Voor wie ik liefheb wil ik heten

by Neeltje Maria Min

mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
hoe moet ik mij geborgen weten?
noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
voor wie ik liefheb wil ik heten.

Met dit openingsgedicht vestigde Neeltje Maria Min in 1966 in één keer haar naam als een van dé dichters van de twintigste eeuw. Inmiddels is haar bundel Voor wie ik liefheb wil ik heten toe aan de 23ste druk. Deze klassieke poëzie is nu weer in een prachtige uitgave verkrijgbaar.

Genres: Poetry, Classics, Fiction

55 pages, Paperback

First published January 1, 1966

Reviews

[Casper Veen · Rating 5 out of 5]

Prachtig

[Marieke · Rating 4 out of 5]

“(brengt de trein mij naar huis?
ik ben bang, ik ben bang,
de trein wordt mijn huid).

de man die naast haar
zat is ook gaan staan
en roept ons dat wij
branden (branden!)
en dat wij as zijn
voor de trein stilstaat.”

“zij had een hoofdje als een nachtcitroe
en vleugeltjes als een bevroren ruit-
[…]
en zeven mondjes om het daglicht uit te blazen,
zij had een mei-lichaam waarom een glazen
stolp. zij had een maan-lichaam bij volle maan.”

[Demi van Doorn · Rating 4 out of 5]

(3,5) gekregen van Jorina.

‘en nu, de dekens om mij heen getrokken,
zo bang ben ik en zo bezeerd,
zo diep van deze vlucht geschrokken,
weet ik alleen: er is geen schuilplaats meer.’

‘en alles onder dat jonge haar
huilt smartelijk en van de wijs;
de mooiste tranen zijn de droge.’

‘ik wil geen man, geen huis, geen maan.
ik wil gestorven zijn en weer ontstaan.’

[Astrid Inge · Rating 5 out of 5]

Zo mooi, zo lief:

"Kind van mijn zoon. Haar schuimen kraag blaast
taal. Zij is in haar verhaal de hoofdpersoon.

Verbeeldt dit vlokkenpopje bruid of lammetje?

Het bad is afgekoeld, ze moet eruit.
Ik, moeder op het droge, diep haar op.
Tien kilo schoon voert strijd. Dat
mama nu moet komen, jammert ze.

Verzet maakt moe. Ik dek haar
met de handdoek toe. Als ik
haar aan de spiegel geef houdt
zij de beide hoofdjes scheef."

[lisa · Rating 3 out of 5]

ik wil voortaan meer poëzie ontdekken door willekeurige bundels te kopen die mij aanspreken in de kringloopwinkel. dit was mijn meest recente aankoop en ik ben blij verrast!

er zit veel moois in deze bundel, maar over het algemeen vond ik het niet super bijzonder. het las fijn weg, daarom toch zeker aan te raden :)

paar favorietjes:

'als mijn moeder mij doodt,
word ik het brood
dat zij moet
eten,
dat haar geweten
voedt.'

'bijen bevolken de wolken.
zomer gaat schuil achter glas.
hoe kan ik in een lijst van gras
wind steeds hetzelfde vertolken?'

[Danine · Rating 3 out of 5]

3,5⭐️

[Sanne · Rating 3 out of 5]

Zo nu en dan een mooie zin die ik waarderen kan.
"wat al gebeurd is, duurt het langst."

[Ems]

Uit Celeste haar boekenkastje getoverd, gelezen met een lieve kat op schoot

[Emma Mulder · Rating 4 out of 5]

Mooi, soms lief, maar ook verbolgen, donker, dreigend (voorbeeld: “toen jij mij baarde / was het vonnis al geveld. / mijn dood / begon al in jouw schoot.”)… Intrigerend.

[Moira Macfarlane · Rating 4 out of 5]

Het heeft wat zo'n oude uitgave uit de jaren '60, in dit geval een eerste druk uit 1966. Ik hou van het design, maar ook hoe er zichtbaar progressief werd omgegaan met spelling zoals geen hoofdletters en het verschijnen in een oplage van 7000 eksemplaren.

Ik koos deze bundel, omdat het gedicht van de titel een van mijn lievelingsgedichten is. Dat blijft zó mooi! Ik zet het na dit eerste andere, ook mooie, gedicht uit deze bundel voor wie dat graag ook nog even wil lezen.

Eerste andere gedicht–

dit is de laatste avond dat wij spreken,
want dit vertrek duldt geen geluid
dan van de mond het zoete breken.

het wrijven tussen huid en huid
doet alle woorden in jou groeien;
mijn warme adem wist ze uit.

verhevig het bewegen
en leg het spreken stil
tot alles is verzwegen.

vervang het woord door een gebaar
en spreek niet meer want wat
gesproken is, is niet meer waar.

& een lievelingsgedicht–

mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
hoe moet ik mij geborgen weten?

noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

voor wie ik liefheb, wil ik heten.

–Neeltje Maria Min (Bergen, 1944)

[Ekster Alven · Rating 4 out of 5]

Verstilling, ontroering en vertraging zijn kenmerkend. Vechten tegen wat afwezig dreigt te zijn - ooit als het ware. We moeten bewaren. En inderdaad, gedichten over de dood duiken op. En wat eenvoudig is, krijgt symbolische lading. Het kind en de onschuld. De kwestie geluk in gevaar. Het leven een reis. Angst bestaat. Een bijna mythische meisjesfiguur dringt dan de gedichten binnen. Een psychologie wordt geboren, door verwijzingen naar gedrag en fysieke verschijnselen en gebaren, zonder referentie naar de geest zelf bijna. Wat in het hart leeft. Dan: de stem. Spiritistisch (bijna) op de duur. Het vinden van de geliefde is echt niet al te eenvoudig en gaat niet zonder pijn in zijn werk. Op het einde raakt de geliefde aan de vader maar dat wordt - gelukkig maar - niet met veel woorden gezegd. Mooie trip.

[Yara · Rating 5 out of 5]

Ik zei gisteren tegen mijn vriend dat mijn favoriete poëzie de soort poëzie is waardoor je de dichter innig leert kennen. Nou, dat blijkt dan maar weer. Deze bundel voelt zo intiem, bijna alsof ik stiekem haar dagboek aan het lezen ben. Prach-tig. Mijn favoriete dichtbundel die ik ooit gelezen heb.

[Persephone Abbott · Rating 4 out of 5]

Ik vond het best handig Min op You Tube te horen voorlezen, dan kon ik beter het ritme volgen en bewundern.

[Agnes Breunissen · Rating 3 out of 5]

Grijpend. Willie gekocht in 1994, aggie gelezen vandaag in 2024. Wat 30 jaar aan woorden kan veranderen :)

[Imke · Rating 3 out of 5]

"jij en het jaar en ik zijn boek geworden."

3,5💫

[Pinkgirllx · Rating 2 out of 5]

niet helemaal mijn ding maar niet verkeerd voor wat het is

[Hé, lis ça · Rating 4 out of 5]

als in de droom het leven van zijn opperhuid ontdaan
en het ademhalen méér dan spreken is,
verliest voor mij het waken aan
betekenis.

[Dyslexic Bookmonster · Rating 4 out of 5]

There are always parts in a book which stands out to you. The same goes for poetry. And this book is no exception.

Though throughout the book I was amazed at the continuing struggle Neeltje expressed about her experiences with life and family. One can actually see a development with each new poem. It is a delight to read this book, however small it may be. Quality is more important than quantity. And in my opinion, this is a book every poetry-lover has to read.

[Ruby · Rating 3 out of 5]

What to do with frustrating poetry? The kind that could be perfect - if only. I don't know. I didn't like a lot of the themes in these poems, but some of the lines struck me as amazing. There is a lot to be found in this little book. It is not everything.

[Nona · Rating 5 out of 5]

Heel erg sterk!