De pruimenpluk

by Dimitri Verhulst

Moe van de mens, kampioen van de solitude, woont Mattis afgelegen aan een meer, waar hij zijn potentie naar beneden drinkt. Een donker denker met een tanend geloof in zowat alles, dus zeker ook in de liefde. Soms, echter, twijfelt hij aan zijn kwaliteiten als eenzaat en misantroop, en overweegt hij een leven in een stad vol heerlijke drukte om niets. Maar wanneer een weduwe opeens vergeten gevoelens weer in hem aanwakkert, verlegt hij zijn ambities.

Dimitri Verhulsts oeuvre leest als een hommage aan de falende mens, die keer op keer met nietsontziende precisie en onvervalste empathie wordt opgevoerd in zijn arena. De helaasheid der dingen werd een klassieker, voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol ontving Verhulst de Libris Literatuur Prijs, en ook de talrijke vertalingen en verfilmingen van zijn werk gooiden hoge ogen.
In zijn nieuwe roman De pruimenpluk bewijst Verhulst zich wederom als fijnschrijver en chroniqueur van de menselijke eenzaamheid.

Genres: Fiction, Roman, Dutch Literature

168 pages, Paperback

Published June 5, 2019

About the author

Na zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.

• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen
• 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen
• 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname
• 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
• 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol



Dimitri Verhulst in de Nederlandstalige Wikipedia

Dimitri Verhulst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Dimitri Verhulst bij "Schrijversgewijs"


Dimitri Verhulst is a Flemish poet and writer.

Dimitri Verhulst in the English Wikipedia

Reviews

[Nathalie · Rating 4 out of 5]

Hoe verrast Dimitri Verhulst zijn lezers toch weer met zijn rijke taalgebruik! Ongeveer elke tweede zin van zijn laatste boek De pruimenpluk is genieten van hoe hij ze schrijft. De omgeving waarin het boek zich afspeelt doet, ook dankzij bepaalde beschrijvingen, zeker denken aan de regio waar Verhulst zelf woonde toen hij enkele jaren geleden naar Zweden verhuisd was.

Maar het hoofdpersonage is Mattis, een cynische melancholicus die veel aan het verleden denkt en een zelfverklaarde misantroop hoewel hij er toch niet volledig het talent voor heeft om altijd alleen te blijven. Mattis woont in een verlaten dorp aan een meer, waar er maar weinig huizen staan en die dan nog grotendeels gebruikt worden als tweede verblijf. Net als hij de beslissing heeft genomen om zijn huis te verkopen en terug onder de mensen te gaan wonen, leert hij Elma kennen, een vrouw die weduwe is geworden en in hetzelfde dorp woont. Hun kennismaking verloopt nogal romantisch: terwijl Mattis zich eenzaam waant en van het meer gebruikt maakt als badkamer wegens een panne in zijn huis, komt Elma er met haar bootje aan gepeddeld. Om haar liefde te winnen moet Mattis de strijd aan met haar overleden echtgenoot. Naar het einde van het verhaal toe zet hij om dit doel te bereiken niet altijd de meest ethische middelen in, maar hij geeft hier zo'n geloofwaardige aimabele draai aan dat je hem dit als lezer toch wel vergeeft.

Dit verhaal is inhoudelijk minder sterk dan Verhulsts succesromans De helaasheid der dingen en De laatkomer. Toch kan je wederom genieten van zijn plastische schrijfstijl en zwartgallige humor. Hij heeft gevoel voor het ritme en de klank van de taal, en komt dikwijls zeer poëtisch uit de hoek. Dat Verhulst een stilist is, is een zoveelste herhaling maar dat mag, dat doet hij zelf immers ook. Ik zie in dit boek de vergankelijkheid van de natuur en menselijke relaties naar boven komen, net als de herhaling van de menselijke behoefte om zichzelf steeds opnieuw bevestigd te zien. Mattis gaat ver om Elma te veroveren en eens dat dit gelukt is, raakt Mattis bevestigd in zijn eigenwaan, en kan de cyclus van het verstoten en het terug verliefd worden opnieuw van start gaan.

[Pieter De vroe · Rating 4 out of 5]

Ik heb het enorm voor Dimitri Verhulst. De helaasheid is het boek waardoor ik in mijn volwassen leven weer meer gaan lezen ben. Dit is ook een heel goed boek. Beetje in de lijn van 'de laatkomer'. Schitterende taal. Heerlijke en eerlijke beschouwingen. Ik merk ook dat ik meer en meer een soort soberheid in boeken begin te waarderen. 2 personages. Veel meer is het niet... 3 die er toe doen om helemaal correct te zijn. Er gaat daar zo een soort eenvoud vanuit. Recent heb ik ook 'de vogels' gelezen en daar viel me dat ook op dat het makkelijk leest en eigenlijk veel ruimte biedt voor de ontwikkeling van de personages (less is more). Een beetje zoals op café gaan. Ik ga veel liever op café met 1 of 2 vrienden dan met 5 of 6.... het boek leest supervlot.. heb het in 2 avondsessies uitgelezen. Heel mooi vormgegeven ook (weeral die soberheid die me bevalt:)). Topper!

[Christine Bonheure · Rating 3 out of 5]

Ik herkende direct de stijl van Verhulst, dat dubbelzinnige en humoristische spelen met taal. Als voorbeeld verwijs ik naar de naam ‘Kom’ voor de hond. Toen ik vandaag ook mijn hond met dat woord bij me riep, dacht ik meteen glimlachend aan ‘De pruimenpluk’. Het boek staat boordevol grappige zinnen, zelfs zodanig veel dat op de duur de humor begint te overheersen. Op een bepaald moment dacht ik een tekst te zitten lezen van een stand-upcomedian. Een andere keer zag ik in gedachten een jongeman aan een bar zitten die de een na de andere grap aan het vertellen was voor een luisterend publiek. Dat kan toch de bedoeling niet zijn van een liefdesgeschiedenis. Niet echt wat ik ervan verwachtte. Toch drie sterren voor de originele manier waarop de minnaar erin slaagt te concurreren met de jong gestorven geïdealiseerde echtgenoot die nooit de kans heeft gehad saai te worden.

[Jeroen Schwartz · Rating 3 out of 5]

Dankbaar in een afgelegen Zweeds vakantiehuset van 'De pruimenpluk' genoten, over een man (een mens) die niet kan (of wil) (of toch) genieten, de liefde belichaamt én de eenzaamheid verabsoluteert, inlevend maar niet meegaand probeert te zijn. Met groot plezier gelezen. Met een grijns, met instemming. Verhulst bepotelt lichaam (touché) en geest. Is het niet om langer over te peinzen, dan wel om opnieuw te lezen - zo hotseknotst de schrijver met de taal en met het gevoelsleven van de massamens. Weldadig, hitsig, vinnig. Zinnig.

[Jorik Breban · Rating 4 out of 5]

4.5/5

Dimitritje appreciation Goodreads-update <3

[Birgit · Rating 3 out of 5]

De pruimenpluk, de nieuwste roman van Dimitri Verhulst waarvoor hij naar eigen zeggen zijn inspiratie putte uit zijn eigen leven, lost ondanks het hoge literaire gehalte niet alle verwachtingen in. In De pruimenpluk schrijft Verhulst over de eenzaat en misantroop, Mattis, die wel graag eens een glaasje drinkt en ergens in een afgelegen huis aan een meer woont. Op een dag tijdens het baden in het meer ontmoet hij een vrouw, Elma, die toevallig voorbij komt zwemmen. Ze leren elkaar beter kennen, maar Elma heeft de vervelende gewoonte om soms dagen of weken te verdwijnen en niets van zich te laten horen. Ze heeft de dood van haar man nooit volledig kunnen verwerken en in haar huis is hij nog steeds aanwezig. Mattis probeert haar te overtuigen om volledig voor hem te kiezen en mondjesmaat lijkt dit ook te lukken.

De pruimenpluk mag dan wel een literair hoogstandje zijn met soms pijnlijk realistische scènes, toch weet het boek inhoudelijk niet helemaal te overtuigen en is het misschien zelfs wat teleurstellend, ook al viert de liefde hoogtij en lijkt Mattis zijn misantropie te doorbreken. Of dit een meerwaarde is voor de roman, is dan de vraag die de lezer zich hoort te stellen. Verhulst weet niet alle verwachtingen in te lossen bij lezers die liever een zwartgalliger en donkerder einde hadden gehad. Er schijnt zelfs een zweem van romantisch optimisme door in zijn roman en al het pessimisme lijkt bij het einde van het boek volledig te zijn vergaan.

[Charlotte · Rating 4 out of 5]

Verhulst is zoals Brusselmans en Houellebecq: als je er twee hebt gelezen, heb je ze allemaal gelezen. Mooi, dat wel. Herinner mij eraan dat ik nooit een weduwe/weduwnaar date, alsjeblieft.

“Ik geloofde niet in liefde met laswerk nu en dan; een relatie was eenvoudig of ze hoefde niet. Alles van schade was volslagen, men kon oplappen maar dat bleek nooit herstel. Je vermocht het eventueel wel te lijmen wat was stukgegaan, ik bleef mij immer storen aan de naden.”

En dan alle stukjes over saffen, as always, (“Ze rookte enkel de sigaretten die ertoe deden (…).”) maar ik heb geen zin om dat allemaal over te typen enz

[Eline · Rating 3 out of 5]

Mijn eerste boek van Dimitri Verhulst werd De pruimenpluk met z'n mooie virtuoze taal en af en toe scherpe kantjes naar zwarte humor. Ik vraag me af of de auteur in de realiteit net zo praat zoals hij schrijft. Het verhaal zelf kon mij jammer genoeg niet zo bekoren. Misschien was het boek te kort om een goed inlevingsvermogen te krijgen met hoofdpersonage Mattis.

[Katrien Baert · Rating 5 out of 5]

De pruimenpluk: daarbij stel ik mij een pruimelaar voor die door mensenhanden wordt kaal geplukt. Dit is mijn eerste gedachte bij het lezen van de titel. Hierbij vroeg ik mij af in hoeverre die gedachte zou kloppen of dat ik totaal de mist zou ingaan.
Daarnaast vind ik het een mooie cover. Het donkerblauw, die volgens mij het kleur van de pruim weergeeft, vind ik zeer geslaagd en waarop in reliëf de titel in goudkleur wordt voorgesteld. De tak met de witte bolletjes kan ik niet verklaren. Ze lijken geperforeerd te zijn en het is mij niet duidelijk waarom het er zes zijn.

Dit is mijn eerste boek van deze auteur. Desondanks ik totaal geen idee heb wat ik van het verhaal mag verwachten stel ik redelijk hoge verwachtingen, die na het lezen van het boek terecht bleken te zijn.

Mattis, een eenzaat, woont aan de rand van een meer samen met zijn hond Kom ver van alle drukte en massa's mensen om zich heen. In de tuin die hij niet onderhoudt, staat een pruimelaar. Nadat zijn waterpomp het had begeven, was hij verplicht om zich te baden in het meer. Tijdens één van zijn badsessies ontwaart hij aan de overkant van het meer een vrouw in een bootje die hem zit aan te kijken. Dat is Elma, een weduwe. Vanaf dat moment komt er terug wat spanning in Mattis zijn eenzaam leven. Hij wordt verliefd op Elma en doet er alles aan om haar bij zich te houden, maar Elma denkt er anders over. Zij beslist of ze Mattis een bezoekje wil brengen en wat ze samen kunnen doen. Mattis voelt zich soms tweederangs. Hij moest, in zijn ogen, opboksen tegen een dode. Zijn oplopende jaloezie laat hem dingen doen die ethisch niet zo fraai zijn.

"Ik snoot mijn neus in zijn zakdoeken en gooide ze daarna terug in de mand."

Het verhaal lijkt op het eerste zicht een gewoon liefdesverhaal te zijn, maar niets is minder waar. De prachtige poëtische zinnen en de gekozen woorden brengen het tot een hoog niveau.

"Maar mijn pruimelaar voerde haar naar euforische hoogten". "U heeft een pruimelaar?"
"Ze proefden de woorden voor de boeken die ze op deze plaats zouden lezen."

De zwarte humor zit overal in verweven.

"Niemand kan zijn eigen lijk ruimen"

Het zijn krachtige zinnen en Dimitri Verhulst heeft weinig woorden nodig om duidelijk te stellen waar het om gaat. De korte hoofdstukken maken ook dat het boek vlot leest, tenzij je meerdere zinnen of passages herleest omdat ze zo mooi zijn. Hij heeft een sterke en volumineuze woordenschat wat het verhaal dan ook veel sterker maakt. Het plot was voor mij toch wel verrassend, zoiets had ik niet zien aankomen.
Wat mij betreft ga ik zeker zijn andere werken ook lezen. Ook zal ik zeker dit boek (novelle) herlezen, zodat ik overtuigd ben geen enkel poëtisch woord of prachtige zin te hebben gemist.

