What do you think?
Rate this book
برگزیده اشعار لامارتین
The select passages of La Marthine's poetry, Alphonse Marie Louis de Lamartine
عنوان: برگزیده اشعار لامارتین؛ شاعر: لامارتین؛ مترجم: محمدعلی منوچهری؛ تهران، حوزه هنری، 1377؛ در 141 ص؛ شابک: 9644713745 ؛ موضوع: شعر شاعران فرانسوی قرن 19 م
عنوان: برگزیده اشعار لامارتین؛ شاعر: لامارتین؛ مترجم: محمدعلی منوچهری؛ تهران، حوزه هنری، 1377؛ در 141 ص؛ شابک: 9644713745 ؛ موضوع: شعر شاعران فرانسوی قرن 19 م
- GenresPoetry
141 pages
Published January 1, 1998
About the author
Alphonse de Lamartine
2,793 books143 followersFrench romantic poet Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine served briefly as minister of foreign affairs in 1848.
This instrumental writer and politician in the foundation of the second Republic and the continuation of the Tricolore as the flag of France.
Les Méditations Poétiques , a masterpiece in 1820, made his entrance into the field, and he awoke famous. He was made a knight of the Legion of Honour in 1825. He worked for the embassy in Italy from 1825 to 1828. In 1829, he was elected a member of the Académie française. He was elected a deputy in 1833. He in the course of making the journey in royal luxury to the countries lost his only daughter and immediately afterward in 1835 published the "Voyage en Orient", a brilliant and bold account. He then confined to prose.
He published volumes on the most varied subjects (history, criticism, personal confidences, literary conversations) especially during the Empire, when, having retired to private life as the prey of his creditors, he condemned to "literary hard-labor in order to exist and pay his debts". Lamartine ended his life in poverty, publishing monthly installments of the Cours familier de littérature for support. He died in Paris in 1869.
Frédéric Mistral published his long Mirèio; the following praise of Alphonse de Lamartine in the fortieth edition of his periodical Cours familier de littérature in part duly caused his fame, and he later won Nobel Prize. People most revere Mistral among writers in modern Occitan literature.
Charles-Julien Lioult de Chênedollé worked on similar innovations at the same time), and Paul Verlaine and the Symbolists acknowledged his important influence.
This instrumental writer and politician in the foundation of the second Republic and the continuation of the Tricolore as the flag of France.
Les Méditations Poétiques , a masterpiece in 1820, made his entrance into the field, and he awoke famous. He was made a knight of the Legion of Honour in 1825. He worked for the embassy in Italy from 1825 to 1828. In 1829, he was elected a member of the Académie française. He was elected a deputy in 1833. He in the course of making the journey in royal luxury to the countries lost his only daughter and immediately afterward in 1835 published the "Voyage en Orient", a brilliant and bold account. He then confined to prose.
He published volumes on the most varied subjects (history, criticism, personal confidences, literary conversations) especially during the Empire, when, having retired to private life as the prey of his creditors, he condemned to "literary hard-labor in order to exist and pay his debts". Lamartine ended his life in poverty, publishing monthly installments of the Cours familier de littérature for support. He died in Paris in 1869.
Frédéric Mistral published his long Mirèio; the following praise of Alphonse de Lamartine in the fortieth edition of his periodical Cours familier de littérature in part duly caused his fame, and he later won Nobel Prize. People most revere Mistral among writers in modern Occitan literature.
Charles-Julien Lioult de Chênedollé worked on similar innovations at the same time), and Paul Verlaine and the Symbolists acknowledged his important influence.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
January 16, 2018
...
ما که پیوسته، در سراشیب تار،
بدون بازگشت رانده میشویم،
هرگز نخواهیم توانست بر روی اقیانوس زمان
یک روز هم، لنگر بیندازیم
...
***
...
شصت سال عشق و معصومیت،
جذبه و کشش به سوی خدا
همه در قفس ابدیت نهاده و رها شده بود.
این بود دختری از کتاب قطور ابدیت،
برای چه؟ برای گوری در میان شن ها؟
برای آنکه این شیارهای میان تهی پر شود؟
برای آنکه علف آنها را بپوشاند؟
...
***
...
مگر ما در مرزهای آسمانی تو،
خطوط فاصله اندازی میبینیم؟
مگر این کنبد مینایی دیواری دارد؟
یا حد و مرزی در آن تعبیه شده است؟
واژه ملل چه باشکوه است!
اما برای بیدادگری ها!
مگر عشق و محبت، آنجا که گام ها متوقف می شوند،
پایان می یابد؟
بروید این پرچم ها را پاره کنید،
خودخواهی، کینه فقط یک وطن دارند،
و برادری هرگز ...
ما که پیوسته، در سراشیب تار،
بدون بازگشت رانده میشویم،
هرگز نخواهیم توانست بر روی اقیانوس زمان
یک روز هم، لنگر بیندازیم
...
***
...
شصت سال عشق و معصومیت،
جذبه و کشش به سوی خدا
همه در قفس ابدیت نهاده و رها شده بود.
این بود دختری از کتاب قطور ابدیت،
برای چه؟ برای گوری در میان شن ها؟
برای آنکه این شیارهای میان تهی پر شود؟
برای آنکه علف آنها را بپوشاند؟
...
***
...
مگر ما در مرزهای آسمانی تو،
خطوط فاصله اندازی میبینیم؟
مگر این کنبد مینایی دیواری دارد؟
یا حد و مرزی در آن تعبیه شده است؟
واژه ملل چه باشکوه است!
اما برای بیدادگری ها!
مگر عشق و محبت، آنجا که گام ها متوقف می شوند،
پایان می یابد؟
بروید این پرچم ها را پاره کنید،
خودخواهی، کینه فقط یک وطن دارند،
و برادری هرگز ...
April 20, 2018
اي زمان، بازدار این پرواز را! و شما، اي لحظه هاي سازگار،
باز دارید سير خود را!
تا بهره بريم از لذت شادي هاي گذرا
« از این زیباترین روزهامان!»...
چه بیهوده اما، مي طلبم لحظاتي،
زمان ز دستم ميرود و ميزند گریزي،
گويم به شب: چو مي روي، آهسته تر
اما فلق مي زداید شب را.
یكدیگر را پس بداريم دوست، بداريم دوست! وزین زمان گذرا،
بشتابیم تا بگيريم بهره اي
آدمي را نیست در جایي بندري، زمان را نیست در جایي
ساحلي؛
« او روان است و ما در گذريم! »...
ابدیت، نیستي، گذشته، ورطه هاي تاریك،
چه مي كنید با روزهایي كه مي بلعید؟
بگویید: این لحظات اوج سرمستي را به ما بازمي گردانید؟
همان هایي را كه از ما مي ربایید؟
اي دریاچه! صخره هاي گنگ! غارها! جنگل تيره!
كه زمان را با شما كاري نیست یا كه غير از جواني ارمغاني
نیست،
برگيرید از این شب، برگيرید، اي طبیعت زیبا!
لااقل خاطره اش را!
باشد كه در آرامشت، باشد كه در امواج خروشانت،
اي دریاچة ی زیبا، و در منظرة ی پشته هاي دلنوازت،
و در صنوبرهاي تيره ات، و در تخته سنگ هاي سركشت
كه واژگونند بر روي آبهایت!
باشد كه در باد صبا كه ميلرزاند و ميگذرد،
در هیاهوي كناره هایت از طنين كناره هایت،
در كوكب سیمين چهره اي كه تمامي پهنه ات را
از انوار كم سویش سفید كرده!
تا بادي كه شكوه مي كند، ني اي كه ناله ميكند،
تا ملايم عطر هواي خوشت،
تا هر آنچه مي شنويم، هر آنچه مي بینیم یا هر دمي كه فرو
مي بريم،
همه گویند:آن ها یكدگر دوست داشتند!
باز دارید سير خود را!
تا بهره بريم از لذت شادي هاي گذرا
« از این زیباترین روزهامان!»...
چه بیهوده اما، مي طلبم لحظاتي،
زمان ز دستم ميرود و ميزند گریزي،
گويم به شب: چو مي روي، آهسته تر
اما فلق مي زداید شب را.
یكدیگر را پس بداريم دوست، بداريم دوست! وزین زمان گذرا،
بشتابیم تا بگيريم بهره اي
آدمي را نیست در جایي بندري، زمان را نیست در جایي
ساحلي؛
« او روان است و ما در گذريم! »...
ابدیت، نیستي، گذشته، ورطه هاي تاریك،
چه مي كنید با روزهایي كه مي بلعید؟
بگویید: این لحظات اوج سرمستي را به ما بازمي گردانید؟
همان هایي را كه از ما مي ربایید؟
اي دریاچه! صخره هاي گنگ! غارها! جنگل تيره!
كه زمان را با شما كاري نیست یا كه غير از جواني ارمغاني
نیست،
برگيرید از این شب، برگيرید، اي طبیعت زیبا!
لااقل خاطره اش را!
باشد كه در آرامشت، باشد كه در امواج خروشانت،
اي دریاچة ی زیبا، و در منظرة ی پشته هاي دلنوازت،
و در صنوبرهاي تيره ات، و در تخته سنگ هاي سركشت
كه واژگونند بر روي آبهایت!
باشد كه در باد صبا كه ميلرزاند و ميگذرد،
در هیاهوي كناره هایت از طنين كناره هایت،
در كوكب سیمين چهره اي كه تمامي پهنه ات را
از انوار كم سویش سفید كرده!
تا بادي كه شكوه مي كند، ني اي كه ناله ميكند،
تا ملايم عطر هواي خوشت،
تا هر آنچه مي شنويم، هر آنچه مي بینیم یا هر دمي كه فرو
مي بريم،
همه گویند:آن ها یكدگر دوست داشتند!
September 7, 2023
از شعرها:
اى آفريننده اى كه بر دل هاى ما،
بيش از هوش و درك ما الهام مى بخشى،
اى كه به گِرد ما، شوق و شادى،
اشك و زارى مى افشانى،
هرچه تو خواهى آن مى شود...
اى آفريننده اى كه بر دل هاى ما،
بيش از هوش و درك ما الهام مى بخشى،
اى كه به گِرد ما، شوق و شادى،
اشك و زارى مى افشانى،
هرچه تو خواهى آن مى شود...
Displaying 1 - 3 of 3 reviews