What do you think?
Rate this book
Plays 1: Don Juan on Trial - The Visitor - Enigma Variations - Between Worlds
First publication in English of France's most successful contemporary playwright
Don Juan on Trial: 'Brilliant dialogue' (Le Figaro); The Visitor: 'An overwhelming triumph …a masterpiece' (Paris Match); 'Sharp, biting, unexpected and cunning' Le Figaro; Enigma Variations: 'Schmitt…writes with extreme cunning…a brilliant author' (Le Monde); 'Simple, shattering and witty. A play full of surprises' (L'Express); Between Worlds: Schmitt's eighth play is a metaphysical comedy set in the 'Two Worlds Hotel', where those in a coma come to stay while their medical dramas unfold back amongst the living.
"I have been looking for a play like this for the last twenty years" (Alain Delon of Enigma Variations)
320 pages, Paperback
First published September 16, 1999
14 people are currently reading
220 people want to read
About the author
Éric-Emmanuel Schmitt
207 books4,018 followersEric-Emmanuel Schmitt is a Franco-Belgian playwright, short story writer and novelist, as well as a film director. His plays have been staged in over fifty countries all over the world.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 30 reviews
April 23, 2017
ღმერთმანი! ნამდვილად არ მოველოდი იმას რაც მივიღე...
ანა: (ისევ გაოცემული). მამა, როცა ადამიანები ვიძინებთ, სად მივდივართ? აი, მაშინ, სადა ვართ, როცა ვერაფერს ვხედავთ, როცა სიზმარშიც არ ვართ, სად დავეხეტებით? (ჩუმად) მამა, აბა წარმოიდგინე, უცებ თვალი რომ გავახილოთ და მივხვდეთ, რომ
ვენა, ეს ოთახი, შენი მაგიდა, კედლები… და ისინიც კი… ყველაფერი მხოლოდ სიზმარში იყო, მაშინ რეალურად სად ვიცხოვრებდით?!
ფროიდი: სულ არ გაზრდილხარ, ჩემო პატარავ, ისევ ბავშვი ხარ. ბავშვები კი თავისდაუნებურად ფილოსოფოსები არიან, რადგან გამუდმებით კითხვები ებადებათ.
ანა: დიდები?
ფროიდი: დიდები თავისდაუნებურად იდიოტები არიან, რადგან ამ კითხვებს პასუხობენ.
სხვა მრავალი ჭირიც იქნება, თუმცა ყველა მათგანის სათავე ერთი და იგივე ამპარტავნობის ვირუსია, შენც ეს გიშლის ხელს, ჩემი გწამდეს! არასოდეს ადამიანური ამპარტავნება ასე შორს არ წასულა. ადრე მხოლოდ უნდობლობას უცხადებდა ღმერთს, დღეს კი მისი ადგილი დაიკავა. ადამანში არის ღვთიური ნაწილიც. სწორე ის
უბიძგებს მას, უარყოს ღმერთი. თქვენ ხომ მცირედით არ კმაყოფილდებით. თქვენ ყველაფერს ხაზი გადუსვით, გამოაცხადეთ, რომ სამყარო სხვა არაფერია, თუ არა შემთხვევითობის ნაყოფი, მოლეკულების მყარი კავშირი! და რადგან ღმერთი აღარ გყავთ, თავად გახდით სამყაროს მბრძანებლები. ამ ქვეყნის ბატონები!… ადამიანს ეს სიგიჟე არასოდეს ისე არ ავარდნია თავში, როგორც ამ საუკუნეში. ბუნების ბრძანებლები დააბინძურებთ მიწას და შავი რღუბლებით დაფარავთ ზეცას. მატერიის მბრძანებლები მსოფლიოს შეაზანზარებთ! პოლიტიკის მბრძანებლები ტოტალიტარიზმს შექმნით! ცხოვრების მბრძანებლები კატალოგით აირჩევთ შვილებს! სხეულის მბრძანებლებს სიკვდილი და ავადმყოფობა ისე შეგაშინებთ, რომ თანახმა იქნებით, ნებისმიერ ფასად იარსებოთ, იციცხლოთ და არა იცხოვროთ. წამლებით გაბრუელბულები სათბურში გამოყვანილ ბოსტნეულს დაემსგავსებით. მორალის მბრძანებლები გადაწყვეტთ, რომ კანონები ადამიანებმა გამოიგონეს, და რადგან ყველაფერს ერთი ფასი ექნება, აღარაფერს ექნება ფასი! მაშინ ფული გახდება ერთადერთი ჭეშმარიტი ღმერთი, რომელსაც ქალაქში ყველგან ტაძრებს აუგებენ და ამ უღმერთობაში მთელი სამყარო ფიქრის უნარს დაკარგავს.
ფროიდი: (დაჟინებით უყურებს) საკმარისია, თემიდან ნუღარ გადაუხვევთ. რატომ მოხვედით ჩემთან?
უცნობი: (მკაცრად) თქვენს მოსაქცევად ნამდვილად არა.
ფრიოდი: აბა რისთვის?
უცნობი: მოწყენილობის გამო მოვედი
ფროიდი: მეხუმრებით…
უცნობი: ზედაპირულ ახსნა-განმარტებებს უფრთხილდით, ხშირად სიმართლეს გვეუბნებიან. (პაუზა. პროვოკაციული ტონით) არა, მოწყენილობის კი არა, სიძულვილის გამო მოვედი. თქვენზე ვარ
გაბრაზებული.
ფროიდი: რატომ?
უცნობი: (ოსკარ უაილდის დენდის მსგავსად) იმიტომ, რომ ადამიანები ხართ, იმიტომ, რომ სულელები ხართ, იმიტომ, რომ შეზღუდულები და ჭკუასუსტები ხართ! გგონიათ, რომ ღმერთად ყოფნა საოცნებო ხვედრია. (ჯდება, ფეხს ფეხზე ელეგანტურად გადაიდებს) მე მაქვს ყველაფერი. მე ვარ ყველაფერი, მე ვიცი ყველაფერი. რა არის ამქვეყნად ისეთი, რომ ვინატრო და ვერ ავისრულო? არაფერი, გარდა ერთისა… დასასრულისა! იმიტომ, რომ მე არა მაქვს სასრული… ჩემს იქეთ არც სიკვდილია, არც საიქიო… არ შემიძლია, რაიმე მწამდეს საკუთარი თავის გარდა, იცი რას ნიშნავს იყო ღმერთი? ეს ამ ქვეყნად ერთადერთი ციხეა, რომელსაც ვერსად გაექცევი.
ფრიოდი
ანა: (ისევ გაოცემული). მამა, როცა ადამიანები ვიძინებთ, სად მივდივართ? აი, მაშინ, სადა ვართ, როცა ვერაფერს ვხედავთ, როცა სიზმარშიც არ ვართ, სად დავეხეტებით? (ჩუმად) მამა, აბა წარმოიდგინე, უცებ თვალი რომ გავახილოთ და მივხვდეთ, რომ
ვენა, ეს ოთახი, შენი მაგიდა, კედლები… და ისინიც კი… ყველაფერი მხოლოდ სიზმარში იყო, მაშინ რეალურად სად ვიცხოვრებდით?!
ფროიდი: სულ არ გაზრდილხარ, ჩემო პატარავ, ისევ ბავშვი ხარ. ბავშვები კი თავისდაუნებურად ფილოსოფოსები არიან, რადგან გამუდმებით კითხვები ებადებათ.
ანა: დიდები?
ფროიდი: დიდები თავისდაუნებურად იდიოტები არიან, რადგან ამ კითხვებს პასუხობენ.