De pruimelaar is geplukt, de pruimenboter is klaar. Zo kan Mattis verder gaan met wat voor hem belangrijk is.

[Jochemfmelis · Rating 3 out of 5]

Verhulst leest altijd fijn. Maar deze voelde toch niet als veel meer dan een tussendoortje.

[Bart · Rating 3 out of 5]

Actual rating: 3.50

[Floris Leest · Rating 2 out of 5]

Het verkeerde boek, op het verkeerde moment. Twee sterren, klik ik aan, oftewel, 'het was oké,' aldus Goodreads.

Klik hier voor een videorecensie van De pruimenpluk op mijn Youtube-kanaal.

[Karel-Willem Delrue · Rating 4 out of 5]

Schone smeerlapperij

Voor Mattis is het mooi geweest. Hij had zich in zijn huis aan het meer, ver weg van de bewoonde wereld, van de kudde afgekeerd, maar nu wil hij dat kluizenaarsbestaan opgeven en het huis verkopen. Want zelfs in eenzaamheid excelleert hij niet. “De kruinen van allenige bomen zijn altijd schoon”. Maar mensen zijn geen bomen.

Halfweg de vertelling bedenkt hij zich. Omdat Elma, helemaal naakt en wadend door het meer, als een volta zijn bestaan komt binnengeschreden. Het lijkt het begin van een magisch sprookje. Alleen. Boven hun hoofden hangt het spook van Erik, de overleden echtgenoot van Elma.

We kruipen als lezer in het hoofd van Mattis, die als begenadigd verteller terugblikt op de gebeurtenissen. Zijn stem is rechtuit en ontwapenend. Maar helemaal eerlijk lijkt hij ons niet. Verhulst verwijst niet toevallig naar ‘Schaaknovelle’ van Stefan Zweig. Daarin drijft de eenzaamheid een personage zover dat hij tegen zichzelf begint te spelen. Heeft de eenzaamheid ook Mattis te pakken gekregen? Dan is ‘De Pruimenpluk’ misschien niet zozeer het relaas van wat zich heeft afgespeeld dan wel de droom van wat zich had kunnen afspelen. Een ‘alenige’ monoloog met ingebeelde personages.

Dit is geen vrolijk boek. Wat had u dan gedacht? Het cynisme en het sarcasme komen aan als een stomp in de maag. Maar tegelijk zal u ook hardop moeten lachen. En Verhulst verzoent wel meer tegenstellingen in ‘De Pruimenpluk’: het vunzige en verhevene worden met een schijnbare eenvoud samengebracht. Hier worden alle registers opengetrokken. Het resultaat: een wonderschone novelle uit vol smeerlapperij.

Er staat geen letter te veel in dit boek. Verhulst heeft geen turf nodig om zich een meester van de taal te tonen. Dit is immers geen simpel boekje: hier is geschaafd, geschuurd en geslepen aan de zinnen. Wat overbleef, is een pure parel. Een grillige, dat wel.

[Ina · Rating 4 out of 5]

Matthis een vereenzaamde man na zovele kortstondige relaties te hebben verhuist ettelijke malen in zijn leven . Nu woont hij in een huis aan een meer in the middle of nowhere waar je in de eerste omtrek geen winkel of bakker tegenkomt en zich tegoed doet aan zelbereide maaldtijden, mijn uit een kartonnen brick en besluit zijn eenzame leven op die godverlaten plaats terug in te ruilen voor het stadsleven. Dan ... breekt zijn waterpomp, iets banaals dat zijn leven een hele andere wending zal geven. Hij moet zich gaan baden in het meer in een inhammetje in het bijna te koude water. Tot op een dag hij een vrouw in een kano ziet die hem zich te bekijken terwijl hij zich wast. Een vrouw Elma genaamd en al 3 jaar weduwe. Dan beslist Matthis in een opwelling terwijl de bezichtigers van zijn huis de koop willen sluiten om zijn huis toch niet te verkopen om zo een band te krijgen met de nog geheimzinnig Elma want zij beslist hoe hun "relatie" zich ontpopt. Hij moet het opnemen met als concurrent haar overleden man Erik om zo Elma te laten openbloeien. Hoe hij dit aan boord legt en soms te zot voor woorden.
Dimitri Verhulst legt weer een prachtig verhaal neer met weinig personages. Een verhaal dat ik op een ogenblik luidop las om zo de zinnen nog mooier te laten klinken. En wat de pruimenpluk nu is zal ik lekker niet vertellen :-)

[Bart Van Loon · Rating 4 out of 5]

Wat een heerlijk verhaaltje alweer dat Verhulst ons schenkt met De Pruimenpluk. De achterflap boeide me niet meteen, maar de naam van de auteur boezemde dan wel weer vertrouwen in. En terecht, bleek al snel tijdens het lezen.

Ik wist niet dat een mens zo kon falen in eenzaamheid en misantropie. Deze hommage aan de liefde toont echter op een mooie manier aan van wel. Een hoofdpersonage dat goed is, maar wel slecht lijkt te wíllen zijn. Iemand die duidelijk iets moois te bieden heeft, maar bewust verschrikkelijke daden stelt. Mattis lijkt zo vergroeid te zijn met z'n cynisme dat hij vreest dat de liefde daar een ferme knauw aan zou kunnen geven (geparafraseerd). Mag ik zeggen dat dat zo herkenbaar is?

Echt weer een leuk tussendoortje wat lezen betreft, maar een blijver van bron aan herinneringen en contemplaties.

[Ief Stuyvaert · Rating 3 out of 5]

Met grote vaart geschreven, banjerend over onbetreden wegen van de Vlaamse Literatuur, onderweg neologismen uit de mouw retteketettend dat het schoon is om te zien. En om te lezen.

Maar. Altijd is er 'ongemak' bij Verhulst. Een schrijnend gebrek aan mededogen voor zijn personages (in dat geval: vooral één personage) zorgt vaak voor lichte kramp in - en zeker ook onder de buik.

Knap, maar soms knap lastig.

[Marie Denissen · Rating 5 out of 5]

Het meest menselijke boek dat ik ooit las.
Een ode aan liefde in eenzaamheid op de grens van kwetsbaarheid naar kracht.
Dit boek is zo echt en menselijk dat het bijna een lijfgeur heeft.

[Fabian · Rating 4 out of 5]

Mooie novelle over de dood van een dode

[Ajèleth · Rating 5 out of 5]

Leuk boekje over de liefde met een laagje cynisme er overheen. Ik vond ‘m geweldig

[Fleur · Rating 4 out of 5]

Een Verhulst zoals enkel een Verhulst hem kan schrijven.

[Scott Meysman · Rating 4 out of 5]

Als er lof mag zijn, kunnen we dat ook zeggen: Dit is de Verhulst die De Helaasheid Der Dingen schreef. Zinnen met pit, personages die ronddraaien en niet doorzochtig worden, plot?! Hier! Ja deze was de moeite.

[Sebastiaan · Rating 4 out of 5]

Alweer vlot en virtuoos gepend. Wie nooit Verhulst las wordt mogelijk afgeschrikt door de hoge zuurtegraad, maar het werk blijft zeer te smaken dankzij de gepaste dosissen inzicht en (zelf)relativering die het boek nu en dan aanreikt.

[Sjoukje Croux · Rating 5 out of 5]

De pruimenpluk gaat over Mattis, een ongelukkige eenzame man die ergens in een klein dorpje woont. In zijn buurt is een meer te vinden, voor een supermarkt moet hij een flink eind rijden, en aan het begin van het boek schiet hij eigenhandig zijn hond dood omdat de dierenarts hier geen moeite voor doet. De toon wordt vroeg gezet, en gedurende de eerste twintig pagina's verwacht ik een inkijkje in het hoofd van een sippe wijndrinkende man te krijgen. Dat zou prima zijn geweest, Verhulst schrijft prettige zinnen die nooit te veel en nooit te weinig zijn.

Op een gegeven moment verandert het verhaal. Mattis is zich aan het baden in een meertje wanneer hij merkt dat er een vrouw naar hem kijkt. Dit blijkt Elma te zijn. Elma woont ergens aan de andere kant van het meer, waar precies weet hij niet, maar ze worden verliefd - althans, Mattis wordt verliefd op Elma maar zij net iets minder op hem, want zij rouwt nog om haar overleden echtgenoot.

