The Apartment: An Original Screenplay, Directed by Billy Wilder

by Billy Wilder

Billy Wilder won two Oscars - as co-screenwriter and director - for this mordant comedy about getting ahead in the corporate world. Jack Lemmon played the 'schnook' who lends out his apartment for his boss's sexual trysts, only to fall in love with the boss's girl - played by Shirley MacLaine. The Apartment is a beautifully judged piece of writing saved from cynicism by Wilder and Diamond's tenderness towards their central characters.

Genres: Comedy, Plays, Novels

Paperback

First published January 1, 2003

About the author

Billy Wilder (born Samuel Wilder) was a Polish-born, Jewish-American journalist, screenwriter, Academy Award-winning film director and producer, whose career spanned more than 50 years and 60 films. He is regarded as one of the most brilliant and versatile filmmakers of Hollywood's golden age. Many of Wilder's films achieved both critical and public acclaim.

Reviews

[Shiva Mr]

فیلم کلاسیک و زیبای آپارتمان، با بازی جک لمون و شرلی مک لین و به کارگردانی یکی از محبوب ترین کارگردانان بیلی وایلدر است. خوندنه فیلنامه اون که دو استاد فیلنامه نویسی یعنی وایلدر و دایموند نوشتند به همون اندازه مفرّح و دل انگیزه.

[Mohammad Hanifeh]

من خیلی طرفدار سینمای کلاسیک آمریکا نیستم ولی از بین فیلم‌های این رده، «آپارتمان»ِ بیلی وایلدر از محبوب‌ترین فیلم‌هامه. یادمه هفت هشت سال پیش تو یکی از برنامه‌های هفت، افشین هاشمی دعوت شده بود که خیلی دوستش دارم. تو اون برنامه کلی از فیلم‌های وایلدر تعریف کرد و گفت که به خاطر نقشش تو فیلم آزمایشگاه، هر روز دقایقی از بازی جک لمون تو آپارتمان رو می‌دیده. بعد از دیدن آزمایشگاه کاملاً فهمیدم چراش رو و گزینۀ بسیار خوبی برای الگوبرداری انتخاب کرده بود اما نتیجۀ فیلم‌شون به نظرم یه فاجعه بود. خلاصه، اون حرف‌ها باعث شد آپارتمان رو ببینم و بسیار هم لذت بردم ازش.
چند سال بعد تو کتابفروشی دنبال گزینه‌ای برای هدیه دادن به یه دوست بودم که دیدم یه نسخۀ چاپ قدیم از فیلمنامه‌ش دارن. برای خودم خریدم و گفتم شاید الآن حس فیلمنامه خوندن نداشته باشم ولی بالاخره یه روزی سراغش خواهم رفت. در حال حاضر هم که شدیداً نیاز به فیلمنامه‌خوندن دارم و این کتاب از معدود گزینه‌هایی بود که دارم و رفتم سراغش و از خوندنش و تماشای دوبارۀ فیلم کِیف کردم. با خودم می‌گم کاش اون‌موقع‌ها بیشتر فیلمنامه خریده بودم.

داستان آپارتمان برای من بیشتر از یه کمدیه. درسته که لحظات کمدی خوب و به‌جایی هم داره ولی وجه درامش برای من بسیار پررنگ‌تره و اون رو داستان غم‌انگیزی می‌دونم که یه جورایی منو یاد خودم می‌اندازه. شاید بشه گفت قصه‌ای مثل شب‌های روشنه، منتها با پایانی هالیوودی و خوش.

[Rêbwar]

آپارتمان بیلی وایلدر، فیلمی‌ست که با ظرافتی بی‌نظیر، زندگی مردی معمولی را به صحنه‌ای از تناقضات تلخ و طنزآلود تبدیل می‌کند؛ داستانی که در دل خود، هم تراژدی‌ست، هم کمدی، هم عاشقانه، و هم نقدی اجتماعی. این فیلم، تصویری‌ست از تنهایی شهری، از سوءاستفادهٔ ساختاری، و از آن نیازِ انسانیِ به دیده‌شدن و دوست‌داشته‌شدن، در دنیایی که آدم‌ها به‌راحتی با میز و صندلی اشتباه گرفته می‌شوند.

سی. سی. باکستر، کارمندی خجول و فروتن در یک شرکت بیمه است، که تنها سرمایه‌اش – آپارتمان کوچک و ساکتش – به محلی برای عیاشی رؤسا تبدیل می‌شود. و این همان استعارهٔ بیلی وایلدر است: چطور در ساختارهای سلسله‌مراتبی مدرن، بدن و فضای خصوصی کارمند جزء، ابزار ارتقای رؤسای بی‌اخلاق می‌شود. آپارتمان، نماد فضای شخصی انسان معاصر است که در چرخ‌دنده‌های سرمایه‌داری له می‌شود؛ فضایی که نه دیگر متعلق به عشق است، نه به رؤیا، بلکه به امیال دست‌دوم دیگران.

وایلدر با مهارتی مثال‌زدنی، داستان را در فضای خاکستریِ میان کمدی و تراژدی روایت می‌کند. جک لمون در نقش باکستر، چنان صمیمی، ساده و انسانی ظاهر می‌شود که تماشاگر هم می‌خندد، هم دلش می‌گیرد. او در مسیر تبدیل‌شدن به «هیچ‌کس»، به ناگاه با زنی روبه‌رو می‌شود که مثل خودش زخمی‌ست، تنهاست، و میان پوچی‌های اجتماعی، هنوز ته‌مانده‌ای از معنا را جست‌وجو می‌کند: فران کوبلیک، با بازی فوق‌العاده شیرلی مک‌لین.

فران، معشوقهٔ رئیس متأهل شرکت است، زنی که تصور کرده معشوق‌بودن یعنی خاص‌بودن، اما به‌تدریج درمی‌یابد که فقط یکی‌ست در زنجیره‌ای از زنان مصرف‌شده. تقاطع باکستر و فران، تقاطع دو تنهایی‌ست که در میان اتاق‌های شلوغ و دل‌های خالی، دنبال پناهی صادقانه می‌گردند. و اینجاست که فیلم، از سطح یک کمدی رمانتیک معمولی فراتر می‌رود و بدل به پرتره‌ای از انسان مدرن می‌شود؛ انسانی که میان بُعد حرفه‌ای و عاطفی، میان موفقیت و شرافت، باید یکی را انتخاب کند.

فیلمنامه – همچون سایر آثار وایلدر – دقیق، موجز، و پر از لایه‌های معنایی‌ست. هیچ جمله‌ای بیهوده نیست، هیچ نمایی بی‌دلیل نیست. طنز فیلم، تلخ است؛ نه از آن جنس که بخندد، بلکه از آن نوعی که لبخند تماشاگر را در گلویش خشک می‌کند. سکوت‌ها به‌اندازهٔ دیالوگ‌ها گویا هستند، و نماهای بسته از آپارتمان، در واقع کابوس آپارتمان‌نشینی‌اند: آدم‌هایی پشت درهایی بسته، اسیر زندگی‌هایی که از بیرون براق‌اند و از درون خالی.

آپارتمان در سال 1960، برندهٔ پنج جایزه اسکار شد، از جمله بهترین فیلم، کارگردانی، و فیلمنامه. اما بیش از جایزه‌ها، این اثر در حافظه‌ی سینما به‌عنوان یکی از کامل‌ترین نمونه‌های «طنز انسانی» باقی مانده است. فیلمی که همچنان بعد از دهه‌ها، آینه‌ای‌ست برای زمانه‌ٔ ما: دورانی که در آن، برای «آدم خوب‌بودن»، باید تاوان داد.

[علی عموکاظمی]

یک کمدی رمانتیک با قهرمانی به یاد ماندنی (جک لمون در نقش باکستر)

[Michelle]

Because reading my favorite films makes those lines of perfection stick like glitter glue behind my eyes.

"When you're in love with a married man you shouldn't wear mascara."

"Some people take, some people get took. And they know they're getting took and there's nothing they can do about it."

"Ya know, I used to live like Robinson Crusoe. I mean shipwrecked among 8 million people. And then one day I saw a footprint in the sand and there you were."

"Shut up and deal."

[David Kern]

One of my very favorite screenplays.

[Mohamadjavad Taghipour]

خوندن فیلمنامه فیلمایی که دوست داری به نظرم یکی از حس های خوب دنیاست.
آپارتمان دوست داشتنی من.
11.فروردین.1400

[Young Amadeus]

Great screenplay. Loved the set ups and puns throughout. It does lose some steam after Fran attempts her suicide as there's not much else to see but see the affair that is clearly one sided collapse and Bud saying no to his employers. It takes a bit but we get there.

Great screenplay regardless.

[Manuel Sanz]

Quizá no se necesario añadir nada. Todo esta escrito, dicho y por supuesto visto. Una maravilla. Una obra de arte. Algo de otro tiempo y lugar. Con un guion así como no dirigir una película grandiosa..
www.preferirianotenerquehacerlo.wordp...
www.enbuscadeaquellanoches.wordpress.com

[Brian]

This was a little edgy for even today, so it must have been even more so when it was released.

[Hao Luo]

Reverse engineering :))

[Pranav Uppalapati]

Pretty good, screenplay-wise

[Chase Montaño]

💔 Can’t believe this was written 65 years ago

[chvang]

It's a great script; its not for nothing that I can confideny say Billy Wilder is one of the best scriptwriters in cinema history. But I recommend you watch the movie, The Apartment (1960), first. Then come back and read the script.

[Saman]

در صورت تمایل، جهت مشخصات فیلمی که بر اساس این کتاب ساخته شده‌ است؛ می‌توانید از لینک زیر استفاده بفرمایید
http://www.imdb.com/title/tt0053604

[Ester]

Very funny story. I liked the happy ending. Great screenwriting; really pulls you into the story and keeps you hooked throughout.

[Jimena]

Un guión extraordinario

[Michele]

Perfect, just perfect.

[Erik]

Wonderfully funny!