What do you think?
Rate this book
De voorstad groeit
Het troosteloze leven van de arbeiders in een Vlaamse voorstad in de periode tussen de Wereldoorlogen.
- GenresFictionLiterature
256 pages
First published January 1, 1942
3 people are currently reading
201 people want to read
About the author
Louis Paul Boon
123 books104 followersLodewijk Paul Albrecht (Louis Paul) Boon was een Vlaams schrijver, dichter en kunstschilder.
Louis Paul Boon in de Nederlandstalige Wikipedia
Louis Paul Boon in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Louis Paul Boon bij "Schrijversgewijs"
Lodewijk Paul Albrecht (Louis Paul) Boon was a Flemish writer, poet and painter.
Louis Paul Boon in the English Wikipedia
Biography in English on NLPVF
Louis Paul Boon in de Nederlandstalige Wikipedia
Louis Paul Boon in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Louis Paul Boon bij "Schrijversgewijs"
Lodewijk Paul Albrecht (Louis Paul) Boon was a Flemish writer, poet and painter.
Louis Paul Boon in the English Wikipedia
Biography in English on NLPVF
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
January 9, 2023
'Zoo een zottin, zegt ze tegen haar zelve. Zottin, wat komt ge hier nu doen? Hier of een eindeken verder, ginder of ginder nog een eindeken verder, is dat niet allemaal hetzelfde? Ge zult toch van de aarde niet kunnen wegloopen. Loop, loop zooveel ge kunt, loop honderd jaar tot ge oud en grijs en moe zijt, ge zult rond een bol geloopen hebben en twee drie keeren hetzelfde punt zijn voorbijgedraafd.'
Louis Paul Boon schildert met De Voorstad Groeit een pessimistische wereld vol van personages waar ik van wou houden, maar die mij even hard teleurstelden als zij zichzelf.
Het is een showcase van de mensheid in al zijn ondraaglijke desillusie: de universele realiteit van kinderlijke dromen die plaats maken voor het grijze, grauwe gevoel van verstikkende nutteloosheid, teleurstelling en onbegrip voor elkaar en voor zichzelf.
Toen ik dit boek oppikte hoopte ik op pure escapisme, een blik op het leventje van een stel boerachtige Vlamingen in de jaren 40. Wat ik in de plaats kreeg was een boek dat me oprecht bang maakte om mens te zijn.
Ik ben tijdens het lezen meerdere keren in huilen uitgebarsten, en niet omdat het boek op dat specifieke moment zo een tranentrekker was, maar wel omdat ik mezelf de afgelopen 3 uur had onderworpen aan niets dan miserie en ik na verloop van tijd een breekpunt bereikte.
Maar wat een diepgang, wat een ongelofelijke personages. Ik kan niet geloven wat voor evolutie Jean als personage gemaakt heeft, hoe hij Albriksken heeft beïnvloedt en hoe die daardoor op zijn beurt zo geëvolueerd is. Hoe dat een inpakt heeft gemaakt op Marian en het gevolg daarvan op Bernard, Guido en Mark.
Het is de manier dat het leven van deze personages samensmelten, hoe ze elkaar beïnvloeden en tegelijk nooit iets van elkaar begrijpen, en hoe dit zich herhaalt van generatie op generatie dat ongelofelijk captiverend en meeslepend is.
'Altijd dezelfde kromgegroeide boomkens, dezelfde huizekens die weer en wind over hen hebben zien gaan, die kleine kinderen hebben zien oud worden en sterven, en weer andere kinderen zagen groot worden, altijd andere en toch altijd dezelfde.'
Tijdens het lezen van dit boek ben je als een soort God, afstandelijk, alles wetend en begrijpend. Je voelt niets anders dan afgrijselijke affectie voor die domme mensen die niet met elkaar communiceren willen, die liever fantaseren over iets onbereikbaars dan te genieten van het hier en nu.
En het enige dat je nog wilt doen als je het boek weglegt is compassie en liefde tonen voor ieder individueel persoon die je nog tegenkomt.
'Ach, de voorstad groeit, maar beter wordt hij er niet op.'
Ik wil dit boek nooit meer in mijn hele leven nog eens lezen.
Louis Paul Boon schildert met De Voorstad Groeit een pessimistische wereld vol van personages waar ik van wou houden, maar die mij even hard teleurstelden als zij zichzelf.
Het is een showcase van de mensheid in al zijn ondraaglijke desillusie: de universele realiteit van kinderlijke dromen die plaats maken voor het grijze, grauwe gevoel van verstikkende nutteloosheid, teleurstelling en onbegrip voor elkaar en voor zichzelf.
Toen ik dit boek oppikte hoopte ik op pure escapisme, een blik op het leventje van een stel boerachtige Vlamingen in de jaren 40. Wat ik in de plaats kreeg was een boek dat me oprecht bang maakte om mens te zijn.
Ik ben tijdens het lezen meerdere keren in huilen uitgebarsten, en niet omdat het boek op dat specifieke moment zo een tranentrekker was, maar wel omdat ik mezelf de afgelopen 3 uur had onderworpen aan niets dan miserie en ik na verloop van tijd een breekpunt bereikte.
Maar wat een diepgang, wat een ongelofelijke personages. Ik kan niet geloven wat voor evolutie Jean als personage gemaakt heeft, hoe hij Albriksken heeft beïnvloedt en hoe die daardoor op zijn beurt zo geëvolueerd is. Hoe dat een inpakt heeft gemaakt op Marian en het gevolg daarvan op Bernard, Guido en Mark.
Het is de manier dat het leven van deze personages samensmelten, hoe ze elkaar beïnvloeden en tegelijk nooit iets van elkaar begrijpen, en hoe dit zich herhaalt van generatie op generatie dat ongelofelijk captiverend en meeslepend is.
'Altijd dezelfde kromgegroeide boomkens, dezelfde huizekens die weer en wind over hen hebben zien gaan, die kleine kinderen hebben zien oud worden en sterven, en weer andere kinderen zagen groot worden, altijd andere en toch altijd dezelfde.'
Tijdens het lezen van dit boek ben je als een soort God, afstandelijk, alles wetend en begrijpend. Je voelt niets anders dan afgrijselijke affectie voor die domme mensen die niet met elkaar communiceren willen, die liever fantaseren over iets onbereikbaars dan te genieten van het hier en nu.
En het enige dat je nog wilt doen als je het boek weglegt is compassie en liefde tonen voor ieder individueel persoon die je nog tegenkomt.
'Ach, de voorstad groeit, maar beter wordt hij er niet op.'
Ik wil dit boek nooit meer in mijn hele leven nog eens lezen.
March 6, 2021
Vroeg werk (1943) van Boontje. Stilistisch nog onvolkomen (vandaar slechts 2 sterren in mijn rating-systeem), maar heel beeldend en vertellend. Het is een sociaal-historisch document dat erg aan Cyriel Buysse doet denken. Een fris, geëngageerd geluid in het toenmalige literatuurlandschap.
October 7, 2021
(...)
Het is daar dat De Voorstad Groeit uitblinkt: in het naast elkaar plaatsen van verschillende perspectieven die tegelijkertijd waar en tegengesteld zijn – in de kern is het even meerstemmig als de boeken over de Kapellekensbaan. In een paar zinnen wordt in een perfect natuurlijke spreektaal zowel het verhevene van de schepping, het lijden door oorlog en utopisch denken met elkaar verbonden. Alsof het niks is. Het proza van Boon is ongelofelijke krachtig, en dat 292 bladzijden lang – een lange geut scherpzinnig bewustzijn, een opmerkzaamheid die intuïtief aanvoelt maar toch duidelijk geconstrueerd is. Dat proza vergt hier wel een trage, geconcentreerde lectuur, want veel van het plot gebeurt tussen de lijnen.
(...)
Ik wil het hier nog hebben over iets dat onbelicht is gebleven in de secundaire literatuur die ik vond, iets dat ook te maken heeft met historisch besef. Voor mij was De Voorstad Groeit het sterkst in de eerste helft, wanneer de meeste personages nog jong zijn, en telkens pijnlijk blijkt dat ze hun gevoelens niet kunnen uitdrukken, ze wellicht niet eens zelf begrijpen. Keer op keer laat Boon snedig psychologisch inzicht zien, een voldragen begrip van de mens – zonder enige zweem van beschuldigend gemoraliseer – opnieuw alsof zoiets vanzelfsprekend is.
Het is daar dat de roman het interessants is als tijdsdocument, als een verhaal uit en over een tijd die in niets vergelijken valt met onze huidige belijdeniscultuur. Via het onderwijs en de media lukt onze samenleving er vandaag veel beter in om mensen te doen na denken over zichzelf en hun eigen gevoelens, en die ook te communiceren. Hoewel het vermoedelijk niet Boons hoofdbedoeling was, kwam dit besef tijdens het lezen herhaaldelijk als een mokerslag binnen, omdat het de tragiek van het leven toen nog zovele malen groter maakt.
(...)
Volledige recensie op Weighing A Pig Doesn't Fatten It
Het is daar dat De Voorstad Groeit uitblinkt: in het naast elkaar plaatsen van verschillende perspectieven die tegelijkertijd waar en tegengesteld zijn – in de kern is het even meerstemmig als de boeken over de Kapellekensbaan. In een paar zinnen wordt in een perfect natuurlijke spreektaal zowel het verhevene van de schepping, het lijden door oorlog en utopisch denken met elkaar verbonden. Alsof het niks is. Het proza van Boon is ongelofelijke krachtig, en dat 292 bladzijden lang – een lange geut scherpzinnig bewustzijn, een opmerkzaamheid die intuïtief aanvoelt maar toch duidelijk geconstrueerd is. Dat proza vergt hier wel een trage, geconcentreerde lectuur, want veel van het plot gebeurt tussen de lijnen.
(...)
Ik wil het hier nog hebben over iets dat onbelicht is gebleven in de secundaire literatuur die ik vond, iets dat ook te maken heeft met historisch besef. Voor mij was De Voorstad Groeit het sterkst in de eerste helft, wanneer de meeste personages nog jong zijn, en telkens pijnlijk blijkt dat ze hun gevoelens niet kunnen uitdrukken, ze wellicht niet eens zelf begrijpen. Keer op keer laat Boon snedig psychologisch inzicht zien, een voldragen begrip van de mens – zonder enige zweem van beschuldigend gemoraliseer – opnieuw alsof zoiets vanzelfsprekend is.
Het is daar dat de roman het interessants is als tijdsdocument, als een verhaal uit en over een tijd die in niets vergelijken valt met onze huidige belijdeniscultuur. Via het onderwijs en de media lukt onze samenleving er vandaag veel beter in om mensen te doen na denken over zichzelf en hun eigen gevoelens, en die ook te communiceren. Hoewel het vermoedelijk niet Boons hoofdbedoeling was, kwam dit besef tijdens het lezen herhaaldelijk als een mokerslag binnen, omdat het de tragiek van het leven toen nog zovele malen groter maakt.
(...)
Volledige recensie op Weighing A Pig Doesn't Fatten It
February 28, 2021
Amai, wat een indrukwekkend boek!
October 20, 2024
ben hier vreselijk langzaam doorheen gekomen. misschien iets om te herlezen als ik meer concentratie heb, maar ik vond dit best wel suf
April 6, 2024
Mijn eerste Boon en toepasselijk genoeg ook de eerste van Boon. Laat ik er boongewijs maar geen doekjes om winden: hier wordt een mens niet vrolijk van. Dit moet met voorsprong het meest deprimerende en uitzichtloze boek zijn dat ik tot nu toe gelezen heb. Het verhaal omvat namelijk drie generaties aan personages die niets anders kennen dan miserie. De toon is meteen gezet wanneer al op de eerste pagina een kind wordt aangereden door een voorbijrijdende gevangeniswagen. Het kind is mank voor de rest van zijn leven en de drie inzittenden krijgen twintig jaar cel, maar dat is niets in vergelijking met het leven dat hen bij hun vrijlating staat te wachten. Ik las dit boek nadat Luckas Vander Taelen, voorzitter van het Boongenootschap, er een vurig pleidooi voor hield in de podcast 'Drie Boeken' van Wim Oosterlinck.
Zoals de titel doet vermoeden, speelt het verhaal zich af in een steeds groeiende voorstad. Het begint met enkele kleine volkshuisjes en een 'rijkemanshuis', maar in de pakweg vier decennia (tijd is een vaag concept) groeit het uit tot een belangrijke industriële site met krakkemikkige appartementsgebouwen, steenwegen, fabrieken en zowaar een eigen kerk.
Wat opvalt is dat de miserie die het leven van de inwoners tekent niet per se ontstaat door tegenslagen. Het is het leven zelf waarin volgens Boon geen vreugde te vinden is. Alle personages hebben, zeker als ze nog jong zijn, hun eigen ideeën, idealen en vooral dromen, maar in de meeste gevallen verliezen ze dit alles naarmate ze ouder worden. De een raakt voor ze het weet zwanger en getrouwd (in die volgorde), een ander ziet zijn politieke idealen steeds onderuitgehaald worden door de macht en nog anderen trekken er op uit, om later getekend door het leven terug te komen. Een soldaat komt blind terug van het front, alcholisme en huiselijk geweld zijn eigen aan de voorstad en wanneer je denkt dat je het arsenaal aan ellende ondertussen toch zou moeten gehad hebben, komt er nog wat pedofilie en verkrachting aan te pas. Meermaals moest ik een diepe zucht slaken en enkele minuten pauzeren voor ik weer verder kon. De dood is dan ook het minst van alle kwaad in dit verhaal. Sterker nog: Boon laat zijn personages steevast terloops heengaan, met een enkele metafoor midden in een alinea, waarbij ik als lezer soms pas een halve pagina later doorhad wat er gebeurd was.
Een heel sterk aspect hier is dat ook degene die geen tegenslagen kennen, het geluk niet vinden. Er is een industrieel die op gewiekste wijze een wijdverspreid imperium uitbouwt, zijn droom om rijkdom te vergaren waarmaakt en op termijn zo goed als de hele voorstad in zijn bezit heeft. Maar ook hij kent geen geluk en net als bij de enkele andere personages voor wie het leven ogenschijnlijk gunstig gezind was, leidt het besef van de leegheid van het geleefde leven tot catastrofale gevolgen.
Stilistisch is dit debuut ook een krachttoer. Het verhaal verloopt bijna filmisch en dit door de voortdurende sprongen in perspectief van de personages. Wanneer enkele personages namelijk samenzijn, kun je, soms middenin de zin, plots in het hoofd van de ander zitten. Maar ook de gedachte aan een ander of het kruisen van elkaar op straat kan hiervoor zorgen. Dit zorgt allesbehalve voor een vlotte leeservaring, aangezien je vaak even moet terugkeren om te zien wat er nu net gebeurd is, maar het is wel enorm meeslepend en fascinerend.
Ik vind het boek een absolute aanrader. Het is volgens mij een vrij unieke roman, in die zin dat er op geen enkel moment zelfs maar een sprankeltje hoop te ontwaren is. De perspectiefwissels zijn dan weer literair gezien een krachttoer en het geeft me zin om meer van Boon te gaan lezen. Op een gegeven moment lijkt het verhaal wat gas terug te nemen en de (inspiratie)bron van ongeluk lijkt op te drogen, maar dat wordt dankzij de climax van het boek helemaal vergeven. De boodschap dat we als mens het geluk niet in handen hebben, geen aanspraak kunnen maken op geluk en dat zelfs de enkele bronnen van geluk (succes en liefde) uiteindelijk ook waanbeelden zijn, is alomtegenwoordig in de roman en zal wellicht niemand onberoerd laten.
Zoals de titel doet vermoeden, speelt het verhaal zich af in een steeds groeiende voorstad. Het begint met enkele kleine volkshuisjes en een 'rijkemanshuis', maar in de pakweg vier decennia (tijd is een vaag concept) groeit het uit tot een belangrijke industriële site met krakkemikkige appartementsgebouwen, steenwegen, fabrieken en zowaar een eigen kerk.
Wat opvalt is dat de miserie die het leven van de inwoners tekent niet per se ontstaat door tegenslagen. Het is het leven zelf waarin volgens Boon geen vreugde te vinden is. Alle personages hebben, zeker als ze nog jong zijn, hun eigen ideeën, idealen en vooral dromen, maar in de meeste gevallen verliezen ze dit alles naarmate ze ouder worden. De een raakt voor ze het weet zwanger en getrouwd (in die volgorde), een ander ziet zijn politieke idealen steeds onderuitgehaald worden door de macht en nog anderen trekken er op uit, om later getekend door het leven terug te komen. Een soldaat komt blind terug van het front, alcholisme en huiselijk geweld zijn eigen aan de voorstad en wanneer je denkt dat je het arsenaal aan ellende ondertussen toch zou moeten gehad hebben, komt er nog wat pedofilie en verkrachting aan te pas. Meermaals moest ik een diepe zucht slaken en enkele minuten pauzeren voor ik weer verder kon. De dood is dan ook het minst van alle kwaad in dit verhaal. Sterker nog: Boon laat zijn personages steevast terloops heengaan, met een enkele metafoor midden in een alinea, waarbij ik als lezer soms pas een halve pagina later doorhad wat er gebeurd was.
Een heel sterk aspect hier is dat ook degene die geen tegenslagen kennen, het geluk niet vinden. Er is een industrieel die op gewiekste wijze een wijdverspreid imperium uitbouwt, zijn droom om rijkdom te vergaren waarmaakt en op termijn zo goed als de hele voorstad in zijn bezit heeft. Maar ook hij kent geen geluk en net als bij de enkele andere personages voor wie het leven ogenschijnlijk gunstig gezind was, leidt het besef van de leegheid van het geleefde leven tot catastrofale gevolgen.
Stilistisch is dit debuut ook een krachttoer. Het verhaal verloopt bijna filmisch en dit door de voortdurende sprongen in perspectief van de personages. Wanneer enkele personages namelijk samenzijn, kun je, soms middenin de zin, plots in het hoofd van de ander zitten. Maar ook de gedachte aan een ander of het kruisen van elkaar op straat kan hiervoor zorgen. Dit zorgt allesbehalve voor een vlotte leeservaring, aangezien je vaak even moet terugkeren om te zien wat er nu net gebeurd is, maar het is wel enorm meeslepend en fascinerend.
Ik vind het boek een absolute aanrader. Het is volgens mij een vrij unieke roman, in die zin dat er op geen enkel moment zelfs maar een sprankeltje hoop te ontwaren is. De perspectiefwissels zijn dan weer literair gezien een krachttoer en het geeft me zin om meer van Boon te gaan lezen. Op een gegeven moment lijkt het verhaal wat gas terug te nemen en de (inspiratie)bron van ongeluk lijkt op te drogen, maar dat wordt dankzij de climax van het boek helemaal vergeven. De boodschap dat we als mens het geluk niet in handen hebben, geen aanspraak kunnen maken op geluk en dat zelfs de enkele bronnen van geluk (succes en liefde) uiteindelijk ook waanbeelden zijn, is alomtegenwoordig in de roman en zal wellicht niemand onberoerd laten.
August 16, 2025
Nu werd het toch eens tijd om Boon te gaan lezen, papa zijn lievelingsschrijver. Heb me er in het verleden al een aantal keer aan proberen te zetten, maar ik vond dat zijn schrijfstijl te veel inspanning vergde en ik zag lezen toen meer als iets louter ontspannend. Hij heeft een heel typerende schrijfstijl, waarvan zeker niet gezegd kan worden dat het leest als een trein. Het kostte meer moeite, maar het was die tijd zeker waard. De manier waarop hij het alledaagse leven van die tijd (begin 1900) beschrijft is heel erg rauw en zalig om te lezen. Ik ben begon met zijn allereerste boek en ben benieuwd naar meer van zijn werk.
August 5, 2022
Een kaleidoscopisch kluwen van mislukte illusies en dromen dat zich uitstrekt over verschillende generaties mensen die letterlijk en figuurlijk aan de rand leven. Pessimistisch maar met een ironische toon, zoals meestal wel het geval is bij LPB. Naar het einde toe wat te langdradig om echt fantastisch te zijn, dus gelukkig dat Boons vrouw Jeanneke in zijn plaats besloot er een einde aan te breien met de legendarische slotwoorden "enzovoort enzovoort". 4.25/5
September 21, 2020
pg 198: “En vanmorgen, zegt hij, zag ik een kar den weg oprijden naar het nieuwe bouwwerk, en almeteens kromde het paard zijn pooten, het gleed neer en was dood, (...).”
August 24, 2024
La condtion humaine, exquisitely described, at its most depressing
Read
February 23, 2025"De droom sterft, maar het leven tiert welig."
October 15, 2018
Heerlijk boek. De karakters zijn fijn uitgewerkt en de taal is heerlijk, laat staan de blik op de maatschappij die inspireert en herkenbaar is. Voor de rest al een beetje lang geleden dat ik het las, om hier veel over te zeggen.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews