Hongaarse Dansen vertelt het schitterende verhaal van Karina, een vrouw van 36 wiens voorouders Hongaarse zigeuners waren. Karina is net als haar moeder en oma musicus. De viool is haar leven, maar door haar leven met Julian is haar carrière als violiste op de achtergrond geraakt en werkt ze alleen nog als viooldocente.
Karina weet weinig van haar voorouders. Haar oma en haar ouders willen er maar zeer weinig over kwijt en proberen antwoorden te omzeilen als ze ergens naar vraagt.
Als haar beste vriendin Lindy omkomt tijdens een metro-ongeluk gaat Karina nadenken over haar leven. In diezelfde periode heeft ze een toevallige ontmoeting met Rohan. Ook hij is violiste en lijkt haar beter te begrijpen dan Julian die uit een ander milieu komt en buiten het luisteren naar klassieke muziek zelf niks met muziek heeft. Rohan helpt haar bij haar zoektocht naar haar voorouders. Langzaamaan komt Karina steeds meer te weten over haar familie. De zoektocht met Rohan samen levert echter ook de nodige emotionele spanningen mee en langzaam ontstaat er een liefde tussen Karina en Rohan. Deze liefde zorgt er onder andere voor dat ze zich realiseert dat ze niet zonder muziek kan, niet zonder zelf uitvoerend violiste te zijn.
In dit boek worden meerdere thema’s aangesneden. Het hoofdthema is voor mij de zoektocht naar de familiegeschiedenis van Karina. Elk hoofdstuk bevat talloze geschiedenisfeiten op een mooie manier weergegeven. Jessica Duchen neemt je mee in de wereld van Mimi (de oma van Karina) als kind van zigeunerouders. In tijden van oorlog wanneer Mimi volwassen is en twee kinderen heeft en in Hongarije verblijft in die periode. Maar ook krijg je als lezer een kijkje in de huidige situatie en hoe men nu tegen zigeuners aankijkt in zowel Hongarije als in Londen.
Het boek is mooi geschreven, Duchen neemt je vanaf bladzijde één mee in het verhaal en het boek is moeilijk weg te leggen. Het boek wordt vooral beschreven vanuit Karina, maar niet vanuit het ik-perspectief wat denk ik een goede keuze is van Duchen. Je kan je als lezer verplaatsen in Karina en leeft met haar mee. Daarnaast zijn de overgangen naar het verleden waarin Mimi centraal staat een logisch geheel.
Het boek is ontroerend, spannend, met veel emotionele lading maar tevens ook met humor en luchtigheid. Je leert veel over dit deel van de geschiedenis, de geschiedenis van Hongarije. Duchen vertelt dit echter niet op een dramatiserende wijze. Het is een kijkje vanuit het perspectief van de hoofdpersonen.
Een onderliggend thema is het thema van jezelf leren kennen, jezelf ontwikkelen, zoeken naar wie je bent, wat je dromen zijn en wat je wil in het leven zowel privé als werk gerelateerd. Karina is in dit geval op zoek naar zichzelf. In haar zoektocht maakt ze keuzes waar ik als lezer niet altijd achter kan staan, maar ik begrijp haar keuzes wel. Het is makkelijk met Karina mee te leven als lezer.
Minder goed is Mimi als personage uitgewerkt. Van de ene kant jammer, omdat ik denk dat er in haar personage nog een hele grote lading kan zitten. Aan de andere kant misschien juist leuk, omdat het haar wat mysterieuzer maakt en je als lezer meer wil weten van wie ze is, welke beslissingen ze heeft genomen en waarom. Dit is dan weer gelijk aan de zoektocht die Karina houdt tijdens haar zoektocht naar het verleden van haar familie. Daarbij zo je dus kunnen denken dat Duchen eigenlijk het hele boek heeft beschreven vanuit Karina. Of zij is hoofdpersonage of je leest de informatie (wellicht wel iets uitgebreider en alsof je in die tijd ziet) van wat ze ontdekt heeft.
Hongaarse Dansen vond ik een adembenemend boek. Een boek om niet weg te kunnen leggen. Een boek wat je meeneemt naar de Hongaarse cultuur, maar tevens naar het leven als musicus. Het boek laat je nadenken over je eigen leven. Ben je wie je bent? Doe je wat je doen wil? En zo niet, wat wil je dan veranderen om wel je doel te bereiken?
Voor mij krijgt dit boek dan ook echt vijf dik verdiende sterren!