ოთარ ჭილაძის ჩანაწერების ახალი, შევსებული გამოცემა, ფოტოებითა და ავტორის ხელნაწერი ტექსტებით.
დიდი მწერლის გამოუქვეყნებელი ჩანაწერები.
ყველაზე ავტობიოგრაფიული წიგნი, რომელსაც ოთარ ჭილაძე მთელი ცხოვრება სიმარტოვეში წერდა.
აქ ნახავთ მწერლის ყოველდღიურ განცდებსა თუ ემოციებს, შემოქმედებით ლაბორატორიას, გამოხმაურებებს ამა თუ იმ მოვლენაზე, შეხედულებებს ცნობილ ადამიანებზე. ჩანაწერები გასდევს მთელ მის შემოქმედებით ცხოვრებას 1955 წლიდან გარდაცვალებამდე.
კრებული შეადგინა და წინასიტყვაობა დაურთო თამაზ ჭილაძემ. წიგნში გამოყენებულია ოთარ ჭილაძის ნახატები.
Otar Chiladze (ოთარ ჭილაძე) was a Georgian writer who played a prominent role in the resurrection of the Georgian prose in the post-Stalin era. His novels characteristically fuse Sumerian and Hellenic mythology with the predicaments of a modern Georgian intellectual.
Chiladze was born in Sighnaghi, a town in Kakheti, the easternmost province of then-Soviet Georgia. He graduated from the Tbilisi State University with a degree in journalism in 1956. His works, primary poetry, first appeared in the 1950s. At the same time, Chiladze engaged in literary journalism, working for leading magazines in Tbilisi. He gained popularity with his series of lengthy, atmospheric novels, such as A Man Was Going Down the Road (1972–3), "Everyone That Findeth Me" (1976), "Avelum" (1995), and others. He was a chief editor of the literary magazine Mnatobi since 1997. Chiladze also published several collections of poems and plays. He was awarded Shota Rustaveli Prize in 1983 and State Prize of Georgia in 1993.[1]
Chiladze died after a long illness in October 2009 and was buried at the Mtatsminda Pantheon in Tbilisi, where some of the most prominent writers, artists, scholars, and national heroes of Georgia are buried..[2] His elder brother Tamaz Chiladze is also a writer.
•"მხოლოდ სიკვდილის წინ შეიძლება,რომ ერთი სიტყვით თქვა ყველაფერი. ჩვენ სიკვდილამდე ამ სიტყვას ვეძებთ." •"არიან ადამიანები,რომლებიც ყველაფერს გააკეთებენ,ის რომ არ გააკეთონ,რისი გაკეთებაც ევალებათ." •"სამშობლოზე უნდა ილაპარაკო მოკლედ და გასაგებად,როგორც მომაკვდავები ლაპარაკობენ." •"ერთი წიგნი,ან ერთი ქანდაკება,შეიძლება ერის სულის სარკედ იქცეს." •"საფლავიც კვდება,თუ დაივიწყებ და აღარ მოუვლი." •"ბავშვობაში საითაც არ უნდა გაიხედო,დედის საკინძის ღილი ციმციმებს ყველგან!დედის საკინძის ღილითაა შეკრული ქვეყნის უბე!უფრო სწორად,უნდა იყოს შეკრული. დღევანდელ ცხოვრებას დედის საკინძის ღილი აკლია სწორედ." •"ღარიბის სახლში ღმერთი მეტია!" •"პატარა ქალაქები ინახავენ დიდ წარსულსა და კულტურას." •"გუშინ არაფრის თქმა არ შეიძლებოდა და ამიტომაც თქმას აზრი ჰქონდა.დღეს კი ყველაფრის თქმა შეიძლება,მაგრამ თქმას აზრი არ აქვს." •"დასავლეთ საქართველოში სტუმარს ოჯახის დიასახლისი ისე გამოეგებება,თითქოს მთელი სიცოცხლე მხოლოდ და მხოლოდ მას ელოდებოდა პენელოპესვით."
დიდებული #ოთარჭილაძე🤍💛 ,,სიცარიელე ცად რომ იქცეს, მიწა სჭირდება” ,,ცა მიწიდან იწყება” მივყევი, ვიცხოვრე მისი ცხოვრებით და ჩანაწერების კვალდაკვალ მეც ჩავხედე სიკვდილს თვალებში , გავიაზრე ის, რომ - ,,თუ გინდა, რომ მოკვდე, უნდა დაიბადო. ხოლო თუ უკვდავება გინდა, უნდა მოკვდე.” სამაგიდო წიგნია, სულ რომ უნდა იკითხო.
●,,ყოველთვის ებრძვის ბოროტს კეთილი,ხან ერთი იმარჯვებს ,ხან მეორე ,მოსპობით კი არც ერთი არ მოისპობა,რადგან ცხოვრებისთვის ორივე თანაბრადაა საჭირო.ერთი მეორის საზომია ,რადგან არსებობს ბოროტება ,იცი ,რას ნიშნავს სიკეთე." ●,,ჩვენ ისეთი პატარები ვართ ,ღმერთს მიკროსკოპითაც გაუჭირდება ჩვენი დანახვა ,ამიტომ ვავიწყდებით ასე ხშირად." ●,,მოლოდინი : ცარიელი მატარებელი სათადარიგო ლიანდაგზე." ●,,ადამიანს არ შეუძლია არაფრის დამორჩილება ,დაპყრობა ,გარდა საკუთარი თავისა." ●,,სიყვარულის გულისთვის ყველაფერზე შეიძლება უარის თქმა,მაგრამ უბედურება ისაა,ბევრ რამეზე რომ თანხმდება ადამიანი უსიყვარულოდ!" ●,,სხვისი განდიდება საკუთარი თავის დაკნინების ხარჯზე ხდება." ●,,შეიძლება გძულდეს მაგრამ გესმოდეს ადამიანისა ,ასევე შეიძლება, გიყვარდეს და არაფერი გაგეგებოდეს მისი." ●,,მართლაც ადამიანი განა თიხასავით არ იცვლება წარამარა ,გარემოების მაგარ თითებში მოქცეული?!" ●,,რომეოსა და ჯულიეტას თავი რომ არ მოეკლათ ,დროთა განმავლობაში ,შეიძლებოდა შეჯავრებოდათ კიდეც ერთმანეთი ,ჩვენზე უარესები გამხდარიყვნენ..."
როგორ მიხარია გენიალური ოთარ ჭილაძე ამ წიგნით რომ გავიცანი... ნებისმიერი შეხების შემდეგ მის მცირე ზომის ნაწარმოებებთან, მიჩნდებოდა განცდა, რომ ძალიან ახლობელი იყო ჩემთვის და "ცა მიწიდან იწყება" კიდევ ერთი, ბევრად ცხადი დასტური აღმოჩნდა ამ ყველაფრის. ასე მგონია, საფუძველი მომიმზადა ბატონი ოთარის ნაწარმოებების წასაკითხად, რადგან ახლა უკვე მგონია, რომ ძალიან კარგად ვიცნობ ამ ადამიანს და ვიცი რას რატომ დაწერდა. ჩანაწერები ქრონოლოგიურად, წლების მიხედვით არის დალაგებული, რაც საშუალებას გვაძლევს თვალყური ვადევნოთ ავტორის სულიერ ცვლილებებს, რაც მეტწილად ჩვენი ქვეყნის ავკარგიანობით იყო განპირობებული. აუცილებლად წასაკითხი წიგნია, ბევრს რომ გაფიქრებს, ზოგჯერ გაცინებს, ზოგჯერ კი სიმწრის ცრემლებს მოგადენს თვალზე. მიყვარს<3
“დღეს ჩემს მკლავზე ჭრიჭინა დაიბადა. გამოიჩეკა. როგორც გინდათ,ისე თქვით,მაგრამ ბებია ქალის როლი რომ შევასრულე უნებურად,ცხადია. სხვათაშორის,ასეთი შეგრძნებაცა მაქვს - ვიდრე “დავაბინავებდი” წაბლის ხეზე,ჩემი დამემართა. პატარა,საკმაოდ სიმპათიური არსებაა,მომწვანო, სიფრიფანა,თითქოს აბრეშუმნარევი.სამაგიეროდ, საკმაოდ ღონიერი ფეხები თუ ბრჭყალები აქვს, მკლავზე რომ მომეჭიდა,ძლივს მოვიშორე.სკამზე ჩამოვჯექი,დასასვენებლად და ეგეც შენი დასვენება! ახალი სიცოცხლე “მივიღე”,როგორც გინეკოლოგები ამბობენ. ღმერთმა დიდხანს აჭრიჭინოს ამ გაპირუტყვებულ ქვეყანაზე. დღეს 13 ივლისია- მისი დაბადების დღე!” ❤️
"სუსტებიც ვართ და ცუდებიც - ერთმანეთზე ვბრაზდებით და ჯავრს სამშობლოზე ვიყრით! სამშობლოც თვალსა და ხელს შუა გველევა, თანდათან, შაგრენის ტყავივით... გაანათლოს ღმერთმა!"
❤️❤️❤️ წაიკითხეთ, ბევრს ისწავლით და ბევრს იფიქრებთ. საინტერესოა ოთარ ჭილაძე დღევანდელ საქართველოზე რას იტყოდა, მაგრამ ამ ჩანაწერებშიც საკმარისია ნათქვამი