სხვა მრავალი ჭირიც იქნება, თუმცა ყველა მათგანის სათავე ერთი და იგივე ამპარტავნობის ვირუსია, შენც ეს გიშლის ხელს, ჩემი გწამდეს! არასოდეს ადამიანური ამპარტავნება ასე შორს არ წასულა. ადრე მხოლოდ უნდობლობას უცხადებდა ღმერთს, დღეს კი მისი ადგილი დაიკავა. ადამანში არის ღვთიური ნაწილიც. სწორე ის
უბიძგებს მას, უარყოს ღმერთი. თქვენ ხომ მცირედით არ კმაყოფილდებით. თქვენ ყველაფერს ხაზი გადუსვით, გამოაცხადეთ, რომ სამყარო სხვა არაფერია, თუ არა შემთხვევითობის ნაყოფი, მოლეკულების მყარი კავშირი! და რადგან ღმერთი აღარ გყავთ, თავად გახდით სამყაროს მბრძანებლები. ამ ქვეყნის ბატონები!… ადამიანს ეს სიგიჟე არასოდეს ისე არ ავარდნია თავში, როგორც ამ საუკუნეში. ბუნების ბრძანებლები დააბინძურებთ მიწას და შავი რღუბლებით დაფარავთ ზეცას. მატერიის მბრძანებლები მსოფლიოს შეაზანზარებთ! პოლიტიკის მბრძანებლები ტოტალიტარიზმს შექმნით! ცხოვრების მბრძანებლები კატალოგით აირჩევთ შვილებს! სხეულის მბრძანებლებს სიკვდილი და ავადმყოფობა ისე შეგაშინებთ, რომ თანახმა იქნებით, ნებისმიერ ფასად იარსებოთ, იციცხლოთ და არა იცხოვროთ. წამლებით გაბრუელბულები სათბურში გამოყვანილ ბოსტნეულს დაემსგავსებით. მორალის მბრძანებლები გადაწყვეტთ, რომ კანონები ადამიანებმა გამოიგონეს, და რადგან ყველაფერს ერთი ფასი ექნება, აღარაფერს ექნება ფასი! მაშინ ფული გახდება ერთადერთი ჭეშმარიტი ღმერთი, რომელსაც ქალაქში ყველგან ტაძრებს აუგებენ და ამ უღმერთობაში მთელი სამყარო ფიქრის უნარს დაკარგავს.
ფროიდი: (დაჟინებით უყურებს) საკმარისია, თემიდან ნუღარ გადაუხვევთ. რატომ მოხვედით ჩემთან?
უცნობი: (მკაცრად) თქვენს მოსაქცევად ნამდვილად არა.
ფრიოდი: აბა რისთვის?
უცნობი: მოწყენილობის გამო მოვედი
ფროიდი: მეხუმრებით…
უცნობი: ზედაპირულ ახსნა-განმარტებებს უფრთხილდით, ხშირად სიმართლეს გვეუბნებიან. (პაუზა. პროვოკაციული ტონით) არა, მოწყენილობის კი არა, სიძულვილის გამო მოვედი. თქვენზე ვარ
გაბრაზებული.
ფროიდი: რატომ?
უცნობი: (ოსკარ უაილდის დენდის მსგავსად) იმიტომ, რომ ადამიანები ხართ, იმიტომ, რომ სულელები ხართ, იმიტომ, რომ შეზღუდულები და ჭკუასუსტები ხართ! გგონიათ, რომ ღმერთად ყოფნა საოცნებო ხვედრია. (ჯდება, ფეხს ფეხზე ელეგანტურად გადაიდებს) მე მაქვს ყველაფერი. მე ვარ ყველაფერი, მე ვიცი ყველაფერი. რა არის ამქვეყნად ისეთი, რომ ვინატრო და ვერ ავისრულო? არაფერი, გარდა ერთისა… დასასრულისა! იმიტომ, რომ მე არა მაქვს სასრული… ჩემს იქეთ არც სიკვდილია, არც საიქიო… არ შემიძლია, რაიმე მწამდეს საკუთარი თავის გარდა, იცი რას ნიშნავს იყო ღმერთი? ეს ამ ქვეყნად ერთადერთი ციხეა, რომელსაც ვერსად გაექცევი.
ფრიოდი
March 21, 2022
4 très bonnes pièces de théâtre, intelligentes, et qui donnent matière à penser et à réfléchir !
January 24, 2018
Osinskipoludzku.blogspot.com
Eric-Emmanuel Schmitt jest znany szerszemu gronu czytelników jako autor książki "Oskar i Pani Róża". Ja nie miałem dotąd do czynienia z tym autorem, a zdecydowałem się sięgnąć po ten zbiór z uwagi na drugi w kolejności utwór pod tytułem "Gość". Już na samym początku zaskoczyła mnie forma bo zamiar spodziewanej prozy zastałem formę raczej mało popularną i stanowiąca ponoć w przypadku Schmitta swego rodzaju eksperyment, to znaczy dramat.
Zastosowana w "Intrygantkach" forma nie przypadkiem jest raczej rzadkością jeśli chodzi o literaturę jako że jest trudno przyswajalna, przynajmniej jeśli chodzi o moją osobę. Mimo tych trudności w odbiorze warto sięgnąć po tą książkę z uwagi na to, że zebrane tu utwory dają dużo myślenia na temat miejsca człowieka w świecie i jego relacji z nim. Pewnie każdy czytelnik będzie miał inne przemyślenia po lekturze i wyciągnie osobiste wnioski, aczkolwiek warte zaznaczenia jest że trudno potraktować to co tu znajdziemy powierzchownie. Już sam dobór bohaterów poszczególnych sztuk wpływa na wyobraźnię. Spotykamy tu pośród całej gamy postaci między innymi Don Juana i Freuda. Nie będę tu pisał o tym w jakiej konstelacji się pojawiają i jak potoczą się ich losy bo niestety jest zbyt wiele interpretacji na które w międzyczasie trafiłem w opiniach o "Intrygantkach". Napiszę natomiast po krótce o tym z czym mnie zostawił autor po lekturze.
Przechodząc do sedna, Eric-Emmanuel Schmitt utwierdził mnie jeszcze bardziej w moich wywrotowych zapędach jeśli chodzi o nieomylność wielkich umysłów w tworzeniu swoich teorii. Tak właśnie dzieje się z Freudem i jego psychoanalizą, który "wysiada" , traci rezon i momentami zachowuje się jak bezradnie dziecko, kiedy traci kontrolę nad sytuacją i pozwala przejąć inicjatywę tajemniczemu gościowi. To co do tej pory wydawało się tak bardzo logiczne i nie do podważenia nagle staje się pełną niepewności, wypaczeń i osobistych deficytów zapchanych teorią aby w ten sposób sztucznie pozbyć się lęku i cierpienia. Nie inaczej dzieje się w przypadku stereotypowego postrzegania ludzi w relacjach interpersonalnych. Pozory mogą mylić a rozum, który w przypadku takiego Freuda jest nadmiarowy, tak w historii z Don Juanem i niewiastami aż prosi się o zrównoważenie dla stojących na drugim biegunie "porywów serca". Ani emocje ani rozum nie są w stanie funkcjonować jedno bez drugiego i tak naprawdę zasada złotego środka nabiera tu jeszcze mocniej znaczenia. Ponadto, po lekturze "Intrygantek" człowiek nabiera dystansu do tego czym jest karmiony od dziecka, do schematów, praw oczywistych, systemów i reguł, które tak naprawdę chronią przed światem i relacją z drugim człowiekiem. Są wytworem ludzi uciekających przed życiem w świat bądź to uniesień emocjonalnych, bądź intelektualnych, suchych rozważań.
Eric-Emmanuel Schmitt z pewnością nie trafi do każdego ze swoimi rozważeniami natury filozoficznej, ale przecież trudno oczekiwać od filozofii, że będzie łatwa i przyjemna. Ona wręcz musi być ciężka i niejednoznaczna, budząca często opór i ból głowy, ale jeżeli należycie do tych którzy nie idą na łatwiznę to polecam sięgnąć po tego autora, bo może to być fajne doświadczenie. Ja z pewnością dam mu jeszcze szansę i w swoim czasie napiszę o tym kilka słów.
Eric-Emmanuel Schmitt jest znany szerszemu gronu czytelników jako autor książki "Oskar i Pani Róża". Ja nie miałem dotąd do czynienia z tym autorem, a zdecydowałem się sięgnąć po ten zbiór z uwagi na drugi w kolejności utwór pod tytułem "Gość". Już na samym początku zaskoczyła mnie forma bo zamiar spodziewanej prozy zastałem formę raczej mało popularną i stanowiąca ponoć w przypadku Schmitta swego rodzaju eksperyment, to znaczy dramat.
Zastosowana w "Intrygantkach" forma nie przypadkiem jest raczej rzadkością jeśli chodzi o literaturę jako że jest trudno przyswajalna, przynajmniej jeśli chodzi o moją osobę. Mimo tych trudności w odbiorze warto sięgnąć po tą książkę z uwagi na to, że zebrane tu utwory dają dużo myślenia na temat miejsca człowieka w świecie i jego relacji z nim. Pewnie każdy czytelnik będzie miał inne przemyślenia po lekturze i wyciągnie osobiste wnioski, aczkolwiek warte zaznaczenia jest że trudno potraktować to co tu znajdziemy powierzchownie. Już sam dobór bohaterów poszczególnych sztuk wpływa na wyobraźnię. Spotykamy tu pośród całej gamy postaci między innymi Don Juana i Freuda. Nie będę tu pisał o tym w jakiej konstelacji się pojawiają i jak potoczą się ich losy bo niestety jest zbyt wiele interpretacji na które w międzyczasie trafiłem w opiniach o "Intrygantkach". Napiszę natomiast po krótce o tym z czym mnie zostawił autor po lekturze.
Przechodząc do sedna, Eric-Emmanuel Schmitt utwierdził mnie jeszcze bardziej w moich wywrotowych zapędach jeśli chodzi o nieomylność wielkich umysłów w tworzeniu swoich teorii. Tak właśnie dzieje się z Freudem i jego psychoanalizą, który "wysiada" , traci rezon i momentami zachowuje się jak bezradnie dziecko, kiedy traci kontrolę nad sytuacją i pozwala przejąć inicjatywę tajemniczemu gościowi. To co do tej pory wydawało się tak bardzo logiczne i nie do podważenia nagle staje się pełną niepewności, wypaczeń i osobistych deficytów zapchanych teorią aby w ten sposób sztucznie pozbyć się lęku i cierpienia. Nie inaczej dzieje się w przypadku stereotypowego postrzegania ludzi w relacjach interpersonalnych. Pozory mogą mylić a rozum, który w przypadku takiego Freuda jest nadmiarowy, tak w historii z Don Juanem i niewiastami aż prosi się o zrównoważenie dla stojących na drugim biegunie "porywów serca". Ani emocje ani rozum nie są w stanie funkcjonować jedno bez drugiego i tak naprawdę zasada złotego środka nabiera tu jeszcze mocniej znaczenia. Ponadto, po lekturze "Intrygantek" człowiek nabiera dystansu do tego czym jest karmiony od dziecka, do schematów, praw oczywistych, systemów i reguł, które tak naprawdę chronią przed światem i relacją z drugim człowiekiem. Są wytworem ludzi uciekających przed życiem w świat bądź to uniesień emocjonalnych, bądź intelektualnych, suchych rozważań.
Eric-Emmanuel Schmitt z pewnością nie trafi do każdego ze swoimi rozważeniami natury filozoficznej, ale przecież trudno oczekiwać od filozofii, że będzie łatwa i przyjemna. Ona wręcz musi być ciężka i niejednoznaczna, budząca często opór i ból głowy, ale jeżeli należycie do tych którzy nie idą na łatwiznę to polecam sięgnąć po tego autora, bo może to być fajne doświadczenie. Ja z pewnością dam mu jeszcze szansę i w swoim czasie napiszę o tym kilka słów.
November 19, 2016
Nachdem die Nazis Österreich besetzt haben, versucht Anna, ihren Vater, Sigmund Freud, zur Flucht zu bewegen. Für ihr freches Mundwerk wird sie von der Gestapo mitgenommen. Freud gerät in Panik. Da erscheint plötzlich ein merkwürdiger Besuch. Handelt es sich etwa um Gott?
Die Idee, den Atheisten Freud mit Gott debattieren zu lassen, ist spannend.
Die Darstellung Gottes ist theologisch nicht so stimmig. Dafür bleibt dann auch offen, ob es sich tatsächlich um Gott handelt, um den Teufel oder um einen entlaufenen Patienten aus der Nervenheilanstalt.
Originell.
Die Idee, den Atheisten Freud mit Gott debattieren zu lassen, ist spannend.
Die Darstellung Gottes ist theologisch nicht so stimmig. Dafür bleibt dann auch offen, ob es sich tatsächlich um Gott handelt, um den Teufel oder um einen entlaufenen Patienten aus der Nervenheilanstalt.
Originell.
October 25, 2013
Хотела наткнуться на нечто выслкоморальное и получилось в точности так и в точности наоборот. Нечто о природе вещей и о круговорте мыслей, желаний и о том как все это сложно и легко. Просто и увлекательно читать, пьесы всегда доставляли мне удовольствие- нечто зависшее между кинематографом и сценарием собственно...
December 12, 2015
Brillant! Un Don Juan si différent de ce que l'on en attend... Le Diable déprimé, formidable. Un monologue émouvant. Bref, des pièces dont on sait que sur scène, elle ne peuvent qu'être extraordinaires.
April 14, 2014
ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე:ფროიდი: მალე მოკვდება?
უცნობი: მალე.
ფროიდი: როდის?
უცნობი: თუ მე ამ კითხვაზე გიპასუხეთ, იძულებული გახდებით თავაზიანობის გამო იმ დღეს მოკვდეთ, მე კი ამის გამო თავს დამნაშავედ ვიგრძნობ
„სტუმარი“ ერიკ-ემანუელ შმიტი
უცნობი: მალე.
ფროიდი: როდის?
უცნობი: თუ მე ამ კითხვაზე გიპასუხეთ, იძულებული გახდებით თავაზიანობის გამო იმ დღეს მოკვდეთ, მე კი ამის გამო თავს დამნაშავედ ვიგრძნობ
„სტუმარი“ ერიკ-ემანუელ შმიტი
April 4, 2016
J'ai apprécié sa vision de Dom Juan dans "la nuit de Valognes", trouvé trop construit et trop scolaire son évocation de Freud recevant un mystérieux visiteur et une leçon. Le monologue et la troisième pièce importent peu.
December 20, 2011
Le théâtre d'Éric-Emmanuel, je ne m'en lasserai jamais.
March 12, 2013
La Nuit de Valognes ***
Le Visiteur ****
Le Bâillon *****
L'École de diable ***
Le Visiteur ****
Le Bâillon *****
L'École de diable ***
June 24, 2013
«Le Visiteur» mérite 10 étoiles. Incroyable histoire.
February 25, 2014
The first three plays were excellent. The last one was more sentimental and not quite as interesting.
March 18, 2018
Le bâillon est un souvenir éternel !
December 12, 2024
I was hesitant to read this collection of Éric-Emmanuel Schmitt’s plays because I often find myself endlessly rereading passages when reading a play. However, these are not your average plays. These wonderful philosophical tales will leave you wanting more.
Schmitt’s writing will allow you to fully immerse yourself in the scenes he sets forth. As I read, I truly felt as though I was seated in a theatre; watching the scenes unfold before my very eyes.
These stories are deeply profound and allow the reader to view characters from a different perspective.
He is one, if not, my favourite author and I have yet to find a novel of his that I haven’t enjoyed.
Schmitt’s writing will allow you to fully immerse yourself in the scenes he sets forth. As I read, I truly felt as though I was seated in a theatre; watching the scenes unfold before my very eyes.
These stories are deeply profound and allow the reader to view characters from a different perspective.
He is one, if not, my favourite author and I have yet to find a novel of his that I haven’t enjoyed.
November 8, 2019
Le Visiteur m'a bouleversé, cette pièce de théâtre philosophique est incroyablement bien écrite et mène un débat sur l'existence de Dieu quand le monde traverse le pire de son Histoire.
J'ai aussi adoré La Nuit de Valognes qui est une réécriture de Don Juan, on assiste à son procès et on découvre la seule personne qu'il arrivera finalement à aimer. J'ai trouvé cette pièce très belle, touchante même.
J'ai aussi adoré La Nuit de Valognes qui est une réécriture de Don Juan, on assiste à son procès et on découvre la seule personne qu'il arrivera finalement à aimer. J'ai trouvé cette pièce très belle, touchante même.
May 29, 2022
Ah, Le Visiteur! Cela doit faire au moins quatre fois que je lis cette pièce et chaque fois, j'en ressens la même émotion! C'est un chef d'oeuvre!❤ Les réponses de l'inconnu sont poignantes, profondes, justes! Cette pièce de théâtre m'a fait découvrir Éric-Emmanuel Schmitt au cégep et cela reste mon texte préféré! J'aime beaucoup aussi "L'École du diable". C'est brillant!
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 16, 2020
J'ai beaucoup aimé les 4pièces de théâtre: le Don Juan surprenant et différent dans "la Nuit de Valognes", le mystérieux visiteur de Sigmund Freud à Vienne, ainsi que le Diable désespéré en quette des nouvelles stratégies et astuces pour implémenter le mal et le monologue très touchant.
May 23, 2022
5 ⭐
Nie dość że pięknie napisana... Nie dość że przyjemnie się czyta... To jeszcze tak bardzo gejowa 😂 Śmieje się oczywiście ale tutaj wszystko było tak pięknie, poetycko przedstawione. Coś czuję że Schmitt trafi do moich ulubionych autorów.
Polecam! ❤️
Nie dość że pięknie napisana... Nie dość że przyjemnie się czyta... To jeszcze tak bardzo gejowa 😂 Śmieje się oczywiście ale tutaj wszystko było tak pięknie, poetycko przedstawione. Coś czuję że Schmitt trafi do moich ulubionych autorów.
Polecam! ❤️
January 31, 2025
On retrouve dans ce livre, la belle écriture d'Éric Emmanuel Schmitt sur ses thèmes de prédilections: le sens de la vie, l'amour, la maladie, la religion. Quelques passages sublimes. Un bon moment de lecture.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 19, 2019
Le Visiteur: 4/5 étoiles
February 29, 2020
L'école du diable extraordinaire nouvelle
July 31, 2020
De belles pièces de théâtre d'une intelligence rare. Souvent impossibles a mettre en scène tellement la scénographie est élaborée. Un plaisir a lire
August 12, 2020
La Nuit de Valognes ****
Le Visiteur *****
Le Bâillon ****
L'École de diable ***
Le Visiteur *****
Le Bâillon ****
L'École de diable ***
October 20, 2022
Strasznie podoba mi wybór rodzaju literackiego :). Najlepszy "Knebel". Pozostałe dramaty/komedie niestety nie zachwyciły mnie, ale czułam duży potęcjał. Wręcz widziałam spektakl oczami wyobraźni...
September 15, 2023
Bien divertissantes ces quatre pièces de théâtres! J’ai particulierement aimé « le visiteur » qui présente de nombreux rebondissements!
December 17, 2024
Agréablement surprise pour un truc de cours
August 18, 2020
"Липсата на апетит, това е може би най-лошата от злините. Да се родиш преситен, да получиш хапката си преди да си поискал, да харчиш пари преди да си спечелил... Всичко това не помага много да си борбен. За нас, дето сме тръгнали от нищо, светът става по-апетитен, защото е пълен с неща, които ние нямаме. Животът е хубав, защото е малко над нашите възможности и средства"
"Повече време си прекарал да си почиваш от проявите си на гений, отколкото да се проявяваш като такъв"
"Смелостта! Смелостта да се ангажираш, да се довериш. Смелостта да не си мъж от сънищата, а действителен мъж. Знаете ли какво представлява интимността? Нищо друго освен усещането за собствените си предели. Трябва да забулиш в траур потентността и да покажеш този никакъв мъж, без да свеждаш поглед. Вие винаги сте избягвал интимността, за да не се сблъскате със собствените си предели"
"Повече време си прекарал да си почиваш от проявите си на гений, отколкото да се проявяваш като такъв"
"Смелостта! Смелостта да се ангажираш, да се довериш. Смелостта да не си мъж от сънищата, а действителен мъж. Знаете ли какво представлява интимността? Нищо друго освен усещането за собствените си предели. Трябва да забулиш в траур потентността и да покажеш този никакъв мъж, без да свеждаш поглед. Вие винаги сте избягвал интимността, за да не се сблъскате със собствените си предели"
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 23, 2021
Tom "Intrygantek" zawiera dwie osobne, nie powiązane ze sobą opowieści, napisane w formie sztuki teatralnej. Pierwsza sztuka nosi tytuł "Noc w Valognes". Poznajemy tu między innymi Księżną De Vaubricourt, porzuconą przez Don Juana, która teraz, aby się odegrać organizuje proces dla byłego kochanka. W tym celu umawia też inne jego "ofiary". Sztuka ta, jest moim zdaniem dość naiwna. Odbieram ją jako przeciętną.
Druga sztuka, o tytule "Gość" opowiada o wizycie pewnej osoby w domu Zygmunta Freuda. Kim jest ów tajemniczy przybysz? Czytelnik zadaje sobie to pytanie niemal do samego końca sztuki. Sztuki, o mocnym przekazie, zmuszającej do egzystencjalnych rozważań. Według mnie jest ona najlepsza z całego zbioru.
Następnie mamy krótki monolog "Knebel" oraz niedługą sztukę "Szatańska filozofia". Oba tytuły nie najgorsze ale bez szału.
Podsumowując, gdyby nie pierwsza sztuka, która swoją naiwnością, infantylizmem może irytować już na starcie, to byłby to całkiem dobry zbiór sztuk teatralnych o zabarwieniu egzystencjalnym - bo właśnie ten temat wysuwa się na pierwszy plan w trzech kolejnych tytułach.
Pierwsza sztuka nieco psuje resztę. Warto było jednak nie rezygnować z dalszej lektury, chociażby dla rozważań na temat wiary, życia, przemijania w sztuce "Gość".
Opinia opublikowana na moim blogu:
https://literackiepodrozebooki.blogsp...
Druga sztuka, o tytule "Gość" opowiada o wizycie pewnej osoby w domu Zygmunta Freuda. Kim jest ów tajemniczy przybysz? Czytelnik zadaje sobie to pytanie niemal do samego końca sztuki. Sztuki, o mocnym przekazie, zmuszającej do egzystencjalnych rozważań. Według mnie jest ona najlepsza z całego zbioru.
Następnie mamy krótki monolog "Knebel" oraz niedługą sztukę "Szatańska filozofia". Oba tytuły nie najgorsze ale bez szału.
Podsumowując, gdyby nie pierwsza sztuka, która swoją naiwnością, infantylizmem może irytować już na starcie, to byłby to całkiem dobry zbiór sztuk teatralnych o zabarwieniu egzystencjalnym - bo właśnie ten temat wysuwa się na pierwszy plan w trzech kolejnych tytułach.
Pierwsza sztuka nieco psuje resztę. Warto było jednak nie rezygnować z dalszej lektury, chociażby dla rozważań na temat wiary, życia, przemijania w sztuce "Gość".
Opinia opublikowana na moim blogu:
https://literackiepodrozebooki.blogsp...
Displaying 1 - 30 of 30 reviews