Г.Ф. Лавкрафт. Пишущий в ночи

by Alex Nikolavitch, Gervasio-Aon-Lee (Illustrator)

Создатель "Мифа Ктулху", Аркхэма и зловещего "Некрономикона", Г. Ф. Лавкрафт посмертно признан одним из самых влиятельных авторов своего времени.
Его детство отмечено трагедией. Отец Лавкрафта, странствующий коммивояжер, сошел с ума. В 1893 году его пришлось поместить в психиатрическую больницу Батлера в Провиденсе, штат Род-Айленд, где он оставался до самой смерти.
Болезненный ребенок, Лавкрафт был ненасытным читателем. Обожал произведения Эдгара Аллана По и очень интересовался астрономией. В юношеском возрасте Лавкрафт перенес нервный срыв и стал затворником. Читал, учился и писал, засиживаясь за полночь и просыпаясь к полудню. Во время затворничества он начал придумывать и публиковать первые рассказы в своем неподражаемом стиле.
Бесчисленным поклонникам Лафкрафт представляется существом не от мира сего. Но каким человеком был на самом деле "затворник из Провиденса"?

Genres: Comics, Graphic Novels, Biography, Nonfiction, Lovecraftian, Bande Dessinée, Graphic Novels Comics

112 pages, Hardcover

First published January 1, 2017

Reviews

[Sam Quixote · Rating 2 out of 5]

I find HP Lovecraft absolutely MADDENING!

I’ve been drawn to his strange stories ever since I discovered them as a teenager even though they’re badly written and horribly boring. But the visions in them and what they represent are so appealing. If you read summaries of his stories you wonder how they could possibly be anything but the most riveting horror fiction you’ll ever come across - and then you read them…

Similarly, I’m forever fascinated with his short, rather dull life despite it being decidedly unremarkable. Who was this odd man to come up with such influential and original fiction? And they are influential - Lovecraft’s popularity grows by the year. There are so many adaptations of his stories in comics, in film, with creators like Alex Nikolavitch and Gervasio one more to produce their own book on Lovecraft’s life.

And yet, like so many Lovecraft and Lovecraft-inspired books, He Who Wrote in the Darkness is a bit of a snore-y let-down. The biographical comic is about Howard Phillips Lovecraft’s final 12 years, from 1925 to 1937, when he wrote most of the fiction that he’s remembered for today.

I suppose one good thing about the book is that Nikolavitch made Lovecraft more human than in other books about him I’ve read (he loved ice cream and hated typewriters). I didn’t realise he travelled so much or that he collaborated with Harry Houdini on a book, and it’s interesting that he corresponded with another iconic genre writer of the time, Robert E. Howard, creator of Conan the Barbarian.

But most of the book is incredibly tedious to read. Lovecraft sits around writing, talking to his few friends about writing, and the book is interspersed with extracts of Lovecraft’s awful writing. What did Lovecraft do in the last 12 years of his life? Mostly writing. It doesn’t make for gripping reading, reading about that! I didn’t think much of Gervasio’s art either - so many other artists drawing Lovecraft’s work have done much better elsewhere that it suffers badly in comparison.

It’s not a very good comic but if you’re interested in Lovecraft’s life I highly recommend Michel Houellebecq’s Against the World, Against Life, though it very often reads like a mash-note!

And the crazy thing? I know I’ll keep reading and watching adaptations of Lovecraft’s stories and his life regardless of their quality - maddening!

[Mizuki · Rating 4 out of 5]

3.8 stars?

The artwork is lovely, I like how the artist brings the landscapes and the society of Lovecraft's time to life with his artwork. However the story itself is...should I say very educational if you happened to be a fan of H. P. Lovecraft's novels and you want to learn about the man and his wide circle of pen-friends (many novelists among them).

This graphic novel recorded Lovecraft's ill fated career as a novelist for the Weird Tales magazine, his equally ill fated marriage with his wife Sonia (I do like the woman for her independence, period. Although she never really shows up in this volume), Lovecraft's brief encounter with Houdini (the famed King of Escape) before the magician's sudden death, the dreams he had that inspired his short stories and the friendship he shared with his friends in the different periods of his life.

As a fan of Lovecraftian horror, of course I'd like to learn more about Lovecraft, his relationships with his friends and relatives and the middle to late periods of his life, but for readers who aren't that into Lovecraft or those who are only testing the water, I think this story is too plain and uneventful for them plus there is no supernatural element in the story.

Like I'd once heard this line from a YouTube video, if you had a hard-on for learning (like many MCs from Lovecraft's stories), do try this graphic novel. LOL

[Rygard Battlehammer · Rating 2 out of 5]

Bana dendi ki yazının başında konuyla ilgili şaka yap, okuyucu biraz ısınsın. O yüzden şimdi size Lovecraft’la ilgili komik bir hikaye anlatacağım:

Bir gün Lovecraft bir bara girer ve barmene doğru yaklaşır.
Ve şakanın geri kalanı o kadar komiktir ki tarif etmek mümkün değildir...



Malum, modern korku anlatısını hatırı sayılır derecede değiştirmiş, yazdıkları, tartışmalı edebi değerinin ötesinde bir etki yaratmış bir yazar Lovecraft. Haliyle, gün geçmiyor ki bu asosyal baykuşun evircikleri, bir başka formda karşımıza çıkmasın. Ancak bu sefer alıştığımız vıcık vıcık yaratıklarıyla değil de kendi tatsız hayatıyla geliyor Howard. Fransız çizgi romancı Alex Nikolavitch’in yazdığı hikaye, doğa üstü bir unsur içermiyor ve bizim çirkin faşistin yaşamından kesitler anlatıyor.

Kitap, Lovecraft’ın Ocak 1925’te Brooklyn’e gelişi ile başlıyor ve 37 Mart’ında ölümüne kadar olan on iki yıllık dönemden parçalar içeriyor. Ancak kitabın bunu nasıl yaptığına geçmeden önce, belki bu zaman diliminin Lovecraft’ın hayatına nasıl bir yere denk geldiğini anlamamız gerekiyor.

Lovecraft, Cthulhu’nun çağrısı, Dreamland serisi, Charles Dexter Ward, Uzaydan Gelen Renk, Dunwich dehşeti, Delilik Dağlarında, Insmouth’un Üzerindeki Gölge gibi en önemli hikayelerini, ömrünün bu son çeyreğinde yazıyor. (bkz: Lovecraft Bibliyografyası) Elbette her zaman sorunlu ve zor bir insan Lovecraft, dünyayı algılama biçimi çarpık, sosyal ilişkileri sorunlu ve neredeyse fikir beyan ettiği her konuda normal bir insanı çileden çıkaracak ölçüde karamsar ve hastalıklı düşüncelere sahip. Ancak 1925’ten itibaren New York’da geçirdiği bir buçuk yıllık zaman, onu çok daha çarpık bir ruh haline sürüklüyor ve öleceği güne kadar gölgelerinde kıvranacağı yeni ruhsal ağırlıklar ekliyor Lovecraft’a.

Aslında Lovecraft, ilk kez 1922’de gidiyor New York’a. Bir önceki yıl tanıştığı Sonia’yı ziyaret ettiğinde, hayatının sonraki yıllarına derin yaralar açacak şehir, onu adeta büyülüyor. Hatta, bu dönemde yazdığı bir mektupta New York’tan şöyle bahsediyor:
“New York'un devasa hatlarını ilk kez gördüm. Öğleden sonranın geç saatlerinin altın güneşinde, mistik bir manzaraydı; soluk gri dumandan bir gökyüzüne hatları çizilen, gri renkte rüyamsı bir şey. Şehir ve gökyüzü o denli birbirine benziyordu ki, insan bir şehrin vardığında, zirveleirn ve süslü kulelerin yalnızca bir sanrı olmadığına emin olamıyordu.” (Lovecraft’ın, Maurice Moe’ya, 18 mayıs 1922 tarihinde yazdığı mektuptan. Çeviri benim)

Ancak Sonia ile ilişkileri bozulduktan sonra, kitapta anlatılan dönemde şehre bakışı da dramatik biçimde değişiyor. Mütemadiyen pislikten, sıcaklıktan, göçmenlerden, haşerattan, esnaftan, zencilerden, Yahudilerden şikayet ediyor, son derece kozmopolit bir yapısı olan şehir sinirlerini bozuyor. Kitap portrelemekte pek başarılı olmasa da, fevkalade bir yoksulluk içinde yaşıyordu o dönem Howard. Mayıs ayında hırsızlar neredeyse bütün giysilerini çalıyor. Kötü gıdalarla besleniyor, düzeltemediği hayatının acısını mektuplara yansıtıyor. Giderek kendi içine kapanıyor, kapandıkça hayatının kontrolünü daha çok yitiriyor.

Lovecraft için her zaman çok önemli olan mektuplar, bu sürede iyice değere biniyor. Howard’ın temele sosyal işleyişi mektuplar sayesinde sürebiliyor. Mektuplar, hayatının her aşamasına etki ediyor. Konuşmaları, arzuları, yazdığı hikayeler bu zincir etrafında oluşturuyor. Fiziksel olarak yanında olan arkadaşları da zaten bu sosyal çevreden tanıdığı insanlar ki bir süre sonra zor zamanlarında hayata tutunduğu asli unsurlar haline geliyorlar. Lovecraft asla kendi ihtiyaçlarını karşılamayı başarabilen bir insan olmamış. Brooklyn’de hayatta kalabilmesini, özellikle psikolojik anlamda bütünlüğünü koruyabilmesini de büyük oranda bu çevreye borçlu. Başta George Kirk ve Samuel Loveman, Lovecraft’ın giderek büyüyen nefretinin, kıskançlığının ve depresyonlarının onu yutup tüketmesine engel oluyorlar.

Brooklyn’in ardından, nihayet 1926’da Providenca’a döndüğünde ise hayatının en üretken dönemine giriyor Lovecraft. Bugün bildiğimiz eserlerinin büyük bölümünü bundan sonra yazıyor. New York’taki arkadaşlarını zaman zaman ziyaret ediyor ama şehirde geçirmiş olduğu iki yıl, onun için hep bir travma ve nefret tohumu olarak kalıyor, mektuplarına ve eserlerine yansıyor, ölümüne kadar onu lanetlemeye devam ediyor.

Yani kitap, dramatik olarak hayli dolu bir dönemi kendine konu olarak seçiyor. Ancak Nikolavitch bu malzemeyi işleme konusunda ne yazık ki hiç başarılı bir çıkaramıyor. Kitabı yapan ekip, “Lovecraft’ı daha insancıl bir perspektiften anlatmayı hedefledikleri” dile getirilmiş çeşitli mecralarda sık sık. Aslında bir noktaya kadar bunu yapıyorlar da. Lovecraft hakkında hiçbir bilginiz yoksa eğer, astronomiye ilgisi olduğunu öğreniyor, bu ilgisi sayesinde edindiği bilgiyi öykülerine yedirdiğini okuyorsunuz. Dondurmayı tutkuyla sevdiğini görüyor, kedilere hayran olduğunu öğreniyor, bir çok ünlü tanıdığından, faşist olduğundan haberdar oluyorsunuz. Öykülerinin yayınlanmakta zorlandığını, iyi bir evliliği olmadığını, çok seyahat ettiğini öğreniyor, kısacası trivia kabilinden çeşitli veriler öğreniyorsunuz. Elbette bunlar aslında son derece yüzeysel, defalarca tekrar edilmiş şeyler çeşitli kaynaklarda. Sorun şu ki, tüm bu anlatı, önem seviyesi az bu bilgileri etrafa saçarken, bir öykü oluşturma gereği duymuyor, yazarın yaşadığı dönemin bir portresini çıkaramıyor, bir akış gibi temel şeylerle hiç ilgilenmiyor. Dahası, ele alınan konular son derece üstün kötü geçiştirildiği için bir iki istisna haricinde değindiği parçanın da hakkını veremiyor.

Örneğin Lovecraft’ın eşi Sonia H. Greene ile olan ilişkisi, birden fazla kez anılıyor kitap boyunca. Sonia ile Lovecrarft’ın karşılaşmasını da görüyoruz ama Sonia’nın anılma şekli o kadar anlamsız ve yanlış ki. Lovecraft ve Sonia, 1924’te evleniyorlar. Sonia, Ukraynalı bir Yahudi göçmeni ve Amerikan vatandaşlığına sahip değil. Birden fazla kez kaçak duruma düşüyor ve bu hikayede anılan zamanlarda da bu yüzden hayli sorun yaşıyor. Lovecrarft ile ilişkileri boyunca bu, ikiliyi sık sık son derece tuhaf bir duruma düşürüyor. Lovecraft, kendini göçmen karşıtlığı üzerinden var eden, anti-semitik düşünceleriyle ünlü, yoğun bir zenofobya ile sarmalanmış hayatı, sıklıkla hikayelerine, yazılarına yansımış bir adam. Aşağılık bir faşist oluşu ve eşinin kimliği, hayatı pek de kolaylaştırmıyor yani. Ancak, bunun ötesinde Sonia, uzun bir süre Lovecraft’ı maddi olarak destekliyor, tıpkı annesinin ve sonra teyzesinin yıllarca Lovecraft’a baktığı gibi, onun tüm sorumluluğunu üstünde taşıyor. Zaten ilişkilerinin zayıflaması da pek tesadüfi sayılmaz; Sonia’nın maddi durumundaki bozulma, ilişkilerine de yansıyor. Son derece buhranlı, Lovecraft’ın hayatında sık tecrübe ettiği üzere zavallı konumda olduğu bir ilişki söz konusu aralarında. Ancak kitapta portre edilen Sonia nezaketsiz ve “özgürlüğüne aşırı düşkün”, Lovecraft ise tam bir acı çeken masum erkek ve böyle şeyler beni gerçekten rahatsız ediyor. Üzgünüm ama senin bahsettiğin o “insani yaklaşım,” kırılmış erkeklik egonu Lovecraft üzerinden toplamaksa, sıçarlar öyle yaklaşıma.

Kitabın anlattığı “hayattan küçük kesitlerin” büyük bölümü de farklı biçimde kusurlu. Kimi zaman asıl önemli kısım yokmuş gibi yapılıyor, kimi zaman çok ciddi sorunlar hafife alınıyor. Brooklyn süreci, keyifli bir tatil sanki. Lovecraft’ın göçmenlere, Yahudi ve zencilere yaklaşımı ise hafif bir tahammülsüzlük gibi anılıyor birden çok kez. Yani zencileri soykırıma tabi tutmak hakkında yazdığı mektubu okumasak inanacağız. Bu arada eğer konuya yabancıysanız, Lovecraft’ın nasıl bir dallama olduğunu bilmiyor, sadece hikayeleriyle tanıyorsanız eğer, şuradaki Tuhaf Kurgu Üzerine Notlar yazısına bir göz atmanızı öneririm.

Aslında, kimi konuları saptırarak hikaye anlatımı, hoşlanmamakla birlikte anlayabildiğim bir durum. Dünya maalesef objektif insanlarla dolu bir yer değil. Ancak bu kitabın sorunları da sadece bununla sınırlı değil. İçerdiği parçalar itibariyle de sıkıntılı buluyorum kitaba konu olan olayları. Neden kitaba dahil olduğu anlaşılamayan bir sürü içerik var. Diyaloglar çok kötü yazılmış, koca koca adamlar ilkokul çocukları gibi konuşuyor. Sahneler bazen rastgele denilebilecek aymazlıkta arka arkaya ekleniyor, bir akış oluşturmakta fena halde başarısız yazar. Üç sayfa boyunca Lovecraft’ın mağaraya gittiği ve sonra kaybolduğu anlatılıyor, neden belli değil. Komik değil, bir yere bağlanmıyor, neye sebep olduğu açıklanmıyor ama var yani. Bir sürü çizgi roman yazmış güya Alex Nikolavitch ama kesinlikle anlamıyor çizgi romancılıktan, tam bir beceriksiz. Yazdığı hemen tüm ÇR’lerin Fransa’dan çıkmış oluşu, globalde hiç duyulmamış olması kesinlikle tesadüf değil.

Kitabın içerdiği parçacıklardan sadece üçü -bu haliyle- çizilmeye değer aslında; Lovecraft’ın Houdini ile ilişkisi ve sihirbazın ani ölümü sonrası oluşan durum, cadılar bayramı sahnesi ve Lovecraft’ın aksine saygın ve aydın bir insan olan Robert Erwing Howard’ın, bizim aptal saksağana verdiği nazik ve haklı ayar. Tabii bunlar da lüzumsuz bir kargaşanın içinde boğulup gidiyor. Alex, Lovecraft’ın çeşitli ahmaklık, tuhaflık, bir sürü ilginç olay, bolca drama dolu hayatından bir hikaye anlatmayı bir türlü beceremiyor. Sonra tutup “insancıl bakış” adına dondurma yemesine üç tam sayfa ve on dört panel ayırıyor. Fransızlar ve kaşıklama takıntıları...

Gelelim çizimlere. Kitabın üç çizerinden hangisi, neyden sorumluydu bilmiyorum o yüzden bir bütün olarak değerlendirmeye çalışacağım kitaptaki çizer profilini. Zaten üç çizerin aslında birbirine yapışık, yumrularla lekelenmiş, kokuşmuş bir bütünden ibaret, etleri kemikleri ve kasları seğiren, titreşen, yapış yapış sıvılar akıtan, berbat bir yığından oluştuklarına dair de bir teorim varken hazır... Çizerlerin önceden yaptığı kayda değer bir işleri bulunmuyor. Genelde önemsiz, yerel serilerde çalışmışlar. Kitabın geneline yayılmış çizimler ortalama, özel olarak etkileyici değiller, binlerce benzerine karşı ayırt edici bir yönleri yok. Kimi zaman anatomik hatalar göze batıyor. Detay seviyeleri bazen çok yükselebiliyor ama sanatsal bir değerleri, estetik çarpıcılığı yok, bir üsluptan söz edebilecek koşullar yok. Yüz ifadeleri, mimikler, beden jestleri gibi incelikler yok, bir çizgi roman için hayli önemli olan akış ve hareket hissi taşımıyorlar ama zaten senaryoda da bu eksik olduğundan ve işlenen konu da durağan olduğundan bu pek göze batmıyor. Bazı panellere uğraşılmışken, kimi paneller oldukça aceleye gelmiş ve bu biraz can sıkıcı. Yine kimi panellerde zaman kazanmak için oynanan oyunlar çok sakil duruyor, “ne olmuş ya o arka plana öyle?” Diye düşünürken buluyor insan kendini. Yine de bir bütün itibariyle vasat olmayı başarıyorlar.

Ancak sıra aralarda resimlenen Lovecraft hikayelerine gelince işler değişiyor. Bu bölümler tam bir felaket. Diyaloglar sırasında anılan öyküler haricinde, Cthulhu’nun çağrısı iki tam sayfa, Piramidin Altında bir, Charles Dexter Vakası iki, Delilik Dağlarında üç, Randolph Charter bir tam sayfa olarak yer alıyor kitapta. İnanılmaz sakil duruyor bu kısımlar. Yazar, “Ve oturdu o gece Cthulhu’yu yazdı” deyip tek bir panelde geçeceği yerde iki koca sayfa ayırıyor buna. Üstüne de basıyor kitaptan alıntıyı. Sorun şu ki bu bölümler gerçekten bok gibi çizilmiş. Bunca yıldır Lovecraft içeriği tüketirim, ben bu kadar kötü Cthulhu görmedim. Ya siz aptal mısınız? Deniz kızı adama mı çizdirdiniz oğlum Cthulhu’yu, “çekme ananı bacını” diye mi bağırdı çizerken? Neden Cthulhu kafasında üç adet göt deliği olan yılana benziyor? Peki neden Hint turist rehberlerinin gazabına uğramış gibi görünüyor? O aşağıdaki adam neden ellerini öyle kaldırıyor, Cthulhu ateş mi edecek? Fransa’da çizgi roman çizeri olmak için beyninin yarısını aldırmak mı gerekiyor? Bir delilik dağlarında sayfası çizmişler, duvardaki oymalar sanırsın ki umumi hela grafitisi. Yüce eskiler yazılama yapmış, göt meme falan çizmiş duvara. Randolph Carter’ın üzerinden ejderha Toothless geçiyor. Gerçekten bu kadar kötü çizimleri hangi yüzle baskıya gönderdiniz? Matbaanın önünden geçemem ben şunu çizsem. Müthiş bir yeteneksizlik, fevkalade bir zaman israfı. Saygın bir editörün en baştan engel olması gereken sayfalar ne yazık ki çevriliyor, basılıyor ve parası bizden çıkıyor. Ve bu, sadece sayfa doldurmak için yapılıyor.

Daha da kötüsü; Kitap Lovecraft’ı omzu üzerinden izlemek amacıyla yola çıkıyor ama bunu yaparken -belki bilerek belki bilmeden- herifin elindeki pisliği silkelemeye başlıyor. Lovecraft’ın yazdıklarını seviyorum, bunu söylemekten utanmıyorum. Ama seviyor olmam, adamın şerefsiz bir yavşak olduğunu inkar etmemi de gerektirmiyor. Bir şeyi sevebilmek için, onu olmadığı bir forma sokma ihtiyacını anlayamıyorum.

Kitabın kapağının kötülüğü ise sıradan tembellik gibi gözükmesine rağmen bence çizerlerden biri iddia falan kaybetti. Ya sen ne yapıyorsun? Tentakülün içine yıldızlar falan çizmiş bir de ayı oğlu ayı, "Metafor mu baptın çen?" Ya bin tane isim sayılmış kitabın içinde, ulan şu LovecraftKapakson_son_ensonson.png'ye biri bile demedi mi? "abi bu adam aşırı kötü bir gece geçirmiş New Orleans'lı blues şarkıcısı siyahi bir hanıma benzedi, acaba bunu yapmasak mı? Lan bu nasıl çizim, bu nasıl kapak? Aklına ilk gelen çağrışımı niye çiziyorsun oğlum sen, ilkokul mu burası? İnsanlar para veriyor buna, insan okuyacak bunu şerefsiz!

Çeviriyle ilgili de bir iki söz söyleyecektim ama çevirmenin neyi çevirdiği kitabın bir gizi olduğundan yapamıyorum. Sevgili Burçak Targaç, "oh, keriz çevirisi," demiş ve iç kapağa adını çakmış, buraya kadar sorun yok. Anlamadığım, ne çevirdiği. Yazdığı çeviri notlarında, "Albümdeki hikayelerin çevirisini David Camus gönderdi, Charles Dexter Ward ve Dunwitch alıntılarını ise ben çevirdim." diyor. Ama hemen ardından parantez açıp, "tüm Türkçe hikayeler, Hasan Fehmi Nemli çevirisinden," diye ekliyor. "Yazışmaları da Patrice Louinet gönderdi," diyor. Ben yaptım dediği sayfaların altına özel olarak bakıyorum, HFN'den alıntı diyor. Burçakcım, o zaman sen tam olarak ne yaptın? Niye bu konu, bu kadar anlaşılmaz? Muhatabımız kim kardeşim mu müessesede?

Bir de lütfen Lovecraft adını her gören "insanlığın en eski ve en güçlü duygusu korkudur..." İlk on bin seferden sonra yazmazsınız artık dedik, hala yazıyorsunuz. Değildir kardeşim, değil, DEĞİL! Yeter artık. Ağır konuşacağım...

Neyse. Yani, her şeyiyle kusurlu bir kitap Karanlıklarda Yazan Adam, ifade edebileceğim en nazik haliyle. Yaptığı her güzel ve ilginç şeye karşılık iki saçmalıkla geliyor. Kendi başına sevimli sayılabilecek sahneler içeriyor ama üstüne eşit miktarda gereksiz panel ekliyor. Bu kitap tam olarak ne işe yarıyor? Bu bir çizgi roman değil; bir şey anlatmıyor. Lovecraft hakkında mini bilgiler alacağımız bir kaynak değil; sadece önemsiz ve bir bölümü yanlış şeylerden bahsediyor. Görsel olarak tatmin edici bir kitap değil; içinde katı kakayla çizilmiş sayfalar gizliyor. Lan niye bastınız o zaman bunu? “Kim bunu neden okumaya ihtiyaç duysun?” sorusuna bir cevap bulamıyorum bir türlü. Belki Lovecraft geekiyseniz -ki ben öyleyim- okumak isteyebilirsiniz ama eminim ki o zaman da okuduğunuzdan hoşlanmayacaksınız.




Bonus content: Review’in sonuna gelenler, Lovecraft temalı, fişek gibi şarkı kazandı: Lovecraft’s Death

(edited)

[Omaira · Rating 3 out of 5]

Aproximación amable a la vida privada de H. P. Lovecraft. A pesar de que no considero el cómic propiamente un “sustituto a”, sí me parece una interesante alternativa a las biografías de Le Camp y S. T. Joshi. En esta obra se narran de manera muy general los últimos doce años de la vida de Lovecraft: amistades, relatos, helados…

No voy a entrar a juzgar la vida de Lovecraft porque ustedes ya saben de sobra lo que opino en líneas generales. Él hizo lo que pudo con las herramientas de las que dispuso. Y no lo hizo nada mal. Creó un mundo propio hermoso que poca gente ha llegado a conocer. Como bien apunta David Camus, uno de los traductores franceses del autor en el prólogo de la presente obra, Lovecraft es un escritor desconocido que todo el mundo conoce. Lovecraft ha trascendido con una vida privada idealizada o mitificada, personificando el contemporáneo genio creador atormentado y frustrado. Lovecraft es para un público general el creador de deidades ignominiosas como Cthulhu & Company. No hay gatetes, ni humor enrevesado, ni amor platónico hacia Providence, su ciudad natal; tampoco pingüinos. Esto es algo que obras como H. P. Lovecraft. El escritor de las tinieblas se están esforzando en cambiar poco a poco, pero en mi opinión queda mucho por hacer. Yo escucho a compañeros e intento creer que cuanto más interés tome la gente por este hombre más mitos se derribarán. Pero, ¡ah!, tras el mito no encontraréis un autor al que adorar cual ídolo pagano. Fue tan imperfecto como los héroes de las novelas góticas que leía y amaba.

Sin embargo, aunque reconozco que es un cómic interesante, resulta incompleto para aquellos que ya sabemos bastante de Lovecraft. Nos hace falta más. Hay cosas que Nikolavitch omite que son trascendentales o clave para entender la vida de Lovecraft. Si el autor hubiera leído más allá de la biografía de Joshi o Le Camp, me refiero a la de Frank B. Long, habría encontrado material interesante de esta época en la que sitúa su cómic. Es el tiempo en el que Frank estuvo más unido a Howard y tiene anécdotas muy guays en su biografía y que seguro que habrían hecho reír a los dos públicos de este cómic, tanto a los fans acérrimos como a los iniciados. Porque la realidad es esa, Lovecraft no era un dramas ni un chapas. Era un tipo bastante normal, de la clase torpe social. Era esa clase de amigo que se mete en fregaos’ sin buscarlo. Como aquella vez que se metió en una destilería clandestina sin querer y tuvieron que sacarlo de allí sus amigos. Pues ese fue Lovecraft. Lovecraft fue mucho más que las tonterías que todos los periodistas repiten una y otra vez en sus malditos y ponzoñosos artículos. Mis partes favoritas de guión fueron la escena de los helados, la de Halloween y su carteo con Robert E. Howard, donde mi querido Bob le da un guantazo dialéctico bien merecido por idealista.

En la parte ilustrada debo decir que me fascinó y que fue la principal razón por la que al final compré este cómic. Pero a una ilustradora no la engañas. En ocasiones hay viñetas que parecen hechas con un poco prisa. Al menos a mí es la sensación que me da porque he hecho entregas y sé lo que se sufre. Sin embargo, también se percibe que en otras se tomaron su tiempo. En general reconozco que hay buen desarrollo de las escenas y que el resultado final es notable. Presencia sobresaliente de entornos yanquis, es decir, aprobado en arquitectura colonial. Me gusta el color empleado en toda la obra, producto de las mentes de Aón y Lee.

En resumen, una obra que deben tener en cuenta los iniciados de Lovecraft. Para el resto, nada nuevo bajo el sol.

[Dubzor · Rating 1 out of 5]

Woof...this was just terrible.

The dialogue alone is just completely inept. We're talking, elementary school level dialogue...

"Howard? Howard Lovecraft? It's me, you're longtime friend and correspondant John P. Famousperson. I'm so glad you agreed to spend some time down in Florida with me."

Then there's the absolutely clumsy handling of namedropping. HPL knew a lot of famous people, we get it, you don't have to spell it out for us. It seriously feels like one of those post FOREST GUMP movies where everyone was writing period pieces and haphazardly throwing in main characters to historical events with all the subtly of a sledgehammer.

The constant inserts of his writing are jarring and do nothing to add to the story. Again, you can infer, imply, suggest, without outright giving us a three page excerpt of CALL OF CTHULHU. It's totally OK to just say "hey, this is when he wrote that famous story."

I'm also struggling to figure out what the whole point of this was. It can't really be a biography because you really don't get a lot of information on the man other than, he went places, was racist, and he wrote. I learned more about him by reading the back cover than the actual book. It's not an anthology of adaptations either because you really only get a handful of paragraphs for each one.

There are far better works out there on HPL, both adaptations as well as biographies. Take your pick, but leave this one slumbering in the depths of obscurity where it belongs.

[Odo · Rating 3 out of 5]

3.5/5.0

[Zai · Rating 4 out of 5]

Esta novela gráfica es un homenaje a H. P. Lovecraft, es una novela biográfica ya que nos cuenta la vida de este gran escritor estadounidense, aquí descubriremos por ejemplo que sentía gran pasión por la astronomía, de ahi se deriva que sus novelas estén basadas en el terror cósmico.

También veremos en este novela quienes eran sus amigos, se mencionan algunas de sus novelas, ya que fué un autor muy prolífico y este libro no da para mencionarlas todas y también leeremos frases suyas y extractos de alguna novela y este libro termina con su muerte.

Con todo esto la novela me ha encantado, ya que soy una gran fan de la obra de Lovecraft, las ilustraciones de Marco Gervasio, Carlos Aón y Lara Lee junto a los textos de Alex Nikolavitch, hacen de esta novela algo maravilloso.

[Rumi Bossche · Rating 3 out of 5]

Creator of the myth of Cthulhu, Arkham, and the Necronomicon,  Howard Phillips Lovecraft became known after his death as one of the most influential writers of his century. Lovecraft had an unuasual childhood marked by tragedy. His father developed a mental disorder and in 1893 became a patient at the butler hospital in Providence, Rhode Island  and there he remained until his death. A sickly child, Lovecraft became an avid reader. He loved the works of Egar Allan Poe and developed a special interest in astronomy. As a teenager, he suffered a nervous breakdown and became a reclusive figure, choosing to stay up late and sleep during the day. He was a strange and weird man, a xenophobic and racist, scared of anything. He was also fond of cats and Ice cream, and the writer of 100s of great horror stories. This is a graphic telling of his short life.

[Licia · Rating 5 out of 5]

Where has H.P. Lovecraft been all my life?

[Абрахам Хосебр · Rating 4 out of 5]

"Г.Ф. Лавкрафт. Той, що пише в пітьмі"
Ніколавіч, Ґервасіо, Аон, Лі

"Він намагався вибратися з раковини водночас залишаючись у ній."

Біографія Лавкрафта у форматі графічного роману!
Алекс Ніколавіч використовує архів листів Лавкрафта, фотографії, дані з газетних публікацій, а також спогади про нього друзів та біографів, щоб оживити образ батька Ктулху, його ідеї та поневіряння, а також світ в якому він жив, творив і помер.
Це Лавкрафт з його любов'ю до морозива і кішок та нелюбов'ю до мігрантів та й загалом всіх небілих людей.
Це Лавкрафт що може за один прийом зжерти 28 порцій морозива і якого нудить від морепродуктів.
Це Лавкрафт що спить у нічних автобусах і перебуває в шлюбі через листування і рідкісні зустрічі.
Це Лавкрафт, який пише в співавторстві з Гудіні книгу проти шахраїв.
Це Лавкрафт зубожілий мрійник, якого відкинув світ і він був змушений створити світ в собі.
Говард згадує відвідини свого божевільного батька Вінфілда Скотта Лавкрафта в заґратованій палаті лікарні Батлера для душевнохворих у Провіденсі. Його мати пізніше теж потрапила сюди ж після нервового зриву, обоє батьків померли в божевільні.
Сам він помре від моторошного раку кишечника і сцена з голим, зболеним, пожовтілим письменником, який сидить присівши у ванній і говорить: "Тільки це трохи полегшує біль" є однією з найсильніших в книзі.
З іншого боку - багато розмов з друзями письменниками, краєвиди затишних куточків Америки, залюбленість в старогеоргіанську архітектуру і котів.
Стиль малюнка дещо простуватий, але це компенсує чудовий колоринг і динамічний сюжет, які сукупно здобувають коміксові 4 зірочки з 5.
До прочитання рекомендую. І не тільки фанам Г.Ф.Л.

[Santiago Gª Soláns · Rating 3 out of 5]

Auténtica leyenda literaria, no se puede negar que H.P. Lovecraft poseía una personalidad ambigua y compleja, y unas ideas, como poco, conflictivas. Algo que no eclipsa, con todas sus sombras, la magnífica creación de la que fue autor y que diera lugar a todo un género como es el del horror cósmico. Una obra que perdura muchos años después de su muerte y que le convierte en uno de los más famosos, relevantes e importantes, si no el que más, escritores de terror del siglo XX. Este cómic ofrece un vistazo sobre el periódo de su vida, sus últimos doce años, en que el autor de Providence se encontraba en pleno desarrollo de su particular cosmogonía de los Mitos de Cthulhu. Es cierto que ofrece, para los conocedores de su vida y obra, pocos detalles reveladores y novedosos, pero tiene la virtud de proyectar una nueva luz, más humana cabría decir, sobre la controvertida figura de un escritor que ha estremecido la mente de miles de lectores a lo largo del tiempo y la geografía del mundo.

Reseña completa en Sagacomic:
https://sagacomic.blogspot.com/2019/0...

[La Espada en la Tinta · Rating 3 out of 5]

El excéntrico maestro del horror de Providence, a día de hoy y pese a conocerse los detalles de su vida, gracias sobre todo a L. Sprague de Camp en Lovecraft. Una biografía (Valdemar, 2002), es un escritor que no deja de generar misterio. Quizá se debe a lo extraño y extraordinario de su ya antológica bibliografía. A su talento como escritor de la mítica Weird Tales debemos historias como La llamada de Cthulhu —al que debemos en parte la aparición del juego de rol homónimo en 1981 de la mano de Chaosium—, En las montañas de la locura o El horror de Dunwich, entre otros. Sigue leyendo...

[Bahar Öztekin · Rating 3 out of 5]

"(...) Ama en beteri yıldızları görememek. Yıldızları görebilsem gerisine seve seve katlanırdım."

1925 ve 1937 yılları arası, Lovecraft'ın hayatının, Brooklyn'e gelişinden ölümüne kadarki bölümünün kısacık ama dolu dolu bir özeti. Çizimler çok başarılı.
Önsözde David Camus şöyle diyor: "Sonsuzluk arayışındaki bakışlarının çok keskin ışığını dünyaya saçarken, mesajının ne kadar duyulacağının ya da hiç duyulmayacağının, hatta yanlış duyulacağının gayet farkındadır. (...) Delilik korkusu. Yazma korkusu. Yegâne kaçış yolu: Yazmak, onu dört bir yandan kuşatan yozlaşma ve kaostan kaçak için yazmak ve harflere sığınmak. Harflerin ortasında, boşlukların ortasında ve "o"ların yuvarlaklığında bir yerlerde saklanarak, o denli derinlere gömülmek, ta ki sadece onu tanıyan ve bilenler - uzay ve zamanın ötesindeki dostları - onu saklandığı yerden bulup çıkartana kadar."

Bu kitapta da Lovecraft kesinlike sobelenmiyor açıkçası. Belki şanslı olan azınlık tarafından, o gerilim ve korku içinde savrulup duran benliğinin belli belirsiz silüeti görülebilir sadece. Geri kalan herkes için Lovecraft bir gizem. Onu çok iyi tanımamıza izin vermiyor, ne çizimler ne iç monologlar onun kabuğunu kırabiliyor. Zaten Lovecraft veya herhangi bir yazar ile ilgili yazılmış bir biyografiden bile bunu beklememek gerekirken, böylesine yüzeysel ve imkânları kısıtlı bir çizgi romandan nasıl bir beklentide olmak gerekir bilmiyorum. Lovecraft için keyifli bir başlangıç olabilir ama. Zira bahsettiğim zaman aralığında kaleme aldığı öykülerden pasajlarla sık sık karşılaşacaksınız kitap boyunca.

Sonsöz Lovecraft,

"Ben dünyaya ait değilim. Eğlenen, bazen de tiksinen bir seyirciyim."

[Elizabeth (Miss Eliza) · Rating 1 out of 5]

This was just shit. I usually don't like to be so blunt with something that a group of people obviously spent a lot of time on, but I really have to be blunt here. You get no feeling for Lovecraft the man other than he was deeply prejudiced and wrote to a lot of people. It just shows little slices of life and work out of context giving the reader no insight at all, other than the little bios written at the end of the book describing who everyone was. Oh, and the irony of those bios when one of the friends rejected an award because the statue was a caricature of his dear friend and yet Lovecraft is drawn here as a caricature! Ugh. I just can't. Also the writer really didn't like August Derleth... I just was hoping for something more and got something that was less than I could have ever guessed it could be. Just go read his work and never read this.

[Tomás Sendarrubias García · Rating 4 out of 5]

He llegado a este cómic, como a muchas otras lecturas, a través de El Caballero del Árbol Sonriente, en una de sus fotorreseñas. Soy muy de Lovecraft, y la verdad es que algo en las imágenes que subió, en cómo planteaba el relato, me llamó la atención.

Y la verdad es que ha sido una lectura interesante. Breve, pero muy interesante, que trae a un Lovecraft mucho menos siniestro de lo que era en mi mente, con no sé si decir muchos amigos pero sí muchos conocidos y una agitada vida epistolar. Alex Nikolavitch trae una historia elegante y respetuosa de los últimos años de vida del escritor, acompañada de un dibujo cuidado y limpio.

A mi me ha gustado mucho.

[Kate · Rating 4 out of 5]

A little hard to rate, but the artwork was great and I learned a lot about Lovecraft.

I've never been a fan of his stories, mostly I know of him because authors I read were inspired by him. His life was sad and lonely and although some of his personal views were abhorrent (racism and anti-Semitism), his short life is depressing as hell. He had some really great contemporaries, and has inspired horror writers for years.

[Etienne · Rating 4 out of 5]

More interesting than I expected! I've learn some interesting things about Lovecraft and the notorious people he knew. Not much on his personal life, but I already knew it and someone who know a bit less about him than I might even learn a bit in that part of his life as well. The art was good, his life well presented, could have been longer and gone deeper but still, for a biographical comic, it did quite a good job!

[Devero · Rating 4 out of 5]

Una biografia a fumetti di HPL, ben scritta e nel complesso ben illustrata.
Certo, poiché la sua vita fu, in fondo, quella di una persona comune nel New England di quegli anni, questo non è certamente un fumetto d'azione. Ma, pur conoscendo già la biografia del Solitario di Providence, ho apprezzato questo volumetto. Non è un capolavoro, e alcuni aneddoti della sua vita restano esclusi, tanto che secondo me sarebbe stato meglio avere due numeri in più (circa 50 tavole) ma va bene anche così.
3 stelle e mezza.

[Harris · Rating 2 out of 5]

Interest in the idiosyncratic horror works of H.P. Lovecraft appears to be only growing in awareness and popularity in recent years, with the life of the troubled writer himself also being exposed to greater scrutiny (and for good reason). For the most part, though, most biographical accounts sanitize Lovecraft’s more disturbing beliefs and present him as an endearing eccentric with a few unfortunate quirks.

This graphic novel biography by Alex Nickolovitch attempts to balance the “warts and all approach” with Lovecraft’s more quirky habits but ends up feeling ephemeral and shallow. While the art style brings the early twentieth century period to life, the comic, following H.P. Lovecraft from 1925 to his death in 1937, was mostly fragmented and unfocused. In attempting to tell the story of the last decade or so of Lovecraft’s life, Nickolvitch goes for a broad overview, touching on some important themes such as Lovecraft’s virulent racism and xenophobia without really confronting them.

The dialog throughout often feels stilted and merely expository in nature, though whether this is a result of the translation from the original French or a generally simplistic presentation is unclear. Mostly recounting various anecdotes from Lovecraft’s meetings and correspondence with various friends and acquaintances, including Harry Houdini and Robert E. Howard, much of the comic would seem opaque to those with less knowledge of Lovecraft’s biography. While there is background information on these people in the notes section, I’m not sure if I could even find where certain more obscure acquaintances like Donald Wandrei or Henry McNeil even appeared in the comic. Well, I know where Wandrei shows up, but only because I was aware of the story from other accounts (the time Lovecraft ate all 28 flavors at the local ice cream parlor), but his name does not actually appear in the scene. This accentuates the major issue with this comic, how it jumps from scene to scene lacking much structure, which perhaps is an issue of Lovecraft’s life being generally uneventful.

In the end, H.P. Lovecraft: He Who Wrote In Darkness does not really succeed either as an introduction to the writer or as any deeper examination of his life and work.

[John Stanifer · Rating 5 out of 5]

This graphic novel adaptation of Lovecraft's life only gives us a slice of who the man was; it is, after all, just over 100 pages.

It is, primarily, a look at Lovecraft's WRITING life, with reference to certain key details of his history and his personality (his atheism, the tragic demise of his father, his living circumstances in Rhode Island and in New York, his friendships, etc.).

Much of this will make a great deal more sense if the reader is at least passingly familiar with some of the key Lovecraft short stories and/or has read an outline of his biography.

It is, in other words, not a thorough, academic treatment.

HOWEVER . . .

It's very entertaining and manages to hit more of the highlights than you might think. For being so short, it's a remarkable tribute to the man and his legacy (for better and for worse). His racism is acknowledged, and so are some of his other hang-ups. But this is also an inspiring tribute to the short stories that are probably the biggest reason we still mention his name in the 21st century.

Most of Lovecraft's dialogue is quoted either from his stories or his correspondence (or things he is reported to have said). Several of the stories themselves are quoted, too, and scenes from said stories are portrayed side-by-side with the text.

Honestly, it's a pretty impressive achievement. It's obvious quite a bit of research is represented here. Die-hard scholars will find things to nitpick at, I'm sure, but--at the risk of repeating the point overmuch--this packs a great deal of (I believe) accurate AND fascinating information into a relatively small space.

If you're interested enough to be reading this review, give it a shot, especially if you're a fan of Lovecraft already. And if you don't know a thing about him yet, this is a pretty accessible start to your adventures in his world. There will be things you don't catch until after you're more familiar with the man and his work, but that's OK.

[Bertrand · Rating 5 out of 5]

Enthousiasmant et frustrant à la fois. En effet, j'ai réellement apprécié cette bande dessinée qui s'attarde sur certains épisodes de la vie de Lovecraft. Que ce soit le texte, le dessin ou les couleurs (sublimes), c'est une réussite. Toutefois, je me suis tellement emballé que je suis resté sur ma fin car j'aurai aimé plus de pages. Mais ça, c'est du domaine de la gourmandise...

[Benjamin]

How? Saw it on the nonfiction comics shelf, thought "why not?"

What? A short bio comic, covering some highlights and randomness of Lovecraft's life from 1925 to 1937:

* Chapter one covers Lovecraft's unhappy time in NY, his happy times chatting with friends, the dissolution of his marriage to Sonia Greene.
* Chapter two covers his unhappy time having stories rejected and working as a co-author/editor for others, including the very promising co-work with Houdini that was cut short by Houdini's death.
* He writes some stories, has some friends visit in Providence, goes to visit other friends, starts up a correspondence with Robert E. Howard.
* He visits NOLA (cowrites a dream story), his aunt dies, he visits Barlow in Florida, argues with Howard about Fascism (Howard is against it, Lovecraft is for it, but not the fascism we see in history, he assures us), REH dies (suicide), Lovecraft gets Barlow to be his literary executor, Lovecraft dies (cancer).

Yeah, so? It's sort of nice to visit Lovecraft like this and see him in what mattered most to him (judging by volume of output): his friendships. Or as one reviewer here noted: it was nice to see that he liked ice cream and hated typewriters, something that doesn't come up a lot in his fiction, to show that there was this other side of him.

That said, if you weren't steeped in Lovecraftiana, what would you make of this book? What might you not even realize was being left out? There's one passing mention of how he hates NY because of the Jews but also has deep relationships with particular Jews -- no real mention of the other peculiar forms of racism. (Like, he hates Blacks in NY, but reading his letters, what he really doesn't like is how _Southern_ they are; and he has specific thoughts about Ashkenazi and Sephardic Jews -- none of which is here.)

Also: the book ends with a little capsule bio of some of the people mentioned, but Barlow -- I think Barlow is misrepresented and they never get into how he was cheated of the literary executorship by August Derleth, et al.

[Dean Jones · Rating 3 out of 5]

I liked this graphic novel well enough. I think that it may make more sense to a Lovecraft devotee than someone who is unaware of Lovecraft's life. I believe that this would be a good item for a Lovecraft collector (As I am) or someone who enjoys his work, outside of that - I can't see anyone else picking this up and getting anything out of it.
Lovecraft comes across as a selfish unlikable prick in this and perhaps he was that in person. I'm not one to cast aspersions or seek to malign someone who is not alive to defend themselves. I would think that this would be a good companion piece to several of the more resent biographies that speak to some of the possible skeletons in Lovecraft's very deep closet.
The artwork runs from bad to good, with some decent work in between. I say that as someone who could not be a graphic artist to save his life so take that with a grain of salt. Some of the panels are very well executed and some look hashed together. I believe that this can be said of other graphic novels.

[Bernard Dy · Rating 3 out of 5]

I didn't dislike this as much as others that reviewed it but it's not quite as good as I was hoping for. The odd mind of Lovecraft isn't quite revealed, and perhaps given the limitations of historical evidence or a dearth thereof, it isn't possible to know more. There are a few insights into the idea that Lovecraft was racist and perhaps a fan of communist stalwarts, but no explanation as to why.

I did find it interesting that as reclusive as Lovecraft could be (not a surprise), he was actually quite connected to some famous characters of his time. He corresponded regularly with contemporaries like Robert Howard of Conan fame and also the escape artist Houdini (a surprise for those ignorant of these details).

The artist of this graphic novel has been trounced in other reviews but I found the art to have a charm of its own, and it matched the melancholy air that seemed to always envelop Lovecraft.

I don't regret reading this and I did learn something, just not as much as I'd hoped to.

[Ανδρέας Μιχαηλίδης · Rating 4 out of 5]

This is nowhere near a complete Lovecraft biography - let us get this straight. Instead, it is an almost cinematic glimpse into his years as a writer, some of his more meaningful connections (and loss thereof), as well as a dispelling of some popular myths (with regards to his aunts, for instance).

The comic displays Lovecraft in all his magnanimity and pettiness, political warts and everything. It does not try to make sense of or normalize his contradictory behaviors. It does make a human of the weird legend, however.

Furthermore, it is rendered in a style ideal for the time period, with vibrant colors and excellent angles in the writer's strange and fantastic vistas. I would very much like to see the Dream Cycle done in this style.

The only elements that I find lacking is the fact that actual information is a bit elliptical, and the endnotes definitely needed to be more extensive.

All in all, however, this is an accessible glimpse into the real HPL and for that I am grateful.

[Victor · Rating 3 out of 5]

Teniendo en cuenta que lo compre pensando que era un cómic ilustrando historias de HPL y solo trata de su vida (que se podría resumir en antisocial y antisemita) las 3 estrellas son porque esta bien dibujado. Tengo mis dudas de que pueda ser interesante incluso para fans del escritor, quizás alguna anécdota de en que cementerio encuentra inspiración (spoiler el mismo de E.A. Poe) o cameos irrelevantes.

En definitiva, que no por que sus libros sean interesantes (que ni lo sé -el drama es que con este cómic quería adentrarme en su mundo-) tiene que ser merecedor de una aproximación a biografia, como es el caso. Y si lo fuese, aquí no han exprimido nada.

[Noa Velasco · Rating 2 out of 5]

Al margen de que a mí Lovecraft nunca me ha atraído demasiado, esta obra es a grandes rasgos una serie de extractos inconexos de su vida y un acercamiento al escritor y sus relaciones con otras figuras de su época, que aprovechan para un cameo. Sin hilo conductor que lo sustente y sin demasiado interés ni en sus diálogos ni en sus anécdotas, contados en tres o cuatro viñetas, lo mejor de la obra es la calidad artística de las ilustraciones.

También sirve para que Lovecraft te caiga peor y para que, a cambio, quieras saber más de Robert E. Howard.

La edición correcta, buen acabado y pocos fallos (pero protegedlo de la humedad).

[ジュリアン Len · Rating 5 out of 5]

Découvert la BD lors d'une convention en tant qu'exposant jai pu faire la connaissance de son auteur, Alex Nikolavitch, traducteur et écrivain... Il m'a bien vendu son œuvre puisque, grand fan de Lovecraft, je me suis rué dessus sans hésiter (avec une dédicace s'il vous plaît...) Nous avons beaucoup échangé autour de Lovecraft et l'auteur en question est un véritable puits de science, humble, sympathique et drôle.
C'est clairement dans cet état d'esprit que j'ai lu la bande dessinée, bourrée d'anecdotes et très bien illustrée, et si vous voulez en apprendre sur la vie de Lovecraft, vous tombez à point nommé avec cet ouvrage qui se dévore rapidement.

[Dakota Morgan · Rating 3 out of 5]

The artwork is miles better than the narrative here, which offers a mere glimpse into the life of H.P. Lovecraft. We see him interact briefly with his estranged wife, Sonia, but never learn why they're estranged. We catch him being in an anti-semitic moment, but the issue is barely explored. Lovecraft's entire youth is encapsulated in two short flashbacks. So, where did this guy get such wild ideas about gods and monsters? No idea.

Still, the art is great with vivid colors. And even a glimpse into Lovecraft's life is pretty interesting. I just wish the author had dug deeper.

[Christopher Kinsella · Rating 5 out of 5]

Excellent Graphic novel bio that expertly captures Lovecraft's friendships with other writers, his misanthropy and his extreme attitudes towards city living.He comes across an individual that often thwarts himself with his narrow view of himself and others in the publishing world. Vivid art and good recreations of some seminal stories also flesh out the narrative.