Dans un Mois dans un An

by Françoise Sagan

Paru en 1957

Chez les Maligrasse, éditeurs parisiens, on joue, on s’ennuie, on ment, on souffre. Et quand ils auront cessé d’aimer et qu’ils seront à nouveau seuls, ils repartiront à la chasse au bonheur.

Genres: Fiction, France, Classics, French Literature, Romance, 20th Century, Roman

192 pages, Paperback

First published January 1, 1957

About the author

Born Françoise Quoirez, Sagan grew up in a French Catholic, bourgeois family. She was an independent thinker and avid reader as a young girl, and upon failing her examinations for continuing at the Sorbonne, she became a writer.

She went to her family's home in the south of France and wrote her first novel, Bonjour Tristesse, at age 18. She submitted it to Editions Juillard in January 1954 and it was published that March. Later that year, She won the Prix des Critiques for Bonjour Tristesse.

She chose "Sagan" as her pen name because she liked the sound of it and also liked the reference to the Prince and Princesse de Sagan, 19th century Parisians, who are said to be the basis of some of Marcel Proust's characters.

She was known for her love of drinking, gambling, and fast driving. Her habit of driving fast was moderated after a serious car accident in 1957 involving her Aston Martin while she was living in Milly, France.

Sagan was twice married and divorced, and subsequently maintained several long-term lesbian relationships. First married in 1958 to Guy Schoeller, a publisher, they divorced in 1960, and she was then married to Robert James Westhoff, an American ceramicist and sculptor, from 1962 to 63. She had one son, Denis, from her second marriage.

She won the Prix de Monaco in 1984 in recognition of all of her work.

Reviews

[Peiman E iran · Rating 3 out of 5]

دوستانِ گرانقدر، در این رمان، «فرانسواز ساگان» به هر کدام از شخصیتهایِ جنسِ زن در داستان یک ایرادی چسبانده است... و عجیب است که خودش یک زن است!!! زنهایِ داستان، یا ساده لوح هستند، یا باری به هر جهت، یا عاشق پیشه، یا ضعیف و یا فریبکار و فزون خواه و جاه پرست ... داستان پُر از شخصیتهایی است که هریک دلباختۀ کسی دیگر است و برخی به فکر خویش هستند و برخی دور از خویشتن و درکل، گویا در بینِ این زنان، نباید شخصی متعادل وجود داشته باشد
---------------------------------------------
برنارد یکی از شخصیتهایِ اصلیِ داستان، نویسنده ایست که مدتهاست داستانِ خوبی ننوشته است.. همسری ساده به نام «نیکول» دارد که این زن برایِ برنارد تکراری و خسته کننده شده است.. او در شب نشینی هایِ دوستانه، دلباختۀ زنی به نام «ژوزی» شده، در صورتیکه تنها یک شب پیشِ ژوزی خوابیده است... ژوزی دور از خانواده زندگی میکند و پدری پولدار دارد که خرجِ خوشگذرانی هایِ او را با پرداختِ چکهایِ ماهانه میپردازد... ژوزی در حالِ حاضر با جوانی به نامِ «ژاک» واردِ رابطه شده و شب و روزش را با او میگذراند.. ولی برنارد از این موضوع بی خبر است
شخصیت های دیگر داستان، زنی به نام «فنی مالیگراسه» و همسرش «آلاین مالیگراسه» بوده که هر دو پا به سن گذاشته هستند و با شور و شوق، هر هفته دوشنبه شبها، در منزلشان شب نشینی گذاشته و دوستانِ خود را دعوت میکنند... فنی برای آلاین پیر و کسالت آور شده و حتی دیدنِ چروکِ پوستِ زیر گلویِ فنی و شانه های پیر و شُل شده اش نیز برایِ او آزار دهنده است.. ولی آلاین مجبور است نمایش بازی کند که او را دوست دارد.. آلاین همکارِ برنارد است و او نیز در شب نشینی هایِ دوشنبه، دلباختۀ بازیگرِ تئاتری به نام «بئاتریس» شده و بئاتریس از این موضوع بی خبر است.. بئاتریس مدتها پیش، با برنارد رابطه ای عاشقانه داشته اند و حال رابطۀ آن دو یک رابطۀ دوستانه و معمولیست
در یکی از این دوشنبه شبها، برنارد تصمیم میگیرد تا برایِ نخستین بار نیکولِ بیچاره و ساده را با خود به جمعِ دوستانش ببرد.. این جمع یک عضوِ جدید غیر از نیکول دارد، و آن پسر عمویِ آلاین است که «ادوارد» نام دارد... ادوارد در یک نگاه عاشقِ بئاتریس میشود و بئاتریس با خود حس میکند که یک بزغالۀ جوان و کم سن و سالی گیر آورده که میتواند او را به آغلش برده و شیرۀ جوانی او را بمکد... البته رابطۀ ادوارد و بئاتریس، آلاین را غمگین ساخته و حاضر است هرکاری کند که بئاتریس متعلق به کسی نباشد
برنارد زمانی که از رابطۀ ژاک و ژوزی آگاه میشود، از ناراحتی و حسادت، همسرش نیکول و شهرِ پاریس را ترک کرده و به شهر یواتیه سفر میکند... نیکول در این سالها دوبار سقطِ جنین داشته و دکتر به آنها اخطار داده که حاملگی دوباره برایِ نیکول ممکن است به مرگ بی انجامد.. ولی نیکول اینبار برای سومین بار حامله شده است .. تنهایی او را بیمار و افسرده تر از پیش ساخته... پس از دو ماه ژوزی به دیدارِ نیکول میرود و این وضعیتِ نیکول و حالِ بیمارِ وی، ژوزی را وادار میکند تا به دیدارِ برنارد رفته و هرطور شده او را نزدِ نیکول برگرداند
از سویِ دیگر، «آندره جولیت» پنجاه ساله، کارگردانِ تئاترهایی که بئاتریس در آن نقش بازی میکند، به خیالش با ازدواج با بئاتریس سبب میشود تا استعدادِ این زن در بازیگری شکوفا شود.. بنابراین تصمیم میگیرد تا پیشنهادِ ازدواج به او بدهد
خلاصه عزیزانم، عشق و دلباختگی ها و هوس ها، در این داستان مُدام در چرخش میباشد... بهتر است خودتان این داستان را خوانده و از سرانجامِ آن آگاه شوید
در زیر به انتخاب جملاتی از این کتاب را برایتان مینویسم
******************
زنانِ معمولی و مذهبی، فکر میکنند برایِ نگه داشتنِ مردی در کنارِ خودشان، کافیست از او بچه دار شوند و او را در وضعیتی ناممکن قرار دهند.. این نوع زنان، چقدر میتوانند بدبخت باشند
******************
خود دار بودن و پرهیز، باعثِ میل و رغبتِ آدم به چیزها میشود
******************
وقتی که رویایِ اتفاق افتادنِ چیزی شگفت انگیز را در سر داری، هر خوشی و لذتی کمتر از آن، هرچقدر هم که دستیابی به آن سهل تر باشد، به چشمت نمی آید
----------------------------------------------
امیدوارم این ریویو، در جهتِ آشنایی با این کتاب، کافی و مفید بوده باشه
«پیروز باشید و ایرانی»

[Paul · Rating 3 out of 5]

3.5 stars
This is Francoise Sagan’s third novel. It is brief and focuses on the lives of a group of Parisians. It is well written and stylish and has a certain insightfulness about it; even if at times it seems a little slight and self-indulgent. It follows a group of people, mostly young (some married, some not) over about a year. They fall in and out of love with each other, betray each other and lie to each other. The rule of thumb is that if you fall in love with someone, they will inevitably fall in love with someone else; if you are a married woman your spouse will also love someone else and be miserable because they don’t return his feelings.
There is a general pointlessness to it all, but Sagan does capture a time and place with some effective and stylish writing;
“They sat on a bench in the rain, which never ceased. They were dead tired. She told him she did not love him and he replied that it did not matter, and the poverty of their words brought tears to their eyes.”
There is an emptiness, superficiality and pointlessness at the heart of it all which even the characters recognize;
“The damp cigarette that Bernard tried unsuccessfully to light was symbolic of their lives, for they would never know real happiness and were aware of it, but they also felt that it was not at all important.”
There was also a worrying assumption that any attractive young female was the property (not sure if that is precisely the correct word) of any middle-aged and sophisticated male who took a fancy to her. There is certainly a variety of characters, many of them are amoral, but you have the tortured artist types, those arrived from the provinces who are intensely naïve and predators of both sexes.
I don’t think I’m selling this very well, but it is an interesting period piece and has a certain style and polish and can easily be read in one sitting.

[Ali Np · Rating 4 out of 5]

از زندگی سردرنمی‌آورم! و یا از تقدیر! اینکه چه معنایی دارد. اصلاً معنایی دارد یا نه؟ به حتم نمی‌توان آن را در کلمات خلاصه کرد. و یا معنای آن را در فرهنگ لغت جستجو کرد.

از مسیرهای زندگی‌هامان که با آدم‌هایی گره می‌خورد. و تو آن گره را گره‌ای کور می‌دانی و خوشحالی که هیچ‌وقت باز نمی‌شود و او قرار است همیشه در زندگی‌ات باشد. اما نه. نیست. رفته. گره باز شده. یا می‌توان گفت بُریده شده! من گره را بُریدم یا او؟ من از او بُریدم یا او؟! نمی‌دانم. به این سادگی‌ها هم نیست.

همه‌مان بی‌سایگانیم. همه‌مان روزی به کسی زخمی زدیم و از کسانی هم زخم‌هایی داریم. آن شب فکر نمی‌کردم جای بوسه هم می‌تواند بعدها به زخمی بدل شود.
و این مسیر ادامه دارد. تا کجا؟ نمی‌دانم. به آرامش می‌رسیم؟ نمی‌دانم. به عشق دست می‌یابیم؟ نمی‌دانم. اصلاً عشق چیست؟ نمی‌دانم! (سیگاری گیراند)

اولین‌بار عکسی از فرانسواز ساگان در پینترست دیدم و فکر کردم بازیگر و یا مدل است. درباره‌اش خواندم. درباره‌ی زندگی پُرفراز و نشیبی که داشته. بلاخره زمان آن رسید که اولین اثر از او را بخوانم و عجیب لذت‌بخش بود. بریم برای خواندن آثار بعدی…

[Steven Godin · Rating 2 out of 5]

Not close to her best. It's a pretty lazy effort to be honest. Maybe she was rushing or distracted by other things. Like a) - wanting to go race her car, or b) - licking her lips at the thought of her next champagne cocktail. It's all really plain and uninteresting when it comes to love & relationships, with one dimensional characters that felt wooden; unlike the life of their writer. If I was a young female Parisian romantic obsessed with affairs, and one who wouldn't know good literature if it bit them on the derrière, then it might have found a way into my heart. I like this cover more than the novel itself.

[Suad Alhalwachi · Rating 2 out of 5]

كتاب سخيف في الحقيقة عن مجموعة من الاشخاص يربطهم المسرح وتنشأ بينهم علاقات غريبة نوعا ما حتى مع المتزوجين منهم لم استطع حتى التفرقة بين كل شخص منهم. فقط عجبتني فكرة ان يذهب الشخص الى مكان ما ليعتزل عن الاخرين ويشرع في كتابة كتابه.

القصة تقع في باريس

الترجمة سيئة جداً وكأن المترجم لا يعرف العربية او أنها مترجمة من سيد قوقل نفسه (جربت ان اضع بعض الجمل الفرنسية في قوقل وقد ترجمها بشكل جيد، لذا لا بد ان اسحب كلامي لان حتى ترجمة قوقل افضل من ترجمة هذا الكتاب )

اقتباس

إنّها امرأة يتحوّل المرء أمامها إلى فضيحة!


Second reading October 3023:

A story in Paris, with a group of friends and/or acqaintences, mainly an actress (Beatrice), a writer (Bernard), a producer, wives etc. the Maligrasses Fanny and Alain) entertain this small group young actors and writers. The novelist who is married but falls in love with a rich girl (Jusee), his wife Nicole is suffering from various miscarriages, the last one was when he was on a writing conquest. there is also Edouard Maligrass the nephew of Alain, and bernard (the medical student). last but not least the producer Andre Jolyet (some think that he is gay).

The novel spans one year and the lives of the group intertwine and gets mixed up in such a way that we cannot tell who is who and what each person means to the other.

the writer is clever though, she got me intrigued the whole time. I did read the arabic translation earlier but didn’t think much of it, (I should have read the french version instead, that probably would have made more sense to me).

the book is written in 1957, which means the loneliness, the senselessness of the book is very much in place. in the arabic version, this was not evident at all, but in the English version, the whole lost-souls feeling is because of the void that the world had in those few years after the war.

excerpts:
“There is a phrase which describes that sort of man” thought Josee: “I am the truth and th life”

“Of course she’s guessed everything,” he thought wearily. “it is not this flabby shoulder that I need, but Beatrice’s firm, rounded one; that I want to see, not these intelligent eyes”

“Happiness is a sentiment that is more misunderstood than any other”

The thought of unhappiness and hopeless passion frightened her and went away feeling bewildered by life’s complexity.

`and suddenly he realized that this was his wife, his property, she belonged to him, she thought only of him, and had nearly died. she was his possession, and he had nearly lost her.

[Paria · Rating 3 out of 5]

داستان زندگی عاطفی چند خانواده ی روشن فکر و هنرمند در پاریس. زندگی هایی که به پوچی رسیدن، روابط خانوادگی و عاطفی ناموفق، عشق های یک طرفه و ...

بطور کلی من خوشم اومد.

[Mob · Rating 3 out of 5]

امتیاز:3/5⭐
روایت آدمایی از دل پاریس
روایتی از شروع نقطه‌ی تغییر هرکدوم از شخصیت‌ها
شخصیت‌هایی که هیچ معنایی تو زندگی خودشون نمی‌بینن
داستان کوتاه محسوب می‌شه با 150 صفحه ولی خب
منظورشو به من رسوند
اینکه مهم نیست چیکار می‌کنی در نهایت نمی‌دونی چه هدفی داری و به هر موفقیتی که برسی بازم روحت تشنه‌اس و خلا درونیت پر نمی‌شه و تو تلاش می‌کنی با هرچیزی که دم دستته اون خلا رو پر کنی
عشق و علاقه به کسایی که خودشون کسای دیگه‌ای رو دوست دارن با آگاهی از اینکه تو در نهایت اون عشق رو پشت سر می‌ذاری
زنایی که شوهرشون بهشون خیانت می‌کرد و چون هیچ امیدی نداشتن و کاری نداشتن که انجام بدن بدون شوهر پس هیچ حرکتی نمی‌زنن
شخصیت‌هایی که تهی بودن ازشون می‌بارید...
ترجمه رو دوست نداشتم.
خلاصه که
بخونیدش

[Margarita Garova · Rating 3 out of 5]

Твърде френска за моя вкус

[Sarah · Rating 3 out of 5]

امتیاز: ۳.۵

جلوه‌ای که همیشه از پاریس دیدیم، یه شهر پر از احساس و هنر بوده. شهری با خیابون‌های بارونی که آدم‌های روشن‌فکر رو در خودش جا داده. شهری که همیشه میزبان یک جشن بیکران بوده.
اما تو این کتاب، ما یک لایه عقب‌تر می‌ریم. تو این کتاب بوی فاضلاب‌های زیرزمینی شهر پاریس به مشام می‌رسه.
یک لایه عقب‌تر می‌ریم و و می‌رسیم به پشت‌صحنه‌ی نمایش این انسان‌های روشن‌فکر. انسان‌هایی که تربیت‌شده‌ی جنگند، یا تربیت‌شدگان تربیت‌شده‌های جنگ! تو این کتاب هیچ‌کجا به طور مستقیم به جنگ اشاره نمی‌شه، اما سایه‌ی شوم جنگ رو می‌شه حس کرد. مگه ممکنه یک جامعه، درد مشترکی رو از سر بگذرونه و باز هم برگرده به روز اول، بدون هیچ تغییری؟!
در شخصیت تک‌به‌تک این آدم‌ها پوچی مشهوده.
کرختی و بی‌ثباتی... آدم‌هایی که عشق رو به نیاز‌های جسمانی و جنسی تقلیل دادن، به هنر و ادبیات چنگ زدن تا نابود نشن، و تمام تلاششون رو می‌کنن که با مهمونی‌ها و دورهمی‌های متعدد از مرگ و زوال فرار کنن.
آدم‌هایی که به عمق نمی‌رن و خودشون رو وسیله تصور می‌کنن.

و اما دیالوگ بسیار تامل‌برانگیز انتهای کتاب:
"+درتمام این مدت ما چه می‌کرده‌ایم؟ معنی تمام این کارها چه بوده؟
_نباید این‌طور فکر کنیم، وگرنه دیوانه خواهیم شد..."

فکر می‌کنم دیوانگی می‌ارزه به فکر کردن...!

[Yasmin M. · Rating 5 out of 5]

I know many people don’t enjoy Sagan, or this particular book. They are mostly like “so what? What is to be gained by this?” The question has no answer. This is not an anecdote written to teach you something, it’s an artistic attempt to capture life. A capsule of a year of these people’s lives. And I think it was very well-portrayed. The little details of Paris and the french culture, the dialogues and the musics, cafes, wines and theatre, all help paint a picture that you would only find in great movies. I love Sagan and I intend to read everything she has written, mostly because of this style. Simple and honest, detailed yet short.

[Taghreed Jamal El Deen · Rating 1 out of 5]

رواية عادية وترجمة بائسة.

[Franziska Nyffenegger · Rating 2 out of 5]

(aus dem Nachlass des Vaters)

Ich habe das, glaube ich, schon einmal bei einem Buch aus dieser Reihe geschrieben: Es gibt Gründe, weshalb Bücher verschwinden. Sie neu aufzulegen, schön gestaltet, im Schuber vereint, teuer verkauft an Senioren aus dem Bildungsbürgertum, die nicht mehr viel tun können, ausser im Zeit-Verlag Dinge zu bestellen, ist, naja, offenbar ein gutes Geschäftsmodell (unfairer Kommentar, befinden sich in dem Schuber doch die sehr schönen "Stimmen des Abends" von Natalia Ginzburg und die ebenfalls lesenswerte "Farbe Lila" von Alice Walker). – Immerhin ist es dünn und schnell gelesen und wer weiss, vielleicht ist auch historisch interessant. Mir hat es vor allem beim Einschlafen geholfen.

[Hiba · Rating 2 out of 5]

Je ne sais pas quoi en penser, mais je sais sûrement que je n'ai pas aimé le roman. Ce n'était pas mauvais, mais pas bien non plus.
Voilà comment je vais le résumer: on a les Maligrasses: Alain et Fanny, nous avons Édouard, le neveux de Alain, puis Bernard, sa femme Nicole, on a aussi Josée et Jacques, et enfin Béatrice et Joylau.
Ce qui se passe dans le roman est le suivant: Bernard est marié mais il tombe amoureux de Josée qui est en relation avec Jacques, il y ait un rapport intime entre les deux (Bernard et Josée) mais ça ne dure pas longtemps, et Bernard finit par avoir des remords pour avoir trahi sa femme qui l'aime et lui est dévouée.
On a Édouard qui tombe amoureux de Béatrice, qui lui montre de l'affection en retour mais qui le laisse en fin de compte pour s'engager dans une relation avec Joylau, qui est bien riche et lui assure un future dans l'industrie de théâtre. Béatrice, étant jeune et vive, elle gagne aussi l'amour du vieux Alain, mais on sait jusque là que Béatrice ne sait que recevoir des sentiments et jamais en donner.
Voilà un résumé de ce qui se passe tout au long de ces cent soixante dix pages, que j'ai trouvé las et de nul intérêt.
Bien que je m'attendais à lire ce que le roman promettait de recherche d'amour, je n'ai trouvé que d'histoires de trahison et de déception.

[Saaye Tafreshi · Rating 4 out of 5]

عشق هاي يكطرفه هميشه پوچ و نااميد كننده هستند
داستان زيبايي بود از عشق و نابود شدن آدم ها در اين درياي وحشي!

[Nataša · Rating 3 out of 5]

Francusko društvo posle Drugog svetskog rata i jedna odabrana ekipa, odabrana da ilustruje brzinu (valjda) života i prevagu trenutne sreće nad trajnom. Nikome neću preporučivati, ali mi nije žao što sam pročitala.

[Ali Alkhuzai]

أول رواية في هذا العام لا أضع لها ولا نجمة لأنها بحق لم أكن لها الأعجاب لا في في البداية ولا النهاية قصة ممثلين مسرحيين مع الكاتب جلها خيانة وفساد وشرب وسكر لا تحتوي مبدأ وبدات صرفة في اللعب الجسدي والمتعة الجنسية والحب والصداقة ماهي الا طريق الوصول الى جسد تلك المرأة المشتهاه او بالعكس والمصلحة في النهاية هي الرابط العام.
اذا كانت هذه بعض العادات في الغرب في تلك الفترة فماحالهم الان .

[Yassmeen Altaif · Rating 1 out of 5]

علاقات متشربكة خلال سنة، كلهم على علاقات حب مع بعض.
للأمانة لم تصلني حتى بعد النهاية اي مغزى من كل تلك العلاقات المتشابكة مع بعضها، هل القصد هو الضياع او البحث عن الحب حتى يلقاه أو حتى معنى الحياة والوجود.

والترجمة كانت سيئة وخصوصًا في بداية الرواية.

[Rahaf Potrosh]

في شهر ، في سنة ، كيف نتعذب
إلهي ، يا لي هذه البحار التي تفصلني عنك
ليتكرر النهار ولينتهي النهار
دون أن يتمكن " تيسوس" أبدا من رؤية "بيرينيس"

Minus 5 🌟 🌟 🌟 🌟 🌟
مملة ، غبية ، سيئة لدرجة القبح ، مستفزة لدرجة عالية
صراحة لا أعرف لماذا اكملت قرائتها .. ربما لاني كنت أبحث عن القصة المفترض وجودها
اين هي ؟ قصة الحب التي من المفترض أن هذه الرواية كتبت على أساسها اي هي ؟
مين معجب بمن ، ومن يحب من ، ومن هجر من ؟؟؟


"نولد ونحن نصرخ ، ليس هذا اعتباطاً ، ما تبقى ليس سوى تخفيف من الصرخة ".

"التعاسة لا تعلّم شيئاً واليائسون قبيحون"

حرفيا .. كانت من أسوأ ما قرأت هذا العام

[Reza Abedini · Rating 3 out of 5]

فضا و آدم هاي داستان دقيقا همون فضايي بود كه ازش متنفرم (در دنياي واقعي) يعني افرادي كه مدام تظاهر به روشنفكري و فراغ انديشه مي كنند اما فقط يه تظاهر و اسم رو به دوش ميكشند
نوع روايت رو زياد دوست نداشتم و در بعضي از قسمتا كار از مثلث عشقي به مربع و شش ضلعي هم مي رسيد ،
تنها چيزي كه باعث شد سه ستاره بدم اين بود كه تصويري كه از اين آدم ها مطرح شده بود به نظرم تصوير درست و واقعي اي بود (هرچند اصلا دوست داشتني نبود)
همونقدر كه تصوير زنانه در اين جماعت متزلزل بود تصوير مردانه هم به همين شكل بود

و چقد حس عجيبي بود وجود دوتا شخصيت مثل "ادوارد" و "نيكول" بين اون آدمها يه جورايي حس يه غريبه و احمق اسطوره اي رو توي جمع روشنفكرا داشتن

[Somaya ab · Rating 3 out of 5]

#يوميات_القراءة

" كان لابد والعثور على خاتمة او معنى للشتاء الذي مضى. اكتشف كل منهم تلك الحرية، تلك الوحدة التي يمنحها اقتراب العطلة. كل منهم كان يتساءل مع من وكيف سيكون عليه ان يواجهها "
ص ٨١

لا أدري ان كانت الترجمة بذلك السوء الذي احسسته او ان مرضي هو السبب! حتما هو السبب.
هي صفحات لم تتجاوز المئة جاهدت لاتمامها عكس ما ألفته مؤخرا، اذ مع كل فصل كنت احث نفسي و أمينها بأن الامر يستحق ( وكان كذلك) كيف لا و ذاكرتي لا زالت تحت ثمالة لقائي الاول بالكتابة #فرنسوا_ساغان مع اصدارها المشهور : « bonjour tristesse ».

جلست واحدة كافية لانهاء ما خطته أناملها، هذا طبعا ان امتلكت رغبة جامحة في معرفة مصائر الشخصيات ذات العلاقات المتشابكة والمنغمسة في الجو الباريسي : جاك الشاب المتيم بجوزي، و برنارد المفتون بها ، المتزوج بنيكول التي طالها الاهمال ، وحتادوارد المغرم بالممثلة الجميلة بياتريس، لكنه ليس وحده عمه ايضا.
" تبادلا قبلات عاشقين، لأنهما كانا مثالين عن الحياة المدبّرة بشكل ردئ"
ص٧٧

تبا؛ اي متاهة هي!!؟

#اقتباسات

"الرجال دائما هم من يكلمون النساء ليلا. وهم ايضا من يغلقون الخط. "
ص٨

"لم يعد قادرا. الكتابة تهينه. ما يكتبه يهينه. وهو يقرأ صفحاته الأخيرة اجتاحه شعور لا يحتمل بالمجانية. لم تكن تحتوي على شيء مما اراد قوله."
"الآن بعد مضي ثلاث سنوات يبدو له هذا مرعبا. لم يعد يشعر بميل ناحيتها. ما يحبه يختبئ في ذاكرته بكل بساطة، انها صورته ايام حبهما...
ص١٣

"أن تكتب هو أن يكون في حوزتك قلم وورقة وظل فكرة تنطلق منها"
ص١٤

"لا شيء يليق بالنساء أفضل من نوبة طموح. الحب يثخنهن "
ص١٨

"حين نحلم بشيء ما على انه فرصة عطية متوهجة، لا ننتبه إلى الوسائل الصغيرة رغم انها الأقدر على تحقيقه"
ص٣٤

" يا لها من امراة توراتية وعادية. تعتقد ان مجيء الطفل سيجعلها تقيّد رجلا وتضعه في موقف مريع"
ص٤٦

" يوما ما بلا شك ستخطئ مثله، ومثله ستتسلى بالسعادة التي يمنحها الحبيب الخطأ"
" ستهبه يومين من حياتها. يومين سعيدين. بلا شك سيكلفها ذلك غاليا، هو أيضاً"
ص٥٢

" نولد ونحن نصرخ ، ليس هذا اعتباطا، ما تبقى ليس سوى تخفيف من الصرخة"
" حين كان يحدثها عن الحب كانت هي تحدثه عن محدودية الحب"
ص٦٨

" ستعرف يا سيدي . بالنسبة إلى امرأة ، الأوان هو الأوان عادة. بعد الموعد هو احيانا الموعد. لكن قبل حلول الموعد فليس هذا أوان الموعد"
ص٧١

"يوما ما لن تطلب تحبينه، قال بهدوء، و يوما ما لن أظل احبك بدوري. و سنكون وحيدين من جديد ومن جديد ستكون هناك سنة اخرى لتمضي..."
ص٩١

ب.س: لا أفضل من مريض صاحب رواية بعدما ظن انها قد تخفف عنه، وفعلت!

[Reema · Rating 4 out of 5]

لطالما بدت لي فكرة القراءة العشوائية مُثيرة. غالباً اقرأ عناوين قريبة من تلك التي اقرأها دائماً، او عناوين سمعت عنها من احد الاصدقاء. انا اتجول في جرير في انتظار طويل اخذت انظر للعناوين الممتدة حولي، عن يميني و عن شمالي. وقع نظري على ( هذا الجانب من الجنة ) و الترجمة الحديثة لرائعه شيكسبير ( ماكبث ) بالاضافه الى ( السندباد الاعمى ) و ( حجر دافىء ) لكلٍ من بثينة و رضوى. في الرف الاخير ، تحديداً الملتصق بالارض، لمحت ( في شهر، في سنة ) أخذته بين يدي و قرأت المُلخص، شدني السطريين الاخيرين ( كان في نيته أن يقول لها : "أحتاج اليك" سيكونض ذلك صحيحاً و لن يغيّر شيئاً. حين كان يحدثها عن الحبّ كانت هي تحدثه عن محدوديّة الحب. )
هكذا تعرفت على فرنسوار ساغان مُصادفةً، شعرت بأنها ستعجبني و بدأت القراءة فوراً، لم اجد كرسياً شاغراً فاسندت ظهري على الرف الغير مريح، فصلاً تلوى الاخرى. انها من تلك الروايات التي يُفتش الانسان فيها عن نفسه، تكتب ساغان عن شخصيات واقعية للغاية، تتشابك فيها تعقيدات العلاقات الانسانيه، عن صعوبة فهم الانسان، و عن الحب الذي يأتي بما لا نشتهيه. و مع تقدم الصفحات يزداد اندهاشي اكثر و اكثر. تنوع الشخصيات و تشابك العلاقات مُذهل.
" في شهر، في سنة، كيف نتعذّب
إلهي يالهذه البِحار التي تفضلني عنك،
ليتكرر النّهار و لينتهِ النّهار
دون ان يتمكّن تيسوس أبداً من رؤية بيرينيس؟ "
احببتها للغاية، بل اصرح انها أجمل نوفيلا قرأتها مؤخراً، مختصرة و عميقة، تترك القارىء يتفاعل بداخله مع مشاعر الشخصيات، و يُسأل قراراتهم.
اُسقط ما اعيشه على ما اقرأه. جزء مني يتجلى في هذا النص و يتكَشف.
" الكتابة تهينه. ما يكتبه يهينه. وهو يقرأ صفحاته الأخيرة اجتاحه شعور لا يُحتمل بالمجانيّة. لم تكن تحتوي على شيء مما أراد قوله. لا شيء من تلك الضّرورة التي اعتقد أحياناً أنّه أمسك بها. "

