مرد داستان فروش

by Jostein Gaarder, مهوش خرمی‌پور (Translator)

Panina Manina, a trapeze artist, falls and breaks her neck. As the ringmaster bends over her, he sees around her neck an amber charm—just like the one he gave his own child before she was swept away in a torrent 16 years earlier. This tale is narrated by Petter, a precocious child and a fantasist, and perhaps Jostein Gaarder’s most intriguing creation since Sophie. Petter makes his living selling stories and ideas to authors suffering from writer’s block. It’s a lucrative trade, but as he sits like a spider in the center of his web, Petter finds himself in a trap of his own making. Jostein Gaarder is the author of Sophie's World, a huge bestseller in over 40 countries.

Genres: Fiction, Philosophy, Contemporary, Novels, Fantasy, Scandinavian Literature, Magical Realism

240 pages

First published July 12, 2000

About the author

Jostein Gaarder is a Norwegian intellectual and author of several novels, short stories, and children's books. Gaarder often writes from the perspective of children, exploring their sense of wonder about the world. He often uses meta-fiction in his works, writing stories within stories.

Gaarder was born into a pedagogical family. His best known work is the novel Sophie's World, subtitled "A Novel about the History of Philosophy." This popular work has been translated into fifty-three languages; there are over thirty million copies in print, with three million copies sold in Germany alone.

In 1997, he established the Sophie Prize together with his wife Siri Dannevig. This prize is an international environment and development prize (USD 100,000 = 77,000 €), awarded annually. It is named after the novel.

Reviews

[هدى يحيى · Rating 3 out of 5]

If you aren't a Jostein Gaarder's fan , you might probably not like this one very much.

This is a very well written book . Jostein always takes us to a very unique place where we dream under kinda a vanilla sky!

There are many stories in this novel narrated in his astonishing way .

Gaarder is one of my very fav. authors , but this one can't be compared with Sophie's World or The Solitaire Mystery.

Still, am gonna read each and every book he wrote that i can find.
I just love this man !

Loved the chess story btw :)

[Gypsy · Rating 3 out of 5]

فک نکنین از فرط جذابیت، با این‌سرعت خوندمش ها؛ جنون پس‌امتحانی دارم! :)) خب می‌تونم بگم کتاب، اسم غلط‌اندازی داشت. البته برای من. یادمه با " آرسنیک"- که این‌جا هم هس- خریدمش. ینی اسمش یه‌جوری بود که گف: منا! این خوراک خودته! و خیلی با دیدنش ذوق کردم حقیقتاً. چقد خیال‌پردازی کردم درباره‌ش- و خلاقیت من از نویسنده ـه بیشتره، شک نکنین. :دی - ولی اون چیزی نبود که انتظارشو داشتم. شاید برای بقیه هم همین‌طور بود، نمی‌دونم. ولی من ترجیح می‌دادم واقعاً در مورد دختر رهبر سیرک باشه.

مثل خیلی از داستانا، ما یه‌شخصیت خیلی باهوش و نابغه داریم که متأسفانه از بد ِ روزگار، نمی‌تونه از نبوغش بهره بگیره. این‌قالب ِ داستان در داستان ِ هزار و یک‌شبی‌شو دوست داشتم و خلاقیتش برای داستان‌سرایی. و قسمت دردناکشم این بود که خودش میلی به‌چاپ داستان‌هاش نداشت و در خدمت بقیه می‌ذاشت و یه‌حق‌التالیف ده- پونزده درصدی عایدش می‌شد. زندگی این‌آدم فقط خلاصه تو دو چیز شده بود: زن‌بازی و تنهایی. یه‌جور غریبی با دنیاش داشت که معمولاً نابغه‌ها دارن و آدم می‌تونه باهاشون همذات‌پنداری کنه، تا حدودی.

داستان واضح بود قراره به‌چی ختم بشه. هر چند نویسنده با هوشمندی، پایانشو باز می‌ذاره. ولی منظورم سیر داستانه که انتظار می‌رفت اون ویلمان ویتمن- اگه درست نوشته باشم.- دخترش باشه. و نویسنده تنها کاری که تونست برای رد گم‌کردن ِ این‌فرضیه بکنه، این بود که به‌جای وابستگی خونی، تمایل جنسی رو به‌مَرده نسبت داد تا خواننده فک کنه شاید واقعاً با ماریا طرفیم. شایدم فک کنیم کلاً داستان ربطی نداره به‌گذشته‌ش- که درین صورت، خیلی خیلی ارزش داستان کم می‌شد.- و یه‌حرکت گول‌زننده‌ی دیگه‌شم این بود که هی ربط می‌داد به‌جریان توطئه. ولی اینو بگم، ینی نظر منه، اون‌قد اینو تکرار کرد که جنبه مبالغه‌آمیز به‌خودش گرفت و من حتم بردم که هیچ‌ربطی به‌توطئه نداره.

خلاصه که، رو هم رفته تجربه خوبی بود. ولی اون چیزی که انتظار داشتم، نه خب. بازم لذت بردم؛ نکته‌های جالبی تو عمق داستان وجود داشت. خصوصاً این‌که همیشه خون، آدما رو سمت هم می‌کشونه.

[Peiman E iran · Rating 2 out of 5]

‎دوستانِ گرانقدر، راویِ داستان، نویسنده ای تنها و گوشه گیر به نامِ «پیتر» است که به زادگاهش بازگشته و شروع به نوشتن کرده است.. مدتهاست همسرش ماریا او را ترک کرده است.. پیتر پسری نروژی است که از همان کودکی بسیار باهوش و با استعداد بود و تخیلاتِ عجیب و غریبی داشته و به خوبی از هر موضوعی داستان سرایی میکرد.. و البته از همان دورانِ کودکی نیز مردی کوتاه قامت و یک متری با کلاهی سبز و عصا بدست، همیشه در کنارش در حالِ قدم زدن میباشد و تنها پیترِ خیالباف میتواند او را ببیند.. این مردِ کلاه به سر، دقیقاً از زمانی پدیدار شد که پدرِ پیتر خانه را ترک کرد، در اصل مادرِ پیتر او را از خانه بیرون کرد
‎خلاصه، نویسنده خاطراتش را از دورانِ کودکی و دبستان آغاز میکند و در موردِ رفتارش در مدرسه میگوید تا به نوجوانی و جوانی میرسد و در همان دورانِ دبیرستان مادرش را به دلیلِ بیماری از دست میدهد. راویِ داستان، مدام در داستان از این سو به آن سو میپرد.. در داستان به جایی میرسیم که راوی، با زنی سوئدی به نام ماریا آشنا میشود و پس از مدتی ماریا از او درخواست میکند که او را حامله کند، تا از او بچه ای به یادگار داشته باشد! او نیز درخواستِ ماریا را قبول میکند و ماریا دختری به دنیا می آورد که راوی یا همان پیتر آخرین بار دخترک را زمانی میبیند که سه ساله است و دیگر طبقِ عهدی که با ماریا بسته، اجازه دیدنِ فرزندش را ندارد
‎پیتر یا همان راوی داستان، نویسنده ای است که خودش هیچ کتابی را منتشر نکرده، ولی برای نویسنده هایِ مختلف خوراک برای نوشتنِ رمان تهیه کرده است. یعنی از هرکدام پولی گرفته و به آنها چند صفحه داستان تحویل داده تا نویسنده آن را به نامِ خودش چاپ کند.. البته پیتر هیچوقت به کسی لو نداده که فلان رمان پر فروش را در اصل او نوشته است، نه نویسنده ای که نامش بر رویِ جلدِ کتاب آمده
‎درکل، در این کتاب، با داستانِ جذابی روبرو نیستیم .. و پایانِ کتاب نیز قابلِ پیش بینیست... هرزگاهی هم در میانهٔ روایتهایِ پیتر، چند داستانِ کوتاه را نیز میخوانیم که پیتر آن را برای طرفِ مقابلش تعریف میکند
-------------------------------------
‎جملاتی از این کتاب
+++++++++++

‎ما در یک جامعهٔ سرمایه داری زندگی میکنیم که در آن فراورده هایِ فکری هم کالا به شمار می آید
***********************
‎اگر فکری در ذهن جرقه زد و رفت، ما نباید غمگین شویم، چون این فکر مثلِ یک ماهی است که از قلاب پریده و دوباره به اعماقِ آب رفته تا روزی که حسابی چاق و چله شد، دوباره ظاهر شود.. اما اگر ما آن را از آب بیرون بکشیم و تویِ یک سطلِ پلاستیکی بیندازیم، رشدش متوقف میشود و به پایان میرسد. همین اتفاق دقیقاً دربارهٔ ایدهٔ یک رمان نیز صادق است، در صورتیکه با آن در فرمهایِ کم و بیش موفق کار کنیم و بعد رویِ کاغذ آورده شود
***********************
‎من هرگز دوستی را انتخاب نمیکردم، زیرا نمیخواستم.. به نظرم گذراندنِ وقت با دوستان، باعثِ از دست دادنِ زمانی میشد که میتوانستم در تنهایی فکر کنم
***********************
‎ما غباری بیش نیستیم، به همین علت، دلیلی ندارد که خودمان را مهّم جلوه دهیم... همانطور که مفیستوفلس به فاوست میگوید: ابدیت چه چیزی میتواند به ما عرضه کند که فناناپذیر نباشد؟
***********************
‎الکل تخیلاتم را بیشتر به هیجان می آورد و در عینِ حال ترس از آنها را هم از بین میبرد و به این وسیله موتورِ داخلیِ مرا روشن میکرد و به من جرأت و تواناییِ بیشتری میداد تا بتوانم کارکردِ این موتور را تحمل کنم
-------------------------------------
‎امیدوارم این ریویو در جهتِ آشنایی با این کتاب، کافی و مفید بوده باشه
‎«پیروز باشید و ایرانی»

[Kaya · Rating 5 out of 5]

„We, however, are only a few missing heartbeats away from being divorced from humanity forever.”

Petter is one of the most unique protagonists I have ever had a pleasure reading about. Gaarder's fluent and rich writing style is once again one of the stronger points of the book and, like always, he isn't afraid to tackle complex topics and darker sides of his characters. The ending could've been better executed but isn't incomplete in any way.

Petter's childhood, the relationship with his mother, his years as a young adult, then his "business" were engaging and intense. He sells synopses to everyone who fails to come out with their own original ideas while weaving the web around the modern literary world and building a respectful reputation. The theme of a father finding a long lost daughter runs through the novel throughout all important points. My favorite was the story of a chess game with living pieces set in Scotland.

"My brain is seething. I'm bubbling with hundreds of new ideas. They just keep welling up. Before I manage to dwell on one of my inspirations, it generally melts into an even better idea, but this, too, is so fickle of character that I struggle to save it from the constant volcanic stream of new ideas.“

Petter's brain is a true minefield of imagination with unexpected twists and layered plots.

Gaarder's books usually have philosophical undertones with a goal to make the readers think about themselves. With the exception of a few quotes, there is not a mention of philosophy whatsoever. The writing is vivid and it questions if persons like Petter truly exist in reality, and if they do, how they endure their apathy.

A boy, and later man of a fertile imagination, Petter is most definitely one of the most ambiguous characters I've ever read about. I wasn't sure whether I liked or loathed him. He's intelligent and has broad interests, but also emotionless, cold and manipulative. Being on the constant line between reality and imagination, his intelligence and education give him all possible advantages to become an extraordinary writer. However, his anonymity means the world to him.

“I didn't feel lonely until there was something to yearn for. Loneliness and longing are two sides of the same coin.”

One of the underlying themes is how he yearns for solitude but never feels lonely.

“We’d known each other since we were children, and were almost too close to playing at adult games just for the sake of it.”

Petter's relationships with his mother and Maria were especially fascinating. Despite having a mostly physical relationship with women and not wanting to go any further, he didn't literally use them for sex. It was more like he was trying to realize what was missing inside of him. I don't think he ever found that missing piece.

