What do you think?
Rate this book
Claus peymann kupuje sobie spodnie i idzie ze mną na obiad. Trzy dramoletki
Trzy sztuki teatralne Thomasa Bernharda sa poswiecone wybitnemu niemieckiemu rezyserowi Clausowi Peymannowi, pelniacemu w latach 1986 - 1999 funkcje dyrektora slynnego Burgtheater, w którym zaprezentowal on wiele znakomitych inscenizacji swiatowych arcydziel teatralnych, a takze wyrezyserowal m. in. owiany aura skandalu Heldenplatz. Bernhard, niezrównany mistrz groteskowego przerysowania, jak zwykle poddaje nieslychanie ostrej krytyce stosunki panujace w Austrii, wysmiewa i wyszydza instytucje kulturalne. W ironiczny sposób charakteryzuje tez siebie, Peymanna oraz dramaturga Burgtheater - Beila.
88 pages, Paperback
First published January 1, 1990
2 people are currently reading
85 people want to read
About the author
Thomas Bernhard
288 books2,440 followersThomas Bernhard was an Austrian writer who ranks among the most distinguished German-speaking writers of the second half of the 20th century.
Although internationally he’s most acclaimed because of his novels, he was also a prolific playwright. His characters are often at work on a lifetime and never-ending major project while they deal with themes such as suicide, madness and obsession, and, as Bernhard did, a love-hate relationship with Austria. His prose is tumultuous but sober at the same time, philosophic by turns, with a musical cadence and plenty of black humor.
He started publishing in the year 1963 with the novel Frost. His last published work, appearing in the year 1986, was Extinction. Some of his best-known works include The Loser (about a student’s fictionalized relationship with the pianist Glenn Gould), Wittgenstein’s Nephew, and Woodcutters.
Although internationally he’s most acclaimed because of his novels, he was also a prolific playwright. His characters are often at work on a lifetime and never-ending major project while they deal with themes such as suicide, madness and obsession, and, as Bernhard did, a love-hate relationship with Austria. His prose is tumultuous but sober at the same time, philosophic by turns, with a musical cadence and plenty of black humor.
He started publishing in the year 1963 with the novel Frost. His last published work, appearing in the year 1986, was Extinction. Some of his best-known works include The Loser (about a student’s fictionalized relationship with the pianist Glenn Gould), Wittgenstein’s Nephew, and Woodcutters.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
February 12, 2021
Krótka książeczka na jeden wieczór i to niezbyt długi.
Bernhard w wydaniu ironicznym, prześmiewczym, absurdalnym. Punktuje światek teatru, Austrię i Wiedeńczyków. Zabawne i ożywcze.
Read
July 28, 2024Zum schießen komisch, must read
April 9, 2020
Książeczka-cymesik. Zbiór trzech “dramoletek” Thomasa Bernharda to książka, do której będę wracał - lektura na kilkanaście minut, ale ile w niej przyjemności!
W pierwszej sztuce Claus Peymann “opuszcza Bochum i udaje się jako dyrektor Burgtheater do Wiednia”, jak głosi tytuł utworu. Pakuje go panna Schneider. “Dramaturgów wsadzę do walizki ze skarpetkami”, a “aktorów do walizki ze spodniami”, powie. Rozmowa z asystentką z problemów turystyczno-dramatycznych szybko zamieni się w quasikomediowy dialog o sytuacji teatr i oczywiście Austrii. Dostanie się niemieckim krytykom, aktorom, Wiedeńczykom, których “wdzięk” Peymann zdążył już poznać. A co ze sztukami? Niezbyt się mieszczą w walizach, ale coś trzeba wybrać. Może zacząć od Bernharda? Koniecznie “Opowieść zimową” i “Natana Mędrca”, osiemnastowieczny poemat dramatyczny Lessinga będący… krytyką uprzedzeń. Bernhard obśmiewa świat teatru (i Austrię) w brawurowym stylu
Jeszcze zabawniej będzie w drugiej sztuce - Peymann z Bernhardem wybiorą się na zakupy i obiad. To też znajdzie się w tytule. “Z jednej strony te odpowiednie spodnie/ z drugiej Ryszard III w głowie”. Gdy ma się “dobrze leżące spodnie” to jest się tak samo szczęśliwym “jak wtedy gdy uda nam się zrobić odpowiedniego Szekspira” powie dyrektor Burgtheater. Bo “kupowanie spodni zawsze było tragedią”, co znowuż piszący te słowa doskonale rozumie. Co prawda nie dostaję, jak Bernhard, duszności podczas przymierzania, ale jest to czynność, której nienawidzę serdecznie. Całe to zdejmowanie, zakładanie, znowu zdejmowanie, butów sznurowanie, przeglądanie się, a i tak zawsze za duże lub za długie. Im droższe, tym trudniej. W przymierzalniach nie ma powietrza, “szlag trafił już wielu” w tym miejscu. Ale autor wcale nam nie chce opowiedzieć o problemach z oddychaniem w sklepach odzieżowych - gdy panowie pójdą na obiad ich dialog przejdzie w rozmowę o teatrze, (“Budzi się pan rano i wie, że musi pan dźwigać Burgtheater”) i ponownie - Austrii.
Austriacy uważają
że ich ojczyzna jest tragedią
podczas gdy jest to jednak komedia
Krytyka mieszczańskiej moralności i nazistowskiej przeszłości w jednym. Austria to “najbardziej szalona komedia wszech czasów”, nie dorasta do niej żadna sztuka teatralna rangi światowej”, a “żaden pisarz z panem włącznie drogi panie Bernhard nie zdołałby napisać tej najbardziej szalonej ze wszystkich komedii”. Teatr to “mnóstwo ludu mnóstwo świństwa mnóstwo manii wielkości”. A w restauracji przy stołach siedzą austriaccy ministrowie, prawie sami naziści. Tylko “minister kultury i sztuki” - “głupiec, idiota". Prawie jak u nas.”Tutaj już wkrótce nic mnie nie zdziwi panie Bernhard”, powie Peymann na koniec. I zje rosół wołowy, bo najlepszy.
Równie brawurowa jest rozmowa Peymanna z dramaturgiem Burgtheater, Bellem, bo “sny dyrektorskie nie są snami dramaturgów”. “Pan jest karłem literatury”, powie jakby do siebie Bernhard. “Ja jestem karłem reżyserii” - takie słowa włoży zaś Bernhard w usta Peymanna. Niezwykły to, piękny, ironiczny, sarkastyczny i przewrotny hołd oddany ludziom teatru i Austrii, bo tu ewidentnie zachodzi relacja “hate-love” między autorem a krajem.
Jakie to szczęście, że mamy Sławę Lisiecką, która z uporem i konsekwentnie daje nam do lektury dzieła wybitne, sama je do tego doskonale tłumaczy i pięknie wydaje. W całym tym rynkowym szaleństwie jest miejsce dla dobrych ludzi, którzy robią dobrą robotę. Wielkie ukłony za robotę, pani Sławo. A trzy dramoletki Bernharda po prostu trzeba znać.
W pierwszej sztuce Claus Peymann “opuszcza Bochum i udaje się jako dyrektor Burgtheater do Wiednia”, jak głosi tytuł utworu. Pakuje go panna Schneider. “Dramaturgów wsadzę do walizki ze skarpetkami”, a “aktorów do walizki ze spodniami”, powie. Rozmowa z asystentką z problemów turystyczno-dramatycznych szybko zamieni się w quasikomediowy dialog o sytuacji teatr i oczywiście Austrii. Dostanie się niemieckim krytykom, aktorom, Wiedeńczykom, których “wdzięk” Peymann zdążył już poznać. A co ze sztukami? Niezbyt się mieszczą w walizach, ale coś trzeba wybrać. Może zacząć od Bernharda? Koniecznie “Opowieść zimową” i “Natana Mędrca”, osiemnastowieczny poemat dramatyczny Lessinga będący… krytyką uprzedzeń. Bernhard obśmiewa świat teatru (i Austrię) w brawurowym stylu
Jeszcze zabawniej będzie w drugiej sztuce - Peymann z Bernhardem wybiorą się na zakupy i obiad. To też znajdzie się w tytule. “Z jednej strony te odpowiednie spodnie/ z drugiej Ryszard III w głowie”. Gdy ma się “dobrze leżące spodnie” to jest się tak samo szczęśliwym “jak wtedy gdy uda nam się zrobić odpowiedniego Szekspira” powie dyrektor Burgtheater. Bo “kupowanie spodni zawsze było tragedią”, co znowuż piszący te słowa doskonale rozumie. Co prawda nie dostaję, jak Bernhard, duszności podczas przymierzania, ale jest to czynność, której nienawidzę serdecznie. Całe to zdejmowanie, zakładanie, znowu zdejmowanie, butów sznurowanie, przeglądanie się, a i tak zawsze za duże lub za długie. Im droższe, tym trudniej. W przymierzalniach nie ma powietrza, “szlag trafił już wielu” w tym miejscu. Ale autor wcale nam nie chce opowiedzieć o problemach z oddychaniem w sklepach odzieżowych - gdy panowie pójdą na obiad ich dialog przejdzie w rozmowę o teatrze, (“Budzi się pan rano i wie, że musi pan dźwigać Burgtheater”) i ponownie - Austrii.
Austriacy uważają
że ich ojczyzna jest tragedią
podczas gdy jest to jednak komedia
Krytyka mieszczańskiej moralności i nazistowskiej przeszłości w jednym. Austria to “najbardziej szalona komedia wszech czasów”, nie dorasta do niej żadna sztuka teatralna rangi światowej”, a “żaden pisarz z panem włącznie drogi panie Bernhard nie zdołałby napisać tej najbardziej szalonej ze wszystkich komedii”. Teatr to “mnóstwo ludu mnóstwo świństwa mnóstwo manii wielkości”. A w restauracji przy stołach siedzą austriaccy ministrowie, prawie sami naziści. Tylko “minister kultury i sztuki” - “głupiec, idiota". Prawie jak u nas.”Tutaj już wkrótce nic mnie nie zdziwi panie Bernhard”, powie Peymann na koniec. I zje rosół wołowy, bo najlepszy.
Równie brawurowa jest rozmowa Peymanna z dramaturgiem Burgtheater, Bellem, bo “sny dyrektorskie nie są snami dramaturgów”. “Pan jest karłem literatury”, powie jakby do siebie Bernhard. “Ja jestem karłem reżyserii” - takie słowa włoży zaś Bernhard w usta Peymanna. Niezwykły to, piękny, ironiczny, sarkastyczny i przewrotny hołd oddany ludziom teatru i Austrii, bo tu ewidentnie zachodzi relacja “hate-love” między autorem a krajem.
Jakie to szczęście, że mamy Sławę Lisiecką, która z uporem i konsekwentnie daje nam do lektury dzieła wybitne, sama je do tego doskonale tłumaczy i pięknie wydaje. W całym tym rynkowym szaleństwie jest miejsce dla dobrych ludzi, którzy robią dobrą robotę. Wielkie ukłony za robotę, pani Sławo. A trzy dramoletki Bernharda po prostu trzeba znać.
July 16, 2023
Prachtige 'dramoletten', eigenlijk dialogen met regie-aanwijzigen. Waarschijnlijk beter begrijpelijk voor wie meer weet van het (Duitse) toneel, maar zeer geestig en toch vaak ook wel treffend. Behalve het titelstuk bevat het boekje nog 'Claus Peymann verläßt Bochum und geht als Burgtheaterdirektor nach Wien' en 'Claus Peymann und Hermann Beil auf der Sulzwiese'.
In het eerste stuk zien we Peymann die aan het pakken is voor de verhuizing naar Wenen en nogal nonchalant omgaat met de dramaturgen en toneelspelers die al of niet in de koffer passen. In het titelstuk zien we een dialoog tussen Peymann en Bernhard, waarin, onder andere, Peymann probeert Bernhard zover te krijgen dat hij een groot allesvernietigend theaterstuk voor hem schrijft. In het laatste stuk reflekteert Peymann op zijn eerste jaar in Wenen.
Je zou hier eindeloos uit kunnen citeren. Hier is een mooi citaat.
In het eerste stuk zien we Peymann die aan het pakken is voor de verhuizing naar Wenen en nogal nonchalant omgaat met de dramaturgen en toneelspelers die al of niet in de koffer passen. In het titelstuk zien we een dialoog tussen Peymann en Bernhard, waarin, onder andere, Peymann probeert Bernhard zover te krijgen dat hij een groot allesvernietigend theaterstuk voor hem schrijft. In het laatste stuk reflekteert Peymann op zijn eerste jaar in Wenen.
Je zou hier eindeloos uit kunnen citeren. Hier is een mooi citaat.
April 24, 2019
These three short theatre pieces are for a very specific audience. Perhaps they were meant only for Claus Peymann and Tomas Bernhard alone. Certainly there is a personal aspect to this project; the first documents Peymann's move from Germany to Vienna to take up the position of director of theatre at the Burgtheatre, Vienna. The second is the titular trouser shopping scene with Bernhard and the third is a discussion over schnitzel about what the next big statement in theatre will be, Peymann coming up with the idea of performing an abridged compilation of Shakespeare's work in one night. It's very obscure and specific and the humour is very much like two friends exchanging in-jokes over beers in a Viennese Wirtshaus. But there are a few good things about it.
I enjoyed the trouser shopping very much. Bernhard seems to share that problem with quite a few men, the mission to find trousers that fit. When his jokes reach out beyond the personal, the smug and the intellectual Bernhard is very funny, observant and cynical. The continuous jokes about theatre were over my head and seemed a little smug to me. As a resident of Vienna there is a good deal to laugh about in Peymann's views on the city and his comparisons with Germany. How much of that is him and how much of it is Bernhard's opinion is hard to tell. Basically this is a short, amusing read which one would get much more out of if you are both a theatre and a Bernhard expert rather than a casual browser like me. 3
I enjoyed the trouser shopping very much. Bernhard seems to share that problem with quite a few men, the mission to find trousers that fit. When his jokes reach out beyond the personal, the smug and the intellectual Bernhard is very funny, observant and cynical. The continuous jokes about theatre were over my head and seemed a little smug to me. As a resident of Vienna there is a good deal to laugh about in Peymann's views on the city and his comparisons with Germany. How much of that is him and how much of it is Bernhard's opinion is hard to tell. Basically this is a short, amusing read which one would get much more out of if you are both a theatre and a Bernhard expert rather than a casual browser like me. 3
October 28, 2011
BERNHARD, Thomas: „Claus Peymann kauft sich eine Hose und geht mit mir essen“, Frankfurt am Main 1991
Bernhard drückt in diesem Stück sein Naheverhältnis zu Peymann aus. Geschildert wird der Übergang von Peymanns Tätigkeit und Bochum nach Wien. Wie er übersiedelt und wie er dann seine Leitung in Wien anlegt. Bernhard nimmt die Figur Peymanns um Österreich und die Österreicher zu kritisieren. Peymanns Traum ist es alle Shakespeare Stücke aufzuführen. Viele Redewendungen natürlich stark überzeichnet, aber dadurch auch ausdrucksstärker. Mit dem Abstand der Jahre wirken die „drei Dramolette“ nicht mehr so kritisch.
Bernhard drückt in diesem Stück sein Naheverhältnis zu Peymann aus. Geschildert wird der Übergang von Peymanns Tätigkeit und Bochum nach Wien. Wie er übersiedelt und wie er dann seine Leitung in Wien anlegt. Bernhard nimmt die Figur Peymanns um Österreich und die Österreicher zu kritisieren. Peymanns Traum ist es alle Shakespeare Stücke aufzuführen. Viele Redewendungen natürlich stark überzeichnet, aber dadurch auch ausdrucksstärker. Mit dem Abstand der Jahre wirken die „drei Dramolette“ nicht mehr so kritisch.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews