollisille”. Läpi Neuvostoliiton historian ja nyky-Venäjänkin aikana tuossa valtiokapitalistisessa diktatuurissa vääränlaisista ihmisistä haluttiin eroon ja ennaltaehkäistä heidän mahdollisesti aiheuttamaansa uhkaa valtaapitävälle eliitille. Pidätysprosessia kuvataan aika yksityiskohtaisesti samoin kuin terrorikoneiston kehittämistä eri vuosikymmenien aikana.
Vuonna 1926 rikoslakia uudistettiin siten (58 pykälä), että mahdolliset aikomukset rikoksiin määriteltiin rangaistavaksi, eli eräänlainen minority report otettiin aktiiviseen käyttöön. Valtionterrori yltyi 1930-luvulla, kunnes 1936 lähes kokonaan tuhottiin bolševikkien vanha kaarti, 1937 kidutus laillistettiin, NKVD ja sota-aikana Smerš tehosti edelleen tuhoamistoimintaa. 1950-luvulla näitä Gulag-vankeja oli jo yli viisi miljoonaa ja leirejäkin toistakymmentätuhatta. Vähemmistökansallisuuksia pakkosiirrettiin eri puolille Neuvostoliittoa yli 30 miljoonaa.
Pohjois-Venäjän kaivoksissa kuolleisuus hipoi lähes sataa prosenttia, ja muillakin leireillä eri aikoina puhalsivat välillä suopeammat tuulet, mutta yleensä ottaen työn tuottavuusprosentti oli heikonlaista, vaikka niin metroja, tehtaita teitä rakennettiinkin vankityövoiman avulla. 1950-luvulla jopa kuudesosa teollisuustyövoimasta olikin vankeja.
Vallanpitäjät vaihtuivat Hruštšovista Brezhneviin ja myöhemmin Andopoviin ja aina Putiniin saakka, mutta leirit ovat pysyneet – toki määrällisesti vähentyneet. 1970-luvulla Neuvostoliitossa keksittiin panna yhä suurempi joukko poliittisia vastustajia vankimielisairaaloihin Gulagin asemasta, ja noille potilaille diagnosoitiin skitsofreniaa ja ”pakkomielteisyyttä pyrkiä totuuteen”, eli toisinajattelu oli mielisairasta.
Sitä matkakirjamaisuutta tulee, kun kirjoittajakaksikko seikkailee eri puolilla nykyistä Venäjää, kiertelee vanhoja raunioita ja museoita. On hankaluuksia pysytellä kärryillä, missä päin kulloinkin ollaan, kun ainoastaan kirjan etuaukeamalla on suttuinen Venäjän-kartta, ja sekin on kyrillisillä kirjaimilla. Muutoinkin sananvalinnat ovat paikoin erikoisia. Gulagin varhaisvuosia aina vuoteen 1934 kutsutaan ”romanttiseksi vaiheeksi”, oma tiimi harhailee tehtaanraunioissa ja ”ruoppaa Intan laitamia”. Toisen maailmansodankin aikana saksalaiset vangit pantiin pakkotyöhön: ”Lihamylly käynnistyi jälleen hilpeästi suristen.” Kaunokirjallisista lähteistä eniten esimerkkejä on kaivettu Solženitzyniltä, ja muutoinkin sentyyppiset katkelmat on aika väkinäisesti ujutettu mukaan.
Kaiken kaikkiaan lukukokemus olisi varmaan ollut parempi, jos tieto- ja kaunokirjallisuuskin olisi saatu jouhevammin tähän kokonaisuuteen mukaan. Suuri osa historiantutkimuksen tuloksista on lähinnä lähteiden referointia, ja siitä suurimman osan nappaa Anne Applebaumin teokset. Jos se Gulagin historia kiinnostaa enemmän kuin matkamiesten tarinointi siellä takamailla, kannattaakin panna lukulistaan Applebaumin teos Gulag. A History.
