เล่ห์รัก เล่ม 3

เล่ห์รัก #3

by Su Xiao Nuan, 苏小暖, ซูเสี่ยวหน่วน

ซูอิ่ง สายลับสาวจากโลกปัจจุบันเสียชีวิตจากการปฏิบัติงาน นางลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของเด็กหญิง ผู้เป็นบุตรีของภรรยาเอกที่ล่วงลับไปแล้วของอัครเสนาบดี ชีวิตใหม่มีเรื่องราวให้ต้องสะสางมากมาย ทั้งต้องเสแสร้งแกล้งโง่งมต่อหน้ามารดาเลี้ยง ไหนจะต้องคอยดูแลกิจการในนามของคุณชายอิ๋นซู และแม่นางหน้ากากดอกหมู่ตาน

ที่ยากเย็นที่สุดคือ นางต้องคอยสลัดบุรุษนิรนามที่ตามตอแยทั้งๆ ที่นางช่วยชีวิตเข้าเอาไว้ในคืนหนึ่ง บุรุษผู้ที่ต่อมานำพาเรื่องราวมากมายมาสู่ชีวิตนาง

Genres: China

491 pages, Paperback

Published January 1, 2019

About the author

Associated Names:
* 苏小暖 (Chinese)
* Su Xiao Nuan (English)
* ซูเสี่ยวหน่วน (Thai)

Reviews

[Ning · Rating 2 out of 5]

วนๆๆๆๆๆ ตัดทิ้งบ้างก็ได้ นี่อ่านแบบไม่คิดเยอะแล้วนะ

ดีที่ 2 แฝดช่วยได้เยอะ เลยอ่านได้เพลินดี แต่ส่วนอื่นๆนั้น คือน่าเบื่อมาก

สรุปว่า ใครไม่ชอบซู ผ่านได้เลยเล่มนี้
ใครสายซู สาเปย์ เหตุผลไม่มี มีเธอคนเดียว พล็อตไม่ต้องเยอะ
เล่มนี้ตอบโจทย์..

[Miss Jan€Kim · Rating 2 out of 5]

เล่มแรกสนุก / เล่มสองเริ่มอิหยังว่ะ / เล่มสามก็อะไรเนี่ย โกรธกันไม่เข้าใจหนีหายไปหลายจนลูกโต 5 ขวบ บทเด็ก 5 ขวบในนิยายก็เกินวัยไปหน่อยเด็กๆทั้งลูกพระนางกับตัวร้ายมันขาดความใสของเด็กเก่งเกินเจ้าเล่ห์เกินกลายเป็นเด็กมีการชิงไหวชิงพริบกัน🙄อันนี้ก็เกินไปหน่อยเล่มท้ายเราพยายามอ่านให้จบ และดีใจทีอ่านจบ😂ขออนุญาตให้ดาวแค่นี้

[Faelyn · Rating 3 out of 5]

ก่อนอื่นเลยคือ เบ่งบาน สะกดงี้ ไม่ใช่แบ่งบาน จะแบ่งอะไรนักหนา ไม่แบ่ง!!!

พระเอกนางเอกคือเก่งเทพมาก ใครก็ทำอะไรไม่ได้ หรือจะพูดว่าตัวร้ายเรื่องนี้ฉลาดน้อยทุกคนเลย อะไรที่มันไม่น่าทำก็ทำอะ แบบถ้าทำไปแล้วมันเห็นชัดๆอะว่าฝีมือตัวเอง ก็ยังจะทำ เรื่องชิงไหวชิงพริบเลยไม่มีอะไรให้ลุ้นเลย เพราะไม่มีพลาดท่าเลยซักนิด เหนือกว่าเค้าไปหมด อ่อ แต่คาดไม่ถึงนิดหน่อยเรื่องความลับนั่น แค่นั้น

พระนางก็พ่อแง่แม่งอน คนนึงอยากฟังอีกคนก็ไม่พูด พอคนนึงจะพูดละอีกคนก็ไม่ยอมฟังอีก หนีกันเป็นหนังอินเดียไปได้ ช่วงนี้ค่อนข้างน่ารำคาญ ดีที่มีเด็กแฝดมาช่วยไว้ ไม่งั้นคงน่าเบื่อกว่านี้อะ

ละปมสุดท้ายอะ เหมือนเขียนมาว่าเป็นเรื่องลึกลับดูน่าจะมีบทสำคัญมาก สุดท้ายก็แปปๆ จบ เหมือนเขียนให้มันจบๆ ไปงั้นอะ

สรุปว่าไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่

[Patrawan Dear]

#เล่ห์รัก (เล่ม 1-3)

จะอ่านเรื่องนี้ให้สนุก ต้องวางความสมเหตุสมผลอะไรต่าง ๆ ไว้ก่อน แล้วทำใจเอนจอยไปกับนางเอกสายซู (ซูทั้งครอบครัว) และตัวร้ายสายแป้ก (แป้กทั้งทีม) ส่วนพระเอกมาแบบสายลูกครึ่ง คือครึ่งดีครึ่งแย่ ยังไม่ตรงใจ

เรื่องยาวสามเล่มจบ ไม่ถึงกับออกทะเล แต่ก็วน ๆ เวียน ๆ อยู่ในกรอบไม่ไปไหน จัดว่าอ่านได้พอเพลิน ๆ ค่ะ:)

[XOAOX · Rating 4 out of 5]

ให้ 4 คะแนนเพราะความน่ารักของเสี่ยวรุ่ย
เรื่องนี้ใช้ตัวละครเปลืองมาก บางตัวละครมีบทน้อยนิดเหมือนถูกลืม นึกได้ก็เอ่ยถึงนิดหน่อย
แล้วก็แปลไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักอ่านแล้วยังขัดๆอยู่
โดยรวมก็ถือว่าอ่านได้แต่ให้อ่านซ้ำก็ไม่เอาแล้ว

[Risuki Ahoo · Rating 5 out of 5]

สองแฝดคือจุดขายของเล่มนี้ ไม่มีพวกนางนี่ความสนุกคือจบอ่ะบอกเลย555

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 1 out of 5]

ความแมรี่ซูสืบทอดไปยังรุ่นลูกของนางเอก ทีในเรื่องอายุ 5 ขวบ แต่แก่เกินอายุในหลายๆ แง่มุม ถ้าตัดเรื่องความเป็นลูกของพระ-นางไป เด็กคนนี้ไม่มีอะไรที่ทำให้เอ็นดูเลยจริงๆ เผาเรือนคนอื่น เพียงแค่จำได้ว่าพี่เลี้ยงเคยเล่าว่าเคยถูกทำร้ายมา พูดปดโกหกเพื่อให้ตัวเองรอดจากสถานการณ์ตรงหน้า และอื่นๆอีกมากมาย ซึ่งหลายๆอย่างดูไม่ใช่เรื่องที่เด็ก 5 ขวบจะทำและพูดออกมาได้

รวมๆ แล้วเรื่องนี้ ถ้าจะอ่านต้องทิ้งตรรกะหลายๆอย่างออกไปด้วยซ้ำ รวมถึงอย่าได้จริงจังกับพื้นฐานและความเป็นมาของตัวละครในเรื่อง แล้วก็อย่าได้ถามหาเหตุผลจากเหตุการณ์หลายๆอย่าง มีความ #อิหยังวะ เยอะมาก จนอ่านแล้วเหนื่อย ไม่เคยอ่านนิยายเรื่องไหนแล้วเหนื่อยใจมากได้เท่าเรื่องนี้มาก่อน

ปมเรื่องแม่ของนางเอกที่ทิ้งไว้ตั้งแต่เล่มหนึ่ง เฉลยที่ห้าสิบหน้าสุดท้าย และคนที่รู้คือคนอ่านนะ นางเอกไม่รู้หรือรู้แล้วก็ไม่แน่ใจเพราะไม่มีบรรทัดไหนเขียนบอกไว้
ส่วนเรื่องที่ทำไมตัวละครหญิงอื่นๆในเรื่องพากันเกลียดนางเอกแบบไม่สมเหตุสมผลนั้นไม่มีเหตุการณ์ไหนบอกไว้
เอาจริงๆ ในเรื่องมีหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นแบบไม่มีที่มาที่ไป แล้วก็จบไปแบบห้วนๆเยอะมาก รวมไปถึงตัวละครที่ใช้เปลือง ใช้ทิ้งใช้ขว้าง ขยันสร้างตัวละครเพื่อเหตุการณ์อะไรสักอย่าง แล้วพอเรื่องจบ คือจบกัน นึกได้ค่อยเขียนใหม่เอามาใช้ใหม่ ความสัมพันธ์ระหว่างกันไม่มีกล่าวถึง อย่างลูกชายคนรองของนางเอกที่อยู่ๆก็ไปสนิทกับพี่ชายนางเอกเฉย รู้จักกันมาก่อนก็ไม่ ไม่มีอะไรเขียนไว้ คนอ่านต้องมโนเอาเองว่าไปรู้จักกันตอนไหน ไหนบอกตัดขาดกับผุ้คนในเมืองหลวงหมดแล้วไง ยังมีอีกเยอะที่เป็นแบบนี้ในเรื่อง

ที่เยอะอีกอย่างคือ เหตุการณ์ที่ล่อลวงขมขื่นแล้วพาคนมามุงดูนี่มีเยอะมาก มุกนี้ใช้มาตั้งแต่เล่มแรกยันเล่มสุดท้าย! มันจะอะไรกันนักหนา อ่านไปเบื่อไป

พระเอกป่วยสะสมมานาน แต่ลืมไปหรือเปล่าว่ามีเพื่อนเป็นหมอเทวดา ทำไมถึงรักษาไม่ได้ แต่เพื่อนมาเล่นกับลูกพระเอกได้ งงมาก

นางเอกกลับเมืองหลวงไม่มาหาพ่อตัวเองด้วยนะ อ่านมาเกือบห้าร้อยหน้าไม่มีกล่าวถึงครอบครัวนางเอกเลย พ่อนางเอกไม่ดีใจเลยเหรอว่าลูกตัวเองไม่ได้ตายแล้วกลับมาพร้อมหลาน งงตรงนี้ด้วย

โอ๊ย เยอะมากกับอะไรแบบนี้ในเรื่อง

เหตุการณ์ในวังคือเหมือนเด็กน้อยดีกัน ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ ส่วนเด็กตีกันก็แก่แดด เกินอายุ

ยังมีอะไรหลายๆอย่างที่ขัดแย้งและไม่สมเหตุสมผลจนเกินไป อ่านแล้วมีคำถามในใจเยอะมากว่ามันใช่เหรอ มันได้เหรอ อย่างตอนคลอดลูกเนี่ย มันอย่างนี้ได้จริงๆใช่ป่ะ แต่เรื่องนี้แหกตาตั้งแต่ปวดท้องรอบเดือนแล้วจ้า มีเพื่อให้เขาได้กันในเรื่อง หลังจากนั้นนางเอกก็ไม่ปวดแล้วจ้า ขี้จุ๊และขัดแย้งต่อความเป็นจริงเยอะมาก

สำนวนต่างจากสองเล่มแรก และใช้คำที่น่าจะใช้ในธีมเรื่องแบบนี้อยู่เยอะพอสมควร

พอแล้ว มีให้บ่นกว่านี้อีกเยอะแต่เหนื่อย ถือว่าอ่านให้จบพอ
สรุปว่า เรื่องนี้เหมาะกับคนที่ชอบอ่านแนวแมรี่ซู เพราะซูจ๋ามาก ซูยันลูกยันหลาน ซึ่งเราอ่านแนวนี้ไม่ได้ ถือว่าลาขาดสำหรับนักเขียนคนนี้ บาย


หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-AH