What do you think?
Rate this book
Antoinette
Een zondag in Boedapest. In het park voor een thermaalbad wacht een 42-jarige man op een vrouw. Om drie uur, op deze dag, onder deze bomen zal hij haar ontmoeten. Maar Antoinette komt niet opdagen. In plaats van haar te bellen, bezoekt hij het thermaalbad: een plek van troost. In deze omgeving van warm water en vertraagde tijd blijven zijn gedachten uitgaan naar Antoinette en hun geschiedenis samen. Wie is zij? Waarom is ze niet gekomen? Antoinette is een verhaal van verstilde droefheid, over verlies en verlangen, geschreven in een dromerige en verfijnde stijl.
112 pages, Paperback
First published June 18, 2019
6 people are currently reading
525 people want to read
About the author
Robbert Welagen
11 books55 followersDutch author, born in 1981. Welagen volgde de kunstacademie in Den Bosch en studeerde kunstgeschiedenis in Utrecht. Zijn debuut Lipari (2006) werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs en stond op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. In 2008 verscheen zijn tweede boek Philippes middagen en in datzelfde jaar ontving hij het Charlotte Köhler Stipendium, een prijs voor veelbelovend schrijftalent. In 2009 verscheen Welagens derde roman Verre vrienden die voor de BNG Literatuurprijs werd genomineerd, gevolgd door Porta Romana in 2011. Zijn roman Het verdwijnen van Robbert uit 2013 werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 2014. In goede handen, zijn zesde roman, verscheen in 2015. Welagen publiceerde verhalen in onder andere Hollands Maandblad en HP/De Tijd. Voor De Groene Amsterdammer schrijft hij over beeldende kunst en interviewde hij Françoise Hardy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 83 reviews
September 12, 2024
Soms heeft een mens behoefte aan een plek buiten de dagelijkse orde, een plek van troost.
Op sommige momenten in je leven lijk je je te bevinden in het eenzame niemandsland van een permanent nu, afgesneden van verleden en toekomst. Vroeger is voorbij en er lijkt geen dag van morgen meer te bestaan. Leven wordt een voortdurende confrontatie met wat had kunnen zijn en niet is. ’Het blijft moeilijk om naar een gezin te kijken, alsof je naar een onbereikbaar land kijkt’. Wat doet het meest pijn, het achterlaten van wat was, het verlies van het verleden dat voorbij is, of het moeten loslaten van een toekomst?
‘Ieder mens raakt in zijn leven iets kwijt, vroeg of laat, dat wist ik wel. Maar ik wist niet dat je ook iets kon verliezen wat je nog niet had.’
Antoinette is een melancholisch stemmend en sfeervol relaas over een liefde die strandt op een onvervulbare kinderwens. Welagen schetst een ingetogen portret van een man die met spijt en verlangen terugblikt op de wordingsgeschiedenis en het verkruimelen van de relatie met zijn geliefde terwijl hij zich in het water van een badhuis in Boedapest overgeeft aan bespiegelingen en dromen. In fijne penseelstreken vat Welagen onmogelijke verlangen, rouw, aanvaarding, eenzaamheid – uiterst pijnlijk is het wegzinken van de geliefde in een onomkeerbare gemoedstoestand van bitterheid waarin geen troostend woord of gebaar meer kan baten.
Antoinette is het eerste boek dat ik van Robbert Welagen las en hoewel het verhaal ietwat dunnetjes uitvalt om lang te beklijven, toch wisten zijn fraai geformuleerde zinnen - helder als het weldadige water van het thermaalbad - de meditatieve sfeer en toon en enkele rake gedachten me genoeg te bekoren om me aan een volgend boek van hem te wagen.
Op sommige momenten in je leven lijk je je te bevinden in het eenzame niemandsland van een permanent nu, afgesneden van verleden en toekomst. Vroeger is voorbij en er lijkt geen dag van morgen meer te bestaan. Leven wordt een voortdurende confrontatie met wat had kunnen zijn en niet is. ’Het blijft moeilijk om naar een gezin te kijken, alsof je naar een onbereikbaar land kijkt’. Wat doet het meest pijn, het achterlaten van wat was, het verlies van het verleden dat voorbij is, of het moeten loslaten van een toekomst?
‘Ieder mens raakt in zijn leven iets kwijt, vroeg of laat, dat wist ik wel. Maar ik wist niet dat je ook iets kon verliezen wat je nog niet had.’
Antoinette is een melancholisch stemmend en sfeervol relaas over een liefde die strandt op een onvervulbare kinderwens. Welagen schetst een ingetogen portret van een man die met spijt en verlangen terugblikt op de wordingsgeschiedenis en het verkruimelen van de relatie met zijn geliefde terwijl hij zich in het water van een badhuis in Boedapest overgeeft aan bespiegelingen en dromen. In fijne penseelstreken vat Welagen onmogelijke verlangen, rouw, aanvaarding, eenzaamheid – uiterst pijnlijk is het wegzinken van de geliefde in een onomkeerbare gemoedstoestand van bitterheid waarin geen troostend woord of gebaar meer kan baten.
Antoinette is het eerste boek dat ik van Robbert Welagen las en hoewel het verhaal ietwat dunnetjes uitvalt om lang te beklijven, toch wisten zijn fraai geformuleerde zinnen - helder als het weldadige water van het thermaalbad - de meditatieve sfeer en toon en enkele rake gedachten me genoeg te bekoren om me aan een volgend boek van hem te wagen.
June 16, 2020
Antoinette is het eerste boek dat ik van Robbert Welagen heb gelezen. Ik kende de schrijver zelfs niet van naam en als excuus voer ik aan dat ik in Ierland woon.
Allereerst wil ik een compliment aan de uitgever Nijgh & van Ditmar maken vanwege de uitgave zelf. Het omslagontwerp van Paul Pollmann is erg mooi. De stofomslag met een afbeelding van een zwemster in badpak met rode badmuts tegen een tegelmuur inclusief weerspiegeling in het water is geweldig en treft precies de sfeer van het boek. De helderblauwe omslag laat diezelfde zwemster in witte opdruk zien en de binnenkant van de omslag is mooi rood. De bladspiegel van het boek is ruim en geeft een rustig beeld dat fijn leest. Ik bezit ook een e-reader maar dit soort mooi uitgegeven boeken wil ik het liefst op papier aanschaffen.
Het boek zelf is een verstilde vertelling over liefde, verlangen, verlies en teleurstelling. De taal is beeldend, melancholisch maar niet kitscherig. De dialogen zijn ingetogen en herkenbaar. Alles klopt. Dit boek telt slechts 111 pagina's maar het is af en laat het zoveel verhaal in je hoofd achter dat het evengoed een boek van 400 pagina's kon zijn.
Dit is mijn kennismaking met het werk van Robbert Welagen en ik ben zeker van plan om meer van deze schrijver te gaan lezen. Antoinette is een absolute aanrader.
Allereerst wil ik een compliment aan de uitgever Nijgh & van Ditmar maken vanwege de uitgave zelf. Het omslagontwerp van Paul Pollmann is erg mooi. De stofomslag met een afbeelding van een zwemster in badpak met rode badmuts tegen een tegelmuur inclusief weerspiegeling in het water is geweldig en treft precies de sfeer van het boek. De helderblauwe omslag laat diezelfde zwemster in witte opdruk zien en de binnenkant van de omslag is mooi rood. De bladspiegel van het boek is ruim en geeft een rustig beeld dat fijn leest. Ik bezit ook een e-reader maar dit soort mooi uitgegeven boeken wil ik het liefst op papier aanschaffen.
Het boek zelf is een verstilde vertelling over liefde, verlangen, verlies en teleurstelling. De taal is beeldend, melancholisch maar niet kitscherig. De dialogen zijn ingetogen en herkenbaar. Alles klopt. Dit boek telt slechts 111 pagina's maar het is af en laat het zoveel verhaal in je hoofd achter dat het evengoed een boek van 400 pagina's kon zijn.
Dit is mijn kennismaking met het werk van Robbert Welagen en ik ben zeker van plan om meer van deze schrijver te gaan lezen. Antoinette is een absolute aanrader.
June 20, 2025
Van alle oorspronkelijk Nederlandstalige boeken die ik tot nu toe las voor mij veruit het mooiste!