July 9, 2026
Czego jeszcze mógłbym dowiedzieć się o Gułagu po lekturze Sołżenicyna, Anne Applebaum czy Wasilija Grossmana? Wydaje się, że niewiele. Tymczasem reportaż wydany w serii “Luneta” udowadnia, że historia sowieckiego systemu obozów pracy może być opowiedziana z nowej perspektywy. Owszem, autorzy przedstawiają narodziny, rozwój i schyłek GUŁagu - od rewolucji do początków lat 90. XX wieku, ale najciekawsze okazuje się to, jak przeszłość pamiętana jest dzisiaj. A właściwie: jak partykularnie ją traktowano, by wreszcie zostać wypartą, rozmytą, zepchniętą na margines rosyjskiej świadomości.
Największą wartością książki są opisy pamięci. Autorzy podróżują śladami obozów, rozmawiają z ludźmi, odwiedzają miejsca kaźni, pokazując, że po krótkim okresie z czasów Jelcyna, pamięć o GUŁagu zaczyna zanikać, często w sposób intencjonalny ze strony państwa. Z dzisiejszej perspektywy (książka powstała w 2019) czyta się niemal jak zapowiedź tego, co nastąpiło: przeniesienie akcentu na mit wojny ojczyźnianej, karanie za wspominanie o współpracy z III Rzeszą (1939-41), czy ogólny renesans rosyjskiego imperializmu. Paradoksalnie więcej upamiętnień, świadomości można odnaleźć poza Rosją: kraje nadbałtyckie, Finlandia czy Polska, których mieszkańcy doświadczyli sowieckich represji i nie są pod wpływem rosyjskiej propagandy.
Fińscy dziennikarze umiejętnie łączą historię z teraźniejszością, pokazując, że sowiecka, rosyjska polityka historyczna bliska jest carskiej. Jej jedynym celem jest wzmacnianie mitu silnego państwa otoczonego przez zewnętrznych i wewnętrznych wrogów. W tej narracji władza pozostaje symbolem potęgi, a winę można zrzucić na wykonawców. Ci, którzy próbują opowiedzieć inną historię, czyli przywoływani często w książce przedstawiciele Stowarzyszenia Memoriał są marginalizowani lub uciszani. Samo stowarzyszenie zostało zmuszone do rozwiązania w 2022 r.
“Droga kości” okazuje się czymś więcej niż reportażem historycznym. To również opowieść o kształtowaniu pamięci, współistnieniu katów i prześladowanych, społeczeństwie, które zapomina o własnych ofiarach.
Największą wartością książki są opisy pamięci. Autorzy podróżują śladami obozów, rozmawiają z ludźmi, odwiedzają miejsca kaźni, pokazując, że po krótkim okresie z czasów Jelcyna, pamięć o GUŁagu zaczyna zanikać, często w sposób intencjonalny ze strony państwa. Z dzisiejszej perspektywy (książka powstała w 2019) czyta się niemal jak zapowiedź tego, co nastąpiło: przeniesienie akcentu na mit wojny ojczyźnianej, karanie za wspominanie o współpracy z III Rzeszą (1939-41), czy ogólny renesans rosyjskiego imperializmu. Paradoksalnie więcej upamiętnień, świadomości można odnaleźć poza Rosją: kraje nadbałtyckie, Finlandia czy Polska, których mieszkańcy doświadczyli sowieckich represji i nie są pod wpływem rosyjskiej propagandy.
Fińscy dziennikarze umiejętnie łączą historię z teraźniejszością, pokazując, że sowiecka, rosyjska polityka historyczna bliska jest carskiej. Jej jedynym celem jest wzmacnianie mitu silnego państwa otoczonego przez zewnętrznych i wewnętrznych wrogów. W tej narracji władza pozostaje symbolem potęgi, a winę można zrzucić na wykonawców. Ci, którzy próbują opowiedzieć inną historię, czyli przywoływani często w książce przedstawiciele Stowarzyszenia Memoriał są marginalizowani lub uciszani. Samo stowarzyszenie zostało zmuszone do rozwiązania w 2022 r.
“Droga kości” okazuje się czymś więcej niż reportażem historycznym. To również opowieść o kształtowaniu pamięci, współistnieniu katów i prześladowanych, społeczeństwie, które zapomina o własnych ofiarach.
June 26, 2026
Reportaż podróżniczo historyczny, który wymyka się schematom, a dla mnie głównie jej zadanie to zmierzenie, a przynajmniej jego próba z pamięcią o systemie, których pochłonął miliony żyć, a jego konsekwencje po dziś dzień unoszą się niczym zły duch.
Fińscy autorzy zabrali mnie w bolesne randek vous po imperium sowieckim, a była to wyprawa nasycona cierpieniem. Zajrzenie do miejsc, gdzie kiedyś funkcjonowały łagry, nie było doświadczeniem łatwym, a gdy do tego dopiszemy jeszcze rozmowy z ocalałymi, świadkami oraz mieszkańców ciężar gatunkowy rośnie niesamowicie, bo w tych wszystkich rozmowach czuć autentyczny ból.
Ropponen i Sutinen nie ulegli pokusie epatowania okrucieństwem, które zdominowałoby książkę, nie ma też sztucznego szokowania na siłę podawaniem statystyk. Dla mnie znacznie bardziej uderzające było obcowanie z pustką, która po tych wszystkich wydarzeniach pozostała, opuszczone budynki, zapomniane cmentarze i ludzie, którzy pomimo upływu lat wciąż żyją w cieniu tamtych lat. Prym w tym wszystkim wiodą fragmenty poświęcone Kołymie, regionowi który był symbolem najcięższych represji.
Autorzy ułatwili mi odbiór książki, ponieważ oprócz faktów historycznych, dzieła się swoimi obserwacjami, co sprawia, że książka nie jest klasycznym opracowaniem naukowym. Tutaj dane mi było w tej podróży uczestniczyć i doświadczać odkrywania pamięci ukrytej pod różnymi narracjami. Ukazanie współczesnego stosunku Rosji do Gułagu jest uderzające, bo trudno akceptować relatywizowanie zbrodni, czy zwyczajną obojętność i właśnie tutaj pojawiają się trudne pytania o mechanizmy pamięci zbiorowej i co się dzieje gdy niewygodna historia jest spychana na margines.
Bez wątpienia książka wartościowa, nie jest łatwa ani optymistyczna i pozostawia ślad w pamięci, ponieważ pokazuje, że Gułag to nie do końca zamknięty rozdział historii, bo jego echo nadal rozbrzmiewa. Przejmująca i mądra publikacja o pamięci, zapomnieniu i cierpieniu.
Fińscy autorzy zabrali mnie w bolesne randek vous po imperium sowieckim, a była to wyprawa nasycona cierpieniem. Zajrzenie do miejsc, gdzie kiedyś funkcjonowały łagry, nie było doświadczeniem łatwym, a gdy do tego dopiszemy jeszcze rozmowy z ocalałymi, świadkami oraz mieszkańców ciężar gatunkowy rośnie niesamowicie, bo w tych wszystkich rozmowach czuć autentyczny ból.
Ropponen i Sutinen nie ulegli pokusie epatowania okrucieństwem, które zdominowałoby książkę, nie ma też sztucznego szokowania na siłę podawaniem statystyk. Dla mnie znacznie bardziej uderzające było obcowanie z pustką, która po tych wszystkich wydarzeniach pozostała, opuszczone budynki, zapomniane cmentarze i ludzie, którzy pomimo upływu lat wciąż żyją w cieniu tamtych lat. Prym w tym wszystkim wiodą fragmenty poświęcone Kołymie, regionowi który był symbolem najcięższych represji.
Autorzy ułatwili mi odbiór książki, ponieważ oprócz faktów historycznych, dzieła się swoimi obserwacjami, co sprawia, że książka nie jest klasycznym opracowaniem naukowym. Tutaj dane mi było w tej podróży uczestniczyć i doświadczać odkrywania pamięci ukrytej pod różnymi narracjami. Ukazanie współczesnego stosunku Rosji do Gułagu jest uderzające, bo trudno akceptować relatywizowanie zbrodni, czy zwyczajną obojętność i właśnie tutaj pojawiają się trudne pytania o mechanizmy pamięci zbiorowej i co się dzieje gdy niewygodna historia jest spychana na margines.
