«Ο φωταγωγός ήταν ό,τι πιο πολύτιμο και σπουδαίο στο διαμέρισμά του. Είχε μεταφέρει το κρεβάτι του δίπλα σε αυτό το άνοιγμα του τοίχου και περνούσε όλες τις ώρες του εκεί. Άκουγε τους ήχους, τις φωνές, τις ομιλίες κι ένιωθε μέλος μιας μεγάλης οικογένειας. Δεν φερόταν σαν κατάσκοπος, μήτε και κρυφάκουγε. Ήταν ένα αντίδοτο στη μοναξιά του. Ο φωταγωγός ήταν ο πιστός του σύντροφος.»
Σχεδόν καθημερινές ιστορίες και καθημερινές σχεδόν εμμονές.
Ξεφυτρώνουν μέσα μας, από γνωστά άγνωστα ερεθίσματα, το μυαλό μας όμως κολλάει και τις επεξεργάζεται χωρίς όρια, γιατί η ανυπαρξία ορίων είναι το χάρισμα των σκέψεων. Ποια είναι τα όρια; Ο χώρος, ο χρόνος, ο φυσικός κόσμος, οι κοινωνικές νόρμες που μέσα τους κινούμαστε. Όταν τα όρια εξαφανίζονται η κατεύθυνση γίνεται ανεξέλεγκτη. Τότε αναμετριόμαστε με τον πολλαπλό εαυτό μας και μπορεί να μεταμορφωθούμε. Και μετά; Επιστρέφουμε στον πρότερο εαυτό μας ή όχι; Είμαστε κάποιοι άλλοι; Υπάρχει τέλος, τόσο με την έννοια του ορίου όσο και με την έννοια του σκοπού, σε όλο αυτό; Μην απαντήσετε. Διαβάστε τις μικρο-ιστορίες που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να αφηγηθούν την ιστορία τους.
27 μικρές ιστορίες που καταπιάνονται με τον ψυχισμό των ανθρώπων. Η μοναξιά, ο φόβος, η απώλεια, το συναισθηματικό δέσιμο με τα αντικείμενα και η αγωνία να πορευτεί κάποιος με τον συνάνθρωπο του αποτυπώνονται μοναδικά.
Αγάπησα τον “Φωταγωγό” που δείχνει την επιθυμία για επικοινωνία και σύνδεση με το εξωτερικό περιβάλλον. Οι ήχοι και οι ομιλίες είναι αυτό που επιζητά το πρόσωπο του διηγήματος και το καταφέρνει με το να συνδέεται με αυτά τα ερεθίσματα έστω και νοερά. Αν πάμε την σκέψη ένα βήμα παραπέρα αυτή η κατάσταση δείχνει το πως έχει γίνει η επικοινωνία μας που οι αντιδράσεις μας έχουν αντικατασταθεί με σύμβολα στα κοινωνικά δίκτυα και οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν παγώσει.
“O άνθρωπος εισιτήριο” είναι το πλήθος που προσπερνάμε καθημερινά στο δρόμο και στα μέσα μεταφοράς και η απουσία του δεν θα μας στοιχίσει. Έχουμε μάθει να είμαστε αόρατοι και χαμένοι σε έναν κόσμο που επιζητά την σιωπή ενώ η φωνή μας είναι το μέσο για να απαλύνουμε τον πόνο στον διπλανό μας.
Οι ιστορίες του Σιδέρη Ντιούδη έχουν την δύναμη να σε κάνουν να αναλογιστείς το πως οι άνθρωποι ζουν με τις εμμονές, τα πάθη και τις αγωνίες. Είναι εύκολο κάποιος να παλέψει με τους φόβους του;
Γίνεται φίλοι με τα πρόσωπα που θα γνωρίσετε στην συλλογή και αφουγκραστείτε αυτά που θέλουν να σας πουν,
Ομολογώ πως ούτε τον συγγραφέα ήξερα, αλλά ούτε και το βιβλίο. Πρόκειται για 27 ιστορίες μικρές σε έκταση, το πολύ 1 σελίδα που διαβάζονται σε 1 ώρα. Διαφορετικές ιστορίες με επίκεντρο τον άνθρωπο, την μοναξιά του καθενός μας. Τελικά και ο συγγραφέας ήταν γνωστός καθώς συνειδητοποίησα πως εργάζεται στον χώρο του βιβλίου και πάντα είναι πρόθυμος να σε εξυπηρετήσει.