What do you think?
Rate this book
Winterbloei
Nederland Leest zet stappen in de groene richting. En een van Nederlands meest geliefde schrijvers is onze gids: natuurmens Jan Wolkers. Zijn mooiste natuurverhalen zijn speciaal voor Nederland Leest gebundeld in het geschenk Winterbloei. De natuur is voor Wolkers altijd de belangrijkste inspiratiebron geweest. In de natuur kon hij zijn angsten bezweren en scheppen door die te tekenen, schilderen en vast te leggen in wat hij schreef. De verhalen in Winterbloei worden vergezeld door actuele columns van Aaf Brandt Corstius. Zij geeft in deze bundel luchtig stof tot nadenken bij haar eigen dagelijkse, duurzame dilemma’s. Dit jaar zal Ronald Giphart het voorwoord schrijven in het geschenkboek van Jan Wolkers.
143 pages, Paperback
First published January 1, 2019
9 people are currently reading
85 people want to read
About the author
Jan Wolkers
96 books122 followersJan Hendrik Wolkers was a Dutch author, sculptor and painter.
Wolkers is considered one of the "Great Four" writers of post-World War II Dutch literature, along with Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch and Gerard Reve (the latter authors are also known as the "Great Three"). He became noted in the 1960s mainly for his strikingly direct descriptions of sex.
His 1969 novel Turks Fruit was translated into ten different languages and published in English as Turkish Delight. It was also made into a highly successful movie, the Paul Verhoeven-directed Turks Fruit (1972) which was nominated for an Academy Award for Best Foreign Language Film and in 1999 won the award for Best Dutch Film of the Century.
From 1980 until his death, Wolkers resided on the Dutch island of Texel. He died on October 19, 2007, age 81, at his Texel home and was cremated in Amsterdam at De Nieuwe Ooster cemetery.
A number of his outdoor sculptures in the Netherlands have been subject to vandalism, presumably due to his use of glass as a construction material. Some examples are the Auschwitz-monument in Amsterdam and the monument on the dike at Ceres on Texel. In reaction to the destruction of the monument in 2003, Wolkers announced that he would use less glass and more steel for such monuments in future. The Jac. P. Thijsse monument in the water at Elemert on Texel does contain more steel, but glass is still a substantial part of the artwork.
Wolkers refused to accept several literary awards. In 1982 he refused the Constantijn Huygensprijs, and in 1989 he refused the P.C. Hooftprijs.
Wolkers is considered one of the "Great Four" writers of post-World War II Dutch literature, along with Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch and Gerard Reve (the latter authors are also known as the "Great Three"). He became noted in the 1960s mainly for his strikingly direct descriptions of sex.
His 1969 novel Turks Fruit was translated into ten different languages and published in English as Turkish Delight. It was also made into a highly successful movie, the Paul Verhoeven-directed Turks Fruit (1972) which was nominated for an Academy Award for Best Foreign Language Film and in 1999 won the award for Best Dutch Film of the Century.
From 1980 until his death, Wolkers resided on the Dutch island of Texel. He died on October 19, 2007, age 81, at his Texel home and was cremated in Amsterdam at De Nieuwe Ooster cemetery.
A number of his outdoor sculptures in the Netherlands have been subject to vandalism, presumably due to his use of glass as a construction material. Some examples are the Auschwitz-monument in Amsterdam and the monument on the dike at Ceres on Texel. In reaction to the destruction of the monument in 2003, Wolkers announced that he would use less glass and more steel for such monuments in future. The Jac. P. Thijsse monument in the water at Elemert on Texel does contain more steel, but glass is still a substantial part of the artwork.
Wolkers refused to accept several literary awards. In 1982 he refused the Constantijn Huygensprijs, and in 1989 he refused the P.C. Hooftprijs.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 43 reviews
February 7, 2021
Het boekje werd steeds mooier en zachter, liefdevol.
'Als jongen had ik altijd wel een portie slakken in mijn broekzak zitten. Niet om op te eten natuurlijk, maar voor de gezelligheid.'
'Ik heb de winter liefgehad.
De adem aan het raam,
De holte in de ijsbloem.
Een stem die zegt: 'Hij werpt zijn ijs'
November 27, 2019
Een beetje een vreemde ratjetoe van stukjes. De columns van Aaf Brandt Cortsius hadden wat mij betreft niet gehoeven, maar ik vond veel leuks in de stukken van Wolkers en ben voor het eerst in mijn leven gemotiveerd om eens een ander boek van hem te lezen. Maar het is wel gedateerd en soms verleden-verheerlijkend spul. Volgend jaar weer een echte roman, van een schrijver van nu?
November 29, 2019
In de tijd, dat ik moest lezen voor een lijst, kwam ook Jan Wolkers voorbij. Ik neem aan, dat ik Turks Fruit gelezen heb. En ook hiertegen, net als tegen alle ‘ literaire’ boeken, die ons door de keel werden gedrukt, verzette ik me hevig. Na het behalen van het diploma zwoer ik nooit meer literatuur te lezen (en zeker geen Wolkers)
In de loop van de jaren veranderde dat, maar de actie’Nederland leest’ van de bibliotheken was nodig om me weer iets van Wolkers te laten lezen.
Wat een verrassing: ik heb ervan genoten en het boekje achter elkaar uitgelezen. Wat schrijft hij vaak prachtige zinnen! Wat spat zijn liefde voor de natuur van de bladzijden! Zijn zorg voor die natuur, waarover hij in een van de laatste stukken schrijft, is nu wel heel actueel.
Ik ben blij met dit cadeau van de bieb en zal het blijven koesteren.
In de loop van de jaren veranderde dat, maar de actie’Nederland leest’ van de bibliotheken was nodig om me weer iets van Wolkers te laten lezen.
Wat een verrassing: ik heb ervan genoten en het boekje achter elkaar uitgelezen. Wat schrijft hij vaak prachtige zinnen! Wat spat zijn liefde voor de natuur van de bladzijden! Zijn zorg voor die natuur, waarover hij in een van de laatste stukken schrijft, is nu wel heel actueel.
Ik ben blij met dit cadeau van de bieb en zal het blijven koesteren.
November 29, 2019
De columns van Aaf Brandt Corstius en het voorwoord van Ronald Giphart hadden van mij niet gehoeven, maar de inleiding van Onno Blom en de geselecteerde stukken van Wolkers zijn heerlijk.
Ik heb eerder niet zo veel van Wolkers gelezen, maar als je zijn natuurschrijven tot je neemt, vraagt dat eigenlijk om meer. Ik vind het contrast tussen zijn prachtige natuurteksten en zijn gore lichaamstaal interessant.
Dat op de cover staat ‘over zijn liefde voor de natuur’ is echt wat deze bundel is. Of het gaat om slakken, padden, een scholekster of een zeehond, pure liefde. Erg mooi.
Ik heb eerder niet zo veel van Wolkers gelezen, maar als je zijn natuurschrijven tot je neemt, vraagt dat eigenlijk om meer. Ik vind het contrast tussen zijn prachtige natuurteksten en zijn gore lichaamstaal interessant.
Dat op de cover staat ‘over zijn liefde voor de natuur’ is echt wat deze bundel is. Of het gaat om slakken, padden, een scholekster of een zeehond, pure liefde. Erg mooi.
October 24, 2020
Mooie stukjes met de brieven uit Texel en Amstelglorie, fragmenten uit de dagboeken en het verblijf op Rottumerplaat. Maar ook overbodige columns en verhaaltjes voor kinderen. Een allegaartje dus en als geheel te wisselvallig. Nodigt wel uit om verder te lezen in zijn oeuvre; zeker de essays en de dagboeken.
November 20, 2019
Leuke kennismaking met de verhalen van Wolkers, ik vond zelf de stukken op Rottumerplaat het leukste.
March 10, 2024
In ons hedendaagse biodicale tijdperk, is het fijn om te weten dat Texel geen kruisrakketen heeft
November 22, 2019
Ondanks mijn schuldgevoel door het voorwoord over duurzaamheid, heb ik het toch weggelegd. De ellenlange natuur beschrijvingen kunnen me niet boeien. Wolkers schrijfstijl spreekt mij niet aan.
December 9, 2019
Ik weet niet of je mensen via dit boek aan het lezen krijgt (zeker niet met zo'n lang voorwoord over het initiatief), maar zelf heb ik in elk geval enorm genoten van het dagboek op Rottumerplaat en de oprechte vreugde (en het verdriet) die Wolkers daar beleefde. Ook de brieven aan zijn zoon Jeroen en de andere korte verhalen zijn erg mooi. Ze roepen betoverende beelden voor je ogen op.
Mooi dat dit zomaar aan mensen wordt weggegeven.
Mooi dat dit zomaar aan mensen wordt weggegeven.
November 27, 2019
Aanvankelijk begon ik met wat twijfels aan deze bloemlezing, samengesteld door biograaf Van Wolkers Onno Blom, maar deze verdwenen snel. Wat een geweldige schrijver is / was Wolkers toch. Ik heb genoten van zijn stijl, zijn prachtige zinnen en zijn oog voor al wat groeit en bloeit, hoe klein ook.
June 29, 2020
Ik vond dit boek in m'n kast en zag dat het een 'Nederland leest' editie over duurzaamheid was. Alleen ging dit niet over duurzaamheid, maar over biologie. En ik kan het weten, want ik heb het allebei gestudeerd. Jammer dat dit mega taai was, er was echt slecht doorheen te komen. Alleen maar uitgelezen omdat ie zo dun was. Dit zet mensen echt niet aan het lezen.
August 25, 2023
Ik verlang naar de winter! Goed om er alvast over te lezen.
January 4, 2022
Toen Jan Wolkers al een oude man was, bezocht ik in Leiden in het museum De Lakenhal een tentoonstelling met schilderijen van Jan Wolkers. Grote doeken met veel kleur, lichtgevende landschappen, bloemenpracht. In de herfst van zijn leven wist hij nog steeds te boeien, net als het boekje Winterbloei, dat in 2019 breed werd verspreid in het kader van de campagne ‘Nederland leest’. Het boekje bevat teksten van Wolkers over zijn liefde voor planten en dieren en voor de natuur. Dat begin al voor de oorlog toen hij nog een jongen was en enthousiast over de boeken van Jac P. Thijsse en de gedichten van de Vlaamse priester-dichter Guido Gezelle. Het hoogtepunt van het boek vind ik de delen van het dagboek dat Wolkers in 1971 schreef tijdens een verblijf van een week op het onbewoonde eiland Rottumerplaat. Zijn collega-schrijver Godfried Bomans was hem voorafgegaan. Een groter contrast dan tussen deze twee mannen is nauwelijks denkbaar. Godfried Bomans was niet bestand tegen het alleen zijn en het lawaai van de meeuwen. Hij raakte in een depressie. Zijn dagelijkse gesprekken via een radioverbinding met Willem Ruis in de studio in Hilversum verliepen moeizaam. Dit alles gebeurde vijf maanden voor zijn overlijden. Wolkers beschouwde het eiland direct als zijn domein, hij ving er garnalen en plukte sla en leefde zo van wat hij kon vangen en plukken. Hij hielp een scholekster met een gebroken poot door hem een spalkje aan te meten en hij verzorgde een uitgedroogde en verdwaalde zeehond. Hij maakte tochten over het hele eiland en fotografeerde de planten die hij zag. Hij zag toen ook al milieuvervuiling, bijvoorbeeld vogels vol olie en allerlei troep uit schepen dat op het eiland aanspoelde. In het laatste stuk ‘De schuimspaan van de tijd’ blikt Wolkers vooruit op de tijd na zijn overlijden en hij een schim uit het verleden is. Hoe is het dan met de uitlaatgassen en het landbouwgif?
Jan Wolkers omringde zich met natuur, eerst met een volkstuin in Amsterdam en later met een huis met veel land op Texel, waar hij een groot deel van zijn leven woonde. Het boek bevat ook divérse brieven aan zijn zoon Jeroen plus een aantal korte verhaaltjes waarin hij zich tot kinderen richt. Onno Blom, de biograaf van Wolkers schreef een inleiding. Aaf Brandt Corstius schreef enkele columns over wat Wolkers voor haar betekende. Ze heeft hem kort voor zijn dood nog geïnterviewd over een aangekondigd boek dat er niet meer zou komen.
Het boek bevat ook enkele foto’s van Wolkers.
Zoals gezegd, het deel over Rottumerplaat vind ik het hoogtepunt. Iets meer duiding van de opgenomen teksten zou ik wel nuttig vinden. Het was me bijvoorbeeld niet direct duidelijk dat de brieven aan Jeroen gericht waren aan een van de zonen uit zijn eerste huwelijk.
Jan Wolkers omringde zich met natuur, eerst met een volkstuin in Amsterdam en later met een huis met veel land op Texel, waar hij een groot deel van zijn leven woonde. Het boek bevat ook divérse brieven aan zijn zoon Jeroen plus een aantal korte verhaaltjes waarin hij zich tot kinderen richt. Onno Blom, de biograaf van Wolkers schreef een inleiding. Aaf Brandt Corstius schreef enkele columns over wat Wolkers voor haar betekende. Ze heeft hem kort voor zijn dood nog geïnterviewd over een aangekondigd boek dat er niet meer zou komen.
Het boek bevat ook enkele foto’s van Wolkers.
Zoals gezegd, het deel over Rottumerplaat vind ik het hoogtepunt. Iets meer duiding van de opgenomen teksten zou ik wel nuttig vinden. Het was me bijvoorbeeld niet direct duidelijk dat de brieven aan Jeroen gericht waren aan een van de zonen uit zijn eerste huwelijk.
December 4, 2019
There is a lot that Jan Wolkers does not have. Class, a sense of global connectedness, a normal life. But he is one of the rare people having the right stance towards nature. Even though he is overly sentimental, he loves everything he sees around him on the then desolate islands of Texel and Rottumerplaat where he has interactions with seals and magpies that border between the loving and plain-out creepy. But his writing style is full of humor and possibly brings you back to your childhood memories, as it did for me. Suddenly I remembered the peacock butterflies that got trapped between my curtains as a child, and while I was hoping they would remain still like little solar panels, they would always at some point keep on struggling to fly against the stark mesh fabric and continue their little lives wingless. I remembered rushing to crack open the newly dropped walnuts before they would rot in humidity or be caught by birds. I remembered how shards of glass could focus sunlight in the summer, roasting the ants underneath. A hopelessly dark humor, or an intelligent beauty; nature has it all. All in all this book, even though it looks quickly grabbed together, is a nice collection of short stories that introduce the reader to Jan Wolkers, the classic Dutch author.
November 19, 2019
Dit boek wordt aangeboden door de Bibliotheek in het kader van Nederland leest met als thema duurzaamheid. Van alle stukjes in deze publicatie vormt "De schuimspaan van de tijd" zowat de opdracht die we onszelf moeten stellen als we het over natuur en duurzaamheid willen hebben.
De hoofdmoot van het werk bestaat uit een aanhoudende stroom van kennismakingen met beestjes, vogeltjes en plantjes. Veel van deze kennismakingen leken voor mij als mensen die zichzelf voorstellen op een feest met allemaal onbekenden waarvan je er op het eind van de avond maar enkele kan onthouden. Wat blijft is echter de sfeer van het feest en zo is het ook met deze publicatie. Ik weet nog steeds niet hoe parnassia er uit ziet maar ik denk wel dat een landschap waarin parnassia voorkomt een meerwaarde heeft. Daarom denk ik dat ondanks de kritiek op de keuze van dit werk voor Nederland leest het uiteindelijk wel bijdraagt aan zowel lezen als aan het op een andere manier laten ervaren van de waarde van duurzaamheid.
De hoofdmoot van het werk bestaat uit een aanhoudende stroom van kennismakingen met beestjes, vogeltjes en plantjes. Veel van deze kennismakingen leken voor mij als mensen die zichzelf voorstellen op een feest met allemaal onbekenden waarvan je er op het eind van de avond maar enkele kan onthouden. Wat blijft is echter de sfeer van het feest en zo is het ook met deze publicatie. Ik weet nog steeds niet hoe parnassia er uit ziet maar ik denk wel dat een landschap waarin parnassia voorkomt een meerwaarde heeft. Daarom denk ik dat ondanks de kritiek op de keuze van dit werk voor Nederland leest het uiteindelijk wel bijdraagt aan zowel lezen als aan het op een andere manier laten ervaren van de waarde van duurzaamheid.
December 26, 2019
Een raar bij elkaar geraapt zooitje. Het boek geeft inzicht hoe Jan Wolkers zich verweven voelde met de natuur. Maar dit is op zo'n innige manier dat er maar weinig Nederlanders zijn die zich hierin herkennen of zich verbonden voelen. De korte fragmenten van Aaf Brandt Corticus zijn niet passend, eerder storend en hadden wat mij betreft weggelaten mogen worden. Dan past het ook beter dat de Jan Wolkers als schrijver op de voorkant staat. Maar waarom dan toch drie sterren? Datgene van Jan Wolkers zelf beviel mij wel, ik heb genoten van zijn Rottumerplaat dagboek. Dus het heeft mij aangezet om toch maar eens iets van deze man te lezen.
December 8, 2019
Ik herinner me dat ik stoeptegels omhoog-trek en glimkevers, spinnen en beestjes zie - in blinde paniek; ik zie een libelle met een half-afgebroken vleugel: in de vlinderstruik. Ik ben een-en-dertig jaar.
Ik zie een hooiwagen-met een heel lange voel-antenne - in de keuken; een slijmspoor in het toilet.
Na het gal en de azijn en het verwijt van Kort Amerikaans en Terug Naar Oegstgeest toch wel blij verrast door de oud-milde Wolkers van Winterbloei. Op Rottumerplaat, alleen, tussen het helmgras en krijsende meeuwen, in de zeewind, zonder kleren, als een Adam. In de tuin, tussen de spuugbeestjes, als een kind van vijf. Op Texel, tussen de schapen; in Amsterdam, in zijn tot oerwoud gecultiveerde achtertuin; waar het de natuur aangaat is Wolkers mild, voedt een aangespoeld zeehondenjong met koffieroom, huilt om aan-gehaakte wurmen, ziet mooie dingen in de grasstructuren van een hoop stront; er is geen verwijt voor de mos-pol, slak, wurm. Ze worden grotendeels met rust gelaten - hoogstens als onderwerp van bewondering.
Ik vergeet voor het gemak de collectieve blaam - die als een donkere as-wolk door het voorwoord van Giphart trekt, en me er bijna van weerhoudt verder te lezen:
Op een steen, bij de waterval, zie ik een kleine tor met een olie-kleurig dekschild-
Ik zie een hooiwagen-met een heel lange voel-antenne - in de keuken; een slijmspoor in het toilet.
Na het gal en de azijn en het verwijt van Kort Amerikaans en Terug Naar Oegstgeest toch wel blij verrast door de oud-milde Wolkers van Winterbloei. Op Rottumerplaat, alleen, tussen het helmgras en krijsende meeuwen, in de zeewind, zonder kleren, als een Adam. In de tuin, tussen de spuugbeestjes, als een kind van vijf. Op Texel, tussen de schapen; in Amsterdam, in zijn tot oerwoud gecultiveerde achtertuin; waar het de natuur aangaat is Wolkers mild, voedt een aangespoeld zeehondenjong met koffieroom, huilt om aan-gehaakte wurmen, ziet mooie dingen in de grasstructuren van een hoop stront; er is geen verwijt voor de mos-pol, slak, wurm. Ze worden grotendeels met rust gelaten - hoogstens als onderwerp van bewondering.
Ik vergeet voor het gemak de collectieve blaam - die als een donkere as-wolk door het voorwoord van Giphart trekt, en me er bijna van weerhoudt verder te lezen:
Op een steen, bij de waterval, zie ik een kleine tor met een olie-kleurig dekschild-
February 9, 2020
Collection of short stories and essays by Jan Wolkers, prominent Dutch writer of the 60's and 70's. In these stories Wolkers expresses his deep love and childlike wonderment of nature. The stories describe not the grand wildernis but the everyday nature close at hand: the beach, the dunes, the heather fields and forests, the meadows of his childhood in Oegstgeest, and his beloved backyard on the island of Texel. He writes with true love and in amazing detail about all he sees, and so makes the most insignificant bird, flower or insect worth looking at and celebrating. I love these stories.
October 5, 2021
A nice book with short stories, poems, diary reports and letters from Jan Wolkers about his love for nature.
I liked the diary part about his stay on the inhabited island Rottumerplaat the most. It describes a week of living alone in a tent on the inhabited island that is only 6 square kiometers.
A short story I really liked was the story 'Mooie dood' about describing the process of living and dying and how this is integrated in nature and can be a beautiful process.
Not a cohesive book/story but I really enjoyed reading small bits in between of tasks/before sleeping.
I liked the diary part about his stay on the inhabited island Rottumerplaat the most. It describes a week of living alone in a tent on the inhabited island that is only 6 square kiometers.
A short story I really liked was the story 'Mooie dood' about describing the process of living and dying and how this is integrated in nature and can be a beautiful process.
Not a cohesive book/story but I really enjoyed reading small bits in between of tasks/before sleeping.
May 4, 2021
Niet voor mij. Wolkers' liefde voor de natuur is duidelijk, maar zijn taalgebruik vind ik naar. Het is op momenten plat en creepy (wanneer hij de opengesperde snavels van kuikentjes in een nest vergelijkt met de 'kutten' van jonge meisjes) en goor (wanneer hij beschrijft hoe hij zich omwentelt in de kots en poep van de zeehond die hij probeert te redden). Ook wordt door Aaf Brandt Corstius de nadruk gelegd op Wolkers' dierenliefde, maar wreedheid ten opzichte van dieren is hem ook niet vreemd.
June 18, 2021
Leuke verzameling natuurverhalen en -stukjes van Wolkers, wiens liefde voor de natuur buiten kijf staat. Geen nieuwe dingen helaas, maar voor wie niet zo bekend is met het werk van 'de Tarzan van de schapen' wellicht een openbaring en hopelijk een aansporing toch iets verder in zijn oeuvre te duiken.
Ik lees haar graag, maar wat Aaf Brandt Corstius in dit boekje te zoeken heeft is mij een raadsel. Overbodig en irritant. Zeker goed bevriend met iemand bij de CPNB...
Ik lees haar graag, maar wat Aaf Brandt Corstius in dit boekje te zoeken heeft is mij een raadsel. Overbodig en irritant. Zeker goed bevriend met iemand bij de CPNB...
January 25, 2020
"en dat was om de dooie dood geen paddenpis"
hier wordt flora en fauna met liefde opgelapt in woorden waarvan je de passie kan proeven.
mijn favoriete deel was het dagboekfragment van wanneer hij een week op onbegaan Rottumerplaat rondzwerft.
wat een smeerbats, die jan wolkers, en dat bedoel ik in de meest positieve zin.
hier wordt flora en fauna met liefde opgelapt in woorden waarvan je de passie kan proeven.
mijn favoriete deel was het dagboekfragment van wanneer hij een week op onbegaan Rottumerplaat rondzwerft.
wat een smeerbats, die jan wolkers, en dat bedoel ik in de meest positieve zin.
November 18, 2019
Het boekje stimuleert me erg om weer ns ander werk van Wolkers te gaan lezen. Het is me overigens een raadsel wat de inbreng van Aaf Brandt Corstius hier doet - voegt in ieder geval niks toe, hoezeer ik verder een fan van haar ben.
March 30, 2020
Ben tot aan het eerste verhaaltje over z'n jeugd bij pagina 40 ofzo gekomen. Niet mijn smaak, te saai voor mij. Misschien dat ik het in de toekomst ooit nog ga lezen. Jammer, want het leek me een fijn boekje om in een middagje op balkon uit te lezen.
November 5, 2019
I most enjoyed his diary of being on Rottumerplaat for a week. His short stories are riddles with difficult words of which I didn't know the meaning.
November 6, 2019
Met het fantastische verslag van Wolkers’ verblijf op Rottummerplaat. En nog een paar andere fijne verhalen.
did-not-finish
November 9, 2019DNF November 2019
Leuk dat er voor het thema duurzaamheid is gekozen, maar helaas is deze bundel toch niet echt mijn ding. Ik heb dan ook besloten hem niet uit te lezen.
Leuk dat er voor het thema duurzaamheid is gekozen, maar helaas is deze bundel toch niet echt mijn ding. Ik heb dan ook besloten hem niet uit te lezen.
November 10, 2019
5 sterren voor Jan Wolkers. -1 ster vanwege de columns. (Ik vraag me af waarom die er eigenlijk instonden...)
November 15, 2019
Vond Wolkers vroeger al niet bijzonder, ook nu beklijft zijn vertelwijze niet. Als mens en kunstenaar boeiend, als schrijver raakt hij mij niet.
November 15, 2019
De columns staken een beetje flets af tegen het werk van Wolkers; ze hadden weggelaten kunnen worden.
Displaying 1 - 30 of 43 reviews