Bez wątpienia książka wartościowa, nie jest łatwa ani optymistyczna i pozostawia ślad w pamięci, ponieważ pokazuje, że Gułag to nie do końca zamknięty rozdział historii, bo jego echo nadal rozbrzmiewa. Przejmująca i mądra publikacja o pamięci, zapomnieniu i cierpieniu.
July 15, 2026
Merytorycznie należałyby się trzy (ale nie więcej, taki to raczej niepogłębiony raport z wycieczek po Rosji przeplatany z rysem historii radzieckich i rosyjskich obozów karnych, też przecież niespecjalnie głębokim, żeby czytających reportaż nie umordować datami, nazwiskami, liczbami), ale - co boli - ArtRage położyło wydanie polskie po całości. Przekład jest, delikatnie rzecz ujmując, niedowarzony (słowo daję, między trybem dokonanym a niedokonanym jest różnica znaczeniowa i to z tych istotnych), najeżony błędami gramatycznymi i merytorycznymi, i wszystko to przeszło redakcję i korekty. Absolutny klasyk: "Na gazety kopiowano nagrania bardów opozycji Aleksandra Galicza, Juza Aleszkowskiego, Bułata Okudżawy i Władimira Wysockiego." Pomylić gazetę z kasetą to już trzeba umieć i chcieć (tak samo, jak z Wysockiego robić barda opozycji, swoją drogą).
January 27, 2020
Paljon tietoa Neuvostoliiton gulag-järjestelmästä. Kirjoittajat kertovat jokaisen leirin kohdalla jotain erityistietoa. Välillä kuvataan, millaista oli kiertää leirejä, millaisia oppaat olivat, jne. Vaikka kirjan etu- ja takakanteen oli painettu kartta gulag-leireistä (se oli venäjänkielinen ja pientä tekstiä), olisin kaivannut kunnollista karttaa gulag-leirien sijainneista. Lukiessa oli netti ahkerassa käytössä, kun etsin esim. missä on Vorkuta.
August 25, 2022
Itsenäisenä suomenkielisenä teoksena gulageista tämä on mainio kirja, ei mitään puutteita. Ongelma tulee siinä, että jos on lukenut Anne Aplebaumin kirjan gulageista tässä teoksessa ei ole mitään uutta.
Matkakirjana taas aika masentavaa ja vähän turhaa, kun paljastuu ettei Venäjässä ole paljon nähtävää gulageista. Kirjan paras puoli on kuitenkin loppu, joka käsittelee Venäjän muistipolitiikkaa koskien gulageja ja Stalinin vainoja.
Matkakirjana taas aika masentavaa ja vähän turhaa, kun paljastuu ettei Venäjässä ole paljon nähtävää gulageista. Kirjan paras puoli on kuitenkin loppu, joka käsittelee Venäjän muistipolitiikkaa koskien gulageja ja Stalinin vainoja.
September 15, 2020
Hyvä yleisteos Neuvostoliiton vanki- ja pakkotyöleireistä.
Omaan makuun ehkä vähän turhan paljon matkakertomusta, mutta toisaalta se teki kirjasta kevyemmän luettavan.
Omaan makuun ehkä vähän turhan paljon matkakertomusta, mutta toisaalta se teki kirjasta kevyemmän luettavan.
April 2, 2022
Nautin kaikkein eniten tässä kirjoittajien matkakuvauksista, niitä ja kirjoittajien pohdintoja olisi saanut olla enemmänkin.
November 9, 2023
Hyvin kirjoitettu ja kattava teos. Matkapäiväkirjamuoto keventää ja tuo nykyaikaa historian keskelle.
November 9, 2024
Ei yhtä kattava kuin Applebaumin kirja, sopivasti suomalaista kulmaa. Alkua lukuunottamatta, matkakertomusosuudet aika pitkäpiimäisiä. Vieraillut leirit ja alueet käsiteltiin hyvin.
January 15, 2022
Hyvä kirja, varsinkin alkupuolella. Keskellä eri kaupungit ja niiden kohteet alkoivat mielessä toistaa itseään - olisiko niitä voinut tiivistää, yhdistellä tai käsitellä teemoittain? Ajankohtainen ja erityisen kiinnostava kirja nyt kun Memorial kiellettiin Venäjällä.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews