What do you think?
Rate this book
Niets in zicht
In 1954 verscheen Niets in zicht voor het eerst in Duitsland. Het is het debuut van Jens Rehn, die gedurende de oorlog als marineofficier op een onderzeeboot diende en gevangen was genomen door de geallieerden. Dit literaire meesterwerk werd jubelend ontvangen door pers en tijdgenoten als existentialistische aanklacht tegen de oorlog en is nu eindelijk vertaald in het Nederlands.
Niets in zicht vertelt het verhaal van twee mannen in een roeiboot midden op de Atlantische Oceaan. Een Amerikaanse officier die in de openingsscène een arm verliest, en een Duitse marinier. De hoop op redding wordt met de dag kleiner, en hun voorraad proviand, bestaande uit een fles whisky, wat kauwgom en chocola, en een paar pakjes sigaretten, slinkt rap. De mannen, 'de eenarm en de ander', zijn overgeleverd aan elkaar, hun herinneringen en gedachten en de vraag of het leven wel de moeite waard is geweest.
Niets in zicht vertelt het verhaal van twee mannen in een roeiboot midden op de Atlantische Oceaan. Een Amerikaanse officier die in de openingsscène een arm verliest, en een Duitse marinier. De hoop op redding wordt met de dag kleiner, en hun voorraad proviand, bestaande uit een fles whisky, wat kauwgom en chocola, en een paar pakjes sigaretten, slinkt rap. De mannen, 'de eenarm en de ander', zijn overgeleverd aan elkaar, hun herinneringen en gedachten en de vraag of het leven wel de moeite waard is geweest.
- GenresFictionGerman Literature
157 pages, Hardcover
First published August 31, 2003
2 people are currently reading
167 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
May 11, 2025
Normally I have a thing for existential novels, stories in which the essence of our human existence is explored by characters who find themselves in a crisis situation. I think of Max Frisch’s I'm Not Stiller, Saul Bellow’s Herzog, or Clarice Lispector’s The Passion According to G.H. “Nothing in Sight”, the debut novel (1954) by the German Jens Rehn, is a short, simplified variation on that theme, and yet it didn’t quite resonate.
The setting is promising: a rubber dinghy on the Atlantic Ocean, 1943, with an American and a German survivor of a clash between a German submarine and an American fighter jet. Their situation is dire: the American loses one of his arms and is dying, their provisions are very limited, and there are no indications that anyone is really looking for them. Rehn cleverly sketches the non-obvious relationship between the two and gradually reveals more about their background. Further on in the story we are left with only the German and his increasing hallucinations (due to hunger, thirst and the sun), his memories of better (?) times, but also of the terrible things he saw during the war. There are regular philosophical musings, but they always underline the absurdity of life. In the end this turns out to be both an anti-war and a nihilistic story: life is absurd, there is no hope or redemption possible. Stylistically and thematically this reminds me a bit of Hemingway, Camus and Beckett, but I have to admit that despite everything the story did not really appeal to me: too bare, too negative, too hopeless. And I know, that certainly says something about me!
The setting is promising: a rubber dinghy on the Atlantic Ocean, 1943, with an American and a German survivor of a clash between a German submarine and an American fighter jet. Their situation is dire: the American loses one of his arms and is dying, their provisions are very limited, and there are no indications that anyone is really looking for them. Rehn cleverly sketches the non-obvious relationship between the two and gradually reveals more about their background. Further on in the story we are left with only the German and his increasing hallucinations (due to hunger, thirst and the sun), his memories of better (?) times, but also of the terrible things he saw during the war. There are regular philosophical musings, but they always underline the absurdity of life. In the end this turns out to be both an anti-war and a nihilistic story: life is absurd, there is no hope or redemption possible. Stylistically and thematically this reminds me a bit of Hemingway, Camus and Beckett, but I have to admit that despite everything the story did not really appeal to me: too bare, too negative, too hopeless. And I know, that certainly says something about me!
August 17, 2020
Vergeten meesterwerk van de Duitse literatuur, een soort Wachten op Godot, maar dan binnen het kader van een wereldbrand en met als stoorzender de meest baarlijke demonen, die van de menselijke geest en de ziel. Een Amerikaan en een Duitser zijn na een zeeslag tot elkaar veroordeeld, dobberend in een rubberbootje in het midden van de Atlantische Oceaan. Hallucinatie, amputatie, delirium en catharsis, het is er allemaal, beschreven in een uitermate klinische maar tegelijk bijzonder beeldrijke taal.
Een huiveringwekkende existentialistische klassieker van formaat.
> Bedankt voor de tip @Benny :-)
Een huiveringwekkende existentialistische klassieker van formaat.
> Bedankt voor de tip @Benny :-)
January 20, 2020
Nooit gehoord van Niets in zicht tot ik het zag liggen in de mooiste boekenwinkel van Zwolle. Noem het gerust een souveniraankoop, want een boekenwinkel binnenstappen enkel als toeristische attractie, dat kan niet. Daarna direct opgesmuld – dit kleinood lees je uit op één avond – en wat een ontdekking is dit!
