Overal in Drente, op de hei, in het bos, geldt: uw hond moet vast, de wolf mag los.
Nadat Lévi Weemoedt het trieste Vlaardingen verlaten had, besloot hij zijn geluk in Assen te zoeken. Maar een mens kan dan wel van omgeving veranderen, zijn ziel verhuist met hem mee. Ook in de nog grotendeels ongekerstende veengebieden en op de Hondsrug blijft de vrolijke wanhoop uit Weemoedts aderen stromen. In deze nieuwe verzenbundel heeft Lévi Weemoedt de oude kluizenaar in zichzelf hervonden. Maar dat belemmert hem niet om oog te hebben voor alle gekkigheid van deze tijd – en die belachelijk te maken.
Lévi Weemoedt, pseudoniem van Isaäck Jacobus van Wijk (1948), is schrijver van tragikomische korte verhalen en gedichten. Met Hans Dorrestijn trad hij jarenlang op met literair-muzikale programma’s. Weemoedts werk werd verzameld in Vanaf de dag dat ik mensen zag (2007) en Met enige vertraging (2014).
In 1x uitgelezen in de boekenwinkel terwijl ik het nog niet eens had gekocht - toegankelijk en vermakelijk, maar misschien soms iets meer besteed aan (mensen van) mijn ouders (' generatie) dan aan mij. Toch kostelijk gelachen en kostelijk getreurd. Nu maar naar de kassa en het laten inpakken als Vaderdagcadeau, alsof er nooit iets is gebeurd.
Dit was niet m'n favoriet dit jaar, en de 'hurdur evil heterohuwelijk' grapjes waren erg overdone, maar er zaten absoluut ook een paar scherpe, leukere gedichten tussen:
'Als het rijken zijn, die verscheiden, zingt het koor bij hun laatste reis: 'Mogen de Eng'len u geleiden naar het Belastingparadijs.'
Korte tot zeer korte gedichtjes, waar ik veel plezier aan heb beleefd. Iets waar ik trouwens op rekende, want ik volg Lévi Weemoedt al jaren. Trof tot mijn genoegen twee wielergedichtjes aan. Vroeger verzamelde ik die, maar daar ben ik mee gestopt omdat er te veel werden, bovendien meestal van ondermaats niveau. Over een geboorte of een overlijden kun ook geen nieuw en goed gedicht meer vinden. Onderstaande twee zou ik nog wel hebben uitgeknipt.
Uit de koers (1) OMLOOP HET NIEUWSBLAD Roadbook
Qua lastigheidsgraad wordt de Paddestraat dikwijls vergeleken met de huwelijkse staat.
(2) BIJ DE DOOD VAN EEN SOIGNEUR Ze noemden hem wel “om die koffer met flacons de Johannes de Doping van het peloton.”
Soms is simpel plezant beter dan hoogdravend ambetant. Weemoedt spreekt je valse sentimenten aan, iets wat je in de muziek "guilty pleasures" zou noemen. Maar wat geeft het als je er hartelijk om kan lachen als je in je eentje in de bank zit, genieten gewoon.
Ik zit dubbel in zijn werk. Soms is het wat belegen en oenig en soms opvallend scherp. Uiteindelijk heb ik er voldoende plezier aan beleefd tijdens het lezen en daar gaat het mij uiteindelijk bin dit type boeken om.
Eerder genoot ik erg van Weemoedts humor, maar in dit boekje met gedichten lees ik vooral een wat zure man die licht-sexistische grappen over vrouwen en (hetero-stereotype) relaties maakt. Ik vond er weinig aan.
Alsof je na het reanimeren, een patiënt zonder rust uit het ziekenhuis ontslaat. Weemoedt is misschien terug, maar had meer tijd mogen nemen bij het samenstellen van dit werk. Stukken minder dan de bloemlezing samengesteld door Öz. Zo, en nu een broodje makreel.
Eerder had ik al van Pessimisme van Levi Weemoedt gelezen. Ik ben niet zo in de Poezie, maar had er wel van genoten. Toen ik werd uitgedaagd om weer poezie te lezen koos ik daarom weer voor een bundel van Levi Weemoedt.
Ook dit album is prettig om te lezen, ook als niet poezie expert. Korte niet te moeilijke gedichten. Met een knipoog. En ook is direct duidelijk wat Levi Weemoedt duidelijk wil maken in het gedicht. En dan niet al te onbelangrijk. Meeste gedichten hebben een knipoog, wat dan wat humor geeft aan de toch serieuze onderwerpen.