C’est une petite maison, posée dans un décor de montagne. Olivier en tombe amoureux. Il va y revenir, faire des retraites, en prendre soin comme d’une personne. Cette cabane, c’est sa forêt de Sibérie. Son asile. C’est un cri de révolte autant qu’un cri d’amour. Un endroit qui l’aide à vivre. Un rêve de gamin. Avec lui, nous ressentons l’épaisseur de la nuit comme celle du silence, nous éprouvons le froid et le parfum des petits matins... Nous vivons ce désir qui est en chacun de nous, celui d’une échappée sauvage dans laquelle enfin se retrouver.
Ik heb t boek overigens in het Nederlands gelezen, maar dat was niet te vinden op Goodreads. Het boek was een aanrader van iemand die wist dat ik van bergen hield. Het probleem van dit boek was dat ik niet goed begreep waarom het geschreven was. Wat wilde de schrijver uitdragen? Daarbij was t ook verwarrend dat t boek kennelijk niet door Olivier was geschreven maar door een journaliste waarbij de vraag nog prangender werd: waarom? Olivier heeft een lastige jeugd gehad, leidt aan woede-aanvallen, heeft weinig met mensen en vind rust in de berghut. Juist. En dat is het verhaal. Ik kon er niks mee.
Ode à la nature, à la solitude et à une vie en campagne, ce roman est un petit plaisir à découvrir.
Même au milieu de la ville, dès lors que l'on commence "Ma Cabane", on est transporté au milieu des bois avec notre personnage principal et son chien. Une magnifique expérience !
Graag gelezen memoires van Olivier. Mijn liefde voor de bergen werd weer aangewakkerd en ik probeer het idee van een toevluchtsoord van stilte mee te nemen in mijn eigen leven. Hier en daar echter langdradig in de omschrijving van het landschap. Het benoemen van vele bergkammen en steden vond ik wat vervelend en te abstract als je de streek niet kent. Als beelddenker was een kaartje/plattegrond/tekening hier van betekenis geweest.