[Seyed Mohammad Reza Mahdavi · Rating 2 out of 5]

در پیشگفتار کتاب متوجه شدم مترجم، این کتاب فرانسوی را از ترجمه انگلیسی به فارسی برگردانده است. درزمانه ای که زبانهای غیر متداول نیز مانند روسی ، کره ای ،لهستانی ، ژاپنی و ... از زبان اصلی به فارسی ترجمه میشوند ترجمه یک کتاب فرانسوی با وجود مترجمان قدر این زبان از انگلیسی خیلی عجیب بود
ترجمه یک کتاب هیچگاه با نسخه اصلی صد در صد منطبق نیست، ضعف لغات یا نبود معادل کلمات درزبان مقصد یا وجود اصطلاحات ، ضرب المثلها والبته تبحر مترجم و ... از عوامل بروز آن است که حتما با ترجمه از ترجمه هم بدتر خواهد شد
یکی از عوامل نمره پایین من به این کتاب به همین علت است هرچند به نظرم موضوع کتاب هم خیلی پیش پا افتاده و سطحی بود

[Elia · Rating 4 out of 5]

" ما وقتی که متولد می‌شویم گریه می‌کنیم، و هرچه پس از آن می‌آید ففط کاستن از این گریه است"

نوشتن از این کتاب یک‌مقدار سخته! کتاب پر از دوست‌داشتن‌های ممنوعه‌اس و رفتارهایی که انتظار نمی‌ره! نمی‌دونم، شایدم انتظار می‌ره!؟
خلاصه نوشتن ازش سخته:) اما... کتاب عجیبی بود! حالات روحی و وضعیتِ شخصیت‌ها واقعا به اسم کتاب می‌اومد!!!

[Sheyda · Rating 1 out of 5]

بعقیده من سن نویسنده برای پرورش ماجراها و ایجاد نتایج مطلوب، کافی نبوده! هیچ چیز خاصی از خوندن این کتاب عاید آدم نمیشه! هدف نویسنده چی بوده؟ قرار بوده به چه نتیجه ای برسیم؟ نمیدونم به روی کاغذ آوردن زندگی بی معنی چند آدم معمولی که نه تنها کم و بیش همه شون ابلهن بلکه متوجه بلاهت گفتار و رفتارشون هم نمیشن، اثر ادبی محسوب میشه؟ جملاتی از کتاب:


وقتی که آدم به چیزی بمنزله ی بختی بلند می اندیشد، دیگر وسایل کوچک و بسیار موثری را که برای نیل به آن در دسترسش هست نمی بیند. آلن مالیگراس، استاندال را خیلی دقیق تر از بالزاک خوانده بود و این برایش گران تمام شده بود. از این جهت که خوانده و دانسته بود که آدم می تواند آنچه را که دوست میدارد، تحقیر کند


بالاخره به یک سفر فرهنگی خواهم رفت، این تنها کاری است که از عهده ام بر می آید: مقالات فرهنگی، مسافرت های فرهنگی، مکالمات فرهنگی. فرهنگ، وقتیکه آدم هیچ کار دیگری از عهده اش بر نمی آید، همین فرهنگ باقی می ماند


برای برخی زنان هیچ چیز برازنده تر از بحران های خودستایی و جاه طلبی نیست، عشق آنان را نرم می کند

[Mor‌TeZa · Rating 4 out of 5]

بی سایگان

کتاب خوب و جمع و جوری بود..
طراحی جلد و ظاهر کتاب هم بسیار دوست داشتنی بود.
در مجموع دوستش داشتم، نمیشه گفت از کتاب های خیلی محبوبمه، ولی در رنک دو قرار میگیره حداقل!
ترجمه از انگلیسی بود و حتا نام کتاب هم عوض شده، اسم اصلی کتاب به فرانسوی (در یک ماه‌، در یک سال) است.
غیر از این اشکال جدی که ترجمه فارسی از زبان واسطه انجام شده، واقعا ترجمه ضعیف، سست، نااستوار، شکننده و نارساست. و این به نظرم خیلی به جذابیت کتاب لطمه زده، درحالی که از امتیازات نثر این کتاب روانی و خوش خوان بودنش است.
تم عشق و فقدان و پوچی کتاب رو دوست داشتم و نگاه فلسفی و روانشناختی جالبی داره.
البته حضور شخصيت های زیاد در داستانی با اين حجم کم، کمی آزار دهنده است و داستان رو تاحدودی شلوغ و شلخته کرده.
در مجموع، خوندن کتاب رو به کسانی که به هردلیل جذب ش شده اند و در خوندنش تردید دارند، پیشنهاد میکنم.
نمره واقعی من به کتاب سه و هفتاد و پنجه

[Shahrzadheidarzadeh · Rating 5 out of 5]

چشاتو ميبندي و به شهري سفر ميكني كه شبيه هر شهري عشق داخلش هست اما عشق هاي بي سرانجام و خسته اي كه از آن ديگري شده اند ، انسان هايي هر چند فرهيخته اما شكست خورده و غمگين همه ي مغازه ي اين شهر ناميدي ميفروشند آدما لباسهايي از جنس حسرت ميپوشن ،و بازيه اسم و فاميلي كه انگار قرعه انداخته ميشد تا دو نفري كه براي هم نيستن كنار يك ديگر روزگار بگذرونند ،
ويژگي هاي بارز هر شخص عيب هايي بود ك داشت
با اين همه رمان اما از زاويه ي درون واقعيه شخصيت ها نوشته شده بود نقاب ها كنار رفته بود و هر كس خودش بود با تمام حالتهاي چندش اورش براي ديگري
اره هميشه كه شهر گل و بلبل و رابطه ها آخرهايي ندارند كه همه چيز به خوبي و خوشي تمام شود و هر كس به هر چه كه ميخواهد برسد اينجا با حقيقتي رو به رو ميشويم كه هميشه انكار ميشه و اين انكار ب طرز فجيهي زننده ي ضربه نهايي است تا پايان قصه همه چيز خلاف تصور باشد

[Huda Akwyed · Rating 2 out of 5]

ولدت فرانسواز ساغان، اسمها الحقيقي فرانسواز كواراز، في كاجارك (لوت)، بدأت الكتابة سنة 1954، عندما نشرت روايتها الأولى صباح الخير أيها الحزن. أثارت هذه الرواية فضيحة حقيقية بمعالجتها لموضوع الجنسانية النسائية بأسلوب وقح ولاذع. فازت في السنة نفسها بجائزة النقد، لتصبح شعاراً لجيل ما بعد الحرب ولتدفع بكاتبتها إلى مقدمة المشهد الأدبي.

في هذه الرواية ، يوظف مؤلف كتابي "Bonjour Tristesse" و "A Certain Smile" الشخص الثالث لرسم صورة حية لمجموعة من الباريسيين الفنيين والمفكرين. نحن ندرك بشكل مؤلم ضعف هوياتهم الفردية وعدم وجود هدف في حياتهم. حتى الطموح "الإيجابي" لبياتريس هو مجرد تقليد الآخرين كممثلة. بينما تنجرف الشخصيات بشكل يائس إلى علاقات عشوائية مع بعضها البعض ، يبدو أن هناك حالة قبيحة من عدم الرضا تحيط بباريس

[Maha · Rating 4 out of 5]

رواية قصيرة من فئة النوفيلا تبدأ وتنتهي في لقاء للأصدقاء وخلالها نتعرف على التطورات تحصل على مجريات الأحداث. تأخذنا التفاصيل إلى جو رواية المثقفون لسيمون دو بوفوار وتساؤلات المثقفين عن معاني الحياة التي يعيشونها ورغبتهم في كسر القيود وتذوق الحرية كل على هواه. رواية عميقة للقارئ الذي يستشف ما تحت السطح ويتحسس الصراعات العميقة للشخصيات المختلفة.

كانون الثاني ٢٠٢٣: قراءة ثانية تزامنا مع قراءة 'مع أطيب ذكرياتي' للكاتبة. اسلوب ساغان مميز وعميق ومشوق. الرواية تستحق الاربع نجوم بجدارة. ألاحظ ان بعض القراء يحكم على الرواية سلبيا بسبب تصرف الشخصيات، ربما لا شعوريا.

[Richie · Rating 3 out of 5]

Really liked this book on second read. This book is really two stories, one about Josée (whose story continues in The Wonderful Clouds (whose namesake from a poem is alluded to in this book) and Lost Profile) and Béatrice and Édouard (whose story continues in The Unmade Bed, one of my favorite Sagans). I liked this one a lot more having read the connecting books especially.

“We cry when we are born, and what follows can only be an attenuation of this cry.”

[Кремена Михайлова · Rating 3 out of 5]

Други книги на Саган ми харесват повече.
Но ми беше приятно позабравеното френско очарование в отношенията (любовни и нелюбовни), в ежедневието, в отношението към изкуството. Силни страсти и всевъзможни любовни връзки, но все пак има усещане за лекота. Атмосфера, в която забравяш, че трябва да се работи, от нещо да се живее... Сякаш светът е само забавление и любов. Изобщо – Париж!