[Fatemeh sherafati · Rating 4 out of 5]

مردِ داستان فروش، داستان نابغه ای با خاطرات کودکی فراوان، که به سبب نبوغش هیچ گاه توسط اطرافیانش درک نشده و پیوسته در تنهایی زندگی کرده است.
یوستین گاردر در صفحات پایانی هیجان را به داستانش اضافه می کند، چیزی که من را همیشه در این گونه کتاب ها جذب می کند.
خواندنش را وقتی بی حوصله هستنید، وقتی کتابی روان برای خواندن می خواهید توصیه می کنم.

[Parastoo Ashtian · Rating 4 out of 5]

در حالی که احساس می کردم پاهایم هیچ تماسی با زمین ندارد،‌ به طرف هتل رفتم. شاید مشکل این بود که تا به حال هرگز احساس نکرده بودم جای پایم را محکم روی زمین می گذارم؛ تمام عمر روی ابرها بودم و همیشه در ابرها سیر می کردم. همانند مغزی متفکر عمل کرده بودم که از همه چیز بریده است و فقط با دو حیطه سر و کار داشتم؛ مغزم و جهان، جهان و مغزم. قوه ی تخیلم بیش از آن حدی بود که برای کل عالم قابل استفاده باشد. واقعا هیچ گاه زندگی نکرده بودم، بلکه پیوسته درصدد جبران زندگی بودم. نمی دانستم چه کسی-مادرم، ماریا یا حتی خودم- مرا این طور عقوبت کرده بود.

از متن کتاب

[Hosius Mr · Rating 4 out of 5]

کتاب زندگی مردی به نام پیتر رو روایت میکنه که از کودکی ذهن خلاقی برای ساخت داستان داشته، اما در طول زندگی تمرکز کافی برای نوشتن یک رمان رو نداره، برای همین تصمیم میگیره که ایده ها ش رو بفروشه و ... (دقیقا داستان از همینجا شروع میشه)
داستان یه ویژگی جالب داره، خیلی جاها یهو از خط اصلی داستان پرت میشید توی داستانی که شخصیت اصلی داره میسازه و تعریف میکنه، یجورایی مرز بین تخیل و واقعیت شکسته میشه.
پایان کتاب هم خیلی جذاب رقم میخوره.
شاید به نسبت خیلی از آثار قوی نباشه، اما ارزش یکبار خوندن رو داره

[Raha · Rating 3 out of 5]

یوستین گاردر،عادت عجیبی در نوشتن مطالب نامربوط و عمدتا" علمی لا به لای داستان هاش داره .از نظر من خیلی خوبه که ما در خلال مطالعه ی کتاب ها مطلبی هم از اون کتاب یاد بگیریم و کتاب ها صرفا" جنبه سرگرمی نداشته باشند، اما فقط در صورتی که به خود داستان اصلی لطمه ای وارد نشه.مثلا در کتاب دختر پرتقالی، وقت و بی وقت سفینه فضایی هابل وارد داستان میشد و نویسنده با آب و تاب هر چه تمام تر و به تفصیل راجع به این سفینه سخنرانی می کرد
در هر دو کتابی که من از این نویسنده خوندم انقدر مطالب خارج از موضوع وارد داستان شده بود که گاهی اوقات حسابی حوصله م سر می رفت
در کل کتاب بدی نبود ولی خیلی بهتر می شد اگر قسمت های اضافه حذف شده بود :دی

[Gypsy · Rating 2 out of 5]

اگه " دختر رهبر سیرک" رو خونده باشین، این‌کتاب براتون جاذبه چندانی نخواهد داشت؛ چون در واقع نسخه شخصی‌تره همونه. جزییات پیرامون شخصیت اولمون خیلی بیشتره و راستشو بخواین، ما عملاً داستان نداریم. مشتی خاطره و اتفاق ِ در هم پیچیده داریم که چون بخش اعظم داستان همین‌خاطره‌ها و فلش‌بک‌های متعدد و جزیی هستن، آدم نمی‌تونه کتابو دوست داشته باشه. ایده اولیه خیلی چیز خوبیه. اما نویسنده نمدونسته چطور باید بخش حسی ِ کارو قوی کنه. لذا با خودش گفته اگه دست به‌دامن ِ خاطرات جسته و گریخته‌ی نه چندان جذاب ِ شخصیت شم، خواننده می‌تونه باهاش همراهی کنه. کمااین‌که خواننده به‌این‌حجم ِ نامتعارف نیازی نداره واقعاً، حتی به‌داستان ِ اصلی هم صدمه می‌زنه. نویسنده تو کتاب " دختر رهبر سیرک"، فکرشو جمع‌تر کرده بود و تونسته بود خط داستانی مناسبی بسازه. اما این‌جا انگار داشته تمرین می‌کرده برای اون. سیاه‌مشق و چرک‌نویس ِ دسته‌اول ِ دختر رهبر سیرک بوده که می‌خواسته ببینه اگه داستانو به‌طور خام بنویسه، چی در می‌آد. من تعجب می‌کنم چرا بعضیا امتیاز بالایی به‌این‌اثر دادن، در حالی‌که ساختار داستانی‌ش خیلی شکننده و پرنقصه. شاید هنوز دختر رهبر سیرکو نخونده بودن، وقتی بهش نمره می‌دادن. کلاً بیشتر جنبه‌های احساسی ِ اثر باعث شده نمره بگیره، نه اون‌چه که از داستان و تکنیک انتظار داریم.

[Ryan James · Rating 5 out of 5]

I would read anything this man writes. I have had some minor disappointments, but 90% of the time, I am scratching my head wondering how someone can come up with such incredible ideas consistently. Long live Jostein Gaarder and may he continue writing for many more decades.

[Sara Kamjou · Rating 2 out of 5]

در مورد کتاب مرد داستان‌فروش فقط همین را بگویم که شاید یک زمان دیگری دوباره بخوانمش و شاید زمان انتخابی برای خواندنش را اشتباهی انتخاب کرده‌ام، هر چه که بود اصلا مرا جذب نکرد. داستان جالب و متفاوت بود اما غرق نمی‌کرد.
از میان کتاب‌های گاردر این یکی را کمتر دوست داشتم.
-------------------------------
جملات ماندگار کتاب:
فکر نکردن امری است محال.
...
در فواصل معین قلم و کاغذی به دست می‌گیرم و شروع می‌کنم به حجامت فکری خودم...
...
چنین زندگی‌های روشن و مرزبندی‌شده‌ای به مذاق من خوش نمی‌آید.
...
همیشه در هم‌صحبتی با شخص خودم به تنهایی بیشترین لذت‌ها را می‌بردم.

[Martina · Rating 4 out of 5]

First off, a disclaimer: I'm a big fan of Jostein Gaarder. I've been enamored with his work ever since I've read the masterpiece that is Sophie's world, and I have been his constant reader ever since.

This novel stands out from Gaarder's opus. Usually his books have philosophical undertones, or philosophy is somehow strongly linked to the plot. They also include some delightful surprises, and are, in a way, didactic. If anything, they try to make the readers think about themselves and the world around them.

The ringmaster's daughter is a radical departure from Gaarder's standard recipe. With the exception of a few quotes, there is not a mention of philosophy whatsoever. Instead, Gaarder shows us his skill as a storyteller. And boy, does he spin the yarn! We witness Gaarder's aptness in first-person narration, as he shares a story of a most unusual character, Petter "The Spider". A boy, and later man of fertile imagination, he is certainly one of the most ambiguous characters I've ever read about. I wasn't sure whether I was supposed to like or loathe him. He's intelligent and has broad interests, but he's also emotionally behind, cool and manipulative. Despite all his flaws, he had so much to say, and I was engrossed in his narrative from the first page. Petter's childhood, the relationship with his mother, his years as a young adult, starting out with his "business", weaving the web... It was all so well written and interesting. I especially enjoyed Petter's thoughts on being a writer - because they were Gaarder's clever way to subtly critique his own calling.

One of Gaarder's favorite techniques - story within story - is employed throughout the novel, and it's very fit, given Petter's occupation. Even though there was little suspense (the kind that thrillers and adventure novels provide), I just kept turning the pages. The real suspense starts as Petter's web begins to fray. That's when the story picks up pace and crescendos towards the end.

Overall, I liked this book a lot, the main reason being the excellent storytelling. I'm aware that people might not like this book because it's so different from Gaarder's other works, but I suggest you give it a shot.

[delnaz · Rating 5 out of 5]

یک کتاب برای آدمهای خیالبافی مثل من !!!
من ترجمه مهوش خرمی پور رو خوندم، بسیار عالی و روان است، واقعا یه مترجم خوب خودش دوباره داستان رو خلق می کنه و اینکاریکه خانم خرمی پور به خوبی از عهدش براومده.
خوندن این کتاب به تمام کسانی که فکر می کنند می تونند نویسنده بشن توصیه می کنم.
داستان راجع به مردیکه مالیخولیای داستانسرایی داره و مثل دولت آبادی برای خلاصی از دست این داستان ها اونها را تعریف می کنه یا می فروشه و در مقابلش خیل عظیمی از آدمها رو می بینیم که حتی به خودشون زحمت فکر کردن رو نمی دن.
به قول پیتر (مرد داستان فروش) نویسنده که نباید فکر کنه که چی بنویسه، بلکه باید همینکه قلم رو روی کاغذ گذاشت روان بنویسه.
یا کلاس نویسندگی بسیار فراوان ولی کلاسی که به شما یاد بده که چی باید بنویسید وجود نداره.
هرکدوم از داستان هایی رو که پیتر برامون تعریف می کنه می تونه خودش یه داستان جالب برای نوشتن باشه.

[Nafi3 · Rating 4 out of 5]

یوستین گاردر برای من دو وجهه کاملا متفاوت از هم داره. بخشی از کارهاش رو شدیداً دوست دارم و بعضی‌هاش اونقدر برام سخت و نچسبه که تا مدت‌ها نیمه کاره رها میشه.
قطعا "مرد داستان فروش" برای من توی دسته‌ی دوست داشتنی هاست. در کنار دختر پرتقال و راز فال ورق.
دنیای آنا و دنیای سوفی هم جز دوست نداشتنی‌ها هستن.
طنز شیرین و لطیف کارهای گاردر رو دوست دارم که توی این داستان هم وجود داشت.
‌
قسمتی از متن:
یکبار نوشته ای را خواندم که در آن آمده بود: اگر فکری در ذهن جرقه زد ما نباید غمگین شویم چون این فکر مثل ماهی‌ایست که از قلاب پریده و دوباره به اعماق آب رفته تا روزی که حسابی چاق و چله شد دوباره ظاهر شود. اما اگر ما آن را از آب بیرون بکشیم و توی یک سطل پلاستیکی بیندازیم رشدش متوقف می‌شود و به پایان می‌رسد.

[Sara Kasraee · Rating 3 out of 5]

یک سوم آخر کتاب رو بیشتر دوست داشتم و دو سوم اولش خیلی کند پیش رفتم.
ایده اصلی کتاب خیلی خلاقانه بود. یه جورایی چند مجموعه داستان در قالب یک داستان آورده شده بود.

[Endah · Rating 3 out of 5]

Satu lagi novel karya penulis Norwegia, Jostein Gaarder, Putri Sirkus dan Lelaki Penjual Dongeng (seterusnya disebut Putri Sirkus saja), diterjemahkan dan diterbitkan dalam bahasa Indonesia menyusul tiga novel sebelumnya : Dunia Sophie, Misteri Soliter, dan Gadis Jeruk. Jika pada dua novel pertama Jostein memasukkan kandungan filsafat yang cukup kental, maka untuk Gadis Jeruk dan Putri Sirkus nyaris tanpa bumbu filsafat, sehingga, buat pembaca awam filsafat seperti saya, lebih mudah mengunyahnya.

Novel Putri Sirkus dan Penjual Dongeng ini, dari segi penceritaan mirip Gadis Jeruk : cerita berbingkai, cerita dalam cerita. Jika Gadis Jeruk hanya terdiri dari dua kisah, maka pada Putri Sirkus ini punya banyak sekali "anak cerita".

Cerita utama novel ini tentang seorang lelaki bernama Petter yang memiliki segudang cerita rekaan dalam imajinasi melimpah-ruah yang dijualnya kepada para penulis baru yang tidak tahu harus menulis apa atau penulis lama yang mengalami kebuntuan ide. Dongeng-dongeng yang dijual Petter inilah yang saya sebut sebagai "anak cerita"; menjadi semacam "bonus" di luar riwayat hidup Petter si Laba-laba itu sendiri.

Sebermula (seperti Sapardi saja) adalah saat Petter kecil yang senang berfantasi dan menulisi seluruh dinding rumahnya dengan cerita ciptaannya. Ia tak puas hanya dengan media sempit seperti buku atau kertas gambar. Dinding dan lantai jauh lebih menarik sebagai media eksperesinya. Maka, dinding-dinding rumah pun jadi sasaran, termasuk kamar orang tuanya yang berakibat pada kemarahan sang bunda.

Tadinya, Petter kecil berkhayal dan berharap, sang bunda akan membaca "cerita dindingnya" dan memberikan pujian. Namun, ternyata justru hal sebaliknya yang ia peroleh. Patahlah hatinya. Patahlah semangatnya. Sejak itu, ia bersumpah, sumpah yang benar-benar dilaksanakannya kelak, bahwa ia tak akan pernah lagi menulis. Tak akan jadi penulis.

Alhasil, daya imajinasi dan fantasi Petter yang tak terbendung itu - bahkan sampai dewasa ia punya teman khayalan setia : seorang kerdil dengan tinggi satu meter yang selalu membawa tongkat bambu - kemudian hanya dituangkannya ke dalam bentuk dongeng-dongeng yang dituturkannya secara lisan kepada orang-orang terdekatnya. Ia pendongeng yang handal. Cerita-cerita rekaannya memiliki tema beragam, plot memikat, dan ending yang mengejutkan.

Saat semakin dewasa dan kondisi keuangannya sekarat, Petter lantas memutuskan untuk menjual cerita-ceritanya kepada para penulis atau calon penulis yang memerlukannya. Tanpa diduga sebelumnya, bisnis jualan dongeng itu - Petter menyebutnya "Writer's Aid" - berkembang pesat, membuatnya kaya-raya.

Sementara itu, kehidupan sosial dan seksualnya berjalan terus. Ia mengencani banyak gadis tanpa bermaksud menikahi salah satunya. Ia bukan jenis pria yang betah bertahan membina relasi jangka panjang dengan satu wanita untuk kemudian dikawini. Baginya, cinta tak perlu berujung pada ikatan pernikahan yang akan membelenggu kebebasannya.

Tak banyak gadis yang bisa menerima jalan pikirannya itu. Kebanyakan mereka menyimpan harapan pada sebuah bentuk hubungan serius seusai berkencan. Kecuali Maria, wanita matang berusia 10 tahun lebih tua darinya. Bersama Maria Petter menemukan kecocokan dan kesamaan pandangan tentang perkawinan, meski pun mereka tak bisa terus bersatu selamanya sebab Maria memilih pergi jauh meninggalkan Petter bersama anak perempuan dari hasil percintaan mereka.

Seperti kepada hampir semua kencannya, kepada Maria pun Petter kerap kali mengisahkan dongeng-dongeng indah karangannya. Jika gadis-gadis lain tak peduli dan segera melupakan dongeng-dongeng fantastis itu, lain halnya dengan Maria. Perempuan ini menyimpannya dengan baik dalam ingatan.

Ada satu dongeng favorit Petter, yaitu tentang seorang gadis putri tunggal pemilik sirkus. Nama gadis itu Panina Manina. Saking sukanya, kisah Panina Manina ini sering diceritakan berulang-ulang termasuk pada Maria dan putrinya, Poppet. Petter tak pernah mengira, kelak dongeng putri sirkus ini akan mempertemukannya kembali dengan sepenggal masa lalu dan mengubah jalan hidupnya selanjutnya.

Jalinan kisah menarik seputar tokoh Petter dengan kecenderungan asosial menjadi semakin menarik dengan selingan cerita-cerita tambahan karya Petter. Cerita-cerita selingan itu, bisa menjadi novel tersendiri yang tak kalah menawan. Gaarder mengolahnya dengan berpanjang-panjang, terkesan mengulur-ulur cerita. Beberapa kali saya tergoda melewati beberapa bagiannya yang agak bertele-tele.

Yang paling mengerikan dari imajinasi Petter, eh maksud saya, Gaarder adalah ihwal "Writer's Aid" itu. Bayangkan, akan mengerikan sekali seandainya organisasi atau lembaga serupa "Witer's Aid" itu benar-benar ada. Barangkali ini hanya semacam sindiran halus ala Gaarder kepada para penulis mau pun calon penulis dengan modal pas-pasan. Modal di sini maksudnya tentulah gagasan-gagasan cemerlang sebuah cerita yang seharusnya dimiliki seorang penulis.

Atau bisa jadi juga "Writer's Aid" ini adalah nasihat Gaarder untuk para calon penulis agar benar-benar siap memasuki hutan belantara kepenulisan yang seringkali tidak ramah. Menjadi penulis (yang baik) itu bukan perkara mudah. Kudu punya mental kuat serta sumur ide yang seolah tak pernah kering supaya terhindar dari perbutan paling 'keji' di dunia kepenulisan : menjadi plagiat.

[James Purkis Purkis · Rating 4 out of 5]

This is one of the most intriguing and beguiling books I have read in a long time. The narrator introduces himself in such a way that it is hard to know what is real and what is not and by the time you do it seems far from possible. The premise, a child with a fertile and overactive imagination becomes a ghost writer of plots for famous authors in his own country before fleeing possible assassination, is immediately gripping and engaging. As he retells his life story you develop a skeptical but sympathetic understanding of his motives leading up to an unexpected ending. The writing is vivid and the numerous synopsis's are worth the read all by themselves, so much so that they would be ideal for short story ideas for any creative writing class. Moreover, the pace of the novel is spot on, with the author never dwelling too long on any period of time. Finally, the motifs of fathers and the repetition of certain tales in slightly different ways provide a familiarity and sense of development to the narrative. This is very different from Sophie's World but as wonderful in a completely different way.

[Aida emeh]

اوایل و اواسط کتاب رو کند خوندم همه ش فکر میکردم پس کو اون یوستین گاردرِ دختر پرتقالی؟ ولی از یه جایی نظرم برگشت نه که بگم این کتاب خیلیا رو راضی میکنه نه، ولی شخصا دوستش داشتم، فکر می کنم یوستین گاردر از معدود نویسنده هایی باشه که می تونه با یه داستان کسل کننده هم منو مجبور به دوباره خوندن کتاب کنه...
یه چیزی که از این نویسنده دوست دارم اینه که "عشق" نوشتنش خیلی دلنشینه حتی اگه تو کل داستان فقط یه صفحه در موردش بنویسه خیلی جذاب این کارو میکنه..

[Ana · Rating 3 out of 5]

The writing was good, Peter was not that interesting, but I appreciated how the novel really picked up in the last third and became really engrossing.

[PurplyCookie · Rating 5 out of 5]

"My brain is seething. I'm bubbling with hundreds of new ideas. They just keep welling up. Before I manage to dwell on one of my inspirations, it generally melts into an even better idea, but this, too, is so fickle of character that I struggle to save it from the constant volcanic stream of new ideas..."

In an old fairy story Panina Manina, a trapeze artist, falls and breaks her neck. As the ringmaster bends over her he notices an amulet of amber around her neck, the same trinket he had given his own lost child, swept away in a torrent some sixteen years earlier. The theme of a father finding a long lost daughter runs through this novel which is told by Petter, a precocious child and a fantasist.

As an adult, Petter's incredible imagination leads him to become a ghost writer known only as The Spider. "At last I've decided what I want to be. I shall continue doing what I've always done, but from now on I'll make a living out of it. I don't feel the need to be famous, that's an important consideration, but I could still become extremely rich." But he become involves in a sequence of literary deceits which are brought to a head at the Bologna Bookfair at the same time as events conspire to bring him face to face with his own long lost daughter.

I really enjoyed this book to the point that I couldn't put it down. I thought it was really unique that we got to read the stories that Petter came up with. My definite favorite was his story of a chess game with living pieces set in Scotland. Other notables were his short stories of "The Souls' Constant", "Triple Murder Post-mortem" and a Danish family tragedy.

Sometimes Petter tells stories in a way that reveals something about him or something important that he can't say flat out. Every story that Petter tells is amazing and tragic and ends with a twist. Gaarder uses his "story within a story" method yet again and it works successfully like how he employed it with his other works: "The Solitaire Mystery" and "Sophie's World."

I think what has made it a better story than others lies in its intensity: love, pain, treason, mystery are interwoven very tightly. Gaarder has succeeded in creating a very intellectual, yet eccentric narrator with depth. Among other things, the book discusses the core of creativity and the role of the creator.


Book Details:

Title The Ringmaster's Daughter
Author Jostein Gaarder
Reviewed By Purplycookie

[Cat · Rating 3 out of 5]

Não sendo propriamente a minha praia, até que gostei.

O livro lê-se muito bem, a história é interessante, embora bem previsível no final.

Não creio que tenha sido um livro que irei recordar para sempre, mas é um que recomendo a quem gosta de histórias e quem aspira a escritor.

[Chris · Rating 3 out of 5]

The Baltic Sea is well known for its amber, solidified resin from forests around 44 million years old, and frequently trapped in these deposits are various flora and fauna of the period. The most striking image in The Ringmaster’s Daughter, which symbolises one of its major themes, is of a spider caught in this matrix, just like its victims might be caught in its web. The story that gives the novel its title concerns a trapeze artist who falls and breaks her neck. As the ringmaster bends over her injured body he sees an amber trinket on a slender chain around her neck, which he recognises as one he had given to a daughter he hasn’t seen for years. The importance of this tale of the lost daughter is underlined by it being told, with variations, three times during the course of the novel, in the presence of each of the three most important women in the narrator’s life.

The narrator is Petter. I don’t think we are told his family name, but he imagines himself as Petter Spider; this is the Norwegian nursery rhyme equivalent of Incey Wincey Spider, who gets washed away by a shower of rain but then re-ascends a hat (or spout in the English-language versions). The ending of this web-spinner’s tale is upbeat, leading one to expect The Ringmaster’s Daughter to have a similarly optimistic conclusion, but there is no guarantee that this will happen. Tragedies have a typical profile when it comes to plotting their courses against success and time: an apparent rise in good fortune takes a disastrous dip, a rally being followed by a further descent towards failure (comedies tend to mirror rises with falls and vice versa). The profile of Gaarder’s novel appears to match the tragic model, but we are left in limbo by the end — will Petter untangle himself from the web he has woven and, like Robert the Bruce’s inspiration, try and try again? Or will the taboo he has unwittingly broken cause him, like Oedipus, to suffer the consequences for the rest of his life with no hope of redemption?

The root of Petter’s misfortunes arise as a result of childhood traumas. One, revealed near the beginning of the book, relates to his mother’s rejection of the first story he has ever composed — written on her bedroom wall; as a result he has vowed never to write a novel, to just stick to successfully peddling synopses and aphorisms, plotlines that pour out of him as a result of his wide reading and observation of people. The other trauma, the existence of which emerges towards the end of the novel (or biography, as this is how Petter the narrator sees it), gave birth to the Rumpelstiltskin-like leprechaun figure who haunts his waking life, an enigmatic homunculus whose origins Petter is understandably reluctant to fathom.

Gaarder is known as a writer who extensively utilises metafiction so that we can get confused if the primary world merges into a secondary or even tertiary world (as, for example, in The Solitaire Mystery): Jostein Gaarder writes a novel about Petter, who narrates tales about other individuals, including those whose roles feature in the novel’s title. Petter is born in Norway around 1952, as is Gaarder, and is successful as a spinner of tales, as is Gaarder, and travels to book fairs, as no doubt does Gaarder. But Gaarder is not Petter, his life appearing to have followed the graph allocated to comedy (if we accept the classical meaning of the word).

The frame of the story is set on the Amalfi coast, in the house where Gaarder’s compatriot Ibsen wrote A Doll’s House. I’m not familiar with this play (I only supposedly studied The Pillars of Society and Hedda Gabler at school) so can’t comment on any relevance to The Ringmaster’s Daughter. But the one play by Ibsen that I’m reminded of his Peer Gynt, which is not referenced in the novel but which has some interesting parallels to Gaarder’s novel. Both works share a name (Peer is a diminutive of Petter, the Norwegian form of Peter); both have elements of magic realism in that the real world and the world of the imagination coexist for both Peer and Petter; in both the protagonist has a liaison which results in an offspring whose arrival has grave consequences; each work has a being who is an aspect of the protagonist, the Bøyg for Peer, the homunculus for Petter. And both works try to answer the question, what does ‘being yourself’ mean? The Troll King says that humans claim to live by the motto, Be true to yourself but that for trolls it is simply Be yourself! Petter’s life has epitomised a selfish troll-like existence; by the end he realises that he has to take responsibility for his attitudes and actions which have taken a human toll.

Like a spider’s web The Ringmaster’s Daughter throws out gossamer threads in all directions. Sometimes I muse on the plots of Puccini’s operas which are referenced here (and of course Puccini himself wrote operas virtually overlooking the same sea that Ibsen saw, though a little further north); other times I’m reminded of Shakespeare’s A Winter’s Tale which also features a lost daughter, Perdita; the tale synopses that punctuate the pages have the same bitter-sweet taste of the literary fairytales of Wilde or, particularly, Hans Christian Andersen, rather than driving inexorably to the expected ‘fairytale ending’ of traditional stories.

Only one thing I’m missing, and that’s a sense of the other people that Petter interacts with. All are seen through his eyes, of course, but because idealised or occasionally stereotyped they seem more like fairytale archetypes than rounded individuals. And probably that’s the point. His mother fails at being the ideal maternal figure, his hoped-for sweetheart refuses to be his anima, he is not to know his daughter, his only true creation; all humans are puppets on strings to be played with, victims enmeshed in a web. Perhaps all fiction writers are like this; maybe Gaarder’s metafiction is a meditation on the perils of playing God.

http://wp.me/s2oNj1-spider

[Palindrome · Rating 5 out of 5]

Atraktivnog naslova, privukla mi je pažnju. "Devojka sa pomorandžama" nije ostavila na mene utisak jak koliko "Sofijin svet" jeste. Možda ponajviše zbog moje ljubavi prema filosofiji.
"Kći direktora cirkusa" je roman koji me je oduševio!

Peter Pauk, junak romana jeste biće na granici mašte i stvarnosti. Prisutan u stavrnosti, postojan od krvi i mesa, maštom doseže u visine tek slućene, neisprobane. Insipraciju, genijalnost ideja dobija u svemu što ga okružuje. Prirodne nauke, likvona, književna, pozorišna umetnost. On u svemu vidi način da se mašta vine više nego prethodnog puta.
Inteligencija, načitanost, opšta kultura, Peter ima sve predispozicije da postane kvalitetan pisac. Da se dokaže. Međutim, njemu je njegova anonimnost itekako važna. Ne da je. Niti na trenutak se ne premišlja da je napusti, proda za bilo kakvu slavu, uspeh.

Međutim, Peter svoju mrežu ideja plete, pušta da uzleće i viori svuda. On je prodavac ideja i sinopsisa svima onima koji ne uspevaju da se trgnu, davno utkani u stvarnost, stegnuti stvarnim životom.
On ih bira, sprema za njih ideje i sinopsise kojima bi oni ponovo ili tek sada stupili na književnu scenu.
Priče koje iz Petera kreću po sadržaju su svakako one koje bih rado čitala da zaista postoje.
Oduševljavalo me je Gorderovo pripovedanje o Peteru, i Peterovo povezivanje njegovih priča u samo njegovo biće, a svaki odeljak romana govori o jednoj priči koja je ustvari lajtmotivska- o kćeri direktora cirkusa.
I, nije li i književna scena kojom "vladaju" drugi, upravo Peterova? Ne osmišlja li iz prikrajka, iz tame upravo on sva ta dela, sve te priče koje se čitaju i njišu. Nije li on direktor te šarade pisaca koji zapravo to i nisu u krucijalnom smislu te rečI? Nije li kći njegova svaka ta knjiga, svaka ta priča koju prostira direktno iz duše iz nedara na papir?

Vrlo pažljivo osmišljen roman. Uživala sam čitajući, svaka stranica mamila je da nastavim, grabim dalje, i iskreno ga preporučujem.

[Natalia · Rating 5 out of 5]

Ta książka...!!!
TA KSIĄŻKA...!!!
Tak mi trudno zebrać po niej myśli, a chciałabym tyle o niej opowiedzieć. Jest króciutka, ale po brzegi wypakowana wartościową treścią, pełna mądrych myśli i zastanawiających przemyśleń głównego bohatera, którego wciąż nie wiem, czy polubiłam. Jest orzeźwieniem po ciężkich, 500+ str. lekturach, ale jednocześnie czytelnik nurkuje głębiej niż w tzw. brodziku intelektualnym, który serwują nam zwykle odmóżdżacze po 250-300 stron. Jest złotym środkiem dla osób, które chcą przeczytać coś dobrego, ale niekoniecznie długiego. Tyle tu pomysłów, tyle nowości, tyle wszystkiego, ale co najważniejsze: każda myśl ma swoje miejsce, żadna nie jest chaotycznie wprowadzona jako ta Wielka Myśl, jak często bywa u Wielkich Pisarzy. Mocne, wciągające i ładne, czytajcie.

[Brian Baker · Rating 3 out of 5]

A whimsical novel about a man so overbrimming with ideas, conceits if you like, for novels that he has to unburden himself to other, lesser, authors to flesh them out. A number of these synopses appear in the text, including a couple of variations on the theme of the titular 'lost' circus ringmaster's daughter, and one on game of chess played with living pieces. Playful and entertaining as Gaarder usually is, however the ending seems to be more of a surprise to the protagonist than it should, given his narrative gift.

[Zsa Zsa · Rating 2 out of 5]

چه چیزهایی میشه درباره این کتاب گفت:
داستان از زبان یک مرد نقل میشد که کلا خسته است (خودش هم یه جایی توی کتاب اینو میگه) نه اینکه نظر شخصی من باشه و در نتیجه خود کتاب هم خسته کننده است. تقریبا به جز سه صفحه آخر کتاب که کل هیجان کتاب در همونه، بقیه کتاب یک خواب آور قویه، حتی در صبح زود.
ترجمه کتاب خوبه اما یه جاهای از دستش در رفته مترجم و البته ویراستار هم یادش رفته بود غلطهای املایی رو تصحیح کنه.
شاید در فرهنگ های دیگه و به زبان اصلی کتاب کمتر خسته کننده باشه و جذابیت بیشتری داشته باشه ولی برای من اینطور نبود و من اصلا به کسی توصیه اش نمیکنم.

[Amin · Rating 3 out of 5]

کتاب جالبیه . ایدش باحاله خیلی . ارزش یک بار خوندن رو حتما داره .

[Nafis · Rating 3 out of 5]

پایان بندی کتابهای گردر رو شدیدا دوست دارم ، هر چند کلیت داستان رو به اندازه دختر پرتقال و راز فال ورق دوست نداشتم ولی شوک پایانی داستان خیلی خوب بود ، تجربه روایت در دروایت کل کتاب هم جالب بود .

[Berfin Kanat · Rating 3 out of 5]

Sonu baya saçma bir şekilde bağlanmış, öyle olmasaydı 5/5'lik bir kitap.

[Nadia Fadhillah · Rating 5 out of 5]

Hai Petter,
Aku membaca tentang dirimu dalam buku The Ringmaster's Daughter: Jostein Gaarder. Itu buku tulisanmu sendiri, kan? Tulisan yang sangat panjang tentang dirimu dan hidupmu sendiri.

Meskipun sejak awal hingga akhir buku itu, kau tidak ingin sama sekali -katamu tidak akan- menjadi penulis, tapi apakah kau sadar Petter, kalau akhirnya kau pun menjadi seorang penulis. Kau menulis tentang hidupmu dan dirimu sendiri. Kau secara tidak sadar telah menjadi penulis dan berhasil membuat tulisan sepanjang 394 halaman.

Bagaimana rasanya menjadi seorang penulis? Bagaimana rasanya menulis sebuah cerita penuh? Bagaimana rasanya berhasil mengendalikan imajinasi liarmu yang lain selama kamu menulis?
Dan terutama, bagaimana rasanya menjilat ludahmu sendiri? Pahitkah?

Petter,
Karaktermu yang kubaca dalam The Ringmaster's Daughter sangatlah luar biasa. Aku saja hampir jatuh cinta padamu. Lelaki arogan memang sangat menantang bagiku. Tetapi lelaki yang terlalu arogan, yang merasa dirinya mampu mengendalikan siapapun, sangatlah menyebalkan. Dan kau termasuk tipe lelaki yang kedua.

Jadi aku memutuskan untuk sekedar kagum pada karaktermu yang kuanggap luar biasa itu. Beberapa dari diriimu yang baik akan kucontoh dan diaplikasikan pada diriku sendiri. Seperti membaca ensiklopedi, menghapal isinya, kemudian melakukan perjalanan mental kemana saja. Aku juga akan menulis sekecil apapun imajinasi yang aku punya. Meskipun sementara hanya kukumpulkan dalam folder-folder. Seperti yang kau lakukan. Siapa tahu suatu saat aku akan berhasil menuliskannya.

Di antara semuanya, ada yang tidak kusuka darimu, Petter. Kebebasan yang kau punya itu membuatmu tidak bertanggungjawab atas apa yang kau lakukan. Kau menginginkan membuat seorang anak manusia, namun tidak mau menjadi ayahnya. Apa kau manusia? Bayi itu makhluk hidup juga! Well, kupikir-pikir lagi, memang banyak orang yang melakukan hal yang sama sepertimu di jaman ini. Mereka melakukan perbuatan pembuatan anak manusia namun tidak ingin menjadi orang tua dari anak-anak itu. Apa mereka dan kau, Petter, bukan manusia lagi? Kenapa kalian bisa melakukan itu?

Dan perbuatanmu itu mendapatkan balasan. Gadis Sirkus dalam ceritamu tentang The Ringmaster's Daughter menjelma menjadi anakmu sendiri. Lagi-lagi kau merasakan pahitnya menjilat ludah sendiri yang sudah kau buang dulu kan?

Petter,
Tidakkah kau merasa ketakutan? Kau memiliki begitu banyak imajinasi yang bisa menghantuimu balik. Bahkan di saat kau sedang sendirian. Kau bilang kau suka sendirian. Tapi Petter, kau tidak pernah sendirian. Si Lelaki Semeter selalu ada di mana pun kau berada. Kau tidak pernah sendirian Petter, kau selalu dimata-matai oleh imajinasimu sendiri. Mengerikan bukan?

Kalau kau tanya balik padaku, aku jauh lebih takut padamu, Petter. Aku takut pada manusia yang bisa mengendalikan manusia lainnya dan berhasil melakukan hal itu. Aku tidak mau kau mengendalikan tindakanku, apalagi pikiranku. Aku tahu Petter, aku memang perempuan yang sangat mudah ditebak, tidak punya banyak rahasia, dan terkadang malah membosankan. Tapi setidaknya aku tidak berminat menjadi Tuhan.

Kau juga terlalu benar, Petter, Semua kata-katamu hampir benar. Itu yang membuatku takut. Manusia tidak diciptakan untuk tahu segala hal.

Petter,
Kisah hidupmu yang kau tuliskan di buku The Ringmaster's Daughter: Jostein Gaarder ini memang tidak semenarik buku-buku Gaarder yang sudah pernah kubaca sebelumnya. Tapi yang membuat buku ini istimewa adalah kau, Petter, karakter dirimu sendiri yang bagiku luar biasa.

Ini bukan surat cinta, jangan salah paham. Karena aku menolak jatuh cinta pada lelaki sepertimu.

Sampai jumpa,
Petter,