Geen lichte kost! En dat in tijden van een Russisch-Oekraïens conflict!
Tot hoeveel wreedheid is een mens in staat?! Een probleem van alle tijden tot in de actuele. En altijd de functie van propaganda daarin, propaganda die groepen mensen tegen elkaar opzet (klaarblijkelijk schort het Sapiens aan lerend vermogen!).
Dit boek is in feite de geschiedenis van Centraal Europa, die van Polen, Oekraïne, Litouwen, Wit-Rusland, Silezië en met name over de levensomstandigheden van de joden in Polen vanaf 1887 tot een tiental jaren na WOII, want de gruwelijkheden hielden niet op bij het einde van die oorlog.
Het uitzonderlijke overlevingsverhaal van Mala Rivka Kizel is de rode draad in dit boek, gedetailleerd onderzocht door NRC journalist Pieter van Os. Dat verhaal op zich vind ik beslist opzienbarend, maar wat het onderzoek blootlegt nog veel meer:
Zo heeft het begrip “antisemitisme” voor mij een totaal nieuwe dimensie gekregen. Waar ik het vroeger vooral associeerde met Nazi-Duitsland, bleek dit te zijn verkankerd in vrijwel geheel Centraal Europa en vooral onder de Pools Rooms Katholieke bevolking. Je had Polen en je had Joden. Of: mensen en joden. Of: mensen en dieren. “Liever dier dan mens”. De regels van een gedicht dat Mala van buiten kende. In dialectloos Pools. Zoals vele gedichten. En dat was onder meer haar redding, als enig overlevende uit een Joods chassidisch gezin met negen kinderen. De pogroms, de honderdduizenden die vluchtten, werden vermoord, verjaagd, gedeporteerd of etnisch gezuiverd door afwisselend nazi’s, Russen of Polen. Uit veel blijken de lage geletterdheid, de armoede, angst, de hebzucht, de afgezonderdheid van de landelijke bevolking als de belangrijkste oorzaken, waarbij ‘de meest moordzuchtige primitieve drijfveren van de mens' tot ontwikkeling konden komen .
De 'goede' Polen, zij die joden hielpen of verborgen moesten dat meestal ook met de dood bekopen. Aan de andere kant had men in het grensgebied van het huidige Oekraïne en Polen (omgeving tussen Lviv/ Zamosc: Karpy) in het geheel geen nationalistische sentimenten of jodenhaat, daarvoor heeft men kennis nodig en daarvoor was de bevolking te ongeletterd: men was ‘van hier’.
Operatie Barbarossa, het werk van de Einsatzgruppen en de concentratiekampen in dit deel van de wereld waren mij bekend. Wat mij niet bekend was, waren de enorme spanningen tussen bevolkingsgroepen vóórdat er sprake was van overheersing door Nazi-Duitsland of door de Russen. Met name in Polen was de jodenhaat enorm. Men ging als een beest te keer (knuppels, hooivorken) op betrekkelijk grote schaal, moorden om eigen gewin, want Joden hadden goud, in werkelijkheid behoorden zij tot de armste bevolkingsgroepen. Zelfs de joden onderling, chassidiem en mitnagdiem hadden soms laaiende ruzies over interpretatie van geloofszaken. En voor de nazi’s waren Polen net als joden Untermenschen (ook antisemitische!), alle vertegenwoordigers van de Poolse intelligentsia moesten worden uitgeroeid.
Het is eigenlijk ongelooflijk hoe weinig nog van die geschiedenis getuigt, van b.v. de Wolynië-slachtingen (pag. 95) van Polen door Oekraïnse vrijheidsstrijders, terwijl weer later zowel de sovjetrepubliek Oekraïne als de Volksrepubliek Polen van Stalin en de nieuwe Poolse machthebbers moesten worden gezuiverd.
De Nazi’s geloofden heilig in hun eigen gelijk, Hitler was hun God (pag.171), gevoed door jarenlange brainwashing, gelijk aan wat thans in Oekraïne gebeurt. Het verhaal van het 101ste bataljon Ordnungspolizei [Orpo’s] (pag 176 e.v.) die meer dan 38.000 ongewapende Joodse Polen afschoten en nog eens 45.000 van hen afvoerden naar de Duitse vernietigingskampen: geen Befehl ist Befehl, want niet gedwongen! Dus: iedereen kán massamoordenaar worden, maar niet iedereen wordt het en deze visie staat dan weer haaks op de stelling van onder meer Hannah Arendt die uitging van het imago van de apolitieke professional, zoals Eichmann.
En na de oorlog, de verdrijving van Duitsers in duizelingwekkende aantallen doden en vermisten (schattingen tot 2,5 miljoen!) door Polen, Tsjechen, Hongaren, Sovjets, Roemenen, in totaal werden uit het nieuwe Polen 7 miljoen Duitsers verjaagd. Sadisme, verlangen naar wraak leidden tot walgelijke wreedheden (pag. 268 e.v.). Volgens de New York Times was de verdrijving van Duitsers uit Centraal Europa, “de meest onmenselijke beslissing, ooit genomen door regeringen die zich juist inzetten voor de verdediging van mensenrechten”.
Het boek lijkt me journalistiek gedegen, maar verdwaalt wat in de details en leest daarom niet gemakkelijk weg: je wordt bedolven onder feiten en feitjes als in voetnoten hetgeen de leesbaarheid niet ten goede komt. Had nogal eens een “kom-to-the-point” verzuchting als van Os weer eens afdwaalde in naar mijn idee wat minder relevante zaken, zoals b.v. bloedsmaad (pag.282). Aan de andere kant verklaart van Os veel wat niet alleen mij volstrekt onbekend was.