Niets in zicht speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in een rubberboot die ergens op de Atlantische Oceaan ronddobbert. Aan boord twee overlevenden van oorlogsgeweld. Er is een Amerikaanse piloot die in de openingsscène al meteen een arm verliest, de ander is een bemanningslid uit een Duitse duikboot. Hij wordt systematisch ‘de ander’ genoemd. Verder aan boord: wat kauwgom, een rantsoen sigaretten en een kleine voorraad whisky. Ze dobberen rond op de eindeloosheid, de tijd verstrijkt, de dorst doet pijn en er iets niets in zicht.
In deze pocketroman hoor je echo’s van Beckett en van "The Rhyme of the Ancient Mariner". Het is wachten op een onwaarschijnlijke redding en ondertussen de tijd doden. De mannen wisselen weetjes uit, praten over hun vrouwen, proberen mekaar hoop te geven, maar die is er eigenlijk niet.
Niets in zicht is uitgepuurde, intens mooie literatuur. Een ware (her)ontdekking! Lof aan Nieuw Amsterdam voor deze uitgave.
Niets in zicht speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in een rubberboot die ergens op de Atlantische Oceaan ronddobbert. Aan boord twee overlevenden van oorlogsgeweld. Er is een Amerikaanse piloot die in de openingsscène al meteen een arm verliest, de ander is een bemanningslid uit een Duitse duikboot. Hij wordt systematisch ‘de ander’ genoemd. Verder aan boord: wat kauwgom, een rantsoen sigaretten en een kleine voorraad whisky. Ze dobberen rond op de eindeloosheid, de tijd verstrijkt, de dorst doet pijn en er iets niets in zicht.
In deze pocketroman hoor je echo’s van Beckett en van "The Rhyme of the Ancient Mariner". Het is wachten op een onwaarschijnlijke redding en ondertussen de tijd doden. De mannen wisselen weetjes uit, praten over hun vrouwen, proberen mekaar hoop te geven, maar die is er eigenlijk niet.
Niets in zicht is uitgepuurde, intens mooie literatuur. Een ware (her)ontdekking! Lof aan Nieuw Amsterdam voor deze uitgave.
March 18, 2024
daha adıyla bile ‘godot’ya selam yollayan, daha doğrusu 1950’lerin ortak ruhunu selamlayan metin aslında konu ve varış noktası itibarıyla umutlar sunsa da işin pratiğinde pek de etkileyici bir yere varamıyor. daha doğrusu vardığı yer elbette etkileyici ancak bu yolu inşa ediş kısmındaki tökezleme halini sevmedim. gelişme kısmındaki bu aşırı temposuzluk biraz daha ivmeli bir hale bürünebilseymiş işte o zaman metinden çok daha fazla keyif alabilirdim diye düşünüyorum.
December 24, 2019
Een genadeloos meesterwerkje over twee drenkelingen in een rubber reddingsbootje. Dit is geloof het wreedste, eenzaamste boek wat ik ooit heb gelezen. Van Knut Hamsun leerde ik wat honger is. Van Jens Rehn leer je wat sterven is. Een boek over schoonheid zonder troost, escapisme zonder uitgang, realisme zonder oplossing. "Een aanklacht tegen de oorlog" staat er op de cover, maar dat is niet waar dit boek om draait. Kijkend naar de biografie van de schrijver, die als U-bootofficier vermoedelijk talloze mensen het lot bezorgde dat hij in zijn boek beschrijft, is dit boek eerder als een literaire boetedoening te duiden.
May 23, 2025
inat ettim bitirdim ama çok boş bir kitaptı
December 19, 2020
Wat een genot was het voor mij om dit, nochtans allesbehalve vrolijke, boek te lezen!
Na een treffen tussen geallieerde vliegtuigen en een Duitse duikboot tijdens de 2e Wereldoorlog, komen een Amerikaanse piloot en een Duitse marinier samen terecht op een 2,5 meter lange rubberboot op de Atlantische Oceaan. Er staat nauwelijks wind en overdag schijnt de zon genadeloos. De arm van de piloot moet noodgedwongen geamputeerd worden. Hij wordt eenarm genoemd in het boek. De Duitse marinier is "de ander".
Beide mannen zijn op elkaar aangewezen. Hun weinige eten en drinken wordt eerlijk gedeeld.
Afgezonderd van hun strijdmakkers is er tussen beiden geen sprake van enige vijandschap. Zij delen hetzelfde lot. Hun situatie is uitzichtloos. De solidariteit tussen beide mannen staat in schril contrast met het oorlogsgeweld dat elders verder gaat.
De taal en de stijl van de auteur maken dit boek, van amper 100 bladzijdes, voor mij uitzonderlijk goed.
Je voelt de hitte van de zon, de honger en dorst van beide mannen, hun eenzaamheid onder de uitgestrekte sterrenhemel.
"Hij haalde herinneringen op, en er gebeurde niets. De beelden trokken aan zijn geestesoog voorbij, nare en goede, mooie en vreselijke beelden, maar er gebeurde echt niets. De sterren fonkelden poëtisch en de zee lag er schilderachtig ben roerloos bij, het was akelig stil rondom hem, en er gebeurde niets. De horizon was volkomen leeg in het licht van de ondergegane dag.
Er gebeurde niets.
De sterren beschreven langzaam hun gekromde boog langs de hemel, en de ander dreef ongemerkt nergens heen op de Atlantische Oceaan. De maan kwam op en was slechts een smal doorzichtig sikkeltje, in het eerste kwartier. Daarna, tegen de ochtend, verbleekte dat kleine sikkeltje weer, en de ander ander zag het niet meer omdat hij sliep. Hij was in slaap gevallen. Ondanks alles."
Dit boek was het debuut van de Duitse Jens Rehn, geboren in 1918 in Flensburg en overleden in 1983 in Berlijn. Het verscheen in 1954.
Na een treffen tussen geallieerde vliegtuigen en een Duitse duikboot tijdens de 2e Wereldoorlog, komen een Amerikaanse piloot en een Duitse marinier samen terecht op een 2,5 meter lange rubberboot op de Atlantische Oceaan. Er staat nauwelijks wind en overdag schijnt de zon genadeloos. De arm van de piloot moet noodgedwongen geamputeerd worden. Hij wordt eenarm genoemd in het boek. De Duitse marinier is "de ander".
Beide mannen zijn op elkaar aangewezen. Hun weinige eten en drinken wordt eerlijk gedeeld.
Afgezonderd van hun strijdmakkers is er tussen beiden geen sprake van enige vijandschap. Zij delen hetzelfde lot. Hun situatie is uitzichtloos. De solidariteit tussen beide mannen staat in schril contrast met het oorlogsgeweld dat elders verder gaat.
De taal en de stijl van de auteur maken dit boek, van amper 100 bladzijdes, voor mij uitzonderlijk goed.
Je voelt de hitte van de zon, de honger en dorst van beide mannen, hun eenzaamheid onder de uitgestrekte sterrenhemel.
"Hij haalde herinneringen op, en er gebeurde niets. De beelden trokken aan zijn geestesoog voorbij, nare en goede, mooie en vreselijke beelden, maar er gebeurde echt niets. De sterren fonkelden poëtisch en de zee lag er schilderachtig ben roerloos bij, het was akelig stil rondom hem, en er gebeurde niets. De horizon was volkomen leeg in het licht van de ondergegane dag.
Er gebeurde niets.
De sterren beschreven langzaam hun gekromde boog langs de hemel, en de ander dreef ongemerkt nergens heen op de Atlantische Oceaan. De maan kwam op en was slechts een smal doorzichtig sikkeltje, in het eerste kwartier. Daarna, tegen de ochtend, verbleekte dat kleine sikkeltje weer, en de ander ander zag het niet meer omdat hij sliep. Hij was in slaap gevallen. Ondanks alles."
Dit boek was het debuut van de Duitse Jens Rehn, geboren in 1918 in Flensburg en overleden in 1983 in Berlijn. Het verscheen in 1954.
March 17, 2019
Ein sehr schmaler Band mit sehr viel Inhalt.
Nichts, das man einfach "runter lesen" könnte oder sollte: Auch wenn es mit Bezug auf den 2. WW geschrieben ist, so setzt sich dieses Buch allgemeingültig und hochintensiv, dabei so trocken-lakonisch wie der Schauplatz Meer naß ist mit dem Thema "Tod, Sterben und Ausweglosigkeit" auseinander.
Nichts in Sicht - aber aufwühlender als jeder Action Thriller
Nichts, das man einfach "runter lesen" könnte oder sollte: Auch wenn es mit Bezug auf den 2. WW geschrieben ist, so setzt sich dieses Buch allgemeingültig und hochintensiv, dabei so trocken-lakonisch wie der Schauplatz Meer naß ist mit dem Thema "Tod, Sterben und Ausweglosigkeit" auseinander.
Nichts in Sicht - aber aufwühlender als jeder Action Thriller
January 10, 2023
Prachtig. Vol met rake en precieze omschrijvingen. Een verhaal over twee mannen op een bootje. Klinkt niet heel origineel, maar het zit vol met rare stukjes zoals een stap voor stap uitleg over hoe je het best een arm amputeert en feitjes over kometen. Deze vele tussenstukken met feitjes waren mijn favoriete gedeelte uit dit boek, mijn autistische hoofd ging daar erg goed op.
June 8, 2023
"Wie nog tijd heeft, beseft niets."
October 26, 2022
Genadeloos. Geweldig. Beenhard.
"Wie nog tijd heeft, beseft niets."
"Wie nog tijd heeft, beseft niets."
February 11, 2020
Jens Rehn heeft een mooi (anti-)oorlogsboek geschreven en vermeldt daarin amper oorlogsgevechten. Toch beklijft het verhaal van twee drenkelingen in een rubberboot op de Atlantische Oceaan, één Amerikaan en één Duitser, net door de afstandelijkheid waarmee de personages benaderd worden en de vaagheid van de context. Daardoor komt de focus te liggen op de universele strijd om te (over)leven en op de gedachten van de hoofdpersonages. Gekweld door dorst (naast andere ontberingen) en voor één van hen zelfs een schotwond waardoor hij een arm kwijt is, drijven de twee op het water zonder veel hoop op redding, want hoe vaak en hoe intens ze ook turen, steeds is het "niets in zicht". De auteur slaagt erin om in dit prachtig boek zeer scherp existentiële thema's aan te raken zonder gruwel expliciet te maken, maar tussen alle regels door lees je hoe het bestaan zelf zich van zijn hardste kant laat zien.
January 8, 2020
Niets in zicht. een korte zin Er is niets in zicht. wordt regelmatig herhaald. dat maakt het bijzonder krachtig. nu ik het boek net uit heb raakt die zin me nog dieper. prachtige zinnen over de zee lucht sterren ed. maken het lezen aangenaam. Maar die ene zin geeft zoveel weer. zeer voelbaar.
October 5, 2025
3/5 stars
A fun read
A fun read
December 22, 2025
Bijzonder boek. Het verhaal gaat over twee personages die in een rubberen reddingsboot op de oceaan dobberen. Eén sterft al vrij snel en de ander draait langzaam door. De gedachten en verhalen van de overblijver maken je als lezer in de war en zorgen ervoor dat je op den duur zit te hopen op een einde aan het verhaal. Alles beter dan nog langer in de rubberen reddingsboot blijven.
November 6, 2019
Prachtig boek van een voor mij eerder onbekende schrijver. Een oorlogsroman waar de oorlog zelf niet in voorkomt. Twee mannen in een rubberboot op weg naar...
February 2, 2025
Als ich vor gar nicht langer Zeit den wunderbaren kurzen Roman „Gentleman über Bord“ von Herbert Clyde Lewis las, wurde mir Jens Rehns Novelle „Nichts in Sicht“ ans Herz gelegt. Und tatsächlich weisen beide Texte sehr viele Parallelen auf und jeder begeistert auf seine ganz eigene Art und Weise. „Nichts in Sicht“ ist ein sehr wichtiges Buch und wie vor vielen Jahren Marcel Reich-Ranicki schrieb, ist er „Beides in einem – ein zeitgeschichtliches und ein künstlerisches Dokument“. Für mich ist es eine lesenswerte Entdeckung…
Ursula März bringt es in Ihrem Nachwort auf den Punkt: „Texte verändern sich nicht. Das Geschriebene bleibt das Geschriebene. Aber die Bilder und Assoziationen, die den Leser begleiten, ändern sich mit dem Wandel der Zeit und seinem Kontext“. Und so ist dieser Text auch heute immer noch hervorragend lesbar und nimmt mich mit auf eine ganz spezielle Reise. Und ich frage mich, was letztendlich für mich die Quintessenz von „Nichts in Sicht“ist? Es geht um die Einsamkeit, um die Verlorenheit eines einzelnen Menschen und seine Gedanken vor dem unaufschiebbaren Tod, weit draussen auf dem Meer, alleine im Schlauchboot, verfolgt von Erinnerungen und die allgegenwärtige Frage nach dem Sinn, nach Gott, nach der Wahrheit, nach der Essenz, warum wir leben, warum wir all dies erdulden (müssen). Aber es ist auch eine Antikriegs-Novelle. Eine Anklage gegen die alles zerstörenden Kriege und umso mehr ist dieser Text eben heutzutage immer noch sehr relevant und aktuell.
»Die Dünung war vollständig eingeschlafen. Die Sonne brannte auf die reglose See. Über dem Horizont lag leichter Dunst. Das Schlauchboot trieb nur unmerklich. Der Einarmige beobachtete unablässig die Kimm. Der Andere schlief. Es war nichts in Sicht.«So beginnt eines der beeindruckendsten Bücher über den Krieg und dessen letzte Konsequenz: das Sterben in großer Einsamkeit.Ein deutscher U-Boot-Matrose und ein amerikanischer Pilot treiben in einem Schlauchboot im Atlantik; der Amerikaner – schwer verwundet – stirbt am dritten Tag, der Deutsche ist am Verdursten: »Die See zeigt sich unbewegt und ohne Anteilnahme, wer auf ihr herumtreibt.«Ohne Sentimentalität oder Pathos beschreibt Jens Rehn Menschen in der extremsten Situation: dem Tod ausgeliefert, ohne jede Hoffnung, nichts in Sicht. (Schönling & Co. Verlag)
Interessant finde ich die Stilistik des Textes, ebenso die Namenssetzungen „Der Einarmige“, „Der Andere“ und natürlich „Der Allmächtige“ als die grosse Instanz schlechthin, mit der zuletzt die Zwiegespräche entstehen und das Leben verhandelt wird. Auch wenn der Text für meinen Geschmack zuweilen etwas langatmig gerät, nimmt er mich als Leser gefangen, macht diese Einsamkeit, diese Hoffnungslosigkeit, diese immer wieder auftauchende Verzweiflung spürbar, erfahrbar. Und natürlich reiht sich dieser Text ein in grosse weitere Romane, in denen Menschen unfreiwillig einer derartigen Situation ausgesetzt sind, sich mit sich selbst beschäftigen (müssen), das Leben in Frage stellen und eine Reihe von grundlegenden philosophischen Fragen aufwerfen. »Nichts in Sicht«, bei seinem Erscheinen von der Kritik hochgelobt und in viele Sprachen übersetzt, erschien zuletzt anlässlich des 100. Geburtstags von Jens Rehn in einer Neuausgabe mit einem Nachwort von Ursula März. Und doch fragt man sich, warum man weder von diesem Roman, noch von dem Autor viel gehört hat. Rehn wurde 1918 in Flensburg geboren, war im Zweiten Weltkrieg U-Boot – Offizier und wurde 1950 Redakteur beim RIAS Berlin, leitet dort ab 1958 die Literaturredaktion. Jens Rehn starb 1983 in Berlin.
Ursula März bringt es in Ihrem Nachwort auf den Punkt: „Texte verändern sich nicht. Das Geschriebene bleibt das Geschriebene. Aber die Bilder und Assoziationen, die den Leser begleiten, ändern sich mit dem Wandel der Zeit und seinem Kontext“. Und so ist dieser Text auch heute immer noch hervorragend lesbar und nimmt mich mit auf eine ganz spezielle Reise. Und ich frage mich, was letztendlich für mich die Quintessenz von „Nichts in Sicht“ist? Es geht um die Einsamkeit, um die Verlorenheit eines einzelnen Menschen und seine Gedanken vor dem unaufschiebbaren Tod, weit draussen auf dem Meer, alleine im Schlauchboot, verfolgt von Erinnerungen und die allgegenwärtige Frage nach dem Sinn, nach Gott, nach der Wahrheit, nach der Essenz, warum wir leben, warum wir all dies erdulden (müssen). Aber es ist auch eine Antikriegs-Novelle. Eine Anklage gegen die alles zerstörenden Kriege und umso mehr ist dieser Text eben heutzutage immer noch sehr relevant und aktuell.
»Die Dünung war vollständig eingeschlafen. Die Sonne brannte auf die reglose See. Über dem Horizont lag leichter Dunst. Das Schlauchboot trieb nur unmerklich. Der Einarmige beobachtete unablässig die Kimm. Der Andere schlief. Es war nichts in Sicht.«So beginnt eines der beeindruckendsten Bücher über den Krieg und dessen letzte Konsequenz: das Sterben in großer Einsamkeit.Ein deutscher U-Boot-Matrose und ein amerikanischer Pilot treiben in einem Schlauchboot im Atlantik; der Amerikaner – schwer verwundet – stirbt am dritten Tag, der Deutsche ist am Verdursten: »Die See zeigt sich unbewegt und ohne Anteilnahme, wer auf ihr herumtreibt.«Ohne Sentimentalität oder Pathos beschreibt Jens Rehn Menschen in der extremsten Situation: dem Tod ausgeliefert, ohne jede Hoffnung, nichts in Sicht. (Schönling & Co. Verlag)
Interessant finde ich die Stilistik des Textes, ebenso die Namenssetzungen „Der Einarmige“, „Der Andere“ und natürlich „Der Allmächtige“ als die grosse Instanz schlechthin, mit der zuletzt die Zwiegespräche entstehen und das Leben verhandelt wird. Auch wenn der Text für meinen Geschmack zuweilen etwas langatmig gerät, nimmt er mich als Leser gefangen, macht diese Einsamkeit, diese Hoffnungslosigkeit, diese immer wieder auftauchende Verzweiflung spürbar, erfahrbar. Und natürlich reiht sich dieser Text ein in grosse weitere Romane, in denen Menschen unfreiwillig einer derartigen Situation ausgesetzt sind, sich mit sich selbst beschäftigen (müssen), das Leben in Frage stellen und eine Reihe von grundlegenden philosophischen Fragen aufwerfen. »Nichts in Sicht«, bei seinem Erscheinen von der Kritik hochgelobt und in viele Sprachen übersetzt, erschien zuletzt anlässlich des 100. Geburtstags von Jens Rehn in einer Neuausgabe mit einem Nachwort von Ursula März. Und doch fragt man sich, warum man weder von diesem Roman, noch von dem Autor viel gehört hat. Rehn wurde 1918 in Flensburg geboren, war im Zweiten Weltkrieg U-Boot – Offizier und wurde 1950 Redakteur beim RIAS Berlin, leitet dort ab 1958 die Literaturredaktion. Jens Rehn starb 1983 in Berlin.
January 13, 2020
Een boek over oorlog, overleven en sterven. Twee soldaten (een Amerikaan en een Duitser) belanden samen in rubberbootje op de oceaan en proberen te overleven. Maar naarmate de dorst steeds meer toeslaat, wordt men getroffen door verwardheid. Ook de lezer wordt in die verwardheid meegesleurd.
Een goed boek zet lezers er toe aan om steeds opnieuw het boek ter hand te nemen en weg te deemsteren in het verhaal. Dit boek doet net het omgekeerde: het doet de lezer wegvluchten van het boek omdat het onvermijdelijke onafwendbaar is. Je wordt als het ware meegezogen in de nakende en onafwendbare dood van de twee hoofdpersonages. De lezer is als het ware de stervensbegeleider. Maar tegelijkertijd wordt de lezer geconfronteerd met zijn eigen eindigheid. Het gevolg is dat je elke keer opnieuw met moeite het boek ter hand neemt en verder leest. Meer nog, de fysieke teloorgang van beiden wordt zo scherp beschreven dat je niet anders kan dan het boek even aan de kant te leggen.
Het boek is niet nieuw want het verscheen reeds in 1954. Nog steeds wordt het beschouwd als een meesterwerk omwille van ‘een existentialistische aanklacht tegen de oorlog’. Gek want op enkele schaarse momenten wordt er over oorlog gesproken. Voor hetzelfde geld waren het gewoon twee schipbreukelingen in vredestijd.
Niets in zicht is een boek zonder hoop of verlossing. Dat maakt het zwaar om te lezen. De lezer moet het aftakelings- en stervensproces tot het bittere einde meemaken. Hoewel de schrijfstijl licht is, toch maakt het thema het zwaar. Het besef groeit dat elke mens een klein stipje is de kabbelende oceaan en dat zijn bestaan zeer tijdelijk is. Het meest confronterende blijft echter het sterven: een proces dat je als mens alleen moet doormaken!
Is het boek een aanrader. Bwah, als je het emotioneel moeilijk hebt, zou ik er niet aan beginnen. Zelfs als je sterk in het leven staat, is het zeker geen vakantieliteratuur. Het is boek van slechts 148 pagina's lang. Maar je moet het met stukjes en beetjes lezen om het tot jou te laten komen en te verwerken!
Een goed boek zet lezers er toe aan om steeds opnieuw het boek ter hand te nemen en weg te deemsteren in het verhaal. Dit boek doet net het omgekeerde: het doet de lezer wegvluchten van het boek omdat het onvermijdelijke onafwendbaar is. Je wordt als het ware meegezogen in de nakende en onafwendbare dood van de twee hoofdpersonages. De lezer is als het ware de stervensbegeleider. Maar tegelijkertijd wordt de lezer geconfronteerd met zijn eigen eindigheid. Het gevolg is dat je elke keer opnieuw met moeite het boek ter hand neemt en verder leest. Meer nog, de fysieke teloorgang van beiden wordt zo scherp beschreven dat je niet anders kan dan het boek even aan de kant te leggen.
Het boek is niet nieuw want het verscheen reeds in 1954. Nog steeds wordt het beschouwd als een meesterwerk omwille van ‘een existentialistische aanklacht tegen de oorlog’. Gek want op enkele schaarse momenten wordt er over oorlog gesproken. Voor hetzelfde geld waren het gewoon twee schipbreukelingen in vredestijd.
Niets in zicht is een boek zonder hoop of verlossing. Dat maakt het zwaar om te lezen. De lezer moet het aftakelings- en stervensproces tot het bittere einde meemaken. Hoewel de schrijfstijl licht is, toch maakt het thema het zwaar. Het besef groeit dat elke mens een klein stipje is de kabbelende oceaan en dat zijn bestaan zeer tijdelijk is. Het meest confronterende blijft echter het sterven: een proces dat je als mens alleen moet doormaken!
Is het boek een aanrader. Bwah, als je het emotioneel moeilijk hebt, zou ik er niet aan beginnen. Zelfs als je sterk in het leven staat, is het zeker geen vakantieliteratuur. Het is boek van slechts 148 pagina's lang. Maar je moet het met stukjes en beetjes lezen om het tot jou te laten komen en te verwerken!
October 22, 2019
Aanklacht tegen de nutteloosheid van een oorlog!
Dit boek verscheen voor het eerst in Duitsland in 1954. Het werd in 2018 opnieuw uitgebracht en in 2019 vertaald naar het Nederlands.
Het boek gaat over de belevenissen van een Amerikaanse officier en van een Duitse marinier, die tijdens WOII samen in een rubberbootje op de Atlantische Oceaan dobberen.
De Amerikaan is een piloot die met zijn vliegtuig in zee is gestort na het bombarderen van een Duitse onderzeeboot. De Duister was een bemanningslid van de U-Boot.
Beiden zijn nu sterk van elkaar afhankelijk.
Bij aanvang van het boek lezen we dat de Duitse marinier de etterende arm van de Amerikaan heeft geamputeerd. Beide hoofdpersonages krijgen in het boek nicknames: zo wordt de Amerikaan ‘eenarm’ genoemd en de Duitser ‘de andere’.
Hun hoop op redding drijft dag na dag voorbij. Hun dagindeling bestaat uit zuinig omspringen met het weinige rantsoen dat er is: Scho-Ka-Kola (chocolade) whiskey, sigaretten en kauwgom; slapen en filosoferen.
Eenarm heeft door zijn ontstoken armwonde vaak koortsaanvallen en zit geregeld te ijlen.
Beiden mannen zijn met hun gedachten bij hun familie, bij hun naasten, m.a.w. op het thuisfront.
Samen overdenken ze hun leven en filosoferen ze over hun bestaan.
Welk nut heeft de oorlog gehad? Welk nut heeft hun (korte) leven gehad?
Deze en vele andere vragen passeren de revue.
Tussen het dobberen over zee, zijn er verschillende flashbacks over o.a. hun jeugd, hun thuis, hun liefdes …
In het boek worden we ook vergast op interessante wist-je-datjes; zoals de indeling van sterren in sterrenbeelden; wat is dorst; de samenstelling van zeewater, …
Eigenlijk is het niets meer of minder dan een aanklacht tegen de nutteloosheid van oorlog en wat het doet met een mensenleven.
In het niet onbelangrijke nawoord van de hand van Guus Luijters komen we meer te weten over de totstandkoming van het boek. Er zijn o.a. verwijzingen naar Samuel Beckett en zijn “Wachten op Godot” en naar “Moby Dick” van Robert Melville. Hij geeft ook inzicht in en verwijst naar bepaalde thema’s in het boekje.
Rehn wist op een erg fijne en subtiele wijze beide soldaten te typeren en een stem te geven over de zinloosheid van een oorlog.
Zijn schrijfstijl is helder, beschrijvend en vlot.
Voor de leuke schrijfstijl, het concept en de aanklacht, geef ik dit boek graag 4 sterren
Dit boek verscheen voor het eerst in Duitsland in 1954. Het werd in 2018 opnieuw uitgebracht en in 2019 vertaald naar het Nederlands.
Het boek gaat over de belevenissen van een Amerikaanse officier en van een Duitse marinier, die tijdens WOII samen in een rubberbootje op de Atlantische Oceaan dobberen.
De Amerikaan is een piloot die met zijn vliegtuig in zee is gestort na het bombarderen van een Duitse onderzeeboot. De Duister was een bemanningslid van de U-Boot.
Beiden zijn nu sterk van elkaar afhankelijk.
Bij aanvang van het boek lezen we dat de Duitse marinier de etterende arm van de Amerikaan heeft geamputeerd. Beide hoofdpersonages krijgen in het boek nicknames: zo wordt de Amerikaan ‘eenarm’ genoemd en de Duitser ‘de andere’.
Hun hoop op redding drijft dag na dag voorbij. Hun dagindeling bestaat uit zuinig omspringen met het weinige rantsoen dat er is: Scho-Ka-Kola (chocolade) whiskey, sigaretten en kauwgom; slapen en filosoferen.
Eenarm heeft door zijn ontstoken armwonde vaak koortsaanvallen en zit geregeld te ijlen.
Beiden mannen zijn met hun gedachten bij hun familie, bij hun naasten, m.a.w. op het thuisfront.
Samen overdenken ze hun leven en filosoferen ze over hun bestaan.
Welk nut heeft de oorlog gehad? Welk nut heeft hun (korte) leven gehad?
Deze en vele andere vragen passeren de revue.
Tussen het dobberen over zee, zijn er verschillende flashbacks over o.a. hun jeugd, hun thuis, hun liefdes …
In het boek worden we ook vergast op interessante wist-je-datjes; zoals de indeling van sterren in sterrenbeelden; wat is dorst; de samenstelling van zeewater, …
Eigenlijk is het niets meer of minder dan een aanklacht tegen de nutteloosheid van oorlog en wat het doet met een mensenleven.
In het niet onbelangrijke nawoord van de hand van Guus Luijters komen we meer te weten over de totstandkoming van het boek. Er zijn o.a. verwijzingen naar Samuel Beckett en zijn “Wachten op Godot” en naar “Moby Dick” van Robert Melville. Hij geeft ook inzicht in en verwijst naar bepaalde thema’s in het boekje.
Rehn wist op een erg fijne en subtiele wijze beide soldaten te typeren en een stem te geven over de zinloosheid van een oorlog.
Zijn schrijfstijl is helder, beschrijvend en vlot.
Voor de leuke schrijfstijl, het concept en de aanklacht, geef ik dit boek graag 4 sterren
Read
August 5, 2023Wat een mooi en heftig boek, prachtige taal.
Twee mannen, eenarm en de ander, drijven samen in een rubberboot op de Atlantische Oceaan. Het is 1943. Eenarm is een Amerikaanse piloot met een kapotgeschoten arm. De ander is een Duitse officier van een onderzeeër. Ze hebben alleen sigaretten, kauwgom, chocola en een fles whisky. En dag na dag is er 'niets in zicht'.
Dit is geen verhaal over de dood, maar over sterven. Op wat verwarrende stukken na, bikt 't verhaal zich recht je hart in en moet je af en toe even wat lucht happen.
Twee mannen, eenarm en de ander, drijven samen in een rubberboot op de Atlantische Oceaan. Het is 1943. Eenarm is een Amerikaanse piloot met een kapotgeschoten arm. De ander is een Duitse officier van een onderzeeër. Ze hebben alleen sigaretten, kauwgom, chocola en een fles whisky. En dag na dag is er 'niets in zicht'.
Dit is geen verhaal over de dood, maar over sterven. Op wat verwarrende stukken na, bikt 't verhaal zich recht je hart in en moet je af en toe even wat lucht happen.
October 30, 2021
Okyanusun daha doğrusu hiçliğin ortasında kalmış bir ölü ile bir yaralı ruhun; düşler, hayaletler, hatıralar, sanrılar ve rüyalarla çevrili yalnızlığının abartısız bir sadelikle anlatıldığı, bot ve deniz arasındaki sıkışmışlığın yarattığı çılgınlığı, gün doğumu ve batımının değiştiremediği kayıtsızlığı, var oluş sorgulamaları, geçmiş muhasebeleri eşliğinde veren sert bir eser..
April 18, 2022
1943'te, Atlantik'te vurulan bir Alman denizaltısından sağ kurtulan bir asker ve düşen Amerikan uçağından yaralı kurtulan bir pilotun şişme bir botta hayatta kalma mücadelesi. Zaman ilerledikçe, içiçe geçen anılar, hayaller, halüsinasyonlar, sorgulanan yaşam ve ölüm.
February 20, 2022
Hikaye olarak oldukça güzel ve değerli bir konu ama son derece sığ olarak işlenmiş. Kitabı ilk gördüğümde konusunda etkilenerek almıştım ama açıkçası okuduktan sonra hayal kırıklığına uğradım...
August 11, 2022
Kitap yazarın hayatından bir kesit gibi. Acıklı ama akıcı.
May 13, 2024
Magnificent
March 5, 2015
"ובין האצבעות זולג הקיום האנושי הרטוב, הכבד..."(10)
מעט ספרים הכתובים בזרם תודעה, יכולים להשתוות בעוצמתם לנובלה המטלטלת והעוצמתית שכתב ינס רהן.
התקופה מלחמת העולם השניה. קצין גרמני וטייס אמריקאי קטוע יד, נקלעים לסירת גומי בלב האוקיינוס. מלאי האוכל שלהם, חצי בקבוק ויסקי, 64 סיגריות, מספר חפיסות שוקוקולה ומסטיקים אחדים.
והם ממתינים לגאולה ולישועה.
מול האינסוף של האוקיינוס והזמן, מול הריק, הוואקום והאין תקווה שיש באופק. מול האכזבה הצורבת, כמו קרני השמש באמצע היום, מהתממשות התמה בדבר העדר אלוהים בעולם שיבוא ויציל אותם.
מול שעון החול האוזל של החיים, המסומל ע"י התכלות המלאי, מעמיד הסופר עולם שלם של אינסוף תקווה, חיים מפעמים, טווה רשת של קורים שממסכת את האופק ומשאירה אותו בגדר אשליה, הזייה מתוקה של לפני מוות.
בקול צלול, חותך בבשר החי, מוביל רהן את הקורא בשבילי המוות והתקווה. ולקורא שנשבה יחד עם הניצולים בסירה, אין באמת ברירה אלא להיסחף על פני מרחבי האוקיינוס ולחזות בשמש עולה ויורדת ובטיפות החיים המתכלות בלי שליטה, כמו שעון חול הולך ואוזל.
"כלום לא נראה באופק", הוא אלגוריה לחיים המודרנים בהם האדם איבד את משענת האלוהים ונשאר עם עצמו ועם הטבע. ה"כלום" נושא משמעות כפולה: פנימית וחיצונית.
עד כמה שיתאמצו לחטט בעצמם, הנבירה תעלה חרס כמו ההמתנה לאלוהים שיציל את המצב.
גם האידיאולוגיות מאבדות את משמעותן באותה סירה, והכל מזוקק לנקודה אחת בסיסית ומפעמת, הרצון לחיות.
לנשום עוד נשימה עד להצלה.
"כלום לא נראה באופק", ינס רהן
הוצאת בבל, 2007, 156 עמ`
מעט ספרים הכתובים בזרם תודעה, יכולים להשתוות בעוצמתם לנובלה המטלטלת והעוצמתית שכתב ינס רהן.
התקופה מלחמת העולם השניה. קצין גרמני וטייס אמריקאי קטוע יד, נקלעים לסירת גומי בלב האוקיינוס. מלאי האוכל שלהם, חצי בקבוק ויסקי, 64 סיגריות, מספר חפיסות שוקוקולה ומסטיקים אחדים.
והם ממתינים לגאולה ולישועה.
מול האינסוף של האוקיינוס והזמן, מול הריק, הוואקום והאין תקווה שיש באופק. מול האכזבה הצורבת, כמו קרני השמש באמצע היום, מהתממשות התמה בדבר העדר אלוהים בעולם שיבוא ויציל אותם.
מול שעון החול האוזל של החיים, המסומל ע"י התכלות המלאי, מעמיד הסופר עולם שלם של אינסוף תקווה, חיים מפעמים, טווה רשת של קורים שממסכת את האופק ומשאירה אותו בגדר אשליה, הזייה מתוקה של לפני מוות.
בקול צלול, חותך בבשר החי, מוביל רהן את הקורא בשבילי המוות והתקווה. ולקורא שנשבה יחד עם הניצולים בסירה, אין באמת ברירה אלא להיסחף על פני מרחבי האוקיינוס ולחזות בשמש עולה ויורדת ובטיפות החיים המתכלות בלי שליטה, כמו שעון חול הולך ואוזל.
"כלום לא נראה באופק", הוא אלגוריה לחיים המודרנים בהם האדם איבד את משענת האלוהים ונשאר עם עצמו ועם הטבע. ה"כלום" נושא משמעות כפולה: פנימית וחיצונית.
עד כמה שיתאמצו לחטט בעצמם, הנבירה תעלה חרס כמו ההמתנה לאלוהים שיציל את המצב.
גם האידיאולוגיות מאבדות את משמעותן באותה סירה, והכל מזוקק לנקודה אחת בסיסית ומפעמת, הרצון לחיות.
לנשום עוד נשימה עד להצלה.
"כלום לא נראה באופק", ינס רהן
הוצאת בבל, 2007, 156 עמ`
July 9, 2022
Ölüm anksiyetesi çektiğim şu dönemlerde "sanırım yanlış zamanlarda okuyorum. Kötü hissettirecek" diye düşündüm lakin öyle olmadı hatta Rehn, ölümün etrafında öylesine hissiz ve normalleştirici bir şekilde dolanıyor ki bana iyi geldi dahi diyebilirim. Edebi anlamda oldukça doyurucu bulduğum Rehn, kendine has akıp giden üslubu ile ikinci bir kitabının basılmasını şimdiden iple çektiğim yazarlar listesinde. (sanıyorum totalde zaten iki roman yazmış)
Kendi hayatının zorlu bir kesitini böylesi bir durulukla yazan bu adamı, okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Kendi hayatının zorlu bir kesitini böylesi bir durulukla yazan bu adamı, okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews