Zoals we weten ziet Witteman de zaken scherp. De gevolgen zijn niet altijd te overzien; dan wint de hebzucht het een keer van de verlegenheid, maar blijkt de aangesproken vrouw in de felbegeerde jas juist in diepe rouw. En zeker, ánderen maken stellig misbruik van de zelfscanner, door het prijsje van een zak ordinaire uien op de rijkeluistomaten te plakken, maar wat heb je daaraan als je de braafheid zelve bent?
Als echte Witteman fan heb ik ook nu weer genoten van alle columns, waarvan velen zich ook nog precies laten plaatsen in mijn geboorte- en woonplaats Mokum
Tijdens een gezamenlijk uitstapje naar de Ardennen komen Volkskrant-columniste Sylvia Witteman, ‘huisgenoot P.’ en hun twee zonen terecht, zo lezen we in haar bundel “Boodschappen zonder leesbril”, bij het racecircuit van Spa-Francorchamps. Voor haar hoeft dat allerminst, maar haar mannelijke gezinsleden stonden daar ‘in de slijmerige motregen smachtend te kijken naar al die zinloze rondjes, gereden door zinloze mannen in zinloze auto’s’ (p. 34). Deze zinsnede is wat mij betreft illustratief voor het verschil in inhoudelijke kwaliteit dat zich steeds duidelijker aftekent tussen genoemd dagblad in z’n geheel en de bijdragen die Sylvia Witteman daaraan levert. Onder het hoofdredacteurschap van haar echtgenoot, ‘huisgenoot P.’, is de Volkskrant in het min of meer recente verleden afgegleden van een serieuze kwaliteitskrant naar een medium met een allengs hoger gehalte aan onbenul en ongein – zowel waar het gaat om de kolommen (met een overdaad aan, jawel, Formule-1-nieuws, maar bijvoorbeeld ook telkens terugkerende, ellenlange beschouwingen over het Songfestival) als waar het gaat om columns (met als dieptepunt die van de als ‘uw sterrenkijker’ geafficheerde Aaf Brandt Corstius). Het zijn mede de columns van Sylvia Witteman die mij als abonnee voor de krant behouden hebben. Ook die welke in de onderhavige bundel zijn opgenomen, getuigen van hetzelfde hoge niveau als dat van haar columns uit eerdere jaren. Geprezen zij ten slotte, maar dat is dan wel buiten de context van haar reguliere columns en “Boodschappen zonder leesbril” om, de bijzonder enthousiasmerende manier waarop Witteman over boeken en auteurs pleegt te schrijven. Wanneer worden die stukjes nou eens gebundeld?
Een nieuwe Sylvia Witteman! Eindelijk kan ik haar columns weer lezen. Ze post ze ook online, maar wilde niets spoilen uit dit boek, ik wist dat ze uiteindelijk zouden worden gebundeld. Al heb ik wel af en toe iets gelezen, want soms kon ik de verleiding niet weerstaan. Dit was wederom heerlijk om te lezen wat heeft Sylvia Witteman toch een geweldige schrijfstijl en ik vind het ook top dat ze woorden gebruikt die je niet vaak meer voorbij ziet komen (al betekende het wel dat ik af en toe even iets wilde opzoeken). We lezen over haar gezin, over Amsterdam, over dingen die in het nieuws stonden, over vakanties, en meer. Ik kan niet wachten op het volgende boek met columns. Gelukkig komt volgende maand een ander boek door haar en een andere schrijver uit dus kan ik nog wat langer genieten van de schrijfstijl.
De titel suggereert het al, een vrouw van in de vijftig die eigenlijk niet toe wil geven dat zij een leesbril nodig heeft, moeder van een volwassen dochter en twee bijna volwassen zonen. Ze schrijft openhartig en doorgaans vrolijk over alledaagsheden, maar schuwt het scherpe randje niet. Ze zet mensen neer, maar zonder dedain. Schrijven begint met waarnemen, met kijken. Daarin is zij goed. Moraliseren is er niet bij, of soms toch wel een beetje. Ook een moeder van grote kinderen houdt haar zorgen, ze moeten bijvoorbeeld niet appen op de fiets. Een leuk boek voor op het nachtkastje en ook om een aantal columns lekker achter elkaar te lezen Ook dan houdt Sylvia stand.
Een paar keer in de week lees ik de column van Sylvia Witteman in de Volkskrant. Eens in de zoveel tijd worden ze gebundeld en dan lees ik ze nog een keer. Gelukkig ben ik dan alweer een hoop vergeten, dus ik kan er nog een keer van genieten. Ze heeft oog voor detail en weet de zaken mooi onder woorden te brengen. Ik hoop dan ook dat ze nog lang columns mag schrijven.
Een vrij recente verzameling, waarover niets nieuws meer valt te zeggen. Elke avond drie columns. Eentje gaat over de vader van Marjolein de Groot, die Sylvia Witteman heeft aangemoedigd te schrijven.
Witteman stopt eind december 2024 met haar stukjes in de VK. Het boekje werd bij wijze van troostvoedsel bij de bib geleend. Onverwacht blijken de 90 stukjes van Witteman (uit 2019) veel minder leuk dan toen ze één voor één werden geconsumeerd op dinsdag- of donderdagochtenden.
Sylvia's columns zijn altijd fijn om te lezen. Ze schrijft over alledaagse dingen die haar verbazen of verwonderen. Het is grappig, leuk geschreven en leest lekker weg.