¿Quién se atreve a afirmar que interrogarse sobre la absurdidad de nuestra condición es una tarea sombría? Para prueba de lo contrario, aquí se presenta un conjunto de historias delirantes, en las que se encuentran desde las indicaciones para cometer un crimen perfecto a lo que pasa por la cabeza de alguien en el momento en que está cayendo desde la torre Eiffel, desde cómo dar con una madre secuestrada por traficantes de blancas a lo que le sucede a un hombre perdido en un supermercado y al que Dios llama por teléfono. Estas y muchas otras aventuras trazan, a partir de un torrente verbal arrollador, un tragicómico laberinto en cuyas encrucijadas se pasa en un soplo de la risa al desánimo, de la inquietud al regocijo.
Svetislav Basara (Serbian cyrillic: Светислав Басара) is a Serbian writer and columnist. He is the author of more than forty literary works, including novels, story collections, and essays. For his novel Fuss about Cyclists (Fama o biciklistima) David Albahari said: "After the appearance of The Fuss about Cyclists, one can safely say, the Serbian prose has never been the same, just like Basara has never been the same author, just like I have never been the same reader again."
Basara received the NIN Prize, a prestigious Serbian literary award for the best novel, twice. In 2006 for 'Uspon i pad Parkinsonove bolesti' (The Rise and the Fall of Parkinson's Disease). and in 2020 for the novel Kontraendorfin (Counter-endorphin).
He was the ambassador of FR Yugoslavia (Serbia and Montenegro) in Cyprus from 2001 to 2005.
Rani Basara* je ispario onoga trenutka kada je kroz roletne propustio višak stvarnosti - iliti - noćnog Basaru ubio je dnevni Basara - iliti - poetičko-konceptualna kontradiktornost Basare: sve ovo novo zatrpavanje knjigama sopstvena je fama kojom se skreće pažnja s nebitnog na bitni deo opusa, glagoljavo zamešateljstvo umesto potrage za Rečju.
Eh.
Fin
*Zadojen Beketom, O'Brajenom i Miodragom Vukovićem draži mi od svog Bernhard-apgrejda. Čitajte Miodraga Vukovića u krugu sobe.
„Neke ljude nikada ne sretneš, ali se rastaneš od svih koje si sreo. To je pravilo.“ Pravilo koje potvrđuje i Basarin rastanak sa sopstvenim pređašnjim JA-ima. A pređašnji Basara bi dobar zaista.
Libro muy divertido acerca del ser, del tiempo y otros consensos sociales y gramaticales. Creo que Guía de Mongolia es mejor pero aún así muy recomendable.
Na jedan veoma čudnovat način se Basara poigrava sa svojom prozom. Ako sam valjano primetio, priče koje se nalaze u drugim zbirkama (gde sam naleteo na njih) ovde se u nekim nijansama razlikuju; svaka žrtvuje određeni deo, ili pak delovi bivaju izmenjeni zarad same zbirke koja teži ka tom koherentnom sklopu. Ipak, i pored toga, najvažnija odlika Basarine proze jeste uništavanje svega, cepanje klasično zacrtanog načina pisanja, cepanje junaka, prostora, vremena i smisla. I to mu odlično ide!