Laat ze niet schieten!: geef de grens een plaats in het leven van jongeren

by Peter Adriaenssens

Een vlijmscherpe analyse van wat er vandaag fout gaat met onze jongeren, en wie daar verantwoordelijkheid voor draagt Probleemgedrag bij jongeren, vooral bij jongens, neemt alsmaar toe. Onze opvoeding lijkt te falen; praten alleen helpt niet meer. De roep om een strengere aanpak klinkt steeds luider. Bootcamps voor delinquente jongeren, nultolerantie, meer jeugdgevangenissen... Maar is dat de juiste oplossing? Peter Adriaenssens brengt een vlijmscherpe analyse van wat er vandaag fout loopt met onze jongeren. Hij roept ons daarbij allemaal ter verantwoording. Want als we niet ingrijpen, dreigt een grote groep jongeren verloren te gaan. En niet de jongeren zelf, maar wel de volwassenen zijn de belangrijkste oorzaak. Wij laten hen immers al te vaak schieten, letterlijk en figuurlijk. Dit boek is een pleidooi om onze kinderen en jongeren beter vast te houden. Om hen duidelijke grenzen te geven, opnieuw te leren luisteren en solidair te zijn, niet zomaar omdat het moet maar omdat we hen leren ervoor te kiezen. Laat ze niet schieten sluit af met een concreet actieplan, met dertig voorstellen om deze problematiek op verschillende niveaus - het gezin, het onderwijs, de samenleving - aan te pakken. Het is vijf voor twaalf, maar de situatie is nog omkeerbaar. Dit boek is dan ook een belangrijke oproep aan alle betrokkenen om nu onze collectieve verantwoordelijkheid opnemen.

Genres: Nonfiction

220 pages, Kindle Edition

Published October 10, 2010

Reviews

[Roel Peters · Rating 2 out of 5]

Dit boek kwam per ongeluk in mijn boekenkast terecht. Geen idee waar ik me aan moest verwachten, maar het onderwerp leek me wel wat.

De eerste vijf hoofdstukken zijn OK en geven enkele interessante inzichten hoe jongeren tot last kunnen worden. Maar hoofdstuk 6 leest als de monoloog van een ratelende oude man. Lange klagende zinnen, gebrek aan structuur, spreektaal, wijsheden, citaten zonder bron en tot wie de auteur zich richt is vaak zoek. Hoofdstuk zeven is een lesje pedagogie. In hoofdstuk acht hoopt Adriaenssens de lezer warm te maken voor buurtinitiatieven. In het laatste hoofdstuk volgen 30 tips voor verschillende actors.

Het boek is niet aangenaam om te lezen. Het voelt aan als een aaneenschakeling van gedachten, boutades en stellingen waar de auteur zelf moeilijk structuur lijkt in te krijgen.

Ik heb 't enkel en alleen uitgelezen omdat ik hoopte in het laatste hoofdstuk het licht te zien. Dat kwam niet.

[Thomas Oury · Rating 3 out of 5]

Niet slecht
Te weinig structuur in het boek. “Oplossingen” zijn vaak (nog) niet haalbaar
Wel veel waarheid in wat Adriaenssens verteld.