What do you think?
Rate this book
Μικρά ένοχα μυστικά
Καμιά φορά, είναι καλύτερο η αλήθεια να μένει για πάντα κρυμμένη…
«Δεν είναι ο φόβος αυτός που κατοικεί στα παλιά σπίτια, σε σκονισμένες σοφίτες και σκοτεινά υπόγεια. Ο πραγματικός τρόμος, είναι εκείνος που φωλιάζει στο νου, στην καρδιά, το τέρας που καραδοκεί στο βάθος του ανθρώπινου μυαλού. Είναι η συνείδησή του».
Η εύρεση ενός ασημένιου μενταγιόν και η εμφάνιση ενός μικρού κοριτσιού στο δάσος μιας μικρής επαρχιακής πόλης του βορρά, σηματοδοτεί την απαρχή παράξενων και τρομακτικών γεγονότων στους κατοίκους της. Ένα φοβερό μυστικό που παρέμενε κρυφό για χρόνια, έρχεται ξανά στο φως, για να ξυπνήσει εφιαλτικές μνήμες που κάποιοι πάσχιζαν πάση θυσία να κρατήσουν κρυμμένες.
Πέντε άνθρωποι θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους, παλεύοντας ο καθένας με τους δαίμονές του.
«Δεν είναι ο φόβος αυτός που κατοικεί στα παλιά σπίτια, σε σκονισμένες σοφίτες και σκοτεινά υπόγεια. Ο πραγματικός τρόμος, είναι εκείνος που φωλιάζει στο νου, στην καρδιά, το τέρας που καραδοκεί στο βάθος του ανθρώπινου μυαλού. Είναι η συνείδησή του».
Η εύρεση ενός ασημένιου μενταγιόν και η εμφάνιση ενός μικρού κοριτσιού στο δάσος μιας μικρής επαρχιακής πόλης του βορρά, σηματοδοτεί την απαρχή παράξενων και τρομακτικών γεγονότων στους κατοίκους της. Ένα φοβερό μυστικό που παρέμενε κρυφό για χρόνια, έρχεται ξανά στο φως, για να ξυπνήσει εφιαλτικές μνήμες που κάποιοι πάσχιζαν πάση θυσία να κρατήσουν κρυμμένες.
Πέντε άνθρωποι θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους, παλεύοντας ο καθένας με τους δαίμονές του.
Paperback
First published January 1, 2018
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 3, 2021
Είναι αλήθεια αυτό που γράφει στο οπισθόφυλλο «Καμιά φορά, είναι καλύτερο η αλήθεια να μένει για πάντα κρυμμένη». Θα προσθέσω όσο πιο βαθιά γίνεται. Εκεί που το φως της μέρας δε φτάνει κι η σκέψη δεν ακολουθεί.
Η ιστορία ακολουθεί πέντε ανθρώπους. Δεν είναι φίλοι αλλά τους δένουν κάποια κοινά στοιχεία. Όλα άρχισαν όταν βρέθηκε σε ένα δάσος, το μενταγιόν ενός 12χρονου κοριτσιού, το οποίο εξαφανίστηκε πριν από 35 χρόνια. Με την ανακάλυψη του μενταγιόν, ανοίγουν οι «ασκοί του Αιόλου» μα αντί να ξεπεταχτούν αέρηδες, βγαίνουν στην επιφάνεια σκοτεινές μορφές, δαίμονες και πνεύματα, τα οποία κατατρέχουν τους ήρωές μας. Όσα συμβαίνουν είναι τρομακτικά κι όσο κι αν μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους, υπάρχει από πίσω κάτι που τα συνδέει.
Αν κι ολιγοσέλιδο, το βιβλίο είναι μια πολύ δυνατή ιστορία μεταφυσικού τρόμου, με πολύ αγωνία και ένταση. Μέσα από κάθε του σελίδα, οι σκιές αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά και η εικόνα να σχηματίζεται. Είναι εντυπωσιακή η δουλειά που έχει κάνει ο Ηλίας. Η πλοκή ξεδιπλώνεται μέσα από μικρά κεφάλαια, τα οποία έχουν να κάνουν κάθε φορά με κάποιο από τα πέντε πρόσωπα. Όλα μαζί δε, σχηματίζουν τη συνολική εικόνα, η οποία είναι αρκούντως ζοφερή και τρομακτική, χωρίς τις υπερβολές, που πολύ συχνά συναντάμε σε βιβλία του είδους αυτού.
Πέρα από αυτό, οι χαρακτήρες που έπλασε με την πένα του ο Ηλίας Στεργίου είναι αληθοφανείς και διαθέτουν πλαστικότητα. Σε κάποιους από εμάς θα θυμίσουν ίσως ένα γείτονα ή ένα φίλο. Ίσως υστερούν λίγο από πλευράς εμβάθυνσης στη ψυχοσύνθεσή και στο παρελθόν τους. Δεν τους γνωρίζουμε όσο θα ήθελα είναι η αλήθεια, ωστόσο αυτό δε μειώνει την επιτυχία του πονήματος.
Κάτι το οποίο με ενόχλησε πολύ είναι η -καθολική να πω;- έλλειψη διόρθωσης κι επιμέλειας. Δεν είναι κάτι που μπορώ να το καταλογίσω στον Ηλία φυσικά, γιατί η δουλειά του συγγραφέα είναι να γράφει. Η δουλειά του διορθωτή/επιμελητή είναι να επιμελείται, να χτενίζει και να ομορφαίνει το κείμενο. Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή είναι μεγάλη η παράλειψη των εκδόσεων. Απαξίωσαν ένα εξαιρετικό βιβλίο. Πολύ κρίμα. Θέλω να πιστεύω ότι το νέο του εκδοτικό σπίτι, επιδεικνύει περισσότερη αγάπη στα βιβλία του.
Έχω πει πολλές φορές και θα το πω άλλες τόσες: Εκτιμώ ιδιαίτερα τους συγγραφείς που με λίγα λόγια, μπορούν να πουν τόσα πολλά! Τα «Μικρά ένοχα μυστικά» αξίζουν την προσοχή όλων. Τη δική μου πάντως την κέρδισαν με το σπαθί τους! Διαβάζοντας το διαπίστωσα ότι ο Ηλίας Στεργίου είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος, με μεγάλο ταλέντο σε αυτό που κάνει. Και σκέφτομαι: Αν αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ηλία, παρακάτω τι γίνεται;
Καλές αναγνώσεις!
Διαβάστε περισσότερες απόψεις για βιβλία στο blog των ΒΙΒΛΙΟγραφικών: https://vivliografika.blogspot.com/
Η ιστορία ακολουθεί πέντε ανθρώπους. Δεν είναι φίλοι αλλά τους δένουν κάποια κοινά στοιχεία. Όλα άρχισαν όταν βρέθηκε σε ένα δάσος, το μενταγιόν ενός 12χρονου κοριτσιού, το οποίο εξαφανίστηκε πριν από 35 χρόνια. Με την ανακάλυψη του μενταγιόν, ανοίγουν οι «ασκοί του Αιόλου» μα αντί να ξεπεταχτούν αέρηδες, βγαίνουν στην επιφάνεια σκοτεινές μορφές, δαίμονες και πνεύματα, τα οποία κατατρέχουν τους ήρωές μας. Όσα συμβαίνουν είναι τρομακτικά κι όσο κι αν μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους, υπάρχει από πίσω κάτι που τα συνδέει.
Αν κι ολιγοσέλιδο, το βιβλίο είναι μια πολύ δυνατή ιστορία μεταφυσικού τρόμου, με πολύ αγωνία και ένταση. Μέσα από κάθε του σελίδα, οι σκιές αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά και η εικόνα να σχηματίζεται. Είναι εντυπωσιακή η δουλειά που έχει κάνει ο Ηλίας. Η πλοκή ξεδιπλώνεται μέσα από μικρά κεφάλαια, τα οποία έχουν να κάνουν κάθε φορά με κάποιο από τα πέντε πρόσωπα. Όλα μαζί δε, σχηματίζουν τη συνολική εικόνα, η οποία είναι αρκούντως ζοφερή και τρομακτική, χωρίς τις υπερβολές, που πολύ συχνά συναντάμε σε βιβλία του είδους αυτού.
Πέρα από αυτό, οι χαρακτήρες που έπλασε με την πένα του ο Ηλίας Στεργίου είναι αληθοφανείς και διαθέτουν πλαστικότητα. Σε κάποιους από εμάς θα θυμίσουν ίσως ένα γείτονα ή ένα φίλο. Ίσως υστερούν λίγο από πλευράς εμβάθυνσης στη ψυχοσύνθεσή και στο παρελθόν τους. Δεν τους γνωρίζουμε όσο θα ήθελα είναι η αλήθεια, ωστόσο αυτό δε μειώνει την επιτυχία του πονήματος.
Κάτι το οποίο με ενόχλησε πολύ είναι η -καθολική να πω;- έλλειψη διόρθωσης κι επιμέλειας. Δεν είναι κάτι που μπορώ να το καταλογίσω στον Ηλία φυσικά, γιατί η δουλειά του συγγραφέα είναι να γράφει. Η δουλειά του διορθωτή/επιμελητή είναι να επιμελείται, να χτενίζει και να ομορφαίνει το κείμενο. Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή είναι μεγάλη η παράλειψη των εκδόσεων. Απαξίωσαν ένα εξαιρετικό βιβλίο. Πολύ κρίμα. Θέλω να πιστεύω ότι το νέο του εκδοτικό σπίτι, επιδεικνύει περισσότερη αγάπη στα βιβλία του.
Έχω πει πολλές φορές και θα το πω άλλες τόσες: Εκτιμώ ιδιαίτερα τους συγγραφείς που με λίγα λόγια, μπορούν να πουν τόσα πολλά! Τα «Μικρά ένοχα μυστικά» αξίζουν την προσοχή όλων. Τη δική μου πάντως την κέρδισαν με το σπαθί τους! Διαβάζοντας το διαπίστωσα ότι ο Ηλίας Στεργίου είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος, με μεγάλο ταλέντο σε αυτό που κάνει. Και σκέφτομαι: Αν αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ηλία, παρακάτω τι γίνεται;
Καλές αναγνώσεις!
Διαβάστε περισσότερες απόψεις για βιβλία στο blog των ΒΙΒΛΙΟγραφικών: https://vivliografika.blogspot.com/
September 3, 2020
Αυτό είναι το ντεμπούτο του Ηλία.
Ο Ilias είναι καλό παιδί,αλλά δεν θα τον κεράσουμε μια πάστα. Θα τον κεράσουμε μπάμιες για να τον ευχαριστησουμε.
Χρήστος,Δωροθέα,Αντιγόνη,Μένιος και Αχιλλέας.
Πέντε χαρακτήρες που αν και δεν κάνουν παρέα,θα μπορούσαν να είναι το Πάρα Πέντε,η σειρά που τόσο γελάσαμε,στην σατανική της εκδοχή.
Μικρά μυστικά,που κάνουν μεγάλες ζημιές.
Αμαρτίες γονέων παιδευουσι τέκνα.
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται τόσο μπαγιάτικο (που έχει μουχλιάσει) και κρύο σαν τις μύτες των Εσκιμώων. Καμωμένο όμως με γαιδουρινη υπομονή,γιατί από το υπερπέραν υπάρχει άπλετος χρόνος να πλεχτεί σαν ιστός αργά και μεθοδικά.
Μικρό,αλλά σε κρατάει σε αγωνία μέχρι το τέλος,τόσο που θα ήθελες και την συνέχεια του.
Το μείον του : μικρό. Θα ήθελα να δω περισσότερο από το παρελθόν των ηρώων και από το background αυτής της ιστορίας.
Ο Ilias είναι καλό παιδί,αλλά δεν θα τον κεράσουμε μια πάστα. Θα τον κεράσουμε μπάμιες για να τον ευχαριστησουμε.
Χρήστος,Δωροθέα,Αντιγόνη,Μένιος και Αχιλλέας.
Πέντε χαρακτήρες που αν και δεν κάνουν παρέα,θα μπορούσαν να είναι το Πάρα Πέντε,η σειρά που τόσο γελάσαμε,στην σατανική της εκδοχή.
Μικρά μυστικά,που κάνουν μεγάλες ζημιές.
Αμαρτίες γονέων παιδευουσι τέκνα.
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται τόσο μπαγιάτικο (που έχει μουχλιάσει) και κρύο σαν τις μύτες των Εσκιμώων. Καμωμένο όμως με γαιδουρινη υπομονή,γιατί από το υπερπέραν υπάρχει άπλετος χρόνος να πλεχτεί σαν ιστός αργά και μεθοδικά.
Μικρό,αλλά σε κρατάει σε αγωνία μέχρι το τέλος,τόσο που θα ήθελες και την συνέχεια του.
Το μείον του : μικρό. Θα ήθελα να δω περισσότερο από το παρελθόν των ηρώων και από το background αυτής της ιστορίας.
March 11, 2022
Το πρώτο βιβλίο του Ηλία Στεργίου που διαβάζω και σίγουρα όχι το τελευταίο. Με κέρδισε η γραφή του και ο τρόπος που μας ξεδίπλωσε την πλοκή. Πέντε χαρακτήρες, οι οποίοι παίρνουν όλοι μέρος στην αφήγηση, μικρά κεφάλαια, κινηματογραφικές σκηνές, αγωνία και φοβερά τραγούδια. Μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ!
August 21, 2020
https://bit.ly/2EoImUE
[...]
Έχω μέσα μου κάτι σαν καταχνιά
Που με πνίγει, αλλά δεν είναι τίποτα.
Νοσταλγία του τίποτα
Ακαθόριστη επιθυμία
[...] (σελ. 169)
Η λογοτεχνία του φανταστικού είναι το αγαπημένο μου είδος αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι λάτρης του μεταφυσικού και των ιστοριών με φαντάσματα. Παρόλα αυτά το μυθιστόρημα του Ηλία Στεργίου, «Μικρά Ένοχα Μυστικά», με εντυπωσίασε ιδιαίτερα και το αγάπησα πολύ. Το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου μέσω μιας αλυσίδας ανάγνωσης του Facebook και γνωρίζοντας τον συγγραφέα αλλά μην έχοντας ξαναδιαβάσει κάτι δικό του, αποφάσισα να κάνω ένα βήμα εκ του ασφαλούς. ΄Οπως θα σας εξηγήσω παρακάτω, δεν απογοητεύτηκα, αντιθέτως … γοητεύτηκα!
΄Οταν από τυχαία γεγονότα ανακαλύπτεται στο δάσος ένα μενταγιόν, το οποίο ανήκει σε ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που χάθηκε μυστηριωδώς τριάντα πέντε χρόνια πριν, πέντε άνθρωποι αρχίζουν κι έχουν περίεργα οράματα και μεταφυσικές εμπειρίες. Όλοι τους κρύβουν ένα μυστικό. Όχι απαραίτητα μικρό, αλλά σίγουρα ένοχο. Οι Ερινύες τους καταδιώκουν για τις πράξεις τους κι ενώ όλα μοιάζουν ασύνδετα και ξένα μεταξύ τους, ένα τεράστιο παζλ συντίθεται και κάθε πράξη και λόγος αποκτά τη δική του ιδιαίτερη σημασία και δυναμική.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό θρίλερ όπου το μεταφυσικό στοιχείο ενώ κρατά το σημαντικότερο και μεγαλύτερο κομμάτι του κειμένου, δεν γίνεται παράλογο και εξωφρενικό. Πνεύματα, φαντάσματα, δαίμονες αυξάνουν αράδα με την αράδα τον φόβο, ενώ ανεξήγητα γεγονότα ανεβάζουν την αγωνία κατακόρυφα. Κοντολογίς, ο συγγραφέας δεν καταφεύγει σε τραβηγμένες από τα μαλλιά λύσεις για να εντυπωσιάσει.
Οι πέντε βασικοί χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, ρεαλιστικοί, καθημερινοί άνθρωποι που όλοι γνωρίζουμε. Το τραυματικό παρελθόν και οι πράξεις τους, τους καταδιώκουν. Τα φαντάσματα που τους απειλούν από τα παλιά … παίρνουν σάρκα και οστά. Η αγωνία και ο φόβος για το ανεξήγητο και το άγνωστο κλιμακώνονται σταδιακά και οι αλλεπάλληλες αποκαλύψεις και ανατροπές δίνουν ακόμα περισσότερη ένταση στην πλοκή, αν κι αμφιβάλω ως αναγνώστρια στο κατά πόσο τα ανεξήγητα γεγονότα που βιώνουν είναι πιο τρομακτικά από τα τραύματα που φέρει η ψυχή τους. Τελικά, το μεγαλύτερο θρίλερ είναι η ίδια η ζωή με αυτά που μας επιφυλάσσει και ίσως οι ιστορίες των πρωταγωνιστών να είναι απείρως πιο εφιαλτικές, από τα φαντάσματα και τα μεταφυσικά στοιχειά που τους καταδιώκουν!
Το βιβλίο είναι μοιρασμένο σε 50 (!) ολιγοσέλιδα κεφάλαια που το κάθε ένα ασχολείται ξεχωριστά κι εκ περιτροπής με κάθε έναν από τους πέντε κύριους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Τι παρατήρησα και μου άρεσε πολύ: κάθε ένα από τα κεφάλαια θα μπορούσε να είναι ένα μικρό διήγημα. Κάθε κεφάλαιο έχει, υπό όρους, τη δική του αυτοτέλεια και μπορεί να σταθεί από μόνο του ως μια ολοκληρωμένη ιστορία. Από την άλλη πλευρά, όλα μαζί, δένουν απρόσκοπτα και δημιουργούν μια πιο σύνθετη συγγραφική οντότητα, τα «Μικρά Ένοχα Μυστικά». Ο συγγραφέας πρέπει να είναι μεγάλος τεχνίτης του γραπτού λόγου για να μπορεί να διαχειριστεί τη μικρή φόρμα χωρίς να χαθεί και να παρεκτραπεί στις επιμέρους λεπτομέρειες κι αυτό δουλεύει προς όφελος του συνόλου μακροπρόθεσμα. Θα το χαρακτήριζα ιδιαίτερα ευρηματικό ως στοιχείο του μυθιστορήματος.
[...] Φαντάσματα της είπε, δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως οι δαίμονες, που λαμβάνουν διάφορες μορφές, όχι όμως όποτε θέλουν αυτοί, ούτε παρουσιάζονται σε όποιους θέλουν, αλλά όταν τους επιτραπεί από το Θεό. […] (σελ. 124)
Ο Ηλίας Στεργίου έχει το μοναδικό χάρισμα να μπορεί να δημιουργεί ολόκληρους κόσμους του φανταστικού με λίγες λέξεις και με ακριβείς περιγραφές. Το μυθιστόρημα είναι «τόσο όσο». Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ ότι δεν πλατειάζει και καταφέρνει να κλείσει την ιστορία απαντώντας σε όλα τα ερωτήματα που θέτει χωρίς, επαναλαμβάνω, να καταφεύγει στην εύκολη λύση της μεταφυσικής εξήγησης. Το θρίλερ είναι αρκούντως ικανοποιητικό και τρομακτικό αλλά ταυτόχρονα τα ρεαλιστικά στοιχεία της υπόθεσης δεν το χρησιμοποιούν για τον εύκολο εντυπωσιασμό.
Προτείνω σε όλους όσους αγαπάτε τα θρίλερ και τις ιστορίες με φαντάσματα να διαβάσετε αυτό το μικρό διαμαντάκι κι εγώ αναμφίβολα θα αναζητήσω και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέ��!
Displaying 1 - 4 of 4 reviews