March 15, 2020
Bij het lezen van dit verhaal schoot me opeens te binnen wat voor mij een roman subliem maakt. Vaak is dat het gebruik van een eenvoudige taal die toch een rijk palet aan beelden en gevoelens oproept. Ik denk alweer spontaan aan het superromantische 'Het wordt spectaculair. Beloofd!' van Zita Theunynck. En nu is er ook 'Antoinette' van Robbert Welagen, een even mooi en intens liefdesverhaal, geschreven in een vergelijkbare eenvoudige taal en stijl. En dat volstaat voor mij. Ik heb er geen ander woord voor, dit boekje is een regelrechte parel. Ik zat werkelijk naast de man in het thermaal bad in Budapest, leefde mee met wat hij vertelde over de liefde die hij ooit had maar later verloor. Over de dochter met een diadeem en de zoon met een stripverhaal die hij wou maar nooit kreeg. Mijn tip? Lees dit juweeltje.
September 19, 2021
Nice, short novel about a relationship that breaks down due to childlessness. The story setting, an Hungarian thermal bath, is well chosen, because it fits perfectly with the detailed, clinical narration, through the eyes of the male half of the couple. Stylistically and compositionally the sad theme is worked out in gloomy, hushed sentences in which time seems to stand still. That sure has some kind of appeal. But the story is told so undercooled, that it looks more like docu-fiction. Nice, but not really my thing, I'm afraid. As far as I could see, there's no English translation yet. Robbert Welagen (° 1981) is a Dutch author, known for his 'stilled' stories, and this certainly is such one.
Read
March 14, 2023Een dunne roman, 111 pagina’s. Achttien korte hoofdstukken. Een 42-jarige man zit op een zondag bij een thermaalbad in Boedapest en kijkt naar een meisje van ongeveer tien met een diadeem op haar hoofd en een jongen van ongeveer twaalf met een stripboek. Hij stelt zich voor hoe zijn kinderen eruit zouden hebben gezien.
Hij wacht, vertelt hij de lezer, op Antoinette. Ze komt niet. Hij gaat het thermaalbad binnen en brengt daar de rest van de middag en de avond door, tot het bad om tien uur sluit. Hij doet alles rustig, kalm, het zwemmen, het zonnen, het eten, een massage, het rondlopen. En ondertussen ziet hij overal in zijn fantasie Antoinette.
Zij, komen we te weten via flashbacks, was zijn vrouw. Ze leerden elkaar kennen in Boedapest, in een kledingwinkel. Ze waren allebei een tijdje in de stad voor hun werk. Ze trouwden in Nederland, ‘betrokken’ een huis met twee verdiepingen. De volgende logische stap was een kindje krijgen, maar dat lukte maar niet. Ze werd maar niet zwanger. Na vijf jaar huwelijk en nul kinderen bleef hij alleen achter, om het in z’n eentje op zijn eigen manier te verwerken. Daar blijkt dit bezoek aan het bad een belangrijk onderdeel van. Een prachtig, ontroerend, klein laatste hoofdstuk bindt alles aan elkaar.
Mooi, simpel verteld, met rake taal. Elk woord is overdacht, elke kleine, inzoomende beschrijving van een bankje, een handdoek, van water, van zonlicht: het is niet cliché, het is ook niet vergezocht of origineel om maar origineel te zijn. Weinig metaforen, gewoon de beschrijving. Zo ook die van de liefde. Ik ben gevoelig voor weemoedige beschrijvingen van verloren gegane liefde, die waarin een vrouw er ooit was, jong en mooi en lief en vrolijk, maar het liep stuk. Deze man blijft achter en is zo’n man die het verdriet zelf verwerkt en erin berust.
Hij wacht, vertelt hij de lezer, op Antoinette. Ze komt niet. Hij gaat het thermaalbad binnen en brengt daar de rest van de middag en de avond door, tot het bad om tien uur sluit. Hij doet alles rustig, kalm, het zwemmen, het zonnen, het eten, een massage, het rondlopen. En ondertussen ziet hij overal in zijn fantasie Antoinette.
Zij, komen we te weten via flashbacks, was zijn vrouw. Ze leerden elkaar kennen in Boedapest, in een kledingwinkel. Ze waren allebei een tijdje in de stad voor hun werk. Ze trouwden in Nederland, ‘betrokken’ een huis met twee verdiepingen. De volgende logische stap was een kindje krijgen, maar dat lukte maar niet. Ze werd maar niet zwanger. Na vijf jaar huwelijk en nul kinderen bleef hij alleen achter, om het in z’n eentje op zijn eigen manier te verwerken. Daar blijkt dit bezoek aan het bad een belangrijk onderdeel van. Een prachtig, ontroerend, klein laatste hoofdstuk bindt alles aan elkaar.
Mooi, simpel verteld, met rake taal. Elk woord is overdacht, elke kleine, inzoomende beschrijving van een bankje, een handdoek, van water, van zonlicht: het is niet cliché, het is ook niet vergezocht of origineel om maar origineel te zijn. Weinig metaforen, gewoon de beschrijving. Zo ook die van de liefde. Ik ben gevoelig voor weemoedige beschrijvingen van verloren gegane liefde, die waarin een vrouw er ooit was, jong en mooi en lief en vrolijk, maar het liep stuk. Deze man blijft achter en is zo’n man die het verdriet zelf verwerkt en erin berust.
July 14, 2020
*** 4 ***
June 5, 2021
Ik hou niet van mensen die zich voorstaan op merken, of hoeveel iets wel niet gekost heeft, op de kennis van belangrijke medemensen. Ik hou niet van mensen die zand of kiezelstenen van wat voor strand dan ook mee naar huis slepen, meestal om daar te kunnen zeggen waar het vandaan komt. Dat boven de wet staan, dat goddelijke “ik heb het slechts in bruikleen zolang ik leef, maar daarna mag de wereld het zelf weer bewonderen”.
Ik heb een hekel aan Antoinette, dat moge duidelijk zijn. Vanaf de eerste regels heb ik een hekel aan Antoinette. En juist dat maakt van Robbert Welagen zo’n goede schrijver. In een tiental regels zet hij een persoon, een hoofdpersoon nog wel, neer met een karakter. Ze heeft je sympathie of niet. Een tussenweg is er niet.
Soms, heel soms komt een boek onaangenaam dichtbij. Ik ken het voor, het na, het tijdens.
De achtste roman van Welagen is mijn spiegel.
Hij vertelt in “Antoinette” hoe in een stukgelopen relatie iedereen gelijk heeft, en ongelijk. Er zijn geen winnaars, dat is zeker. Er zijn enkel verliezers. Maar die waren er eigenlijk al voor de breuk.
Het feit dat het de man is die vertelt geeft hem geen voordeel. Integendeel. Hij relativeert, smijt niet met modder, gaat bij zichzelf te rade en legt ook zijn eigen tekortkomingen bloot.
Na jaren kan dat.
Tegelijkertijd geeft het ook aan hoe er een eind aan een relatie komt. Of hoe er nooit een punt achter gezet wordt. Wie denkt dat een vrouw reëler is, practischer in het leven staat, knopen doorhakt, hoe moeilijk ook, vindt in “Antoinette” zijn of haar gelijk. De man is de hond (waarmee ik niet beledigend wil zijn – niet voor de man, en niet voor de hond) die trouw is aan het baasje, alles doet om haar te behagen, als ze in godsnaam maar nooit vertrekt en hem alleen achterlaat. En als dat dan toch gebeurt weet hij weinig anders te doen dan naar die deur te blijven kijken die ze achter zich heeft dichtgetrokken.
Of de enige plek te bezoeken waar hij haar ooit tegen zou kunnen komen. Ook hier geeft Robbert Welagen te kennen een begenadigd schrijver te zijn. Het badhuis in Boedapest waar de buitenwereld ver weg lijkt (telefoons zijn er niet toegestaan) en waar die sfeer hangt die uitnodigt gedachten de vrije loop te laten en te mijmeren over wat was, wat is en wat op elk moment juist daar kan gebeuren.
Robbert Welagen – “Antoinette” (2019)
●●●●○ (4/5)
Voor de volledige recensie (met plaatjes): https://rondetijd.blogspot.com/2021/0...
Ik heb een hekel aan Antoinette, dat moge duidelijk zijn. Vanaf de eerste regels heb ik een hekel aan Antoinette. En juist dat maakt van Robbert Welagen zo’n goede schrijver. In een tiental regels zet hij een persoon, een hoofdpersoon nog wel, neer met een karakter. Ze heeft je sympathie of niet. Een tussenweg is er niet.
Soms, heel soms komt een boek onaangenaam dichtbij. Ik ken het voor, het na, het tijdens.
De achtste roman van Welagen is mijn spiegel.
Hij vertelt in “Antoinette” hoe in een stukgelopen relatie iedereen gelijk heeft, en ongelijk. Er zijn geen winnaars, dat is zeker. Er zijn enkel verliezers. Maar die waren er eigenlijk al voor de breuk.
Het feit dat het de man is die vertelt geeft hem geen voordeel. Integendeel. Hij relativeert, smijt niet met modder, gaat bij zichzelf te rade en legt ook zijn eigen tekortkomingen bloot.
Na jaren kan dat.
Tegelijkertijd geeft het ook aan hoe er een eind aan een relatie komt. Of hoe er nooit een punt achter gezet wordt. Wie denkt dat een vrouw reëler is, practischer in het leven staat, knopen doorhakt, hoe moeilijk ook, vindt in “Antoinette” zijn of haar gelijk. De man is de hond (waarmee ik niet beledigend wil zijn – niet voor de man, en niet voor de hond) die trouw is aan het baasje, alles doet om haar te behagen, als ze in godsnaam maar nooit vertrekt en hem alleen achterlaat. En als dat dan toch gebeurt weet hij weinig anders te doen dan naar die deur te blijven kijken die ze achter zich heeft dichtgetrokken.
Of de enige plek te bezoeken waar hij haar ooit tegen zou kunnen komen. Ook hier geeft Robbert Welagen te kennen een begenadigd schrijver te zijn. Het badhuis in Boedapest waar de buitenwereld ver weg lijkt (telefoons zijn er niet toegestaan) en waar die sfeer hangt die uitnodigt gedachten de vrije loop te laten en te mijmeren over wat was, wat is en wat op elk moment juist daar kan gebeuren.
Robbert Welagen – “Antoinette” (2019)
●●●●○ (4/5)
Voor de volledige recensie (met plaatjes): https://rondetijd.blogspot.com/2021/0...
October 26, 2024
Een klein melancholisch pareltje...
December 18, 2020
Mooi!
Welk bad zou het geweest zijn?
Welk bad zou het geweest zijn?
December 18, 2019
Een heel mooi boek dat mij rust gaf tijdens het lezen. Voor de stukken uit het heden zou ik vijf sterren geven; het verhaal uit het verleden haalt de magie wat weg en brengt mijn totaalquotering op vier en een half. Ik had best een heel boek kunnen lezen met de observaties van het hoofdpersonage en beschrijvingen van zijn omgeving. Ik kende Robbert Welagen nog niet, maar ben nu wel benieuwd geworden naar ander werk van hem.
August 11, 2024
Toen ik op Instagram foto's postte van de thermale baden die we tijdens onze vakantie bezochten in Budapest, kreeg ik Antoinette als leestip. Jammer dat ik het ter plaatse niet kon kopen; hoe leuk was het geweest om het te lezen in de rust en de behaaglijke warmte van het bad.
Antoinette is stil, ingetogen en weemoedig. Dat de sfeer van de badhuizen nog zo vers in mijn geheugen zit, zorgde voor een extra dimensie.
Dit was mijn eerste boek van Robbert Welagen. Ik begrijp niet goed waarom hij zo lang onder mijn radar bleef, want dit is helemaal mijn meug.
Antoinette is stil, ingetogen en weemoedig. Dat de sfeer van de badhuizen nog zo vers in mijn geheugen zit, zorgde voor een extra dimensie.
Dit was mijn eerste boek van Robbert Welagen. Ik begrijp niet goed waarom hij zo lang onder mijn radar bleef, want dit is helemaal mijn meug.
August 25, 2019
Zeer rustgevend, ook al zou je je enorm kunnen opjagen in wat er gebeurt. Voor mij zeer meditatief. Die eenvoudige beschrijvingen. En de mooiste cover. Die kleuren!
March 2, 2023
Rouw, hoop, pijn, eenzaamheid, herinneringen, schuldgevoel. Allemaal ingrediënten van dit goed geschreven boek.
Deze eerste kennismaking met het werk van Robbert Welagen is mij zeer goed bevallen. Ik vind zijn stijl prachtig. Zorgvuldig gekozen woorden, geloofwaardige personages, menselijke emoties, kortom: ik kijk uit naar 'Raam, sleutel'. Dat boek ga ik lezen voor mijn leesclub.
Deze eerste kennismaking met het werk van Robbert Welagen is mij zeer goed bevallen. Ik vind zijn stijl prachtig. Zorgvuldig gekozen woorden, geloofwaardige personages, menselijke emoties, kortom: ik kijk uit naar 'Raam, sleutel'. Dat boek ga ik lezen voor mijn leesclub.
December 3, 2020
Robbert Welagen staat bekend om verstilde, melancholische verhalen. De korte roman Antoinette past perfect in dat plaatje. De vertelling speelt zich af in het hoofd van een mistroostige saunabezoeker en diens dromerige ontspanning staalt af op de lezer. Literatuur als een verfijnd aperitiefhapje!
September 7, 2019
Een parelmoeren kleinood.
June 4, 2023
Ongelofelijk knap geschreven. Ver van alle opsmuk, heel precies, heel nauwkeurig. Wat een ontdekking.
August 25, 2021
Subliem
July 11, 2022
Klein en heel erg fijn. Welagens schrijfstijl en observaties creëren een gevoel van rust waar ik van genoten heb.
July 12, 2022
Rust, schoonheid, weemoed, verdriet, stilte.
"Elke ontmoeting is uniek en gevuld met een intensiteit die me doet beseffen: deze momenten zijn eenmalig, geen enkel keert terug."
"Ik wist in die jaren nog niet dat het waardiger is om gekend te worden om wie je bent, dan geliefd om wie je voor anderen wil zijn."
"Elke ontmoeting is uniek en gevuld met een intensiteit die me doet beseffen: deze momenten zijn eenmalig, geen enkel keert terug."
"Ik wist in die jaren nog niet dat het waardiger is om gekend te worden om wie je bent, dan geliefd om wie je voor anderen wil zijn."
December 18, 2019
Welagen schrijft met een grote nuchtere helderheid. Dat geeft rust en ruimte voor de lezer om zelf in te vullen. Zo voel je het gemis en de leegte van de protagonist in de beschrijving van wat hij zonder zijn geliefde doet en ziet bij het teruggaan naar de plek waar hun liefde begon.
Het verhaal van die liefde zelf vond ik daarentegen, zeker bij de verliefdheid, wat flauwer en voorspelbaarder.
Het verhaal van die liefde zelf vond ik daarentegen, zeker bij de verliefdheid, wat flauwer en voorspelbaarder.
July 17, 2019
Heel mooi in zijn eenvoud.
November 23, 2019
Een stil pareltje.
April 4, 2022
'Een antwoord stuurde ik niet. Weken gingen voorbij en ik schreef niets terug. Pas veel later ontstond er een antwoord in mijn gedachten. Ik wilde haar laten weten dat ik haar nog één keer wilde zien. Haar - op een dag dat ik daar klaar voor was- nog één keer meemaken. Zoals ze ooit was, in onze begintijd. Maar die boodschap heb ik nooit gestuurd. '
June 6, 2021
3,5: 3 because the story was a bit thin, 4 for the good, calm writing
December 15, 2024
Amper 100 blz heeft Robbert Welagen nodig om dit weemoedige verhaal te vertellen. Maar wat een mooi boek is dit…
Tegen beter weten in, want de afloop is al snel duidelijk, bleef ik hopen dat Antoinette wat mededogen zou tonen. En tegelijkertijd was er ook begrip. Hoe mooi, maar ook triest, kan liefde zijn.
Prachtige cover ook!
Tegen beter weten in, want de afloop is al snel duidelijk, bleef ik hopen dat Antoinette wat mededogen zou tonen. En tegelijkertijd was er ook begrip. Hoe mooi, maar ook triest, kan liefde zijn.
Prachtige cover ook!
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 3, 2020
Een zorgvuldig geformuleerd kleinood. Als ik ooit nog eens in Boedapest raak dan bezoek ik er een thermaal bad. Zoveel is zeker.
July 17, 2021
Mooi maar triestig verhaal zonder dat het sentimenteel is
July 11, 2025
Wat een verademing!
Hoe verlies van binnen voelt.
Fris en knisperig. Echt een verrassing.
Hoe verlies van binnen voelt.
Fris en knisperig. Echt een verrassing.
April 19, 2020
'Antoinette' vertelt wat er tussen een man en een vrouw gebeurt als ze, na talloze pogingen, ongewenst kinderloos blijven. Het verhaal wordt verteld uit het perspectief van de man en dat geeft een bijzondere inkijk. Hij blijft, zij vertrekt. Hij wacht op haar op de plek waar ze elkaar lang geleden ontmoetten, maar zij komt niet opdagen. Een zacht, verstild boek over hoe het leven soms gaat.
Displaying 1 - 30 of 83 reviews