What do you think?
Rate this book
Chalet 152
In ‘Chalet 152’ van Anton Valens zit Djoeke van ’t Hull bijna aan de grond; hij trekt in een chalet op het verlaten vakantiepark ’t Ezeltje, in de winter bewoond door een groepje outcasts. Zijn masturbatiefrequentie is beduidend gedaald als hij over de heg de exuberante Audrey d’Audretsch ontwaart: hij wordt haar minnaar. Audrey gaat voor in een ritueel bij vollemaan in een duinpan aan de Noordzeekust. Middels het brouwsel van een meesterplant, ayahuasca, kunnen de deelnemers, veelal bewoners van ’t Ezeltje, hun blokkades opheffen. Heftige hallucinaties, ontluchtingen en bizarre gedragingen zijn het gevolg. Djoeke van ’t Hull vliegt langs intergalactisch puin de diepste leegte in. Besprongen door jeugdherinneringen, een verloren liefde en angstaanjagende wanen zoekt hij in gesprek met het Ander antwoord op de eeuwige vragen: Wie ben ik? Wat ben ik? Is er een leven na de dood?
- GenresFiction
192 pages, Paperback
First published October 21, 2019
70 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
December 12, 2019
Ik zou hier heel erg graag een positieve, enthousiaste review schrijven. De waarheid is dat ik niet door het boek heen kon komen. Ik heb het drie keer weggelegd en het is mij niet gelukt om verder dan de helft van het boek te komen. Ja het is op zich humoristisch geschreven, maar ik vond de uitwerking van de personages matig en kon mij er niet toezetten om op welke manier dan ook met de hoofdpersoon te identificeren. En nou hoeft dat ook (lang) niet altijd. Maar bij dit boek had ik het gevoel dat dit mij daardoor enorm tegenstond. Misschien is het een generatiekloof dingetje? Ik weet het niet, ik kan de vinger er niet goed opleggen. Daarnaast vond ik er weinig diepgang inzitten, maar misschien was dit wel verderop in het boek gebeurt?
January 28, 2020
Wel aardig. Verder kom ik niet met dit boek. Zeker niet zijn beste boek. Ik snapte ook niet goed waar hij met dit boek qua verhaal naar toe wil. Het verhaal maakt niet echt indruk en beklijft niet. Valens schrijft mooie zinnen, vandaar de drie sterren.
March 12, 2021
Stilistisch gezien wonderbaarlijk, bij vlagen enorm geestig en poëtisch. Jammer genoeg wist het me qua plot niet zozeer te bekoren.
December 3, 2019
De hellevaart van Djoeke of de microkosmos van een loser
*wel een spoilertje hier en daar*
Motto:
‘Meester Si, Meester Yu, Meester Li en Meester Lai zaten met z’n vieren te praten, en ze zeiden tot elkaar: “Wie kan het niet-zijn beschouwen als zijn hoofd, het leven als zijn ruggengraat en de dood als zijn kont? Wie beseft dat dood en leven, het bewustzijn en het onbewuste één lichaam zijn? Die zal onze vriend zijn!”. De vier keken elkaar aan en barstten in lachen uit.’
UIT ZHUANG ZI - DE VOLLEDIGE GESCHRIFTEN, VERTAALD DOOR KRISTOFFER SCHIPPER’ (2019: 5)
Oei, dat lijkt wel een orakelprofetie van een gedrogeerde Pythia! De lezer zij gewaarschuwd: zij die dit verhaal binnengaan weten wellicht niet wat hun te wachten staat. Hellevaart of non-dualiteitservaring. Lees en huiver, of valt het toch nog wel mee? Lees en huiver én het valt mee.
Op zekere dag vraagt zijn oom aan zijn neef Djoeke van ’t Hull, een 32-jarige werkloze drop-out zonder woon-of verblijfplaats, of hij het chaletje van hem en tante wil bewonen, zolang de tante ziek is, omdat oom geen tijd heeft het te onderhouden. Djoeke heeft niets beters te doen en neemt het aanbod aan. In november vertrekt hij naar camping ’t Ezeltje, nabij een badplaats aan zee.
‘Een van de eigenaardigheden waarvoor de schilder van lantaarnpalen zich gesteld ziet is dat hij bij voortduring tegen het licht inkijkt. Ook als ze niet branden is dit het geval - want zelfs bij bewolkt weer staan ze betrekkelijk donker afgetekend tegen de hemel. En nog lange tijd na zijn verblijf op ’t Ezeltje, een vakantiepark, wordt Djoeke van ’t Hull aan deze wetmatigheid herinnerd: wanneer zijn ogen droog en vermoeid zijn verschijnt vanzelf het zinnebeeld van een matzilveren lantaarnpaal op zijn netvlies. Direct gevolgd door het veroverende gezicht van Audrey.’ (ib.: 7)
Audrey is de Pythia, in zekere zin; Djoeke is de lantaarnverver, niet te verwarren met de lantaarnopsteker uit een liedje van Boudewijn de Groot - want daar ligt mijn instant associatie - en de trooster van Audrey, in zekere zin. De lantaarns, het schilderen daarvan, nemen de plaats in van zijn eenzame masturbatieavonturen. Djoeke komt zijn chaletje uit, doet iets voor de medemens, leert mensen en park kennen en stalkt vooral Audrey. Nu ja, stalken is het niet helemaal maar Djoeke wil graag weten wat zij uitspookt.
Audrey en lantaarnpalen; een zekere fallische symboliek ontbreekt hier - vanzelfsprekend veronderstel ik - niet.
Het verhaal bestaat grotendeels uit een ayahuasca-sessie, trip of hoe je het ook noemen wilt. Het sjamanistische ritueel en de spirituele reis worden door Audrey opgezet. Zij is een kunstenaar en sjamaan, al blijkt dat laatste niet erg uit haar levenswandel. Dat wil zeggen: ik weet eigenlijk niet hoe een sjamaan zich hoort te gedragen; ik denk als een wijze. Zijn de vier Chinese wijzen uit het motto door Zhuang Zi ook werkelijk wijs? Is de raaskallende Pythia wijs? Nee, die laatste zeker niet. De Pythia geeft slecht door wat de goden haar influisteren. De goden leven in een andere wereld dan wij, dus dat wij hen niet verstaan lijkt heel voordehandliggend.
Tijdens de ayahuasca-trip, die ook veel weg heeft van een hellevaart, een kijkje in de afgronden van je eigen ziel, van je eigen vooronderstellingen, je verleden, je angsten en noem maar op, vloeien voor Djoeke’s geestesoog verleden, heden, angsten en verlangens samen. De sjamaan gaat er voor het gemak vanuit dat alles wat er gebeurt jou inzicht verschaft in je leven en je uitkomsten biedt voor je toekomstige streven en je wegwijzers geeft voor het volgen van het juiste pad. Voor Audrey en Djoeke blijkt de uitkomst, het inzicht, iets anders te zijn dan wat ze ervan verwacht hebben. Nee, dat is niet helemaal juist, want het is niet zo duidelijk wat zij er vantevoren verwachtten. Zijn verwachtingen juist niet verwarrend en versluierend? Moet je juist niet als een blanco blad - in het geval van Audrey wellicht een leeg tekenpapier - het WERK - andere benaming voor ayahuasca-trip - ingaan?
Niet dat Anton Valens zich bezighoudt met deze bespiegelingen. Dat pleit zeer voor hem, trouwens. De kern van het verhaal wordt gevormd door deze trip en de veelsoortige belevenissen en ervaringen van Djoeke, die zonder twijfel het hoofdpersonage is en door zijn ogen beleven wij zijn verhaal. Aan het begin van het boek wordt duidelijk - niet direct aan mij, overigens, maar dat ligt vast aan mij - dat deze sjamanistische trip alweer een tijd geleden is, en dat die wellicht het einde van een depressieve periode aankondigde.
Djoeke is een loser, ongetwijfeld; een sympathieke loser? Mwah, nee; hij wordt geobsedeerd door de ranke, intense, boho Audrey. De twee krijgen een verhouding waarin zij de richting en de frequentie bepaalt; tenminste volgens Djoeke. Zij lijkt functioneel frigide waar het de erotiek en de geslachtsdaad betreft: het gefriemel tussen haar benen en het ‘gemanipuleer’ in haar ‘punani’ (dat woord is slang, ik dacht iets uit de Kama Soetra; dat verraadt direct iets over mij, haha). Overigens praat Djoeke niet in termen van frigiditeit, en het erotische gestuntel brengt hem in gedachten terug bij zijn ex-vriendin Roelien. Als lezer krijg je geen warme gevoelens bij Audrey, maar ik realiseerde me maar al te goed dat het Djoeke’s gevoelens en bedenkingen zijn over haar. Hij voelt zich sowieso de mindere van haar en snapt niet wat zij in hem, voormalig acné-lijder en pokdalige, in hem ziet. Hij heeft een groot minderwaardigheidsgevoel. Daarom kan het ook niet duidelijk worden wat Audrey in hem ziet; je denkt al (te?) snel: ze moet getroost worden, ze heeft een aanbidder nodig, ze doet het voor de blote aandacht.
Met de andere bewoners komt Djoeke wel in contact maar erg diep gaan zijn gevoelens ten opzichte van hen niet. Zijn gedachten worden gaandeweg volledig in beslag genomen door de Pythia (dat is overigens mijn aanduiding van Audrey, rdv; mijn manier van grappig zijn, denk ik). Zo is er bijvoorbeeld Aiden, de man die een speciaal soort fetisj heeft; hij geilt op rubberlaarzen die ‘rieken’ naar zweet van mannenvoeten. Dat is best grappig. Zijn fetisje brengt hem niet veel geluk. Hij verliest zijn lieve newfoundlander Pericles; wie noemt zijn hond Pericles? Dat is een heel zielig en afschuwelijk verhaal. Aiden komt in de problemen met de Poolse paprikaplukkers (wat een schoonheid van een alliteratie)
Er is de Poolse mevrouw Beatric Koblitska met haar zoon Olek; de zoon die maar niet aan Poolse werknemers kan komen voor zijn aannemersbedrijf - als het dat is, een aannemersbedrijf -; wat een groot tragikomisch effect heeft.
Er zijn ook de invalide Jefferson en de gepensioneerde Patrick, die werkelijk in een bad trip lijkt te zijn beland. Op de een of andere wijze zijn Audrey, Fiantelli en Carolina Monsanto (what’s in a name?) tot het inzicht gekomen dat een ayahuasca-sessie de zielepoten van het vakantiepark weer op de rit zou kunnen zetten, of er gloort een ander inzicht: namelijk dat het 100 euro de deelnemer opbrengt.
Zoals de gedachten van een meditatie-beoefenaar ongeordend zijn, zo zijn die van een ayahuasca-drinker dat evenzeer. Wat te denken dat Monsanto het drankje gebrouwen heeft? Gruwel?
Niet alleen trekt zijn verleden bij Djoeke langs, zijn inzichten en ontologische vragen doen dat evenzeer. Zo vraagt hij aan ‘zijn Ander die geen Ander is’ (dualiteit waar niet-dualiteit heerst), zijn alter-ego om het zo te zeggen: ‘Is de dood het einde van mijn bewustzijn? Stopt dan mijn tijd?’* (ib.: 80) Maak je niet druk, zegt ‘zijn Ander die geen Ander is’, er bestaat alleen het NU (mijn parafrase, rdv). En meer van zulke eureka’s: ‘Ik ben die ik zal zijn.**’ (ib.: 84).
Djoeke noemt het zelf zijn gesprek met God, terwijl hij zich realiseert dat joodse kabbalisten wel cijfers en letters hebben voor God maar dat zijn naam niet uitgesproken kan worden. ‘Het besef van het voortschrijden van de tijd kruipt onder zijn huid en doet hem huiveren.’ (ib.: 89)
Het is maar de vraag of de ayahuasca Djoeke blijvende inzichten heeft verschaft. Als we het motto van Zhuang Zi nogal letterlijk nemen, waarschijnlijk niet, of niet op de wijze als hij misschien gedacht had, of gehoopt. Het leven zelf lijkt een nog warriger Pythia dan hele Audrey en haar gedoe.
In meerdere opzichten vind ik dit een verwarrend boek. Natuurlijk is het verwarrend omdat het gaat over een trip; daar is qua momentane ervaringen natuurlijk geen kaas van te maken, hoewel de auteur de lezer altijd stuurt. Verwarring blijft ook over hoe dit boek te lezen. Ik ben er ook nog niet helemaal uit en op de een of andere wijze heeft de auteur mijn sympathie, al ligt zijn boek Ont al veel te lang ongelezen in mijn kast. Zijn observaties, overdenkingen en humor zijn behoorlijk subtiel en subliem. Het zijn de glimlichtjes op de nachtelijke golven, de flonkerende sterretjes aan de donkerblauwe hemel. Het verhaal is gewoon een beetje saai. Ik noteerde in mijn schrijftje: ik ben nu op blz 45 en ik zit nog steeds niet in het verhaal. Dat is ook weer een les voor mij. Meestal beweer ik dat ik het verhaal niet zo belangrijk vind, dat de wijze waarop een roman geschreven is voor mij belangrijker is. Maar dit boek logenstraft mijn opvatting, denk ik. Of het moet zijn dat er een behoorlijke congruentie bestaat tussen de best wel saaie hoofdpersoon en het redelijk saaie verhaal. Stille wateren hebben diepe gronden. Ik geloof dat ze dat vroeger ook over mij zeiden.
Toch raad ik een ieder aan deze roman van Valens te lezen en zijn eigen oordeel te vellen.
* Onlangs las ik dat Anton Valens uitgezaaide nierkanker heeft, en dan zijn zulke uitspraken des te navranter en huiveringwekkender. Dit is dan misschien ook wel Valens’ laatste roman.
** Een uitspraak die ook in de Bijbel staat, en natuurijk tegenwoordig gebezigd wordt door allerlei spirituele types. Ik vermoed dat de oude Chinese tao-meesters van hierboven er zeer smakelijk om zouden lachen.
Over de auteur:
Anton Valens (Paterswolde, 1964) is een Nederlands kunstschilder en schrijver.
Valens kreeg zijn schilderopleiding aan de Gerrit Rietveld Academie en Rijksacademie en was daarnaast werkzaam in de thuiszorg. Hij brak in 2004 als schrijver door met Meester in de hygiëne.
Boektitels
mei 2004: Meester in de hygiëne (uitgeverij Augustus)
maart 2008: Dweiloorlog (uitgeverij Augustus)
juni 2008: Ik wilde naar de rand van Beijing (uitgeverij Augustus)
mei 2009: Vis (uitgeverij Augustus)
februari 2012: Het boek Ont (uitgeverij Augustus)
Prijzen
Marten Toonder/Geertjan Lubberhuizenprijs 2004 voor Meester in de hygiëne
Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs 2006 voor Meester in de hygiëne
Tzumprijs 2013 voor een zin uit Het boek Ont
F. Bordewijk-prijs 2016 voor Het compostcirculatieplan
Bibliografie:
Titel: Chalet 152
Auteur: Anton Valens
Uitgever: Atlas-Contact
Jaar van uitgave: 2019
Aantal pp’s: 187
ISBN: 9789025457839
*wel een spoilertje hier en daar*
Motto:
‘Meester Si, Meester Yu, Meester Li en Meester Lai zaten met z’n vieren te praten, en ze zeiden tot elkaar: “Wie kan het niet-zijn beschouwen als zijn hoofd, het leven als zijn ruggengraat en de dood als zijn kont? Wie beseft dat dood en leven, het bewustzijn en het onbewuste één lichaam zijn? Die zal onze vriend zijn!”. De vier keken elkaar aan en barstten in lachen uit.’
UIT ZHUANG ZI - DE VOLLEDIGE GESCHRIFTEN, VERTAALD DOOR KRISTOFFER SCHIPPER’ (2019: 5)
Oei, dat lijkt wel een orakelprofetie van een gedrogeerde Pythia! De lezer zij gewaarschuwd: zij die dit verhaal binnengaan weten wellicht niet wat hun te wachten staat. Hellevaart of non-dualiteitservaring. Lees en huiver, of valt het toch nog wel mee? Lees en huiver én het valt mee.
Op zekere dag vraagt zijn oom aan zijn neef Djoeke van ’t Hull, een 32-jarige werkloze drop-out zonder woon-of verblijfplaats, of hij het chaletje van hem en tante wil bewonen, zolang de tante ziek is, omdat oom geen tijd heeft het te onderhouden. Djoeke heeft niets beters te doen en neemt het aanbod aan. In november vertrekt hij naar camping ’t Ezeltje, nabij een badplaats aan zee.
‘Een van de eigenaardigheden waarvoor de schilder van lantaarnpalen zich gesteld ziet is dat hij bij voortduring tegen het licht inkijkt. Ook als ze niet branden is dit het geval - want zelfs bij bewolkt weer staan ze betrekkelijk donker afgetekend tegen de hemel. En nog lange tijd na zijn verblijf op ’t Ezeltje, een vakantiepark, wordt Djoeke van ’t Hull aan deze wetmatigheid herinnerd: wanneer zijn ogen droog en vermoeid zijn verschijnt vanzelf het zinnebeeld van een matzilveren lantaarnpaal op zijn netvlies. Direct gevolgd door het veroverende gezicht van Audrey.’ (ib.: 7)
Audrey is de Pythia, in zekere zin; Djoeke is de lantaarnverver, niet te verwarren met de lantaarnopsteker uit een liedje van Boudewijn de Groot - want daar ligt mijn instant associatie - en de trooster van Audrey, in zekere zin. De lantaarns, het schilderen daarvan, nemen de plaats in van zijn eenzame masturbatieavonturen. Djoeke komt zijn chaletje uit, doet iets voor de medemens, leert mensen en park kennen en stalkt vooral Audrey. Nu ja, stalken is het niet helemaal maar Djoeke wil graag weten wat zij uitspookt.
Audrey en lantaarnpalen; een zekere fallische symboliek ontbreekt hier - vanzelfsprekend veronderstel ik - niet.
Het verhaal bestaat grotendeels uit een ayahuasca-sessie, trip of hoe je het ook noemen wilt. Het sjamanistische ritueel en de spirituele reis worden door Audrey opgezet. Zij is een kunstenaar en sjamaan, al blijkt dat laatste niet erg uit haar levenswandel. Dat wil zeggen: ik weet eigenlijk niet hoe een sjamaan zich hoort te gedragen; ik denk als een wijze. Zijn de vier Chinese wijzen uit het motto door Zhuang Zi ook werkelijk wijs? Is de raaskallende Pythia wijs? Nee, die laatste zeker niet. De Pythia geeft slecht door wat de goden haar influisteren. De goden leven in een andere wereld dan wij, dus dat wij hen niet verstaan lijkt heel voordehandliggend.
Tijdens de ayahuasca-trip, die ook veel weg heeft van een hellevaart, een kijkje in de afgronden van je eigen ziel, van je eigen vooronderstellingen, je verleden, je angsten en noem maar op, vloeien voor Djoeke’s geestesoog verleden, heden, angsten en verlangens samen. De sjamaan gaat er voor het gemak vanuit dat alles wat er gebeurt jou inzicht verschaft in je leven en je uitkomsten biedt voor je toekomstige streven en je wegwijzers geeft voor het volgen van het juiste pad. Voor Audrey en Djoeke blijkt de uitkomst, het inzicht, iets anders te zijn dan wat ze ervan verwacht hebben. Nee, dat is niet helemaal juist, want het is niet zo duidelijk wat zij er vantevoren verwachtten. Zijn verwachtingen juist niet verwarrend en versluierend? Moet je juist niet als een blanco blad - in het geval van Audrey wellicht een leeg tekenpapier - het WERK - andere benaming voor ayahuasca-trip - ingaan?
Niet dat Anton Valens zich bezighoudt met deze bespiegelingen. Dat pleit zeer voor hem, trouwens. De kern van het verhaal wordt gevormd door deze trip en de veelsoortige belevenissen en ervaringen van Djoeke, die zonder twijfel het hoofdpersonage is en door zijn ogen beleven wij zijn verhaal. Aan het begin van het boek wordt duidelijk - niet direct aan mij, overigens, maar dat ligt vast aan mij - dat deze sjamanistische trip alweer een tijd geleden is, en dat die wellicht het einde van een depressieve periode aankondigde.
Djoeke is een loser, ongetwijfeld; een sympathieke loser? Mwah, nee; hij wordt geobsedeerd door de ranke, intense, boho Audrey. De twee krijgen een verhouding waarin zij de richting en de frequentie bepaalt; tenminste volgens Djoeke. Zij lijkt functioneel frigide waar het de erotiek en de geslachtsdaad betreft: het gefriemel tussen haar benen en het ‘gemanipuleer’ in haar ‘punani’ (dat woord is slang, ik dacht iets uit de Kama Soetra; dat verraadt direct iets over mij, haha). Overigens praat Djoeke niet in termen van frigiditeit, en het erotische gestuntel brengt hem in gedachten terug bij zijn ex-vriendin Roelien. Als lezer krijg je geen warme gevoelens bij Audrey, maar ik realiseerde me maar al te goed dat het Djoeke’s gevoelens en bedenkingen zijn over haar. Hij voelt zich sowieso de mindere van haar en snapt niet wat zij in hem, voormalig acné-lijder en pokdalige, in hem ziet. Hij heeft een groot minderwaardigheidsgevoel. Daarom kan het ook niet duidelijk worden wat Audrey in hem ziet; je denkt al (te?) snel: ze moet getroost worden, ze heeft een aanbidder nodig, ze doet het voor de blote aandacht.
Met de andere bewoners komt Djoeke wel in contact maar erg diep gaan zijn gevoelens ten opzichte van hen niet. Zijn gedachten worden gaandeweg volledig in beslag genomen door de Pythia (dat is overigens mijn aanduiding van Audrey, rdv; mijn manier van grappig zijn, denk ik). Zo is er bijvoorbeeld Aiden, de man die een speciaal soort fetisj heeft; hij geilt op rubberlaarzen die ‘rieken’ naar zweet van mannenvoeten. Dat is best grappig. Zijn fetisje brengt hem niet veel geluk. Hij verliest zijn lieve newfoundlander Pericles; wie noemt zijn hond Pericles? Dat is een heel zielig en afschuwelijk verhaal. Aiden komt in de problemen met de Poolse paprikaplukkers (wat een schoonheid van een alliteratie)
Er is de Poolse mevrouw Beatric Koblitska met haar zoon Olek; de zoon die maar niet aan Poolse werknemers kan komen voor zijn aannemersbedrijf - als het dat is, een aannemersbedrijf -; wat een groot tragikomisch effect heeft.
Er zijn ook de invalide Jefferson en de gepensioneerde Patrick, die werkelijk in een bad trip lijkt te zijn beland. Op de een of andere wijze zijn Audrey, Fiantelli en Carolina Monsanto (what’s in a name?) tot het inzicht gekomen dat een ayahuasca-sessie de zielepoten van het vakantiepark weer op de rit zou kunnen zetten, of er gloort een ander inzicht: namelijk dat het 100 euro de deelnemer opbrengt.
Zoals de gedachten van een meditatie-beoefenaar ongeordend zijn, zo zijn die van een ayahuasca-drinker dat evenzeer. Wat te denken dat Monsanto het drankje gebrouwen heeft? Gruwel?
Niet alleen trekt zijn verleden bij Djoeke langs, zijn inzichten en ontologische vragen doen dat evenzeer. Zo vraagt hij aan ‘zijn Ander die geen Ander is’ (dualiteit waar niet-dualiteit heerst), zijn alter-ego om het zo te zeggen: ‘Is de dood het einde van mijn bewustzijn? Stopt dan mijn tijd?’* (ib.: 80) Maak je niet druk, zegt ‘zijn Ander die geen Ander is’, er bestaat alleen het NU (mijn parafrase, rdv). En meer van zulke eureka’s: ‘Ik ben die ik zal zijn.**’ (ib.: 84).
Djoeke noemt het zelf zijn gesprek met God, terwijl hij zich realiseert dat joodse kabbalisten wel cijfers en letters hebben voor God maar dat zijn naam niet uitgesproken kan worden. ‘Het besef van het voortschrijden van de tijd kruipt onder zijn huid en doet hem huiveren.’ (ib.: 89)
Het is maar de vraag of de ayahuasca Djoeke blijvende inzichten heeft verschaft. Als we het motto van Zhuang Zi nogal letterlijk nemen, waarschijnlijk niet, of niet op de wijze als hij misschien gedacht had, of gehoopt. Het leven zelf lijkt een nog warriger Pythia dan hele Audrey en haar gedoe.