Vanaf hier wordt het boek een prachtig verhaal over liefde en hoe deze imperfect kan zijn zelfs wanneer hij alle reden heeft om dat niet te zijn - over onzekerheid, over het vinden van verbinding tussen mensen die geen onbeschreven blad meer zijn. Ik vond het een prachtig melancholisch verhaal, verdrietig, zonder meelijwekkend te zijn, op bepaalde punten herkenbaar zonder dat het er te dik bovenop lag.

Ik houd van boeken met weinig personages, van hoofdpersonen die te veel wijn drinken en weten dat dat niet zo handig is maar het toch doen, die fijne gedachten hebben waar je het soms mee eens, soms mee oneens bent - maar zo opgeschreven zijn dat het lijkt alsof je ze zelf bedenkt maar er simpelweg nog niet de tijd voor had gehad. Het boek is een mooie vertelling over liefde versus eenzaamheid, op een perfect prettige sippe toon, gelukzalig ongemakkelijk.

Gerecenseerd op www.lemontierres.com

[Marc Buelens · Rating 3 out of 5]

Mattis is specialist in zelf-sabotage, boeiend als uitgangspunt, maar het wordt wat vervelend bij de tiende slechte keuze. Zelfs de grootste overwinning moet een nederlaag worden. Het contrast tussen schaken en mens-erger-je-niet wordt fijntjes uitgewerkt. Schitterende Verhulst-zinnen, die als weinigen de kunst beheerst om met weinig woorden rijke beelden op te roepen, naast tenenkrullende metaforen, die slechts één plaats verdienen: de prullenmand. Leuk detail: in mijn (geleend) exemplaar stak een instapkaart voor een vlucht naar Venetië, waar Mattis met zijn geliefde eindeloos romantische dagen beleeft, en meteen voelde hoezeer ‘ook zij deze wondere stad al in haar hart aan het sluiten was’. Een echo van mevrouw Verona.

[Els Lens · Rating 2 out of 5]

Dit was niet mijn eerste Verhulst. De stijl is mij bekend.
Maar het lijkt wel of Dimitri zich er bij elk nieuw boek(je) sneller van af maakt.
Alleen het hoofdpersonage is goed uitgewerkt. Van de weduwe, op wie hij verliefd wordt, vernemen we weinig.
Hoe ziet zij er uit?
Wat voor karakter heeft zij?
Welke ideeën heeft zij?
De hoofdpersoon, een misantroop, heeft zich teruggetrokken in de bossen, aan een meer.
In plaats van zich daar dan eindelijk gelukkig te voelen, is hij alleen maar een eenzame zielenpoot.
Ongeloofwaardig dat die vrouw hém interessant vindt.
Hij is alleen maar uit op seks. Daarvoor maakt hij, op sluwe wijze, de nagedachtenis aan haar overleden man, met wie zij een prachtig huwelijk had, helemaal kapot.
Zeer onsympathiek en seksistisch hoofdpersonage.

[Marijke Carpentier · Rating 4 out of 5]

"Wat onze partner écht denkt weten we eigenlijk nooit", dacht ik na het lezen van De pruimenpluk. Mattis ontvlucht de drukte en zoekt de eenzaamheid op. Met drank en twijfel. Tot hij Elma ontmoet bij het meer, een weduwe die haar grote liefde verloor en die (nog) niet kan loslaten. De gedachten van Mattis doen soms de wenkbrauwen fronsen door de cocktail van zelfmedelijden, oprechtheid, empathie, jaloezie,.. Dit verhaal zit heel knap in elkaar. Een aanrader.

[Mieke Honore]

ik kan geen mooie zin bedenken die ook maar een klein beetje kan concureren met de pareltjes in dit boek.
Soms een beetje plat maar die stijl .... gewoon te mooi om te beschrijven

[Jente · Rating 3 out of 5]

3,75

[Evi · Rating 1 out of 5]

De pruim wordt geplukt op het einde. De weg er naartoe bezaaid met leugens en drank. Of hoe Verhulst steeds meer op Brusselmans begint te lijken.

[Jan Van den bosch · Rating 4 out of 5]

Heerlijke novelle, in één ruk uitgelezen.