Γητευτής ονείρων

by Ηλίας Στεργίου

«Και τα όνειρα μια μέρα, θα πάρουν εκδίκηση». Οδυσσέας Ελύτης Ο Κωνσταντίνος είναι ένας οργισμένος εσωστρεφής έφηβος, που ζει σε μια οικογένεια που έχει πληγεί από την οικονομική κρίση. Η γνωριμία του με μια ομάδα «περιθωριακών» συμμαθητών του, θα του αλλάξει τη ζωή. Θα του μάθουν πώς είναι να «ταξιδεύει» κανείς και να ονειρεύεται. Μια εμπειρία που θα του αλλάξει τη ζωή. Σύντομα, όμως, θα μάθει πως τα «ονειρικά» του ταξίδια, εκτός από όμορφα, μπορούν να γίνουν και πολύ επικίνδυνα. Μπορούν να γίνουν εφιάλτες…

311 pages, Paperback

First published January 1, 2019

Reviews

[Agaph Georgiadou · Rating 5 out of 5]

Γητευτής ονειρων!Αλλο ένα συγκλονιστικο βιβλιο έφθασε στο τελος του!Εντονο,γρηγορο κ γεμάτο ανατροπές με υπεροχα μηνυματα για τους εφήβους αλλά κ τους γονείς!Τα θερμά μου συγχαρητήρια Ηλία μου!

[Μαρία Ανδρακάκη · Rating 5 out of 5]

Γητευτής ονείρων - Ηλίας Στεργίου.

Ένα βιβλίο που εγώ το αγάπησα πολύ για τους δικους μου λόγους.
Η αλήθεια ειναι πως ξεκινώντας αυτό το βιβλίο,δεν ήξερα τι να περιμένω.Κάθε σελίδα που γυρνούσα ήταν έκπληξη για μένα.
Ειναι δύσκολο οταν εναν άνθρωπο τον έχεις γνωρίσει πρώτα σαν φίλο και μετά σαν συγγραφέα,να μπορέσεις αντικειμενικά να κρίνεις το έργο του.Σκεφτόμουν τι τρόπο να βρω για να του το πω, αν δεν μου άρεσε το βιβλίο του.Ευτυχώς ο ίδιος ο συγγραφέας με την ιστορία του και τον τρόπο που τη μετέφερε σε μένα,με έβγαλε απο τη δύσκολη θέση.
Αντικειμενικά λοιπόν σας λέω πως είναι ενα βιβλίο που αξίζει να το διαβάσετε.💜

[Summa Maria]

"The best way to make your dreams come true is to wake up"

Paul Valery

Υπήρξαν στιγμές που θεωρούσα τον εαυτό μου διάφανο...μέχρι και άυλο κάποιες, πάντα έμοιαζε να ήμουν εκεί χωρίς να ήμουν. Άκουγα και γυρνούσα σε όλα τα ονόματα, με την ιδέα ότι κάποιος εχει ανάγκη. Το μόνο που μου έδινε υπόσταση -σε αυτές τις περιόδους- ήταν τα σγουρά μαλλιά μου και τα ρούχα που κάλυπταν αυτή την διαφάνεια, θυμάστε όπως στην ταινία hollow man..απλά στην δική μου περίπτωση ένιωθα λίγο playmobil, αλλάζεις περούκα και ρούχο και γίνεσαι άλλο. Έτσι πέρασαν αρκετά από τα χρόνια μου και γω περπατούσα παράλληλα με την ζωή, το παραδέχομαι αυτή είναι πάντα δυο βήματα μπροστά. Άλλες φορές με βήμα γρήγορο άλλοτεμε αργό, μα πάντα σαν καπνός τσιγάρου χωνόμουν ανάμεσα στις στιγμές και στους ανθρώπους. Άλλοτε τους χάιδευα και άλλοτε απλά τους διαπερνούσα, όπως τα φαντάσματα τους τοίχους.Ναι! Τελικά θα μπορούσα να είμαι φάντασμα, ίσως μια άλλη κατηγορία, νέα!

Για τα τόσα που έχασα, για τα τόσα λοιπόν που ξεγλίστρησαν από τα χέρια μου, μα πιο πολύ για εκείνους τους ανθρώπους που διαπέρασα σαρώνοντας κάθε τους συναίσθημα και κάθε τους σκέψη, νιώθω ότι πραγματικά θα ήθελα να είμαι φάντασμα! Ένα φάντασμα που να μπορούσε να στοιχειώνει την ψυχή και να γητεύει τα όνειρα.

Πόσο μεγάλη θα ήταν άραγε η δύναμη μου; Θα ήθελα τέτοια δύναμη, να μπω στο όνειρο; Η ανθρώπινη φύση είναι περίεργη, το έχω καταλάβει, αν δε κάνει και κακές παρέες με υποσυνείδητο, αχαλίνωτο εγκέφαλο και ρημαγμένη ψυχή, η δύναμη αυτή, όπως και όλες μεταλλάσσονται, αλλοιώνονται και αντί να εκφυλλίζονται, αποκτούν εκδικητική υπόσταση και γίνονται σχεδόν αήττητες. Αν το καλοσκεφτεί κανείς αυτή είναι και η καθημερινότητά μας. Μια αιώνια πάλη με τα όνειρα μας. Η αλήθεια όμως είναι ότι το όνειρο μπορεί να γίνει μόρα εν ριπή οφθαλμού.

Ο Κωνσταντίνος από την άλλη είναι νέος και όπως οι περισσότεροι χτίζουν τείχη που τα ονομάζουν εσωστρέφεια. Τα φαντάσματα στα οποία ενσαρκώνονται τα καθημερινά του προβλήματα τον στοιχειώνουν και όσο και να εθελοτυφλεί ψάχνει μια διέξοδο. Σε αυτή την τρυφερή ηλικία της δόμησης του χαρακτήρα, που όλα μοιάζουν ουτοπικά και ο πεσιμισμός δεσπόζει σαν στάση ζωής -όσο και αν κατά βάθος έχει πραγματικές ρίζες- πάντα θα βρεθεί ένα χέρι να σου χαϊδέψει τα αυτιά και να σε πείσει ότι όλοι οι δράκοι είναι άγγελοι που απλά και κατ' επιταγή της μόδας φοράνε μαύρα. Αυτό το χέρι, θα σε ταξιδέψει σε κάθε περίπτωση στο παραμύθι, που όλοι έχουμε ανάγκη, μα κράτα στην άκρη του μυαλού σου ότι είναι "δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες".

Ένα βιβλίο το οποίο ήρθε στα χέρια μου όχι από ένστικτο όπως και όλα τα άλλα από κανόνες της φυσικής και ειδικότερα αυτόν της “έλξης”. Ο τίτλος του, για μένα ήταν το ίδιο το όνειρο, “mon charme de reve” .

Συγγραφέας αναφέρεται σε σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα της καθημερινότητας και όταν έρχεται η ώρα της “λύτρωσης” προσπαθήσει με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα να δώσει την λύση μέσα από μια τραγική αλληγορία που με συνεπήρε. Ένας παραλληλισμός σημειολογικός, θίγει ευαίσθητα σημεία της κοινωνίας, μεσώ μιας εφηβικής παιδικότητας,διόλου επιτηδευμένης. Δεν διστάζει να παρουσιάσει τα πράγματα όπως είναι ακόμα και στις ποιο ακραίες περιπτώσεις. Αυτή η ωμότητα, σε συνδυασμό με τις ρεαλιστικές εικόνες κάνει το βιβλίο να αγγίζει την καρδιά του αναγνώστη. Η γρήγορη πλοκή του σε κάνει να τρέχεις, όπως θα έτρεχες ακριβώς να σωθείς από τον χειρότερο σου εφιάλτη, ακόμα και την στιγμή που η καρδιά σου χτύπα, για χίλιους δυο διαφορετικούς λόγους, δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου. Η γλώσσα χαρακτηρίζεται - κατ εμέ πάντα – από έναν μπρουτάλ ρομαντισμό, που αυτομάτως κάνει άκρως ρεαλιστικό το τοπίο (περιμένω να δώ την εξέλιξή της στα επόμενα βιβλία του). Η θεματολογία σχεδόν κλασσική, παρά ταύτα η επιλογή της διεξόδου, του “από μηχανής θεού”, της λύσης και της σκιαγράφησης των πρωταγωνιστών, μπορώ να πω ανέτρεψαν όλη αυτή την κοινότυπη ιστορία και προς μεγάλης μου έκπληξης με έκαναν να διαβάσω λαίμαργα και τις 311 σελίδες του. Η αλήθεια είναι ότι με ξένισε η αρίθμηση των κεφαλαίων αντί τίτλου, με προβλημάτισε αρκετά κατά πόσο λογοτεχνικά ευσταθεί κάτι τέτοιο. Στην πορεία, απλά το αποδήμησα σε έναν απλό αλγόριθμο ο οποίος χρησιμοποιείται μόνο και μόνο για να δηλώσει μια αλληλουχία γεγονότων, προφανώς και ο συγγραφέας σε καμία των περιπτώσεων δεν ήθελε να ομαδοποιήσει υπό κανένα τίτλο τα στάδια που περνάει ο Κωνσταντίνος, δίνοντας έτσι έμφαση στο ίδιο το κείμενο, άλλα εντείνοντας ταυτόχρονα και την αγωνία του αναγνώστη, ο οποίος έχει παντελή άγνοια του τι θα επακολουθήσει...από την άλλη είναι απλές εικασίες ή η επίγευση των κεφαλαίων, μα το σίγουρο είναι πως στην ελληνική λογοτεχνία είναι πρωτότυπο.

Ένα καλογραμμένο και σωστά δομημένο μυθιστόρημα, με μια αξιόλογη επιμέλεια με ευέλικτο αναγνωστικό κοινό. Το βιβλίο μου άφησε την αίσθηση σε πολλά σημεία ότι ο συγγραφέας ζούσε πιο πολύ την ιστορία πάρα την έγραφε. Το βιβλίο μπορεί να αναγνωστεί το ίδιο εύκολα και από το εφηβικό κοινό. Η άποψη “δεν υπάρχει κάλο ή κακό παρά μονάχα ηθική” εδώ δεν έχει καμία μα καμία θέση. Η μάχη του καλού και του κακού -το οποίο ακόμα μια φορά θα εμφανιστεί σαν λαχταριστό μήλο- είναι πρωταγωνιστής. Η επιλογή χαρακτήρων διαφορετικών ηλικιών, κάνει τον αναγνώστη να ταυτιστεί αντίστοιχα με την δική του, να δημιουργήσει ως εκ τούτου, συμπάθειές, αντιπάθειες, να δώσει δίκαιο, να επιρρίψει ευθύνες, να καταδικάσει. Συμπερασματικά, να εκλαμβάνει διαφορετικά τα μηνύματα, τα συναισθήματα και τις πολυδιάστατες εικόνες.

Ένα βιβλίο που θα σας αφήσει άγρυπνους για πολύ καιρό, εκλιπαρώντας τα όνειρα να κρατούν μέχρι το μεσημέρι ...ακριβώς όπως τα Κυριακάτικα!



https://youtu.be/mipc-JxrhRk