علی رغم اینکه نویسنده بسیار چالش برانگیزیه و در آثار قبلیش جنجال به پا کرده، کتاب فعلی از لحاظ روشی کار قابل قبولیه . نویسنده آشکارا گرایش خودش به جریان اخباری شیعه رو انکار نمیکنه و در این کتاب با قلمی علمی و به سبک و سیاق آکادمیک از نهضتی دینی که کمتر ردپایی ازش در محافل آکادمیک دیده میشه پرده برداری میکنه. گرایش شیعه ضد فلسفه وعرفان که یکی از نماینده های فکریش انجمن حجتیه است، در این کتاب آبشخور فکریش یعنی تفکرات میرزای اصفهانی مورد نقد و بررسی قرار میگیره. اگرچه که شناخت این نحله اثرگذار شیعی می بایست با دیدی انتقادی صورت بگیره اما اتفاقا به نظر من مطالعه این کتاب که توسط نویسنده ای هوادار این جریان نوشته شده فرصتیه که مخاطب با این اندیشه بدون فیلتر های انتقادی رو به رو بشه.