What do you think?
Rate this book
Οξυγόνο
Μια παρέα φοιτητών, ένα καλοκαίρι του ’90, κάνει ελεύθερο κάμπινγκ, όταν ο Νικόλας, ο πιο χαρισματικός απ’ όλους, πνίγεται στην προσπάθειά του να βγάλει έναν ροφό από τη θάλασσα. Ο πατέρας πενθεί τον γιο του• οι φίλοι θυμούνται και εξιδανικεύουν τον πεισματάρη φίλο τους.
Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι ξαναβρίσκονται στο νησί για το μνημόσυνο του Νικόλα και αναλογίζονται τις δικές τους καθημερινές ασφυξίες και απώλειες: τα όρια του γάμου και της οικογένειας, τη φθορά του σώματος, το τέλος της γονιμότητας, την επαγγελματική αβεβαιότητα, τον θάνατο που πλησιάζει.
Ο καθηγητής Νομικής διαβάζει Φίλιπ Ροθ και ταυτίζεται μαζί του, η γυναίκα του προσπαθεί να καταπολεμήσει την ηττοπάθεια της μέσης ηλικίας, ο εισοδηματίας φίλος τους ζει αποτραβηγμένος και παρατηρεί τις ζωές των άλλων, η ψυχίατρος-μετανάστρια στη Βιέννη βλέπει την Ελλάδα να απομακρύνεται από την Ευρώπη, η συγγραφέας της παρέας αγωνίζεται να κάνει παιδί με κάθε τρόπο προκειμένου να δώσει νόημα στη ζωή της.
Με φόντο πάντα την ανάμνηση του φίλου τους, που πρόλαβε και πέθανε νέος, οι ζωές τους διασταυρώνονται και πλέκονται στον θρήνο και τη νοσταλγία για τα χρόνια που πέρασαν, στην κρίση της χώρας, αλλά και τη δική τους, την προσωπική.
Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι ξαναβρίσκονται στο νησί για το μνημόσυνο του Νικόλα και αναλογίζονται τις δικές τους καθημερινές ασφυξίες και απώλειες: τα όρια του γάμου και της οικογένειας, τη φθορά του σώματος, το τέλος της γονιμότητας, την επαγγελματική αβεβαιότητα, τον θάνατο που πλησιάζει.
Ο καθηγητής Νομικής διαβάζει Φίλιπ Ροθ και ταυτίζεται μαζί του, η γυναίκα του προσπαθεί να καταπολεμήσει την ηττοπάθεια της μέσης ηλικίας, ο εισοδηματίας φίλος τους ζει αποτραβηγμένος και παρατηρεί τις ζωές των άλλων, η ψυχίατρος-μετανάστρια στη Βιέννη βλέπει την Ελλάδα να απομακρύνεται από την Ευρώπη, η συγγραφέας της παρέας αγωνίζεται να κάνει παιδί με κάθε τρόπο προκειμένου να δώσει νόημα στη ζωή της.
Με φόντο πάντα την ανάμνηση του φίλου τους, που πρόλαβε και πέθανε νέος, οι ζωές τους διασταυρώνονται και πλέκονται στον θρήνο και τη νοσταλγία για τα χρόνια που πέρασαν, στην κρίση της χώρας, αλλά και τη δική τους, την προσωπική.
176 pages, Paperback
First published November 1, 2019
36 people want to read
About the author
Ξένια Κουναλάκη
4 books10 followersΗ Ξένια Κουναλάκη γεννήθηκε το 1971 στο Αμβούργο της Γερμανίας. Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι αρχισυντάκτρια διεθνών ειδήσεων και τακτική αρθρογράφος στην "Καθημερινή".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
August 16, 2020
Ένα σύντομο αυγουστιάτικο ανάγνωσμα.Η κατάλληλη ώρα και ημέρα για να ταιριάζουν με τη θεματική του βιβλίου.
Παρακολουθώ τα άρθρα της Κουναλάκη εδώ και καιρό και ξεχωρίζω το ύφος και το λόγο της.Η ιστορία που πραγματεύεται στο παρόν έργο έχει μια βαθειά ειλικρίνεια,πολλές φορές ωμή.Μεταφέρει μια αποτύπωση της πραγματικότητας, ίσως της διπλανής πόρτας του Σήμερα, με μια γρήγορη κινηματογραφική ματιά... δυστυχώς χωρίς καμία κορύφωση! Έδεσε με ευρηματικό τρόπο τις ιστορίες των ηρώων της,αλλά τελικά με μπέρδεψε με τα αναπάντητα ερωτήματα που άφησε.Ίσως το κύριο μήνυμα του έργου να είναι η αγωνία της φθοράς του χρόνου...όπως μεταφέρεται μέσα από τα λόγια της ψυχολόγου Ευριδίκης στην τελευταία σελίδα του βιβλίου.
Παρακολουθώ τα άρθρα της Κουναλάκη εδώ και καιρό και ξεχωρίζω το ύφος και το λόγο της.Η ιστορία που πραγματεύεται στο παρόν έργο έχει μια βαθειά ειλικρίνεια,πολλές φορές ωμή.Μεταφέρει μια αποτύπωση της πραγματικότητας, ίσως της διπλανής πόρτας του Σήμερα, με μια γρήγορη κινηματογραφική ματιά... δυστυχώς χωρίς καμία κορύφωση! Έδεσε με ευρηματικό τρόπο τις ιστορίες των ηρώων της,αλλά τελικά με μπέρδεψε με τα αναπάντητα ερωτήματα που άφησε.Ίσως το κύριο μήνυμα του έργου να είναι η αγωνία της φθοράς του χρόνου...όπως μεταφέρεται μέσα από τα λόγια της ψυχολόγου Ευριδίκης στην τελευταία σελίδα του βιβλίου.
April 8, 2021
Ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, που μας ταξιδεύει στο παρελθόν και στο παρών μίας παρέας ξεκινώντας από δεκαετία του ’90, με το τυπικό ελληνικό καλοκαίρι. Η παρέα βιώνει την τραγική απώλεια του πιο χαρισματικού μέλους της παρέας. Με αφορμή το μνημόσυνο του 20 χρόνια μετά ξετυλίγεται το βιβλίο. Μας μεταφέρει μία πραγματικότητα ίσως και της διπλανής πόρτα του σήμερα.
Δεν με ξετρέλανε σαν βιβλίο λόγο του ότι θεωρώ το κλείσιμο λίγο βεβιασμένο και απότομο.
Βέβαια όπως και στην ζωή κάποια πράγματα τελειώνουν…
κάποια θέματα λύνονται…
και προχωράμε παρακάτω με συνοπτικές διαδικασίες,
καθώς η ζωή συνεχίζεται.
Σε κάθε περίπτωση προτείνω να το διαβάσετε.
Δεν με ξετρέλανε σαν βιβλίο λόγο του ότι θεωρώ το κλείσιμο λίγο βεβιασμένο και απότομο.
Βέβαια όπως και στην ζωή κάποια πράγματα τελειώνουν…
κάποια θέματα λύνονται…
και προχωράμε παρακάτω με συνοπτικές διαδικασίες,
καθώς η ζωή συνεχίζεται.
Σε κάθε περίπτωση προτείνω να το διαβάσετε.
November 8, 2020
Λατρεύω τον τρόπο γραφής της Ξένιας Κουναλάκη,έχει έναν θυμό,ένα νεύρο,μια κρυμμένη ειρωνία,τον λατρεύω και τον καταλαβαίνω αυτόν τον τρόπο.
January 6, 2022
Σκληρό , αλλά ρεαλιστικό . Η γραφή της Κουναλάκης μου αρέσει και μου ταιριάζει. Είναι το οξυγόνο της αλήθειας τελικά !
Read
November 25, 2019ΣΤΗΛΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
http://athina984.gr/wp-site/2019/11/2...
«Οξυγόνο» Της Ξένιας Κουναλάκη Νοέ 25, 2019, 08:40
«Ήρθαν με το φουσκωτό στον απόμερο κόλπο της Τήλου πριν από δύο εβδομάδες. Τρία αγόρια με ψαροντούφεκα και τρία κορίτσια, χωρίς να είναι ζευγάρια μεταξύ τους».
Ο Νικόλας, η Κατερίνα, ο Γιάννης, η Εμμανουέλα, ο Σταμάτης και η Ευρυδίκη, με την σειρά που μας τους συστήνει η συγγραφέας και δημοσιογράφος Ξένια Κουναλάκη στο «Οξυγόνο», το πρώτο της μυθιστόρημα, είναι μια παρέα φοιτητών, η οποία ένα καλοκαίρι του ’90 κάνει ελεύθερο κάμπινγκ.
Ήδη στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου, η ψυχή της παρέας, ο Νικόλας, αποχωρεί τραγικά από τη σκηνή. Παθαίνει υποξία και πνίγεται προσπαθώντας να βγάλει ένα ροφό από τη θάλασσα. Ο θάνατός του ακυρώνει και καταλύει βεβαιότητες και γίνεται είκοσι χρόνια αργότερα η αφορμή του πρώτου απολογισμού πεπραγμένων. Η επιστροφή της παρέας στην Τήλο για το μνημόσυνο ανοίγει τον ασκό του Αιόλου.
Η Ξένια Κουναλάκη ανεβάζει στο βάθρο της παρατήρησης την προσωπική ταυτότητα και κουλτούρα των ανθρώπων της γενιάς της, ανθρώπων που ωρίμασαν μέσα στην κρίση, που βίωσαν ματαιώσεις, διαψεύσεις, που έπεσαν από το ύψος της υπερβολής και της ανεμελιάς των 90’ς στην σκοτεινιά της κρίσης, της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και των επισφαλειών της εργασίας.
Υιοθετώντας μια διήγηση “από τα κάτω”, μια αφήγηση χαμηλής αλλά κλιμακούμενης έντασης, μας παραδίδει μια ιστορία της κρίσης και των κρίσεων, φτιαγμένη από ατομικά αδιέξοδα: της κρίσης της μέσης ηλικίας, της φθοράς των σχέσεων, της αδυναμίας σωματοποίησης του αισθήματος, του τέλους των επαγγελματικών βεβαιοτήτων, του πολυδιασπασμένου κοινωνικού χώρου. Του βάρους και της ελαφρότητας μιας γενιάς που της έτυχαν δύσκολα.
Το μυθιστόρημα της Ξένιας Κουναλάκη «Οξυγόνο» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πόλις.
Ελεωνόρα Ορφανίδου
http://athina984.gr/wp-site/2019/11/2...
«Οξυγόνο» Της Ξένιας Κουναλάκη Νοέ 25, 2019, 08:40
«Ήρθαν με το φουσκωτό στον απόμερο κόλπο της Τήλου πριν από δύο εβδομάδες. Τρία αγόρια με ψαροντούφεκα και τρία κορίτσια, χωρίς να είναι ζευγάρια μεταξύ τους».
Ο Νικόλας, η Κατερίνα, ο Γιάννης, η Εμμανουέλα, ο Σταμάτης και η Ευρυδίκη, με την σειρά που μας τους συστήνει η συγγραφέας και δημοσιογράφος Ξένια Κουναλάκη στο «Οξυγόνο», το πρώτο της μυθιστόρημα, είναι μια παρέα φοιτητών, η οποία ένα καλοκαίρι του ’90 κάνει ελεύθερο κάμπινγκ.
Ήδη στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου, η ψυχή της παρέας, ο Νικόλας, αποχωρεί τραγικά από τη σκηνή. Παθαίνει υποξία και πνίγεται προσπαθώντας να βγάλει ένα ροφό από τη θάλασσα. Ο θάνατός του ακυρώνει και καταλύει βεβαιότητες και γίνεται είκοσι χρόνια αργότερα η αφορμή του πρώτου απολογισμού πεπραγμένων. Η επιστροφή της παρέας στην Τήλο για το μνημόσυνο ανοίγει τον ασκό του Αιόλου.
Η Ξένια Κουναλάκη ανεβάζει στο βάθρο της παρατήρησης την προσωπική ταυτότητα και κουλτούρα των ανθρώπων της γενιάς της, ανθρώπων που ωρίμασαν μέσα στην κρίση, που βίωσαν ματαιώσεις, διαψεύσεις, που έπεσαν από το ύψος της υπερβολής και της ανεμελιάς των 90’ς στην σκοτεινιά της κρίσης, της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και των επισφαλειών της εργασίας.
Υιοθετώντας μια διήγηση “από τα κάτω”, μια αφήγηση χαμηλής αλλά κλιμακούμενης έντασης, μας παραδίδει μια ιστορία της κρίσης και των κρίσεων, φτιαγμένη από ατομικά αδιέξοδα: της κρίσης της μέσης ηλικίας, της φθοράς των σχέσεων, της αδυναμίας σωματοποίησης του αισθήματος, του τέλους των επαγγελματικών βεβαιοτήτων, του πολυδιασπασμένου κοινωνικού χώρου. Του βάρους και της ελαφρότητας μιας γενιάς που της έτυχαν δύσκολα.
Το μυθιστόρημα της Ξένιας Κουναλάκη «Οξυγόνο» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πόλις.
Ελεωνόρα Ορφανίδου
February 10, 2026
Οξυγόνο επαρκές για μια ανάσα-διαβάζεται μονοκοπανιά.
Σε μόλις 170 σελίδες προλαβαίνει να παρουσιάσει τους 6 φίλους και τα άτομα με τα οποία συνδέονται στενά, όπως και τις μεταξύ τους συμπλέξεις και επιρροές.
Όνειρα που τα πήρε η ανεμελιά της νιότης, προσδοκίες που διαψεύστηκαν και η αποκαθηλωτική πραγματικότητα της καθημερινότητας.
Χάσμα γενεών, κρίση μέσης ηλικίας, εφηβεία και σεξουαλικότητα, είναι το ανθρώπινο μείγμα που τροφοδοτεί τις σχέσεις και διαμορφώνει τις επιλογές.
Μόνο κάποιος που έφυγε νωρίς είναι εξιδανικευμένος.
"Από μιαν άποψη πάντως ο Νικόλας είχε τον τέλειο θάνατο, αν υπάρχει αυτή η έννοια. Δεν γέρασε, δεν ξεφτιλίστηκε αφήνοντας την τελευταία του πνοή την ώρα μιας φτηνής τσόντας. Πέθανε στη θάλασσα που πάντα αγαπούσε. Χάνοντας σιγά σιγά τις αισθήσεις του. Χωρίς να πονέσει, να υποφέρει, να βασανιστεί από κάποια φρικτή αρρώστια. Έμεινε στη μνήμη μας νέος, αστραφτερός, ιδανικός. Δεν παντρεύτηκε, δεν ένιωσε τη φρίκη και τον σεξουαλικό θάνατο του γάμου, δεν έγινε βαρετός μεσήλικας, δεν έκανε παιδιά, που τον αμφισβητούν ή τον μισούν. Δεν εργάστηκε πραγματικά, δεν απολύθηκε. Δεν δοκιμάστηκε και άρα δεν απέτυχε σε κάτι. Μεγάλη δουλειά, μεταξύ μας, κι ας πονάμε σήμερα. Είναι όμως κι αυτή η σκέψη μια παρηγοριά».
Σε μόλις 170 σελίδες προλαβαίνει να παρουσιάσει τους 6 φίλους και τα άτομα με τα οποία συνδέονται στενά, όπως και τις μεταξύ τους συμπλέξεις και επιρροές.
Όνειρα που τα πήρε η ανεμελιά της νιότης, προσδοκίες που διαψεύστηκαν και η αποκαθηλωτική πραγματικότητα της καθημερινότητας.
Χάσμα γενεών, κρίση μέσης ηλικίας, εφηβεία και σεξουαλικότητα, είναι το ανθρώπινο μείγμα που τροφοδοτεί τις σχέσεις και διαμορφώνει τις επιλογές.
Μόνο κάποιος που έφυγε νωρίς είναι εξιδανικευμένος.
"Από μιαν άποψη πάντως ο Νικόλας είχε τον τέλειο θάνατο, αν υπάρχει αυτή η έννοια. Δεν γέρασε, δεν ξεφτιλίστηκε αφήνοντας την τελευταία του πνοή την ώρα μιας φτηνής τσόντας. Πέθανε στη θάλασσα που πάντα αγαπούσε. Χάνοντας σιγά σιγά τις αισθήσεις του. Χωρίς να πονέσει, να υποφέρει, να βασανιστεί από κάποια φρικτή αρρώστια. Έμεινε στη μνήμη μας νέος, αστραφτερός, ιδανικός. Δεν παντρεύτηκε, δεν ένιωσε τη φρίκη και τον σεξουαλικό θάνατο του γάμου, δεν έγινε βαρετός μεσήλικας, δεν έκανε παιδιά, που τον αμφισβητούν ή τον μισούν. Δεν εργάστηκε πραγματικά, δεν απολύθηκε. Δεν δοκιμάστηκε και άρα δεν απέτυχε σε κάτι. Μεγάλη δουλειά, μεταξύ μας, κι ας πονάμε σήμερα. Είναι όμως κι αυτή η σκέψη μια παρηγοριά».
February 25, 2020
Ανεπιτήδευτο, σύγχρονο και αρκετά ψαγμένο με καταπληκτικές αναφορές σε άλλους καλλιτέχνες. Οι ιστορίες που ενώνουν τους πρωταγωνιστές έχουν πλεχτεί όμορφα και ο ρυθμός του κειμένου είναι πολύ ευχάριστος. Διασκεδαστικό αλλά και συγκινητικό σε φάσεις. Αισθάνομαι πως θα μπορούσε να αναπτυχθεί κι άλλο, αλλά για καλοκαιρινή νουβέλα είναι ότι πρέπει!
May 9, 2024
Καλό, δεν μ'άρεσε που ήταν τόσο αθυρόστομο (γερνάω; πουριτανισμός;) αλλά ήταν ωραία φάση τελικά.
Ιδίως η σκηνή στο τέλος.
Ίσως επειδή μου θυμίζει οικεία καλοκαίρια (όχι και τόσο, ίσως οικείες προσδοκίες και τοπία)
3,5/5
Ιδίως η σκηνή στο τέλος.
Ίσως επειδή μου θυμίζει οικεία καλοκαίρια (όχι και τόσο, ίσως οικείες προσδοκίες και τοπία)
3,5/5
Displaying 1 - 9 of 9 reviews