In meerdere opzichten vind ik dit een verwarrend boek. Natuurlijk is het verwarrend omdat het gaat over een trip; daar is qua momentane ervaringen natuurlijk geen kaas van te maken, hoewel de auteur de lezer altijd stuurt. Verwarring blijft ook over hoe dit boek te lezen. Ik ben er ook nog niet helemaal uit en op de een of andere wijze heeft de auteur mijn sympathie, al ligt zijn boek Ont al veel te lang ongelezen in mijn kast. Zijn observaties, overdenkingen en humor zijn behoorlijk subtiel en subliem. Het zijn de glimlichtjes op de nachtelijke golven, de flonkerende sterretjes aan de donkerblauwe hemel. Het verhaal is gewoon een beetje saai. Ik noteerde in mijn schrijftje: ik ben nu op blz 45 en ik zit nog steeds niet in het verhaal. Dat is ook weer een les voor mij. Meestal beweer ik dat ik het verhaal niet zo belangrijk vind, dat de wijze waarop een roman geschreven is voor mij belangrijker is. Maar dit boek logenstraft mijn opvatting, denk ik. Of het moet zijn dat er een behoorlijke congruentie bestaat tussen de best wel saaie hoofdpersoon en het redelijk saaie verhaal. Stille wateren hebben diepe gronden. Ik geloof dat ze dat vroeger ook over mij zeiden.
Toch raad ik een ieder aan deze roman van Valens te lezen en zijn eigen oordeel te vellen.
* Onlangs las ik dat Anton Valens uitgezaaide nierkanker heeft, en dan zijn zulke uitspraken des te navranter en huiveringwekkender. Dit is dan misschien ook wel Valens’ laatste roman.
** Een uitspraak die ook in de Bijbel staat, en natuurijk tegenwoordig gebezigd wordt door allerlei spirituele types. Ik vermoed dat de oude Chinese tao-meesters van hierboven er zeer smakelijk om zouden lachen.
Over de auteur:
Anton Valens (Paterswolde, 1964) is een Nederlands kunstschilder en schrijver.
Valens kreeg zijn schilderopleiding aan de Gerrit Rietveld Academie en Rijksacademie en was daarnaast werkzaam in de thuiszorg. Hij brak in 2004 als schrijver door met Meester in de hygiëne.
Boektitels
mei 2004: Meester in de hygiëne (uitgeverij Augustus)
maart 2008: Dweiloorlog (uitgeverij Augustus)
juni 2008: Ik wilde naar de rand van Beijing (uitgeverij Augustus)
mei 2009: Vis (uitgeverij Augustus)
februari 2012: Het boek Ont (uitgeverij Augustus)
Prijzen
Marten Toonder/Geertjan Lubberhuizenprijs 2004 voor Meester in de hygiëne
Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs 2006 voor Meester in de hygiëne
Tzumprijs 2013 voor een zin uit Het boek Ont
F. Bordewijk-prijs 2016 voor Het compostcirculatieplan
Bibliografie:
Titel: Chalet 152
Auteur: Anton Valens
Uitgever: Atlas-Contact
Jaar van uitgave: 2019
Aantal pp’s: 187
ISBN: 9789025457839
November 22, 2019
Chalet 152 van Anton Valens een boek waarvan niet helemaal helder is waar het nu eigenlijk over gaat. Wellicht heb ik de boodschap gemist, maar ik kan het niet meer dan twee hartjes geven.
Zie mijn volledige review op: https://www.chicklit.nl/boekrecensies...
Zie mijn volledige review op: https://www.chicklit.nl/boekrecensies...
June 29, 2020
Bijzonder maar soms ondoorgrondelijk boek met veel taalkundige vondsten. Net als in zijn vorige romans verheft Valens maatschappelijke randfiguren tot anti-helden in wat hopelijk niet zijn laatste boek is. Verloedering alom. Het verven van lantaarnpalen lijkt het hoogtepunt van het boek, daar waar de affaire met de hekserige kunstenares Audrey d’Audretsch of de geestverruimende seances met vage types in een duinpan toch meer hadden kunnen opleveren in het verhaal. Het verhaal laat geen grote indruk achter. Ik adviseer u Valens’ eerdere werk te lezen.
August 23, 2020
Anton Valens weet als geen ander het menselijk tekort en de kleine onzekerheden in het leven te beschrijven. Zijn personages zijn niet zoals je dat noemt, geslaagd in het leven. Toch weten ze zicht te redden, en dat is bemoedigend voor ons als lezers. Is het mogelijk een roman te schrijven over iemand die als taak heeft de lantaarnpalen op een vakantiepark te schilderen? Volmondig ja: door de humor en de beeldende stijl van deze schrijver.
December 23, 2019
Heel humoristisch geschreven maar met een trieste achtergrond. Een heel bizar verhaal, wie verzint zoiets.
Lijkt autobiografisch, daarom extra triest. Iemand die het psychisch moeilijk heeft, niet goed in zijn vel zit.
Hoofdthema zijn sessies waarbij thee gedronken wordt met stuff waardoor de groep gaat hallucineren.
Lijkt autobiografisch, daarom extra triest. Iemand die het psychisch moeilijk heeft, niet goed in zijn vel zit.
Hoofdthema zijn sessies waarbij thee gedronken wordt met stuff waardoor de groep gaat hallucineren.
March 17, 2020
Valens is een heel geestige schrijver. Hij kan vreemde situaties beschrijven op een manier waarop het lijkt dat ze heel normaal zijn. Zijn types spreken heel erg tot de verbeelding. Ik kan me de personen van het vakantiepark precies indenken. Vier en een halve ster!
November 8, 2020
Het boek Ont vond ik echt zeer geslaagd qua taal en thematiek. Chalet 152 doet mij minder. De zinnen van Valens blijven bij tijd en wijle prachtig, maar het verhaal vind ik minder pakkend of betoverend.
Read
January 19, 2020Een bijzondere roman. Kundige schrijfstijl, niet alledaags woordgebruik.
Meer weten over mijn leeservaring? http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
Meer weten over mijn leeservaring? http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
January 21, 2020
Weinig bijzonder
January 8, 2021
Fictie in de best denkbare vorm.
January 9, 2021
Anton Valens voegt een stem toe aan de literatuur die er volgens mij nog niet was. Het is prachtig, Ik hou van dit boek, kon het niet wegleggen.
December 8, 2021
Wonderlijk boek, zowel qua inhoud als stijl. Heeft me op aangename wijze geboeid. Jheronimus Boschachtige figuren.
March 22, 2020
Dit zou wel eens Anton Valens z’n laatste boek kunnen zijn. Hij is ongeneeslijk ziek, verklaarde hij onlangs in een interview. Dat nieuws stemt mij somber, want Valens is een van mijn favoriete Nederlandse auteurs. Geen auteur van één allesverblindend meesterwerk, maar een gestage oeuvrebouwer. Betrouwbaar, elke paar jaar een nieuw boek en, zolang als ik hem lees, altijd goed.
Ooit drukte mijn collega G. bij Linnaeus Boekhandel me zijn novelle Vis in handen, vergezeld door de aanbeveling ‘gaat over een jonge man op een boot, dus het zal jou wel aanspreken’. Dat had ze uitstekend ingeschat, want Vis smaakte me prima. Prompt werd de boekpresentatie van Vis ook bij ons in de boekhandel gehouden en bleek de schrijver waar ik nog nooit van gehoord had een hele winkel vol te kunnen krijgen met enthousiaste lezers. Sterker nog, hij woonde zelfs in Amsterdam-Oost, wat met die grote opkomst misschien ook wel iets te maken zou kunnen hebben.
Mijn interesse was in elk geval gewekt voor deze Anton Valens... Lees de rest van mijn bespreking hier
Ooit drukte mijn collega G. bij Linnaeus Boekhandel me zijn novelle Vis in handen, vergezeld door de aanbeveling ‘gaat over een jonge man op een boot, dus het zal jou wel aanspreken’. Dat had ze uitstekend ingeschat, want Vis smaakte me prima. Prompt werd de boekpresentatie van Vis ook bij ons in de boekhandel gehouden en bleek de schrijver waar ik nog nooit van gehoord had een hele winkel vol te kunnen krijgen met enthousiaste lezers. Sterker nog, hij woonde zelfs in Amsterdam-Oost, wat met die grote opkomst misschien ook wel iets te maken zou kunnen hebben.
Mijn interesse was in elk geval gewekt voor deze Anton Valens... Lees de rest van mijn bespreking hier
May 4, 2020
ik zal nooit meer hetzelfde naar huisjes (en lantaarnpalen) op vakantieparken kijken. Heb niet zo hardop gelachen als mijn huisgenoot die dit las, maar toch met veel genoegen.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews